Η Διαστροφή της Αλήθειας

Η απόπειρα δολοφονίας στο Δείπνο των Ανταποκριτών δεν ήταν μόνο ένα περιστατικό βίας. Ήταν και μια επίδειξη του πώς η πολιτική επικοινωνία μπορεί να μετατρέψει ένα γεγονός σε εργαλείο.

ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ

Γράφει η Ιουστίνη Φραγκούλη 

Μεγάλη διάκριση για την Δρα. Φαίη Διαμαντούδη, η οποία εκλέχθηκε πρύταννις του Πανεπιστημίου Concordia του Μοντρεάλ και αντιπρόεδρος ακαδημαϊκών υποθέσεων για πενταετή θητεία που ξεκινά την 1η Μαΐου 2026. Η δρ. Διαμαντούδη υπηρετούσε ήδη στη θέση προσωρινά από τον Σεπτέμβριο του 2025.

Η Φαίη Διαμαντούδη είναι καθηγήτρια οικονομικών και έχει αναλάβει πολλές ηγετικές θέσεις τα τελευταία 15 χρόνια. Το 2023 διορίστηκε κοσμήτορας μεταπτυχιακών σπουδών, μετά από τρία χρόνια αναπληρωματικών καθηκόντων. Το 2024 υπηρέτησε ως προσωρινή αντιπρόεδρος έρευνας και μεταπτυχιακών σπουδών, ενώ το 2025 ανέλαβε ειδική αποστολή για την ενίσχυση και διαφοροποίηση των πηγών εσόδων του πανεπιστημίου. Στο παρελθόν είχε επίσης διατελέσει διευθύντρια μεταπτυχιακών προγραμμάτων στο Τμήμα Οικονομικών και αναπληρώτρια κοσμήτορας στρατολόγησης και υποτροφιών στη Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών.

Ο πρόεδρος του Concordia, Graham Carr, τόνισε ότι το πανεπιστήμιο βρίσκεται σε μια κρίσιμη και απαιτητική περίοδο και χρειάζεται μια ακαδημαϊκή ηγεσία με τόλμη, διοικητική ικανότητα και όραμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Φαίη Διαμαντούδη αποτελεί «προφανή επιλογή» χάρη στο σημαντικό έργο και την αφοσίωσή της στο πανεπιστήμιο.

Τα τελευταία χρόνια, η Φαίη Διαμαντούδη ηγήθηκε μιας μεγάλης προσπάθειας αναθεώρησης του ακαδημαϊκού μοντέλου λειτουργίας του Concordia, εξετάζοντας προγράμματα σπουδών και δομές με στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη. Συνεργάστηκε στενά με όλα τα ακαδημαϊκά τμήματα και με εκπροσώπους φοιτητικών συλλόγων, συγκεντρώνοντας δεδομένα και καταγράφοντας τις ανάγκες και τις προκλήσεις κάθε μονάδας. Αυτές οι συναντήσεις γέννησαν νέες ιδέες για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του πανεπιστημίου και την προσέλκυση νέων κατηγοριών φοιτητών.

Ο Carr υπογράμμισε επίσης ότι η Δρ. Διαμαντούδη είχε ήδη θέσει τις βάσεις για αυτή την πορεία μέσα από πρωτοβουλίες που εκσυγχρόνισαν τη λειτουργία της Σχολής Μεταπτυχιακών Σπουδών, αύξησαν θεαματικά τις εγγραφές μεταπτυχιακών ερευνητών και ενίσχυσαν σημαντικά τη χρηματοδότηση των φοιτητών. Η ικανότητά της να φέρνει σε επαφή ανθρώπους, να ενθαρρύνει το διάλογο και να κινητοποιεί κοινωνικές ομάδες θεωρείται καθοριστική για τον νέο της ρόλο.

Η ίδια η Δρ. Διαμαντούδη δήλωσε ότι νιώθει βαθιά συνδεδεμένη με το Concordia, όπου έγινε μέλος ΔΕΠ πριν από σχεδόν 25 χρόνια. Αναγνωρίζει ότι το πανεπιστήμιο βρίσκεται σε μια δύσκολη καμπή, αλλά πιστεύει ότι μπορεί να βγει από αυτήν πιο δυνατό, πιο ενωτικό και πιο έτοιμο για το μέλλον. Τόνισε ότι θέλει να συμβάλει στη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στο όραμα και την εφαρμογή, ανάμεσα στην ηγεσία και την κοινότητα, και ανάμεσα στις πιέσεις και στις ευκαιρίες που αυτές δημιουργούν.

Η Φαίη Διαμαντούδη εντάχθηκε στο Concordia το 2003 ως επίκουρη καθηγήτρια και έγινε πλήρης καθηγήτρια το 2015. Ειδικεύεται στην θεωρία των παιγνίων και την περιβαλλοντική οικονομική, με έρευνα που εξετάζει, μεταξύ άλλων, τη σταθερότητα διεθνών περιβαλλοντικών συμφωνιών. Είναι μέλος του Loyola Sustainability Research Centre.

Η ηγετική της παρουσία επεκτείνεται και πέρα από το Concordia: είναι πρόεδρος της Northeastern Association of Graduate Schools, ταμίας της Canadian Association for Graduate Studies και μέλος της ερευνητικής επιτροπής του Council of Graduate Schools στις ΗΠΑ.

Κατάγεται από την Θεσσαλονίκη και ήρθε στον Καναδά ως διεθνής φοιτήτρια. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα και στη συνέχεια ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στα οικονομικά στο McGill.

Το δίλημμα του Καναδά στην επίθεση κατά του Ιράν

Ο Δήμος του Λαβάλ Ανακηρύσσει τον Μάρτιο ως Μήνα Ελληνικής Εθνικής Κληρονομιάς επί τη Επετείω των 120 Χρόνων της ΕΚΜΜ

Λαβάλ, 4 Φεβρουαρίου
Με ομόφωνη απόφαση και σε ενθουσιώδες κλίμα ψηφίστηκε η πρόταση της ανεξάρτητης Δημοτικής Συμβούλου Αγλαΐας Ρεβελάκη για την επίσημη ανακήρυξη του μηνός Μαρτίου ως Μήνα Ελληνικής Εθνικής Κληρονομιάς στην πόλη του Λαβάλ, με αφορμή την επέτειο των 120 χρόνων από την ίδρυση της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ (ΕΚΜΜ).

Όπως σημείωσε η Αγλαΐα Ρεβελάκη: «Για περισσότερα από 120 χρόνια, πολίτες ελληνικής καταγωγής έχουν συμβάλει ουσιαστικά στην κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική και πολιτειακή ανάπτυξη της κοινωνίας μας, εμφορούμενοι από αξίες όπως η εργασιακή συνείδηση, η οικογένεια, η παιδεία και η προσφορά στην ευρύτερη κοινωνία.
Μέσα από την επιχειρηματικότητα, τις τέχνες, τον πολιτισμό, την εκπαίδευση και την κοινωνική ηγετική παρουσία, η ελληνική κοινότητα έχει βοηθήσει να διαμορφωθεί και να ενισχυθεί η συλλογική μας ταυτότητα.
Η ανακήρυξη αυτή αποτελεί μια συμβολική αλλά ουσιαστική πράξη αναγνώρισης της προσφοράς των προηγούμενων και των σημερινών γενεών και των πολιτιστικών παραδόσεων που συνεχίζουν να εμπλουτίζουν την πόλη μας», κατέληξε η Δημοτική Σύμβουλος, η οποία εκπροσωπεί την ελληνοκρατούμενη περιοχή του Chomedey στο Λαβάλ.

Η πρόταση, την οποία υποστήριξε η Aline Dib, Δημοτική Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Δημάρχου Stéphane Boyer, συζητήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου και υιοθετήθηκε ομόφωνα, λαμβάνοντας την απόλυτη στήριξη όλων των δημοτικών συμβούλων.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η κα Dib υπογράμμισε τη μακρόχρονη και ουσιαστική παρουσία της Ελληνικής Κοινότητας στο Λαβάλ, με την τελετή της κατάθεσης στεφάνου στο κενοτάφιο του Λαβάλ κατά τις δύο εθνικές επετείους αλλά και τα πολύβουα ελληνικά φεστιβάλ της.

Ο Δημοτικός Σύμβουλος David De Cotis, εκπροσωπώντας την αντιπολίτευση με το κόμμα Action Laval, και η Δημοτική Σύμβουλος Louise Lortie, εκπροσωπώντας την αξιωματική αντιπολίτευση με το κόμμα Parti Laval, εξέφρασαν επίσης τον καθοριστικό ρόλο που έχει διαδραματίσει η ελληνική κοινότητα στην κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη της πόλης.

Παρόντες στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου του Λαβάλ ήταν ηγέτες της ευρύτερης ελληνικής παροικίας, μεταξύ των οποίων οι: Σωτήριος Αντύπας, Πρόεδρος του Ελληνικού Κογκρέσου Κεμπέκ, Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, Πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων και επικεφαλής της Επετειακής Επιτροπής 120 Χρόνων της ΕΚΜΜ, η Κατερίνα Χούλη, Περιφερειακή Πρόεδρος της Κοινότητας Μοντρεάλ–Λαβάλ, ο Ζήσης Φωτόπουλος, Πρόεδρος της Παναρκαδικής Αδελφότητας Καναδά, και ο Κώστας Μυλονόπουλος, πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Λαβάλ, η οποία σήμερα έχει συγχωνευθεί στην Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ.

Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη 

Μόντρεαλ, Κεμπέκ — 28/1/ 2026.

Την περασμένη Τρίτη η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ (ΕΚΜΜ) επέστρεψε εκεί όπου χτύπησε πρίν από 120 χρόνια ο παλμός της οργανωμένης ελληνικής παρουσίας στην πόλη: στον ιστορικό χώρο του Hotel10. Εκεί όπου κάποτε υψωνόταν ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδας και το επιβλητικό κτήριο Godin, που φιλοξενούσε τα πρώτα γραφεία της Κοινότητας, ο ελληνισμός του Μόντρεαλ ξαναβρήκε τις ρίζες του.

Ο χώρος, σήμερα ενσωματωμένος στο σύγχρονο ξενοδοχειακό συγκρότημα, εξακολουθεί να ακτινοβολεί μνήμες. Σαν να ανασαίνει ακόμη το παρελθόν, κρατώντας ζωντανή την ανάμνηση των πρωτοπόρων που έστησαν τα θεμέλια της Κοινότητας το 1906. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα της ιστορικής μας συνέχειας, η ΕΚΜΜ επέλεξε να ανακοινώσει επίσημα την έναρξη των εορτασμών για τα 120 χρόνια από την ίδρυσή της — ένα ορόσημο που τιμά όχι μόνο το παρελθόν, αλλά επιδιώκει να χτίσει νέους δεσμούς με το μέλλον της ομογένειας.

Παρουσία επίσημων προσκεκλημένων, πολιτικών, πρώην Προέδρων και φίλων της Κοινότητας, ο Πρόεδρος της ΕΚΜΜ, κ. Βασίλης Αγγελόπουλος, τόνισε:
«Η ιστορία της Κοινότητάς μας είναι μια ιστορία πίστης, μόχθου και προόδου. Σήμερα επιστρέφουμε στο σημείο όπου όλα ξεκίνησαν, για να τιμήσουμε εκείνους που άνοιξαν τον δρόμο και, κυρίως, για να επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας ότι θα συνεχίσουμε με το ίδιο αίσθημα ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας, τη γλώσσα μας, τον πολιτισμό μας, τη θρησκεία μας και την κοινωνία στην οποία ζούμε».

Η Πρόεδρος της Επετειακής Επιτροπής 120 Χρόνων, κα. Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, πρόσθεσε με έμφαση:
«Η επέτειος δεν είναι απλώς μια αναδρομή στο παρελθόν· είναι πρόσκληση συμμετοχής προς όλη την πόλη. Με καθαρό και μεστό πρόγραμμα καλούμε τους κατοίκους του Μοντρεάλ, Έλληνες και μη, να γιορτάσουν μαζί μας και να μοιραστούν το αύριο που χτίζουμε από κοινού για τις επόμενες γενεές».

Από το 1906 έως σήμερα, η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ πορεύεται σταθερά δίπλα στην ομογένεια, υπηρετώντας με συνέπεια τη γλώσσα, την πίστη, την ιστορία και τον πολιτισμό της Ελληνικής Διασποράς στην καναδική μητρόπολη. Παράλληλα, αποτελεί ενεργό κύτταρο της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής του Μόντρεαλ και του Κεμπέκ, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διαμόρφωση της πολυπολιτισμικής ταυτότητας της πόλης.

Σήμερα, η ΕΚΜΜ υπερηφανεύεται για το μεγαλύτερο δίκτυο ιδιωτικών δημοτικών σχολείων στο Κεμπέκ, με πέντε παραρτήματα και περισσότερους από 1.000 μαθητές. Διαθέτει επίσης ένα παράρτημα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τρία παραρτήματα συμπληρωματικής εκπαίδευσης, έξι εκκλησίες και δύο κοινοτικά κέντρα — έναν ολόκληρο ιστό υπηρεσιών που στηρίζει καθημερινά τα μέλη της.

Το επετειακό πρόγραμμα εκδηλώσεων, πλούσιο και πολυεπίπεδο, θα απλωθεί σε όλη τη διάρκεια του έτους. Οι εορτασμοί ξεκινούν τον Ιανουάριο με τον ετήσιο χορό του Λογοτεχνικού μας εργαστηρίου. Τον Φεβρουάριο πρωτοστατεί το γεύμα «Our Roots, Our Journey», αφιερωμένο στις ιδρυτικές οικογένειες της Ελληνικής Διασποράς του Μοντρεάλ, ενώ έμφαση θα δοθεί και στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας με εκδήλωση την 15^η Φεβρουαρίου.

Αρχές Μαρτίου, η δράση μεταφέρεται στο Κοινοβούλιο του Καναδά, στα κεντρικά γραφεία του ICAO για την Εθνική Επέτειο, και στο Δημαρχείο του Μόντρεαλ, όπου θα εγκαινιαστεί φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στην ιστορική διαδρομή της Κοινότητας. Ο μήνας κορυφώνεται με το επίσημο γκαλά της Εθνικής Επετείου στο Château Royal, την παρέλαση στη λεωφόρο Jean Talon και τη δεξίωση που θα ακολουθήσει, καθώς και με την αναγνώριση του ιστορικού ορόσημου της ΕΚΜΜ από την Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ και του Καναδά.

Για περισσότερες πληροφορίες, ενημερώσεις και το πλήρες ημερολόγιο των εκδηλώσεων, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα 120.hcgm.org.

120ή Επέτειος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ
Ημερολόγιο Εκδηλώσεων 2026

Ιανουάριος 2026

• 27 Ιανουαρίου | HOTEL10 – Συνέντευξη Τύπου για την επίσημη έναρξη της 120ής Επετείου.
• 31 Ιανουαρίου | Centre de Congrès Palace – Ετήσιος Χορός του Λαογραφικού Εργαστηρίου Μόντρεαλ «Δημήτρης Τζώτζης».
• Από τον Ιανουάριο σε εξέλιξη | μηνιαία βάση – Εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τη Νεολαία: Διεθνείς Διπλωματικές Σχέσεις και ο ρόλος του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) — Μηνιαία σειρά εκδηλώσεων στα γραφεία του ICAO, υπό την καθοδήγηση του Πρέσβη κ. Δημήτρη Αζεμόπουλου, σε συνεργασία με τον Γενικό Πρόξενο της Ελλάδας στο Μόντρεαλ, κ. Νίκο Καραλέκα.

Φεβρουάριος 2026

• 8 Φεβρουαρίου | HOTEL10 – «Οι Ρίζες μας, η Πορεία μας» Εναρκτήρια εκδήλωση – Γεύμα προς τιμήν των Ιδρυτικών Οικογενειών της ΕΚΜΜ.
• 15 Φεβρουαρίου | Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο Μόντρεαλ – Εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας.
• 24 Φεβρουαρίου | Bistro Grec Philinos Parc – Κοκτέιλ προς τιμήν των Eλληνικών Mέσων Eνημέρωσης.

Μάρτιος 2026

Μήνας Ελληνικής Κληρονομιάς – Νομοσχέδιο που κατατέθηκε από τον αξιότιμο γερουσιαστή Tony Loffreda και υποστηρίχθηκε από τον αξιότιμο γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκο

• 16 Μαρτίου | Souvlaki Bar VSL – Κοκτέιλ προς τιμήν των Eλληνικών Παροικιακών Συλλόγων και Οργανισμών.
• 23 Μαρτίου | Κοινοβούλιο του Καναδά – Επίσημη Δεξίωση για τη Διακήρυξη της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης από την Διακοινοβουλευτική Επιτροπή Ελληνοκαναδικής Φιλίας.
• 24 Μαρτίου | Δημαρχείο του Μόντρεαλ – Αναγνώριση του μήνα Μαρτίου ως Μήνας Ελληνικής Εθνικής Κληρονομιάς από το Δημαρχείο.
• 26 Μαρτίου | Έδρα του ICAO – Δεξίωση του ICAO με καλεσμένους όλους τους διαπιστευμένους πρέσβεις στον ICAO, τους Γενικούς Προξένους του Μόντρεαλ, διακεκριμένα μέλη της ελληνοκαναδικής κοινωνίας και εκπρόσωπο της Ελληνικής Κυβέρνησης. Οικοδεσπότες: ο Πρέσβης της Ελλάδας κ. Δημήτρης Αζεμόπουλος και ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ κ. Νικόλαος Καραλέκας.
• 27 Μαρτίου | Δημαρχείο του Μόντρεαλ – Αναγνώριση από το Δημαρχείο Μόντρεαλ και Εγκαίνια Φωτογραφικής Έκθεσης – Τελετή Υπογραφής του Χρυσού Βιβλίου και δεξίωση.
• 28 Μαρτίου | Δημαρχείο του Λαβάλ – Τελετή Κατάθεσης Στεφάνων στο κενοτάφιο του Λαβάλ – Τελετή Υπογραφής του Χρυσού Βιβλίου και δεξίωση στο δημαρχείο του Λαβάλ.
• 28 Μαρτίου | Salles de réception et congrès Château Royal – Επίσημο Επετειακό Δείπνο Γκαλά της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης – Τιμητική αναφορά στην Έξοδο του Μεσολογγίου.
• 29 Μαρτίου | Ι.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου – Πανηγυρική Δοξολογία για την Εθνική Επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης.
• 29 Μαρτίου | Οδός Jean–Talon – Επίσημη Παρέλαση της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης.
• 29 Μαρτίου | Salles de réception et congrès Château Royal – Επίσημη Δεξίωση της Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης, σε συνεργασία με τον Γενικό Πρόξενο κ. Νικόλαο Καραλέκα.
• 31 Μαρτίου | Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ – Επίσημη αναγνώριση της EKMM στην κοινωνία του Κεμπέκ με την κατάθεση σχετικής πρότασης στην Εθνοσυνέλευση.

Απρίλιος 2026

• 13 Απριλίου – Κοκτέιλ προς τιμήν των Επιτροπών των Εορτασμών της 120ής Επετείου.
• 18 Απριλίου | Centre de Congrès Palace – Επίσημο Γκαλά Εορτασμού της 65ης Επετείου του Καθεδρικού Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου.

Μάιος 2026

• 1η Μαΐου | Salles de réception et congrès Château Royal – «Στην υγειά της Κοινότητας»  Εορταστικό Γλέντι και Ερανική Εκδήλωση από τους Παροικιακούς Συλλόγους προς τιμήν της ΕΚΜΜ.
• 9 Μαΐου | Καθεδρικός Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου – Συναυλία Βυζαντινής Μουσικής από τη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής Μόντρεαλ με τη συμμετοχή του Δημητρίου Κατσικλή,  Πρωτοψάλτη του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου (Νέα Υόρκη) και του υιού του.
• 23 Μαΐου | Salles de réception et congrès Château Royal – Επίσημο Γκαλά Εορτασμού της 50ης Επετείου του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου.

Ιούνιος 2026

• 7 Ιουνίου – Κλήρωση Λαχειοφόρου Αγοράς της Επιτροπής Εράνου της ΕΚΜΜ
• 14 Ιουνίου – Φιλανθρωπικός Έρανος υπέρ της Ελληνικής Βιβλιοθήκης Μόντρεαλ, με προβολή της ταινίας «Καποδίστριας».
• 20 – 24 Ιουνίου | Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο Νότιας Ακτής – Ετήσιο Υπαίθριο Ελληνικό Φεστιβάλ Νότιας Ακτής.
• 26 – 29 Ιουνίου | Προαύλιο χώρο του Ι.Ν. Τιμίου Σταυρού – Ετήσιο Υπαίθριο Ελληνικό Φεστιβάλ του Λαβάλ.
• Ιούνιος – Τουρνουά ποδοσφαίρου της ΕΚΜΜ.

Αύγουστος 2026

• 20 – 23 Αυγούστου – «Ελληνική Φλόγα» Υπαίθριο Ελληνικό Φεστιβάλ του Μόντρεαλ.

Σεπτέμβριος 2026

• Σεπτέμβριος – Τουρνουά Γκολφ και Επίδειξη Μόδας.
• Σεπτέμβριος – Γκαλά Αποφοίτων και Παλαιών Μαθητών του Σχολείου Σωκράτης–Δημοσθένης
• 26 Σεπτεμβρίου – Συναυλία Αφιέρωμα με τη συμμετοχή Τοπικών Μουσικών.

Οκτώβριος

• 4 Οκτωβρίου | Laval Junior Academy Theatre – «Η Αυλή των Θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, μια παραγωγή του Εργαστηρίου Ελληνικού Θεάτρου «Θέσπις».
• 30 Οκτωβρίου | Place des Arts – Συναυλία του σπουδαίου μουσικού Γιώργου Νταλάρα.
• 31 Οκτωβρίου | Κενοτάφιο του Λαβάλ – Τελετή Κατάθεσης Στεφάνων για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου (ΟΧΙ).

Νοέμβριος 2026

• 1^η Νοεμβρίου | Καθεδρικό Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου – Πανηγυρική Δοξολογία και Εορταστικό Γεύμα για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου (ΟΧΙ).
• 14 Νοεμβρίου | Salles de réception et congrès Château Royal – Γκαλά Αναγνώρισης και Τελετή Απονομής Μεταλλίων τιμώντας σημαντικούς συντελεστές της Κοινότητας.

Δεκέμβριος 2026

• 31 Δεκεμβρίου | Ανακαινισμένο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο Μόντρεαλ – Πρωτοχρονιάτικο Γκαλά και Επίσημη Εορταστική Λήξη των Εκδηλώσεων της 120ής Επετείου της ΕΚΜΜ.

Το ημερολόγιο υπόκειται σε αλλαγές

Justine’s Blog

No comments:

Post a Comment

Μαρκ Κάρνι: Ο ηγέτης του δυτικού κόσμου που όρθωσε ανάστημα στον Τραμπ

Γράφει η Ιουστίνη Φραγκούλη – Αργύρη /Huffington Post 

Έξω το χιόνι σκέπαζε τους δρόμους του Παλιού Μόντρεαλ, χαρίζοντας στην πόλη μια σιωπηλή, σχεδόν τελετουργική γαλήνη. Στο ιστορικό Hotel Nelligan, οι αίθουσες φωτίζονταν ζεστά, σαν να καλούσαν τους παρευρισκόμενους σε μια μυσταγωγία μνήμης και προσδοκίας. Ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας, Νίκος Καραλέκας, είχε συγκεντρώσει τους Έλληνες επιχειρηματίες της διασποράς του Μοντρεάλ για μια πρώτη γνωριμία, αλλά και για να ανοίξει επίσημα τη σεζόν των εορτασμών των 120 χρόνων της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ (1906-2026).

Ο Γενικός πρόξενος μίλησε για την ευλογία να γνωρίσει από κοντά την Ελληνική παροικία, αυτόν τον ζωντανό ιστό μνήμης και δημιουργίας που κρατάει την Ελλάδα παρούσα στην καρδιά του Καναδά, ενώ έδωσε τα εύσημα στην γραμματέα του Νίκη Αναστασοπούλου-Μητρονίκα για την πολύτιμη βοήθειά της από τη μέρα της εγκατάστασής του στο νέο του θώκο.

Τα λόγια του άνοιξαν μια συζήτηση για την ανάγκη να ενισχυθεί η εικόνα της Κοινότητας, να προβληθεί η δύναμη και η προσφορά της στο κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι του Μόντρεαλ. Με ευγένεια και όραμα, εισήγαγε τους παρευρισκόμενους στην Επετειακή Επιτροπή των 120 χρόνων, προσκαλώντας τους να γίνουν συμμέτοχοι σε μια πορεία μνήμης και ελπίδας.

Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη με συγκίνηση και προσμονή. Ο Πρόεδρος της Κοινότητας, Βασίλης Αγγελόπουλος, μίλησε με καθαρότητα για τις προκλήσεις της νέας εποχής, σημειώνοντας πως η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ έχει αρχίσει να ελπίζει στο μέλλον τονίζοντας παράλληλα  τη σημασία ενός μελλοντικού προικοδοτικού ταμείου ως θεμέλιου για το μέλλον. Τα λόγια του έμοιαζαν να γεφυρώνουν την ιστορία με την προοπτική, να καλούν τους επιχειρηματίες στην συλλογική  ευθύνη και δράση.

Κι ύστερα, η Πρόεδρος της Επετειακής Επιτροπής, Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, πήρε τον λόγο με φωνή συγκινημένη, γεμάτη πάθος για τον Ελληνισμό των 120 χρόνων. Κάλεσε τους επιχειρηματίες να ανέβουν στο τρένο των γιορτασμών, να μπούν στην κορδέλα της χορηγίας ,να γίνουν συνοδοιπόροι σε αυτήν τη μεγάλη πορεία μνήμης και ελπίδας. Στα χέρια της κρατούσε ένα ντοσιέ, προσεκτικά επιμελημένο από την οργανωτική ομάδα της Επετειακής Επιτροπής των 120 χρόνων (Γιώργο Τσαντρίζο, Κία Νικολάου, Πάρι Πέτρου και την ίδια) που αποκάλυπτε τις εκδηλώσεις της επετειακής χρονιάς· ένα δώρο, μια πρόσκληση, ένα άνοιγμα προς το μέλλον. Η Ιουστίνη Φραγκούλη είπε ότι το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ ανεβαίνει κιόλας στο τρένο των επετειακών εορτασμών προσφέροντας 20.000 δολάρια χορηγία στο επετειακό έτος.

Ταυτόχρονα παρουσίασε την πρόεδρο της Επιτροπής Προσωπικοτήτων Κωστία Πανταζή καθώς επίσης και τους συνεργάτες της σε αυτό το μακρύ ευοίωνο ταξίδι , τον  εκτελεστικό αντιπρόεδρο Μιχάλη Πατσαντζή και τον Δημήτρη Κατσαούνη, που μαζί με την Βούλα Νεοφωτίστου αποτελούν τον πυρήνα της Επετειακής Επιτροπής των 120 χρόνων.

Ο επίτιμος πρόεδρος της Ερανικής Επιτροπής, Γιώργος Τσίτουρας, στάθηκε μπροστά στο ακροατήριο με βλέμμα φωτεινό, συνεπαρμένος από την τεράστια επιτυχία του πρόσφατου ραδιομαραθωνίου της ΕΚΜΜ. Τα τριακόσιες χιλιάδες δολάρια που συγκεντρώθηκαν δεν ήταν απλώς ένας αριθμός· ήταν η ζωντανή απόδειξη της δύναμης της ελληνικής ψυχής, της αλληλεγγύης και της πίστης στη συνέχεια του Ελληνισμού στο Μόντρεαλ.

Με λόγο γεμάτο πάθος, μίλησε για τα ελληνόφωνα σχολεία «Σωκράτης – Δημοσθένης» και για τα Σαββατιανά, εκεί όπου οι νέες γενιές μαθαίνουν να προφέρουν την ελληνική γλώσσα σαν προσευχή, να κρατούν ζωντανή την παράδοση και να χτίζουν γέφυρες ανάμεσα στην πατρίδα και τη διασπορά. Η φωνή του έτρεμε από συγκίνηση, καθώς τόνιζε πως κάθε δωρεά, κάθε προσφορά, είναι μια επένδυση στο μέλλον, μια υπόσχεση ότι η φλόγα της ελληνικής παιδείας δεν θα σβήσει ποτέ.

Η βραδιά στο Nelligan δεν ήταν απλώς μια συνάντηση. Ήταν μια στιγμή όπου το χιόνι έξω γινόταν σύμβολο καθαρότητας και ανανέωσης, ενώ μέσα, οι φωνές και οι καρδιές ενώνονταν σε μια κοινή υπόσχεση: ότι ο Ελληνισμός του Μόντρεαλ θα συνεχίσει να γράφει ιστορία, με μνήμη, με όραμα, με αγάπη για την πατρίδα και πίστη στη δύναμη του κοινού στόχου: της επιβίωσης του Ελληνισμού.

ΙΦ

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Ήμουν δεκατεσσάρων. Έφηβη. Από τη Δευτέρα Δημοτικού, τουτέστιν το σωτήριον έτος του 1967,  δεν είχα γνωρίσει ελευθερία. Στο σχολείο ποδιές γαλάζιες με λευκό γιακαδάκι και να έχουν καταργηθεί ακόμη και τα Αποκριάτικα πάρτυ στην αυλή του 1^ου Δημοτικού. Κι αργότερα στο γυμνάσιο ποδιές μακριές , σοσόνια λευκά, και απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 7 το βράδυ.

Ζούσα σε μια Ελλάδα φιμωμένη, όπου η σιωπή δεν ήταν επιλογή αλλά επιβολή. Η απαγόρευση κυκλοφορίας δεν σήμαινε απλώς να μείνεις σπίτι· σήμαινε να μην κοιτάς ψηλά, να μην σκέφτεσαι ελεύθερα, να μην ονειρεύεσαι.

Ο πατερούλης μου, βαθειά πολιτικοποιημένος -παρότι της συντηρητικής παράταξης-, άνοιγε κάθε βράδυ τη Ντόιτσε Βέλλε. Από εκεί μαθαίναμε τα νέα που δεν τολμούσε να πει η ΥΕΝΕΔ. Ήταν σα να ανοίγαμε ένα παράθυρο στον κόσμο, να ανασαίνουμε λίγο αέρα ελευθερίας μέσα στο πνιγηρό δωμάτιο της χούντας. Κι εγώ, με την καρδιά μου να πάλλεται δυνατά, άκουγα τις φωνές των φοιτητών να διαπερνούν τα σύρματα του ραδιοφώνου και να φτάνουν ως το μεδούλι μου.

«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Δεν ήταν σύνθημα. Ήταν κραυγή. Ήταν η φωνή της γενιάς που αρνήθηκε να υποταχθεί. Μια χούφτα φοιτητές, παιδιά σχεδόν, κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο και ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην επταετία της τυραννίας. Και η Χούντα, τυφλή από φόβο, έστειλε ερπύστριες με νεαρούς στρατιώτες συνομήλικους να ισοπεδώσουν τη νιότη σαρώνοντας τα σιδερένια κάγκελα του Πολυτεχνείου και τους φοιτητές της εξέγερσης.

Θυμάμαι εκείνη τη νύχτα σαν να μην πέρασε ούτε λεπτό. Θυμάμαι το τρέμουλο στα χέρια μου, το σφίξιμο στο στομάχι, την αίσθηση πως κάτι τραγικό συνέβαινε, κάτι όμως που θα άλλαζε για πάντα την πορεία μας. Δεν ήμουν εκεί, μα ήμουν παρούσα. Με το νου, με την ψυχή, με το σώμα μου που πάλλονταν στους ρυθμούς της εξέγερσης.

Πενήντα δύο χρόνια πέρασαν. Οι φωνές εκείνες, που κάποτε έσκιζαν τον αέρα, σήμερα ακούγονται σαν ψίθυροι. Οι ηγέτες της εξέγερσης ενσωματώθηκαν στην πολιτική ζωή του τόπου, έγιναν Λαλιώτηδες και Δαμανάκισσες. Η αγνότητα εκείνων των ημερών φθάρηκε από την τριβή με την εξουσία.

Η σημερινή γενιά, μεγαλωμένη με ελευθερίες που τότε ήταν όνειρο, δεν γνωρίζει καν ποιους τιμούμε σήμερα. Δεν φταίνε· δεν τους μάθαμε να θυμούνται. Τους δώσαμε ανοριακή ελευθερία να παίζουν με τα κινητά , να βιντεοσκοπούν τους συμμαθητές τους όταν τους δέρνουν, γενικά έχουμε επιτρέψει στην εθνική παιδεία την παρεκτροπή από την σύγχρονη ιστορία της χώρας μας.

Μα εγώ θυμάμαι. Θυμάμαι το Πολυτεχνείο όχι ως κτίριο, αλλά ως σύμβολο. Ως φλόγα που άναψε μέσα στο σκοτάδι και δεν έσβησε ποτέ. Θυμάμαι τους φοιτητές όχι ως ήρωες, αλλά ως ανθρώπους που τόλμησαν. Που είπαν «όχι» όταν όλοι έλεγαν «ναι». Που ύψωσαν τη φωνή τους και την έκαναν σεισμό.

Σήμερα, 17 Νοέμβρη, καταθέτω νοερά ένα στεφάνι. Όχι από λουλούδια, αλλά από λέξεις. Από λέξεις που δεν ξεχνούν. Από λέξεις που αντιστέκονται. Γιατί η μνήμη είναι πράξη. Και η πράξη είναι απόρροια πολιτικής και ηθικής ευθύνης.

Αιωνία η μνήμη όλων αυτών που ξεκίνησαν το ξήλωμα της Χούντας. Αιωνία η αγρύπνια μας. Για να μην ξαναζήσουμε τη σιωπή. Για να μην ξαναδούμε ερπύστριες να ισοπεδώνουν την ελπίδα, τη νιότη, τη σπίθα της αντίστασης.

Στη Λευκάδα, εκεί όπου το φως έχει μνήμη και τα σοκάκια ψιθυρίζουν ιστορίες, έζησε ένας άνθρωπος που δεν χώρεσε ποτέ σε τίτλους. Ο Θανάσης Σίδερης δεν ήταν απλώς ζωγράφος, μουσικός, αγιογράφος, σκηνογράφος. Ήταν φορέας μιας παράδοσης που δεν έμεινε στο παρελθόν — την ανέπνεε, την ανανέωνε, την πρόσφερε.

‘Ομορφος με την κλασική ένοια του όρου, είχε έντονα ζυγωματικά και καταγάλανα μάτια που καθρέφτιζαν τη θάλασσα. Ήταν και παρέμεινε καλλονός μέχρι το τέλος, «ζωγραφισμένος με την ομορφιά του Σιδερέικου», όπως συνήθιζε να λέει η μαμά μου.

Απόγονος των ζωγράφων Σίδερη, με ρίζες στους Δοξαρά και Γαζή, κουβαλούσε στο αίμα του την τέχνη της Επτανήσου και και την ευθύνη της. ‘Ηταν απόγονος των ζωγράφων και αγιογράφων της Αναγέννησης. Μα δεν αρκέστηκε στην κληρονομιά. Την έπλασε ξανά, με τα δικά του χρώματα, με τους δικούς του ήχους.

 Ίδρυσε την Αγιομαυρίτικη Παρέα για να κρατήσει ζωντανή την επτανησιακή καντάδα. ¨Επαιζε καντάδες σε γιορτές, σε συναυλίες, σε μαγαζιά  κι έβγαζε αυτή την φωνή τη γλυκειά, τη νοσταλγική που συνέπαιρνε τον κόσμο, έχοντας δικό της ηχόχρωμα. Με το κόκκινο φουλάρι στο λαιμό, με τη ριγέ ασπρόμαυρη μπλούζα, την ψάθα στο κεφάλι μαζί με τους υπόλοιπους της παρέας, όταν τραγούδούσαν θύμιζαν τους γονδολιέρηδες της Βενετίας.

Ο Θανάσης Σίδερης, έδωσε πνοή σε εικόνες, σκηνικά, τοιχογραφίες, μουσικές. Και όλα αυτά, όχι από φιλοδοξία, αλλά από αγάπη. Για τον τόπο, για την ομορφιά, για τη μνήμη. Ο Θανάσης έγινε ένα με τον τόπο του, έγινε συνώνυμος της Λευκάδας και των πολλαπλών χαρισμάτων  της.

Η μορφή του, πάντα με το ποδήλατο στο κέντρο της πόλης ή στην Κουζούντελη , ήταν σύμβολο της Λευκάδας. Ένας περιπατητής του φωτός, ένας τεχνίτης της ψυχής. Στον «Ορφέα» υπήρξε σύμβουλος και συνοδοιπόρος. Στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας, το αρχείο του φυλάσσεται σαν ιερό κειμήλιο. Στις καρδιές όσων τον γνώρισαν, παραμένει ζωντανός.

Ο Θανάσης Σίδερης ήταν ο αγαπημένος ζωγράφος του πατερούλη. Σε εκείνον ανέθετε τον επαναχρωματισμό των Αγίων Αναργύρων ‘διότι μόνο «ένας Θανάσης Σίδερης ήξερε από επτανησιακή αναγενεννησιακή τέχνη και την τιμούσε», όπως συνήθιζε να λέει. Ακόμη και για τον χρωματισμό του αστικού σπιτιού μας, τον Θανάση επέλεξε. Με τα χρώματα ο πατερούλης δεν εμπιστευόταν κανέναν άλλον. Μόνο τον Σίδερη με την βαριά κληρονομιά και ιστορία στην τέχνη.

Και τη Μεγάλη Παρασκευή ο Θανάσης Σίδερης έσμιγε με την χορωδία του Πάνου του Ορφανού νστην εκκλησία μας και κορυφωνόταν η ψαλμωδία των εγκωμίων με τον πατερούλη να κάνει τα κρεσέντα του και να σείεται η αγορά από ήχους και αρώματα του Επιταφίου.

Ο Θανάσης Σίδερης δεν έφυγε. Απλώς πέρασε στην άλλη όχθη του φωτός. Εκεί όπου οι ήχοι δεν σβήνουν και τα χρώματα δεν ξεθωριάζουν. Εκεί όπου οι ψυχές των δημιουργών συνεχίζουν να ζωγραφίζουν τον κόσμο, όχι με πινέλα, αλλά με ανάσες.

Και η Λευκάδα απέμεινε λίγο πιο σιωπηλή. Οι καντάδες έχουν μια νότα λιγότερη. Οι εικόνες στις εκκλησίες μοιάζουν να τον ψάχνουν. Το ποδήλατο, ακίνητο. Μα η μνήμη του, ζωντανή. Σαν φλόγα που δεν σβήνει, σαν χρώμα που δεν ξεθωριάζει, σαν ήχος που δεν παύει.

Ο πρίγκηπας των χρωμάτων και των ήχων δεν πέθανε. Απλώς γύρισε πίσω στο φως που τον γέννησε.

Το μόνο που με έχει λυπήσει είναι ότι έτσι πολυάσχολη που είμαι στη Λευκάδα, δεν κατόρθωσα να του πάρω μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης. Να μου αφηγηθεί όσα έζησε, κι άκουσε, όσα δημιούργησε.

Αιωνία του η μνήμη. Και ας είναι το έργο του φάρος για όσους συνεχίζουν να πιστεύουν πως η τέχνη είναι τρόπος ζωής — και η ζωή, μια πράξη αγάπης.