• Την Παρασκευή, ο Τραμπ ανακοίνωσε μια συμφωνία για την απελευθέρωση εκατομμυρίων τόνων ρωσικού ντίζελ στις παγκόσμιες αγορές, χαλαρώνοντας τις κυρώσεις που είχαν σχεδιαστεί για να στερήσουν από τη Μόσχα τα πολεμικά της έσοδα.
• Το Σάββατο, ο Τραμπ επιτέθηκε στον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι επειδή έπληξε ρωσικά διυλιστήρια και απαίτησε από το Κίεβο να αντικαταστήσει τον ηγέτη του.
• Την Κυριακή, ο Τραμπ αιφνιδίασε τον Ζελένσκι κηρύσσοντας μια άμεση «ενεργειακή κατάπαυση του πυρός». Η Ρωσία συνέχισε να επιτίθεται στις ουκρανικές ενεργειακές υποδομές, χωρίς εμφανείς συνέπειες από την Ουάσιγκτον.
• Τη Δευτέρα, ο Τραμπ απέρριψε αναφορές μηνών που βασίζονταν σε πληροφορίες μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες ανέφεραν ότι η Ρωσία βοηθούσε την πολεμική προσπάθεια του Ιράν παρέχοντας πληροφορίες για αμερικανικά στρατιωτικά στοιχεία.
• Χθες, ο Τραμπ επέμεινε στη συμφωνία για το ντίζελ και παραμέρισε τις ανησυχίες ότι τα έσοδα θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την πολεμική μηχανή της Ρωσίας, την ίδια στιγμή που Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές τη χαρακτήριζαν «προδοσία» και «δώρο στον αντίπαλό μας».

• Για την Αμερική: Οι ενεργειακοί αναλυτές αμφιβάλλουν αν η συμφωνία για το ντίζελ θα μειώσει ουσιαστικά τις τιμές των καυσίμων, οι οποίες εκτοξεύτηκαν στα ύψη λόγω του πολέμου στο Ιράν.
• Για την Ευρώπη: Η Ουάσιγκτον απομακρύνεται από τη γραμμή της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, η οποία είναι αντιμέτωπη με ένα ιστορικό περιβάλλον απειλών, καθώς η Ρωσία κλιμακώνει την υβριδική της εκστρατεία με δολιοφθορές, κυβερνοεπιθέσεις και εισβολές drones.
• Για τους Ρεπουμπλικάνους: Με τον έλεγχο του Κογκρέσου να κρέμεται από μια κλωστή, ο Τραμπ αγκαλιάζει έναν δικτάτορα που αντιμετωπίζεται αρνητικά από το 81% των δικών του ψηφοφόρων για το 2024, σύμφωνα με δημοσκόπηση της YouGov τον Ιανουάριο.

Η 50χρονη, η οποία βρίσκεται εδώ και 30 χρόνια σε πτέρυγα μελλοθανάτων, χρειάστηκε να τεθεί σε μηχανική υποστήριξη μετά την αποτυχημένη εκτέλεση. Σχεδόν μία εβδομάδα αργότερα, ωστόσο, οι συνήγοροί της ανακοίνωσαν ότι είναι «σε εγρήγορση, μιλά και συνεχίζει να λαμβάνει κρίσιμη ιατρική φροντίδα». «Παρά τη σοβαρή βλάβη που υπέστη στα χέρια της, εξακολουθεί να είναι δεμένη με χειροπέδες και αλυσίδες στο κρεβάτι», δήλωσε δικηγόρος της, περιγράφοντας την ανάρρωσή της ως ιατρικά πρωτοφανή.ν«Η πρόγνωσή της παραμένει ασαφής, αλλά τουλάχιστον αναμένουμε μια μακρά περίοδο ανάρρωσης», πρόσθεσε.

Το μεγάλο νομικό ερώτημα -Μπορεί να επαναληφθεί η εκτέλεση;

Η εξέλιξη της υγείας της Πάικ φέρνει πλέον στο προσκήνιο ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο νομικό ζήτημα. Τι συμβαίνει όταν μια Πολιτεία έχει επιχειρήσει να εκτελέσει έναν θανατοποινίτη, αλλά η διαδικασία αποτυγχάνει και ο κρατούμενος επιβιώνει;

Η Ρόμπιν Μάχερ, εκτελεστική διευθύντρια του Death Penalty Information Center, χαρακτήρισε την υπόθεση «αχαρτογράφητη περιοχή».

«Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ δεν έχει αποφανθεί από το 1947 για το αν μια δεύτερη απόπειρα εκτέλεσης θα παραβίαζε το Σύνταγμα», δήλωσε στο δίκτυο USA Today. «Αυτά είναι ερωτήματα που δεν χρειάστηκε ποτέ να τεθούν μέχρι σήμερα και κανείς δεν γνωρίζει τις απαντήσεις». Η ίδια εκτίμησε μάλιστα ότι μια δεύτερη εκτέλεση της Πάικ θα ήταν «πιθανότατα αντισυνταγματική». «Από όλα τα ερωτήματα που έχουμε αυτή τη στιγμή, το μόνο για το οποίο είμαι βέβαιη είναι ότι δεν θα πρέπει να υποβληθεί σε δεύτερη εκτέλεση», τόνισε.

Οι δικηγόροι ζητούν μετατροπή της ποινής

Μέχρι στιγμής, ο κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι, δεν έχει απαντήσει στα επανειλημμένα αιτήματα των δικηγόρων της Πάικ και οργανώσεων που αντιτίθενται στη θανατική ποινή να μετατρέψει την ποινή της σε ισόβια κάθειρξη. Ο Λι, ωστόσο, επανέλαβε μετά την αποτυχημένη εκτέλεση την υποστήριξή του στη θανατική ποινή και δήλωσε ότι θεωρεί καθήκον του να εφαρμόζει τις αποφάσεις των ενόρκων.

«Η ευθύνη μου είναι να εφαρμόζω τις ποινές που έχουν επιβάλει τα δικαστήρια του Τενεσί, ακόμη και όταν αυτό είναι δύσκολο, και αυτό ακριβώς σκοπεύουμε να κάνουμε τις επόμενες ημέρες», δήλωσε.

Ο κυβερνήτης έχει διατάξει ανεξάρτητη έρευνα για όσα συνέβησαν κατά την απόπειρα εκτέλεσης και, παράλληλα, ακύρωσε τη μοναδική άλλη εκτέλεση με θανατηφόρα ένεση που είχε απομείνει προγραμματισμένη για το Τενεσί μέσα στο 2026.

Τι προβλέπει το πρωτόκολλο του Τενεσί

Το πρωτόκολλο εκτελέσεων του Τενεσί προβλέπει ότι ένα δεύτερο σετ συριγγών με φάρμακα χορηγείται «εάν ο κρατούμενος δεν έχει πεθάνει» μετά την πρώτη δόση. Δεν διευκρινίζει, ωστόσο, τι ακριβώς πρέπει να συμβεί εάν ο κρατούμενος παραμένει ζωντανός και μετά τη δεύτερη χορήγηση.

ΠΗΓΗ 

Ο Ντόναλντ Τραμπ αποδίδει τις πρωτοφανείς μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία στη μαζική μετανάστευση και το Ισλάμ. Οι μαθητές όμως μιλούν για κάτι διαφορετικό: σχολεία χωρίς αρκετούς καθηγητές, υπερπλήρεις τάξεις, κτίρια που καταρρέουν και ένα εκπαιδευτικό σύστημα που, όπως υποστηρίζουν, τους έχει εγκαταλείψει.

Η Γαλλία ζει μία από τις μεγαλύτερες μαθητικές αναταραχές των τελευταίων δεκαετιών. Εκατοντάδες σχολεία έχουν αποκλειστεί ή κλείσει, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί έχουν κατέβει στους δρόμους και οι συγκρούσεις με την αστυνομία έχουν πάρει σε αρκετές πόλεις βίαιη τροπή. Και μέσα σε αυτή την έκρυθμη κατάσταση παρενέβη ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος απέδωσε όσα συμβαίνουν στη Γαλλία στην «ανεξέλεγκτη μαζική μετανάστευση» και προχώρησε ακόμη περισσότερο, γράφοντας στο Truth Social ότι «δεν πρόκειται για τα σχολεία» αλλά για το Ισλάμ που, κατά την άποψή του, επιχειρεί να κυριαρχήσει σε μια χώρα που κάποτε υπήρξε μεγάλη. Η δήλωση ήταν αρκετή για να μεταφέρει αμέσως τη γαλλική εκπαιδευτική κρίση σε ένα πολύ ευρύτερο —και εξαιρετικά φορτισμένο— πολιτικό πεδίο: εκείνο της μετανάστευσης, της θρησκείας και της ταυτότητας της σημερινής Ευρώπης. Μόνο που οι ίδιοι οι μαθητές λένε κάτι διαφορετικό.

Τι ζητούν οι μαθητές

Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο από τα φτωχότερα προάστια του Παρισιού και εξαπλώθηκαν γρήγορα σε ολόκληρη τη χώρα. Οι μαθητές διαμαρτύρονται για την έλλειψη καθηγητών, τις υπερπλήρεις τάξεις, την ανεπαρκή χρηματοδότηση και την κατάσταση πολλών σχολικών κτιρίων. Σε ορισμένα σχολεία καταγγέλλονται ακόμη και διαρροές νερού ή προβλήματα με τρωκτικά.

Στο Seine-Saint-Denis, μια από τις φτωχότερες περιοχές γύρω από το Παρίσι, τα προβλήματα είναι ιδιαίτερα έντονα. Μαθητές υποστηρίζουν ότι χάνουν ώρες διδασκαλίας επειδή δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί, ενώ καθηγητές μιλούν και για ελλείψεις νοσηλευτών και κοινωνικών λειτουργών.

Μια 17χρονη μαθήτρια, η Maisa περιέγραψε στο Reuters ότι έφτασε να δώσει εξετάσεις στα γαλλικά την προηγούμενη χρονιά χωρίς να έχει καθηγητή γαλλικών. «Αυτές δεν είναι συνθήκες για να σπουδάζεις», είπε.

Η μετανάστευση και η θρησκεία δεν περιλαμβάνονται στα αιτήματα που έχουν διατυπώσει οι μαθητές. Η αρχική διαμαρτυρία για την εκπαίδευση, ωστόσο, έχει πλέον εξελιχθεί σε πολύ μεγαλύτερη κρίση. Στις 6 Οκτωβρίου περισσότεροι από 250.000 άνθρωποι, σύμφωνα με το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών, συμμετείχαν σε διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεις. Οι διοργανωτές ανέβασαν τον αριθμό στις 450.000. Περισσότερα από τα μισά λύκεια της χώρας έκλεισαν ή αποκλείστηκαν, σύμφωνα με τη μαθητική ένωση. Στο Παρίσι, στο Στρασβούργο, στη Ρεν και στην Τουλούζη σημειώθηκαν συγκρούσεις. Η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα και αύρες νερού, ενώ διαδηλωτές έβαλαν φωτιές και εκτόξευσαν αντικείμενα εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας.

Το ανθρώπινο κόστος είναι ήδη μεγάλο. Εκατοντάδες μαθητές, εκπαιδευτικοί και αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί, ενώ εκατοντάδες συλλήψεις έγιναν μόνο κατά τη μεγάλη κινητοποίηση της Τρίτης. Μία ημέρα νωρίτερα, ένας 15χρονος έχασε το χέρι και μέρος του αντιβραχίονά του όταν εξερράγη αστυνομική χειροβομβίδα διασποράς που είχε σηκώσει από το έδαφος, σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές. Ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί μίλησε για το βαρύτερο τίμημα που έχει πληρώσει το γαλλικό σχολικό σύστημα εδώ και δεκαετίες.

Μια εκπαιδευτική κρίση έγινε πολιτική

Η κυβέρνηση αναγνωρίζει πλέον ότι υπάρχουν πραγματικά προβλήματα στα σχολεία. Ο Λεκορνί έχει ζητήσει από τους υπουργούς του προτάσεις για την αντικατάσταση των απόντων εκπαιδευτικών, την κατάσταση των παλαιών σχολικών κτιρίων, ακόμη και για το ιδιαίτερα μεγάλο σχολικό ωράριο ορισμένων μαθητών. Όμως τα περιθώρια δεν είναι μεγάλα.

Η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με υψηλό δημόσιο χρέος και δημοσιονομικό έλλειμμα και η κυβέρνηση προσπαθεί ταυτόχρονα να περιορίσει τις δαπάνες. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η κατά κεφαλήν δαπάνη για έναν μαθητή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχει ουσιαστικά παραμείνει στάσιμη για περισσότερο από μία δεκαετία. Έτσι, μια εξέγερση που άρχισε από τις αίθουσες διδασκαλίας έχει μετατραπεί σε πολιτική δοκιμασία για τη Γαλλία, λίγους μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2027.

Και εδώ ακριβώς αποκτά ιδιαίτερο βάρος η παρέμβαση Τραμπ. Ο Αμερικανός πρόεδρος κοιτάζει τις εικόνες της γαλλικής αναταραχής μέσα από το πρίσμα μιας από τις κεντρικές πολιτικές του θέσεις: ότι η μαζική μετανάστευση μεταβάλλει βαθιά τις δυτικές κοινωνίες και δημιουργεί προβλήματα ασφάλειας και κοινωνικής συνοχής. Οι μαθητές, από την άλλη, επιμένουν ότι η δική τους εξέγερση έχει πολύ πιο πεζή αφετηρία: θέλουν καθηγητές στις τάξεις τους, σχολεία που λειτουργούν και τις ίδιες εκπαιδευτικές ευκαιρίες ανεξάρτητα από τη γειτονιά στην οποία γεννήθηκαν.

Ίσως γι’ αυτό η σημερινή γαλλική κρίση έχει ενδιαφέρον πέρα από τα επεισόδια που βλέπουμε στις οθόνες. Γιατί πάνω στους ίδιους δρόμους συγκρούονται πλέον όχι μόνο διαδηλωτές και αστυνομικοί, αλλά και δύο εντελώς διαφορετικές ερμηνείες για το τι ακριβώς συμβαίνει στη Γαλλία. Η μία μιλά για σχολεία, κοινωνικές ανισότητες και χρόνια υποχρηματοδότηση. Η άλλη μιλά για μετανάστευση, Ισλάμ και την ταυτότητα μιας χώρας που αλλάζει.

Με πληροφορίες από Reuters και Truth Social

Η υποστηριζόμενη από τη Σαουδική Αραβία κυβέρνηση της Υεμένης δήλωσε σήμερα ότι εξαπέλυσε εκατοντάδες πλήγματα κατά θέσεων των Χούθι, μία ημέρα μετά την ανακοίνωση επίθεσης με στόχο την ανακατάληψη του συνόλου της χώρας από τους φιλοϊρανούς μαχητές.

Από την επανέναρξη των εχθροπραξιών στην Υεμένη τον Ιούλιο, ύστερα από χρόνια σχετικής ηρεμίας, η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση πασχίζει να ανακόψει την προέλαση των Χούθι, που περικύκλωσαν χθες την Τάιζ, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας

«Οι κυβερνητικές δυνάμεις εξαπέλυσαν 1.122 επιθέσεις» στις περιφέρειες Σαάντα, Αλ-Τζάουφ, Τάιζ και στην δυτική ακτή, δήλωσε ο εκπρόσωπός τους Ματζίντ αλ-Ναζίλι, σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Saba.

Οι δυνάμεις χρησιμοποίησαν «μαχητικά αεροσκάφη, μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones), πυρά πυροβολικού, πυραύλους, εκτοξευτές ρουκετών και ελεύθερους σκοπευτές», δήλωσε.

«Οι επιχειρήσεις αυτές επέτρεψαν να εξουδετερωθούν 1.747 μέλη της παραστρατιωτικής οργάνωσης (Χούθι) και να καταστραφούν ή να προκληθούν ζημιές σε 364 οχήματα και είδη στρατιωτικού εξοπλισμού», πρόσθεσε ο Ναζίλι.

Οι φιλοϊρανοί μαχητές, που πήραν τον έλεγχο της πρωτεύουσας Σανάα το 2014 και στη συνέχεια μεγάλων τμημάτων της βόρειας Υεμένης, κατέλαβαν τον Σεπτέμβριο τη δυτική ακτογραμμή στην Ερυθρά Θάλασσα με μια επίθεση-αστραπή.

Χθες, απέκοψαν βασικό άξονα που συνδέει την Τάιζ, μεγάλη πόλη στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας την οποία έχουν πλέον περικυκλώσει, με την Άντεν, όπου μετέφερε την έδρα της η εξόριστη από τη Σανάα διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση.

Ο επικεφαλής του λεγόμενου προεδρικού συμβουλίου της Υεμένης Ρασάντ αλ Αλίμι ανακοίνωσε στη συνέχεια την έναρξη επιχειρήσεων για να ανακαταληφθούν τα τμήματα της χώρας που ελέγχουν οι Χούθι.

Ξεκίνησαν ζητώντας καθηγητές, αξιοπρεπή σχολεία και λιγότερη πίεση. Μέσα σε λίγες ημέρες η μαθητική διαμαρτυρία εξαπλώθηκε σε ολόκληρη τη Γαλλία και αγγίζει πλέον και τα πανεπιστήμια. Πίσω από τις εικόνες βίας υπάρχει όμως ένα μεγαλύτερο ερώτημα: τι ακριβώς φοβάται μια γενιά που ετοιμάζεται να ενηλικιωθεί σε μια χώρα με τεράστιο δημόσιο χρέος, πολιτική αβεβαιότητα και μια κρίσιμη προεδρική εκλογή μόλις λίγους μήνες μακριά;

Όλα άρχισαν πριν από περίπου δέκα ημέρες, από λύκεια στα προάστια του Παρισιού. Τα αιτήματα δεν έμοιαζαν επαναστατικά. Περισσότεροι καθηγητές, αντικατάσταση όσων απουσιάζουν, επισκευές σε σχολικά κτίρια που έχουν αφεθεί να υποβαθμιστούν, καλύτερες συνθήκες μάθησης, λιγότερη πίεση από το εκπαιδευτικό σύστημα και το Parcoursup.

Κι όμως, μέσα σε ελάχιστες ημέρες η σπίθα εξαπλώθηκε. Την 1η Οκτωβρίου περισσότερα από 1.000 σχολεία συμμετείχαν με κάποιον τρόπο στις κινητοποιήσεις. Την Παρασκευή περίπου 400 εκπαιδευτικά ιδρύματα παρέμεναν κλειστά για λόγους ασφαλείας. Στο μεταξύ εμφανίστηκαν φωτιές, επιθέσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία και σχεδόν 2.000 συλλήψεις μέσα σε μία μόνο ημέρα.

Η βία είναι πραγματική και δεν μπορεί να υποβαθμιστεί. Όπως πραγματικό είναι και το ερώτημα κατά πόσον όλοι όσοι συμμετέχουν στα επεισόδια είναι μαθητές. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το κίνημα έχει πλέον παρεισφρήσεις από βίαιες ομάδες και καταγγέλλει πολιτική υποκίνηση από την άκρα Αριστερά. Συχνά βεβαίως σε τέτοιες κινητοποιήσεις καταγράφονται ακραία επεισόδια. Εχουμε δηλαδή παρεμβάσεις ομάδων της άκρας αριστεράς ή του αντιεξουσιαστικού χώρου σε διαδηλώσεις που καταλήγουν σε επεισόδια και βιώνουμε αυτό που αποκαλούμε “μπαχαλοποίηση”.

Ποιος θα ακούσει τους μαθητές;

Οι μαρτυρίες μαθητών από διαφορετικές περιοχές της Γαλλίας έχουν ένα κοινό νήμα. Μιλούν για σχολεία χωρίς επαρκές προσωπικό, εγκαταστάσεις που χρειάζονται επισκευές, εξαντλητικά προγράμματα, πίεση για το μέλλον. Σε ορισμένα επαγγελματικά λύκεια, μαθητές λένε ότι βρίσκονται σε κατευθύνσεις που ουσιαστικά δεν επέλεξαν. Και πλέον εμφανίζονται οι φοιτητές στο πλευρό των μαθητών. Η σύνδεση τείνει να γίνει  μαζική, αλλά ουδείς μπορεί να προβλέψει κατά πόσον θα γιγαντωθεί ένα ευρύτερο κίνημα.

Η γαλλική κυβέρνηση παρακολουθεί τις εξελίξεις, επιχειρεί να επιβάλλει την τάξη, αλλά γνωρίζει πολύ καλά ότι οι κινητοποιήσεις των νέων μπορεί να αποκτήσουν άλλου είδους δυναμική που δύσκολα θα αντιμετωπιστεί με μεθόδους καταστολής.

Η σημερινή αναταραχή ξεσπά σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή. Η Γαλλία έχει δημόσιο χρέος περίπου 119% του ΑΕΠ, έλλειμμα γύρω στο 5,4% και βρίσκεται αντιμέτωπη με όλο και ακριβότερο δανεισμό. Η κυβέρνηση παρουσίασε προϋπολογισμό που προβλέπει εξοικονόμηση δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, πάγωμα αποδοχών στο Δημόσιο και συντάξεων και προσπάθεια να περιοριστεί το έλλειμμα.

Και κάπου εδώ το πρόβλημα των μαθητών παύει να είναι αποκλειστικά εκπαιδευτικό. Γιατί πώς υπόσχεσαι περισσότερους καθηγητές, καλύτερα σχολεία και ισχυρότερες δημόσιες υπηρεσίες όταν ταυτόχρονα πρέπει να περιορίσεις δραστικά τις δημόσιες δαπάνες; Αναλυτές εκτιμούν ότι η κατάσταση θα συρθεί ως τις εκλογές μέσα σε κλίμα έντονων κοινωνικών αναταράξεων, καθώς όσο περνάει ο καιρός, στις κινητοποιήσεις των νέων θα προστίθενται διάφοροι κλάδοι που αισθάνονται είτε να είναι αδικημένοι, είτε να λιμνάζουν. Στη Γαλλία, όπως άλλωστε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες λείπει το όραμα ή μάλλον αναζητείται ελπίδα. 

Η Γαλλία οδεύει επιπλέον προς τις προεδρικές εκλογές του Απριλίου του 2027. Ο Μακρόν δεν μπορεί να διεκδικήσει τρίτη συνεχόμενη θητεία και η πολιτική σκηνή παραμένει κατακερματισμένη. Στα δεξιά, η Μαρίν Λεπέν με ένα διευρυμένο εκλογικό ακροατήριο. Στο κέντρο, οι λεγόμενοι κληρονόμοι του Μακρονισμού, Εντουάρ Φιλίπ και Γκαμπριέλ Ατάλ, έχουν ήδη ανακοινώσει τις υποψηφιότητές τους. Στον χώρο της Αριστεράς, ο Ραφαέλ Γκλουκσμάν —πρώην δοκιμιογράφος, ευρωβουλευτής και επικεφαλής της κεντροαριστερής Place Publique— διεκδικεί την υποψηφιότητα του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, την ώρα που ο Ζαν-Λικ Μελανσόν διατηρεί τη δική του ισχυρή παρουσία.

]]> 259515 https://artpointview.gr/2026/09/23/si-trab-stin-ouasigkton-mia-efthrafsti-anakochi-me-polla-anoichta-metopa/ Wed, 23 Sep 2026 07:40:52 +0000 https://artpointview.gr/?p=259384 Σι–Τραμπ στην Ουάσιγκτον: Μια εύθραυστη ανακωχή με πολλά ανοιχτά μέτωπα

Από τους δασμούς έως τις σπάνιες γαίες και την τεχνητή νοημοσύνη, η ατζέντα της συνόδου κορυφής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον Κινέζο ομόλογό του Σι Τζινπίνγκ στην Ουάσινγκτον θα έχει αντίκτυπο στην Ευρώπη.

Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ συναντάται σήμερα στην Ουάσιγκτον με τον Ντόναλντ Τραμπ, στην τρίτη διά ζώσης συνάντησή τους μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο. Πίσω από τις διπλωματικές χειραψίες, όμως, βρίσκεται ένας σκληρός ανταγωνισμός για την οικονομική, τεχνολογική και γεωπολιτική ισχύ.

Το Πεκίνο επιδιώκει μια περισσότερο προβλέψιμη σχέση με την Ουάσιγκτον και θέλει να παρατείνει την περίοδο σχετικής ηρεμίας. Η αμερικανική πλευρά, αντίθετα, φαίνεται να αντιμετωπίζει αυτή την ανάπαυλα και ως χρόνο που χρειάζεται για να περιορίσει την εξάρτησή της από την Κίνα, κυρίως στις σπάνιες γαίες και τις κρίσιμες πρώτες ύλες.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει πλέον ανέβει στην κορυφή της ατζέντας. Η Ουάσιγκτον κατηγορεί κινεζικές εταιρείες ότι αξιοποιούν αμερικανικά μοντέλα για να εκπαιδεύσουν τα δικά τους και ζητεί αυστηρότερες δικλίδες ασφαλείας. Η Κίνα, από την πλευρά της, θεωρεί ότι οι αμερικανικοί περιορισμοί έχουν στόχο να ανακόψουν την τεχνολογική της ανάπτυξη.

Υπάρχει κάποια κοινή ανησυχία για ακραίους κινδύνους —όπως κυβερνοεπιθέσεις ή κατάχρηση της AI για την ανάπτυξη βιολογικών όπλων— αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει κοινός μηχανισμός για την αντιμετώπισή τους.

Το πιο επικίνδυνο γεωπολιτικό ζήτημα παραμένει η Ταϊβάν. Το Πεκίνο επιδιώκει να περιορίσει τις αμερικανικές πωλήσεις όπλων προς το νησί, ενώ εκκρεμεί σημαντικό νέο εξοπλιστικό πακέτο. Ο τρόπος με τον οποίο ο Τραμπ θα χειριστεί το θέμα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία της συνάντησης.

Στο οικονομικό πεδίο, οι δύο πλευρές αναμένεται να επιχειρήσουν παράταση της εμπορικής εκεχειρίας και μειώσεις δασμών. Η Κίνα ενδέχεται επίσης να ανακοινώσει νέες αγορές αμερικανικής σόγιας και αεροσκαφών Boeing.

Παράλληλα, οι σπάνιες γαίες αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα διαπραγματευτικά χαρτιά του Πεκίνου, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να μειώσουν την εξάρτησή τους από την Κίνα στις κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού.

Στην πραγματικότητα, Τραμπ και Σι δεν συναντώνται για να λύσουν τον αμερικανοκινεζικό ανταγωνισμό. Συναντώνται για να τον διαχειριστούν χωρίς να τους ξεφύγει από τον έλεγχο.

Οι δύο μεγαλύτερες δυνάμεις εξακολουθούν να ανταγωνίζονται σχεδόν παντού —στο εμπόριο, στην Τεχνητή Νοημοσύνη, στις κρίσιμες πρώτες ύλες και στην Ταϊβάν— αλλά προς το παρόν και οι δύο φαίνεται να προτιμούν την ελεγχόμενη αντιπαράθεση από την ανοιχτή σύγκρουση.

Νέα αμερικανική στρατιωτική δύναμη κατευθύνεται προς τη Λιθουανία, ενώ Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία χτίζουν νέα αμυντική γραμμή στα ανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ. Καταφύγια, οχυρά, αντιαρματικά εμπόδια, συστήματα κατά των ντρόουνς, ακόμη και θωρακισμένες ενεργειακές εγκαταστάσεις συνθέτουν την εικόνα μιας Ευρώπης που προετοιμάζεται πλέον για κινδύνους που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έμοιαζαν ίσως και αδιανόητοι.

Στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης, η έννοια της «αποτροπής» αποκτά πλέον πολύ συγκεκριμένη μορφή. Ο πρόεδρος της Λιθουανίας Γκιτάνας Ναουσέντα ανακοίνωσε ότι νέα δύναμη Αμερικανών στρατιωτών βρίσκεται καθ’ οδόν προς τη χώρα, επιβεβαιώνοντας τη συνέχιση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας σε ένα από τα πλέον ευαίσθητα σημεία της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.

Ο ακριβής αριθμός των στρατιωτών της νέας εναλλαγής δεν ανακοινώθηκε. Από το 2019, ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στη Λιθουανία εκ περιτροπής τεθωρακισμένο τάγμα περίπου 1.000 στρατιωτών. Και οι στρατιώτες αποτελούν μόνο ένα τμήμα μιας πολύ μεγαλύτερης εικόνας.

Μια νέα γραμμή άμυνας στη Βαλτική

Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία κατασκευάζουν από κοινού τη λεγόμενη Baltic Defence Line, ένα εκτεταμένο σύστημα αμυντικών εγκαταστάσεων κατά μήκος των συνόρων τους με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία.

Σκυρόδετα οχυρά, αντιαρματικές τάφροι, συρματοπλέγματα και τα γνωστά «δόντια του δράκου» —τσιμεντένια εμπόδια που χρησιμοποιούνται για να ανακόψουν την κίνηση τεθωρακισμένων— επανεμφανίζονται σε ένα ευρωπαϊκό τοπίο που επί δεκαετίες πίστευε ότι είχε αφήσει τέτοιες εικόνες πίσω του.

Μόνον η Εσθονία σχεδιάζει έως και 600 μικρές οχυρωμένες θέσεις. Σε καιρό ειρήνης, μεγάλο μέρος των εμποδίων θα παραμένει αποθηκευμένο, ώστε να μπορεί να αναπτυχθεί γρήγορα σε περίπτωση στρατιωτικής απειλής.

Ο δηλωμένος σκοπός, βέβαια, δεν είναι η προετοιμασία μιας επίθεσης αλλά το αντίθετο: η αποτροπή, ώστε οποιαδήποτε πιθανή στρατιωτική επιχείρηση εναντίον εδάφους του ΝΑΤΟ να γίνει δυσκολότερη ήδη από τα πρώτα μέτρα.

Η Λιθουανία εξοπλίζεται

Η Λιθουανία, με σύνορα τόσο με τη Λευκορωσία όσο και με τον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ, κινείται ακόμη ταχύτερα. Στη διάρκεια της τελευταίας τριετίας  έχει αγοράσει αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας περίπου 2 δισ. ευρώ, υψηλότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Βαλτικής. Στις αγορές περιλαμβάνονται συστήματα πυραυλικού πυροβολικού HIMARS, αντιαρματικοί πύραυλοι Javelin, τεθωρακισμένα οχήματα JLTV, ελικόπτερα Black Hawk και πύραυλοι AMRAAM για συστήματα αεράμυνας NASAMS.

Για το 2026 έχει εγκρίνει αμυντικό προϋπολογισμό περίπου 4,8 δισ. ευρώ, ή 5,38% του ΑΕΠ της, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στην αεράμυνα και στην αντιμετώπιση των drones. Δεν θωρακίζει όμως μόνο τον στρατό της.

Όταν ένας υποσταθμός ηλεκτρικού γίνεται «φρούριο»

Ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα της νέας εποχής βρίσκεται κοντά στο Καλίνινγκραντ. Εκεί κατασκευάζεται ένας κρίσιμος ηλεκτρικός υποσταθμός, τμήμα της ενεργειακής σύνδεσης των Βαλτικών με την υπόλοιπη Ευρώπη. Μόνο που δεν μοιάζει πλέον με μια συνηθισμένη εγκατάσταση ηλεκτρισμού.

Προβλέπονται ισχυρές περιφράξεις, αισθητήρες που μπορούν να εντοπίζουν ακόμη και υπόγειες κινήσεις, ενισχυμένο σκυρόδεμα γύρω από κρίσιμο εξοπλισμό και προστασία από drones που μεταφέρουν εκρηκτικά. Βασικά συστήματα θα υπάρχουν εις διπλούν ώστε η εγκατάσταση να μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ακόμη και έπειτα από επίθεση.

Η προστασία της ηλεκτρικής ενέργειας αντιμετωπίζεται πλέον ως μέρος της εθνικής άμυνας. Και αυτό ίσως είναι το στοιχείο που δείχνει καλύτερα πόσο έχει αλλάξει η ευρωπαϊκή αντίληψη περί ασφάλειας μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Δεν αφορά πλέον μόνον στρατιώτες, άρματα και πυραύλους. Αφορά ηλεκτρικά δίκτυα, τηλεπικοινωνίες, υποθαλάσσια καλώδια, δρόμους, γέφυρες και εγκαταστάσεις που κρατούν μια χώρα σε λειτουργία.

Οι τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής βρίσκονται γεωγραφικά πολύ πιο κοντά στη Ρωσία και αντιλαμβάνονται την απειλή διαφορετικά από μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης. Γι’ αυτό και επενδύουν στην άμυνα με ρυθμούς που πριν από λίγα χρόνια θα φαίνονταν αδιανόητοι.

Τα νέα οχυρά της Βαλτικής δε σημαίνουν ότι ένας πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Δείχνουν όμως ότι η πιθανότητά του έχει πάψει να θεωρείται αδιανόητη. Κι αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που όλοι σκεφτόμαστε. 

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρότεινε σήμερα ο Καναδάς να γίνει το πρώτο «συνδεδεμένο μέλος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια πρωτοβουλία χωρίς προηγούμενο, που δείχνει όμως κάτι μεγαλύτερο: την αναζήτηση νέων στρατηγικών εταίρων σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Πριν από λίγο καιρό γράφαμε στο Art Point View για την εντυπωσιακή προσέγγιση Καναδά και Ευρωπαϊκής Ένωσης και το ερώτημα αν θα μπορούσε κάποτε να οδηγήσει σε μια πολύ στενότερη σχέση.

Σήμερα το σενάριο έκανε ένα σημαντικό βήμα προς την πολιτική πραγματικότητα.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μιλώντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο, παρουσία του Καναδού πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ, δήλωσε ότι θέλει να ανοίξει τον δρόμο ώστε ο Καναδάς να γίνει το πρώτο «associate member» — συνδεδεμένο μέλος — της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόταση έγινε δεκτή με θερμό χειροκρότημα από τους ευρωβουλευτές.

Δεν πρόκειται για πλήρη ένταξη στην ΕΕ — ούτε υπάρχει σήμερα στις ευρωπαϊκές Συνθήκες θεσμοθετημένη κατηγορία «associate member». Οι λεπτομέρειες παραμένουν ανοιχτές και η συνέχεια αναμένεται να δοθεί στη σύνοδο ΕΕ–Καναδά στα τέλη Οκτωβρίου στο Μόντρεαλ.

Πίσω όμως από τη νέα ονομασία βρίσκεται μια σαφής γεωπολιτική ανάγκη. Η Ευρώπη αναζητεί αξιόπιστους εταίρους σε άμυνα, ενέργεια, κρίσιμες πρώτες ύλες, τεχνολογία, Τεχνητή Νοημοσύνη και στην Αρκτική, ενώ ο Καναδάς επιδιώκει να διευρύνει τις διεθνείς οικονομικές και στρατηγικές του σχέσεις.

Ίσως λοιπόν το σημαντικότερο στην πρόταση της φον ντερ Λάιεν να μην είναι μόνο ο Καναδάς.

Είναι η ιδέα μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που, μπροστά στις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες, αναζητεί έναν ευρύτερο κύκλο στρατηγικών εταίρων γύρω της.

Ακολουθεί το προηγούμενο άρθρο του Art Point View για την προσέγγιση Καναδά–Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Καναδάς κοιτάζει προς την Ευρώπη – Μια αδιανόητη μέχρι χθες συζήτηση έχει αρχίσει

Με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα, η κεντροαριστερά υπό τη Μαγκνταλένα Άντερσον προηγείται με 176 έναντι 173 εδρών του δεξιού μπλοκ του Ουλφ Κρίστερσον,  όμως η τελική καταμέτρηση δεν έχει ολοκληρωθεί και το πολιτικό θρίλερ συνεχίζεται.

 Η διαφορά στις ψήφους είναι μόλις περίπου 0,45%, ενώ απομένουν ψήφοι εξωτερικού και καθυστερημένες επιστολικές ψήφοι· το ασφαλέστερο αποτέλεσμα αναμένεται την Τετάρτη. Άρα σήμερα δεν γράφουμε ακόμη «η Άντερσον κέρδισε».

Υπάρχει όμως μια ενδιαφέρουσα πληροφορία στο Reuters που λέει ότι ο Κρίστερσον, παρότι βρίσκεται ελάχιστα πιο πίσω όταν υπάρξει το τελικό αποτέλεσμα θα εξετάσει «πιθανούς συνδυασμούς» για κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι στο νέο κοινοβούλιο υπάρχει ευρύτερη μη αριστερή πλειοψηφία σε οικονομικά ζητήματα. Δηλαδή δεν θεωρεί καθόλου τελειωμένο το παιχνίδι της κυβέρνησης, ακόμη κι αν μείνει το 176–173.

Το πραγματικό θέμα: ποια Σουηδία βγήκε από τις κάλπες;

 Επί τέσσερα χρόνια η Σουηδία κυβερνήθηκε από τον κεντροδεξιό Κρίστερσον με Moderates, Χριστιανοδημοκράτες και Φιλελεύθερους, με κοινοβουλευτική στήριξη των ακροδεξιών Sweden Democrats. Οι τελευταίοι ήθελαν τώρα να κάνουν το επόμενο ιστορικό βήμα: να μπουν κανονικά στην κυβέρνηση και να πάρουν υπουργεία.

Αυτό, τουλάχιστον με το σημερινό αποτέλεσμα, φαίνεται να απομακρύνεται, αν και θα δούμε αργότερα.

Οι  Σουηδοί Δημοκράτες υποχώρησαν και έχασαν περίπου 11 έδρες, αντί να πραγματοποιήσουν την αναμενόμενη έφοδο στην κυβέρνηση. Είναι σημαντικό, γιατί το κόμμα με τις ρίζες στην άκρα δεξιά είχε ουσιαστικά μετακινήσει ολόκληρη την πολιτική συζήτηση της Σουηδίας προς τα δεξιά τα τελευταία χρόνια.

Η χώρα έχει αλλάξει. Η μετανάστευση είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Η Σουηδία, κάποτε μία από τις πιο ανοιχτές ευρωπαϊκές χώρες απέναντι στους πρόσφυγες, έχει σήμερα ένα από τα αυστηρότερα καθεστώτα ασύλου. Και η Άντερσον δεν υπόσχεται επιστροφή στην παλιά πολιτική. Αντίθετα, έχει δηλώσει ότι η αυστηρή γραμμή πρέπει σε μεγάλο βαθμό να συνεχιστεί.

Άρα η εκλογική πιθανή μετατόπιση προς τα αριστερά, αν όντως συμβεί αυτό, δεν αναιρεί τη δεξιά μετατόπιση που έχει ήδη συντελεστεί στην κοινωνία και στην πολιτική ατζέντα. Αυτό ίσω; είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το ποιος θα αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας ή μάλλον ποιος σχηματισμός θα βγει νκητής.

Τι κυβέρνηση μπορεί να σχηματιστεί;

Η Άντερσον και οι Σοσιαλδημοκράτες παραμένουν μακράν το μεγαλύτερο κόμμα, αλλά δεν μπορούν να κυβερνήσουν μόνοι. Θεωρητικά το μπλοκ τους περιλαμβάνει Πράσινους, Αριστερό Κόμμα και Κόμμα του Κέντρου.

Μόνο που το Κέντρο λέει ότι δεν θέλει να συγκυβερνήσει με την Αριστερά, ενώ η Αριστερά δηλώνει ότι αυτή τη φορά θέλει συμμετοχή στην κυβέρνηση. Παράλληλα, Πράσινοι και Αριστερά ζητούν μεγαλύτερη φορολόγηση των πλουσίων, ενώ το Κέντρο απορρίπτει φόρο στους δισεκατομμυριούχους. Ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής προειδοποιεί ότι η διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης μπορεί να είναι περίπλοκη.

Άρα μπορεί να οδηγηθούμε σε κυβέρνηση μειοψηφίας της Άντερσον, πιθανότατα με τους Πράσινους ή με άλλον περιορισμένο συνδυασμό και εξωτερική ανοχή άλλων κομμάτων. Στη Σουηδία αυτό είναι θεσμικά ευκολότερο απ’ ό,τι σε εμάς: ένας υποψήφιος πρωθυπουργός δεν χρειάζεται 175 θετικές ψήφους· αρκεί να μην ψηφίσουν εναντίον του 175 βουλευτές.

Υπάρχει μάλιστα και συζήτηση για περισσότερο κεντρώα κυβερνητική λύση, ακριβώς επειδή τα δύο μπλοκ έχουν φτάσει σε τέτοιο αδιέξοδο. Οι Financial Times σημειώνουν ότι τόσο η Άντερσον όσο και ο Κρίστερσον έχουν αφήσει περιθώρια για ευρύτερες συνεννοήσεις.

Προς τα πού θα πάει η χώρα;

Εάν επικρατήσει τελικά η Άντερσον, θα περιμένουμε περισσότερη έμφαση στο κοινωνικό κράτος, στις δημόσιες υπηρεσίες, στη μείωση των οικονομικών ανισοτήτων και στο κλίμα. Έχει υποσχεθεί περισσότερες δαπάνες για welfare και δικαιότερο φορολογικό σύστημα.

Αλλά δεν περιμένουμε θεαματική ανατροπή ούτε στη μετανάστευση ούτε στην εξωτερική πολιτική. Η Σουηδία είναι πλέον μέλος του ΝΑΤΟ, η στήριξη προς την Ουκρανία έχει ευρύτατη διακομματική βάση και ο δυτικός/ευρωατλαντικός προσανατολισμός της χώρας δεν αμφισβητείται από κανένα από τα δύο μεγάλα μπλοκ.

Ο βρετανικός Guardian είχε πριν από τρεις ημέρες ένα άρθρο γνώμης με έναν σχεδόν προκλητικό τίτλο: “How Sweden lost its soul – and stopped being Sweden.”Η βασική του θέση είναι ακριβώς αυτή: ότι ακόμη κι αν φύγει η σημερινή δεξιά κυβέρνηση, η παλιά φιλελεύθερη, εξαιρετικά ανεκτική Σουηδία δεν επιστρέφει αυτομάτως στο προσκήνιο, επειδή ήδη η πολιτική και κοινωνική γλώσσα της χώρας έχει ήδη μετακινηθεί!

Η κάλπη έκλεισε, αλλά το πραγματικό πολιτικό θρίλερ στη Σαξονία-Άνχαλτ μόλις αρχίζει.

Η ακροδεξιά AfD πέτυχε στις εκλογές της περασμένης Κυριακής ένα ιστορικό 43,8%, το καλύτερο αποτέλεσμα που έχει καταγράψει ποτέ σε εκλογές γερμανικού κρατιδίου. Δεν εξασφάλισε όμως την απόλυτη πλειοψηφία που θα της επέτρεπε να κυβερνήσει μόνη.

Και κάπως έτσι, ένα κόμμα του 5,3% μπορεί να βρεθεί να κρατά στα χέρια του ένα μέρος του κλειδιού για μια εξέλιξη που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα φαινόταν αδιανόητη στη Γερμανία: την εκλογή του πρώτου πρωθυπουργού κρατιδίου προερχόμενου από την AfD.

Πρόκειται για το BSW, τη Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ, το αριστερό λαϊκιστικό κόμμα που έχει ταχθεί κατά των κυρώσεων εις βάρος της Ρωσίας και επικρίνει τη γερμανική πολιτική υποστήριξης προς την Ουκρανία.

Το BSW δεν δηλώνει ότι πρόκειται να συγκυβερνήσει με την AfD. Λέει κάτι πολιτικά πολύ πιο περίπλοκο.

Ο επικεφαλής του στη Σαξονία-Άνχαλτ, Τόμας Σούλτσε, έχει δηλώσει ότι, εάν η εκλογή πρωθυπουργού φτάσει σε τρίτη ψηφοφορία και υποψήφιος είναι ο Ούλριχ Ζίγκμουντ της AfD, οι πέντε βουλευτές του BSW προτίθενται να απέχουν.

Η εξήγησή του έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον: το κόμμα του, είπε, δεν συμμετέχει στην πολιτική του περίφημου γερμανικού Brandmauer — του «τείχους προστασίας» που έχουν υψώσει τα υπόλοιπα κόμματα αποκλείοντας κάθε συνεργασία με την AfD.

Η αριθμητική των 39

Εδώ όμως αρχίζει ένα εξαιρετικά λεπτό κοινοβουλευτικό παιχνίδι. Στη νέα Βουλή των 83 εδρών, η AfD διαθέτει 39 βουλευτές. CDU, SPD, Πράσινοι και Die Linke διαθέτουν επίσης συνολικά 39. Το BSW έχει πέντε.

Στους δύο πρώτους γύρους για την εκλογή πρωθυπουργού απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία. Στον τρίτο όμως αρκεί η πλειοψηφία των ψήφων που έχουν πράγματι δοθεί και οι αποχές δεν προσμετρώνται.

Εάν λοιπόν οι πέντε του BSW απέχουν, αλλά όλοι οι υπόλοιποι παραμείνουν στις θέσεις τους, το αποτέλεσμα είναι 39-39. Ο Ζίγκμουντ εξακολουθεί να μην εκλέγεται.

Αρκεί όμως ένας βουλευτής από την άλλη πλευρά να απόσχει ή να ψηφίσει υπέρ του και τα δεδομένα αλλάζουν. Η γερμανική δημόσια τηλεόραση σημειώνει ότι η CDU θεωρεί απίθανο να υπάρξουν αποστάτες από την κοινοβουλευτική της ομάδα. Αλλά η ψηφοφορία για την εκλογή πρωθυπουργού είναι μυστική.

Ένα τείχος μπορεί να πέσει χωρίς επίσημη συμφωνία

Για δεκαετίες, η γερμανική πολιτική σκηνή στηρίχθηκε στην ιδέα ότι απέναντι στην άκρα δεξιά υπάρχει ένα αδιαπέραστο όριο. Κανένας συνασπισμός, καμία κοινοβουλευτική συνεργασία, καμία συμφωνία που θα μπορούσε να της ανοίξει τον δρόμο προς την εξουσία.

Στη Σαξονία-Άνχαλτ αυτό το όριο δοκιμάζεται τώρα με έναν διαφορετικό τρόπο. Δεν χρειάζεται να υπογραφεί συμφωνία συνεργασίας. Δεν χρειάζεται κανένα κόμμα να ανακοινώσει ότι συμμαχεί με την AfD.

Μπορεί να αρκέσουν μερικές αποχές και μία ψήφος πίσω από το παραβάν.

Το BSW, από την πλευρά του, επιμένει ότι έχει λίγα κοινά με την AfD και προτείνει ακόμη την επιλογή ενός υπερκομματικού πρωθυπουργού που θα κυβερνούσε με μεταβαλλόμενες πλειοψηφίες. To AfD απορρίπτει το σενάριο. Για την ηγεσία τoυ, ο πρωθυπουργός πρέπει να είναι ο Ζίγκμουντ.

Ο ίδιος εμφανίζεται περισσότερο προσεκτικός: δηλώνει ότι θα θέσει υποψηφιότητα εφόσον προηγουμένως διαπιστώσει ότι μπορεί να εξασφαλίσει σταθερή πλειοψηφία. Η ομοσπονδιακή ηγεσία της AfD, αντίθετα, έχει κάθε λόγο να πιέζει. Μια κυβέρνηση σε κρατίδιο θα αποτελούσε κρίσιμο βήμα προς τον μεγάλο στρατηγικό στόχο του κόμματος: την πολιτική του «κανονικοποίηση» και, κάποια στιγμή, τη συμμετοχή του στην ομοσπονδιακή εξουσία. (Παρά το γεγονός ότι υπάρχει απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που από το 2017 έχει θέσει εκτός το συγκεκριμένο κόμμα, όμως, αυτή η απόφαση δεν εφαρμόστηκε ποτέ)

Υπάρχει, τέλος, μια πολιτική ειρωνεία που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Το κόμμα που ενδέχεται να διευκολύνει την πρώτη είσοδο της AfD στην εξουσία ενός γερμανικού κρατιδίου βρίσκεται θεωρητικά στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. AfD και BSW όμως συναντώνται σε ορισμένα κρίσιμα ζητήματα — μεταξύ αυτών στην αντίθεση στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας που όπως λέγεται, μεταξύ άλλων, σχετίζεται με την ανάγκη εξασφάλισης φυσικού αερίου από τη Μόσχα.

Κι έτσι επιστρέφει και το ρωσικό νήμα που υπήρχε ήδη πριν ανοίξουν οι κάλπες στη Σαξονία-Άνχαλτ. Μόνο που τώρα το ερώτημα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Δεν είναι πλέον εάν η AfD μπορεί να κερδίσει εκλογές. Το απέδειξε. Είναι εάν οι υπόλοιποι μπορούν ακόμη να την κρατήσουν έξω από την εξουσία.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι εκλογές στο Βερολίνο θα διεξαχθούν στις 20 Σεπτεμβρίου 2026 Επίσης και στο κρατίδιο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία.

 Financial Times και στοιχεία από ARD/Tagesschau.