Θύμα απάτης έπεσε μία 89χρονη στο Μαρούσι, από την οποία άγνωστοι απέσπασαν πάνω από 220.000 ευρώ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, άγνωστοι δράστες προσποιούμενοι τους υπαλλήλους εταιρείας κοινοχρήστων απέσπασαν από την 89χρονη ιδιοκτήτρια διαμερίσματος 1ου ορόφου το χρηματικό ποσό των 20.000 ευρώ, 40 πεντόλιρα η αξία των οποίων αγγίζει τις 200.000 ευρώ και 10-20 λίρες, τα οποία ήταν θαμμένα στον τοίχο του δωματίου της.

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως η ηλικιωμένη υπέδειξε η ίδια στους δράστες το σημείο και στη συνέχεια οι δράστες με βαριοπούλες γκρέμισαν τον τοίχο και αφαίρεσαν τα τιμαλφή.

ΠΗΓΗ 

ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ…

Γιάννης Κότσιρας

Ο Γιάννης Κότσιρας, την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου, ανέβηκε στη σκηνή και εξομολογήθηκε με τη σειρά του πως παρόλο που δεν ήταν φίλος του Γιώργου Μαζωνάκη, έτρεφε μία ιδιαίτερη συμπάθεια για εκείνον: «Δεν ήμασταν φίλοι αλλά τον αγαπούσα πολύ, ήταν πολύ τρυφερός και ευαίσθητος άνθρωπος», είπε και θυμήθηκε τον διάλογο που είχε με τον τραγουδιστή την περίοδο που «δουλεύαμε κολλητά, εγώ στην ακτή Πειραιώς με Νταλάρα, Μαχαιρίτσα, Ζουγανέλη».

«Κάποιο βράδυ τελειώνουμε εμείς και πάω δίπλα να τον βρω, δεν είχε βγει ακόμα. Πήγα να του μιλήσω του είπα “πας πάρα πολύ καλά, όταν κλείνουμε εμείς έρχεται κόσμος σε σένα” και εκείνος μου απάντησε “Γιάννη μου, έτσι είναι, για κάθε παράδεισο υπάρχει και μια κόλαση”», ανέφερε ο Γιάννης Κότσιρας, με τους θεατές να γελούν.

Ο Γιάννης Κότσιρας τότε ζήτησε να τραγουδήσουν όλοι μαζί το «Ανήκω σε μένα»: «Θέλω να πούμε λίγο από ένα τραγούδι του συνεργάτη μου Νίκου Τερζή για να τον θυμηθούμε» είπε.

Μίλτος Πασχαλίδης

Το «Ανήκω σε μένα» ερμήνευσε και ο Μίλτος Πασχαλίδης σε συναυλία του, με τον καλλιτέχνη να ακούγεται να λέει επί σκηνής: «Γεια σου Γιωργάρα», όπως φαίνεται σε βίντεο που αναρτήθηκε στο TikTok.

Πάνος Βλάχος

Ο Πάνος Βλάχος, κατά τη διάρκεια συναυλίας του, αφιέρωσε λίγα λεπτά ώστε να μιλήσει για τον Γιώργο Μαζωνάκη, επισημαίνοντας: «Δυστυχώς έφυγε ένας καλλιτέχνης πολύ σημαντικός για τη χώρα. Δεν θα πω βαρύγδουπα, μακριά από τους ανθρώπους που λένε τσιτάτα και ωραία λόγια. Αντισταθείτε σε αυτούς. Θα πω μόνο σαν ευχή, να το γλεντήσουμε και να την τιμήσουμε τη ζωή μας» και έπειτα τραγούδησε το «Gucci φόρεμα»

Ιουλία Καραπατάκη

Η Ιουλία Καραπατάκη σε βίντεο που αναρτήθηκε στα social media την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου, τραγούδησε με τη σειρά της το «Ώρες μικρές», με τη συνοδεία μπουζουκιού.

Μαρίνα Σπανού

Η Μαρίνα Σπανού, ζητώντας τη βοήθεια των θεατών, δεν θέλησε να τραγουδήσει ένα από τα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη, ωστόσο θέλησε να του αφιερώσει «Τα ήσυχα βράδια».

Χρυσηίδα Γκαγκούτη

Η Χρυσηίδα Γκαγκούτη, το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου, σε συναυλία που πραγματοποίησε, εξήγησε πως θα ήθελε να μπορούσε να αναβάλει το live της, ωστόσο έπειτα από την προετοιμασία που έκαναν όλοι οι συνεργάτες της ήταν αδύνατον. Η τραγουδίστρια, ωστόσο, τίμησε τον Γιώργο Μαζωνάκη, ερμηνεύοντας την επιτυχία του, το «Σάββατο».

Ημισκούμπρια

Την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, οι Ημισκούμπρια, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους στη Θεσσαλονίκη για τα 30 χρόνια του συγκροτήματος, αφιέρωσαν επίσης λίγα λεπτά για τον Γιώργο Μαζωνάκη. Ο Μιθριδάτης είπε χαρακτηριστικά επί σκηνής: «Ανεξάρτητα από το ρεπερτόριο και από το είδος, υπάρχουν κάποιες μορφές που για κάποιο είναι μυστήριες, παράξενες, είναι λίγο απόκοσμες, είναι λίγο αντισυμβατικές ακόμη και όταν είναι μέσα στο σύστημα. Ξεχωρίζουν για κάποιον λόγο. Είναι ωραίο να ξεχωρίζεις, να βλέπεις έναν καλλιτέχνη να κάνει του κεφαλιού του. ‘Ενας τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο Γιώργος Μαζωνάκης. Και για κάποιον λογο, είχε αυτή την καθολική αγάπη, είχε μια καθολική συμπάθεια, είτε τον ακούς είτε δεν τον ακούς, είτε είναι η μουσική σου είτε δεν είναι. Αυτό που είχε ήταν μοναδικό».

Αμέσως μετά, φώναξε φορές το όνομα του Γιώργου Μαζωνάκη. «Ένα κενό», ήταν η απάντηση του πλήθους, όπως και το ομότιτλο τραγούδι του τραγουδιστή.

Η ΕΡΤ λέει το τελευταίο «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη, έναν από τους πιο χαρισματικούς καλλιτέχνες της γενιάς του, με τη μικρού μήκους ταινία «Στον Θρόνο του Ξέρξη» της Εύης Καλογηροπούλου, στην οποία πρωταγωνιστεί ο τραγουδιστής. Η ταινία είναι διαθέσιμη στο ERTFLIX από την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026.

Πιθανή η αναβάθμιση της κατηγορίας σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο – Αντιμέτωποι ακόμη και με ισόβια οι γιατροί

Ανοικτό είναι το ενδεχόμενο αναβάθμισης της κατηγορίας σε βάρος των δύο γιατρών για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι δικαστικές Αρχές εξετάζουν τα νέα δεδομένα και είναι πιθανό να αποδοθεί η βαρύτερη κατηγορία της ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο από αυτήν που απαγγέλθηκε αρχικά για θανατηφόρα έκθεση, σχετικά με γεγονότα που συνδέονται με το ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι όπου κατέρρευσε την περασμένη Τετάρτη ο δημοφιλής καλλιτέχνης.

Κομβικό ρόλο στην αναβάθμιση της κατηγορίας εκτιμάται ότι θα παίξει νέο υλικό από εξέταση ψηφιακών πειστηρίων που αναμένει εντός της ημέρας από την ΕΛΑΣ ο ανακριτής της υπόθεσης

Εφόσον υπάρξει νέος ποινικός χαρακτηρισμός της πράξης, δεν αποκλείεται το ζεύγος των κατηγορούμενων να ζητήσει νέα προθεσμία για την απολογητική διαδικασία, ώστε να λάβει γνώση του νέου κατηγορητηρίου.

Σημειώνεται ότι η προβλεπόμενη ποινή για τη θανατηφόρα έκθεση φθάνει τα 10 έτη κάθειρξης ενώ για τη βαρύτερη που αφορά την ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο η προβλεπόμενη ποινή μπορεί να είναι και ισόβια.

Για το πρώτο αδίκημα δεν προβλέπεται προσωρινή κράτηση, παρά μόνο υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, κάτι που προβλέπεται για την ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο.

Αμέλεια ή δόλος;

Η φωτογραφία του Γιώργου Μαζωνάκη ξαπλωμένο στο ιδιωτικό ιατρείο, δεν εγείρει μόνο το ερώτημα εάν τότε που τραβήχτηκε ήταν ζωντανός ή είχε χάσει τις αισθήσεις του, αλλά ενδέχεται να αναβαθμίσει το κατηγορητήριο σε βάρος των δύο συλληφθέντων. Αυτό είπε νωρίτερα στο ΕΡΤnews o δικηγόρος Δημήτρης Αναστασόπουλος επισημαίνοντας ότι με βάση όσα έχουν γίνει γνωστά, η ποινική δίωξη δεν στοιχειοθετεί αμέλεια αλλά ενδεχομένως και δόλο.

«Ακούσαμε ότι τον αφήσαν μια ώρα πριν καλέσουν το ΕΚΑΒ, δεν τον βοήθησαν, αλλά έβγαζαν φωτογραφίες. Ασφαλώς και δεν μπορούμε να υπεισέλθουμε ειδικότερα στη δικογραφία, αλλά από αυτά που έχουμε διαβάσει ασκήθηκε μία πολύ σοβαρή ποινική δίωξη με τη διάταξη του άρθρου 308, σύμφωνα με την οποία είναι σε βαθμό κακουργήματος και αφορά περιπτώσεις κατά την οποία κάποιος που έχει την ευθύνη κάποιου άλλου προσώπου ή τον καθιστά αβοήθητο, δεν του παρέχει την αναγκαία φροντίδα, την αναγκαία νοσηλεία, εν προκειμένω, με αποτέλεσμα και τον θάνατο του. Πρόκειται για διάταξη η οποία επισύρει ποινή κάθειρξης μέχρι και 10 ετών. Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι θα διερευνηθεί από τις ανακριτικές αρχές ενώ οι δύο γιατροί βρίσκονται ενώπιον του αρμοδίου ανακριτή», είπε ο δικηγόρος.

«Κάθε γιατρός έχει μια εγγυητική θέση απέναντι στον οποιονδήποτε βρεθεί πλησίον του και χρειαστεί τη βοήθειά του σε οποιοδήποτε χώρο και πολύ περισσότερο αν βρίσκεται στο ιατρείο του και ο ίδιος με τις πράξεις ή τις παραλείψεις του τον εκθέσει σε κίνδυνο και τον καταστήσει αβοήθητο», ανέφερε στη συνέχεια ο κ. Αναστασιάδης, υπενθυμίζοντας ότι είναι δεκάδες οι περιπτώσεις που κρίθηκαν ένοχοι ιατροί γιατί δεν παρασχέθηκε η αναγκαία βοήθεια με αποτέλεσμα τον θάνατο ή σοβαρή σωματική βλάβη.

Με πληροφορίες από το Πρώτο Θέμα ( και το φωτογραφικό υλικό), το Ποντίκι , την ΕΡΤ 

Ένας στους έξι ανθρώπους στον κόσμο δηλώνει ότι βιώνει μοναξιά. Και το παράδοξο της εποχής μας είναι δύσκολο να αγνοηθεί: ποτέ δεν είχαμε τόσους τρόπους να επικοινωνούμε και ίσως ποτέ δεν αισθανθήκαμε τόσο έντονα την έλλειψη πραγματικής σύνδεσης.

Μπορεί κανείς να έχει εκατοντάδες «φίλους» στα κοινωνικά δίκτυα, να ανταλλάσσει μηνύματα από το πρωί μέχρι το βράδυ, να συμμετέχει σε ομαδικές συνομιλίες, να εργάζεται σε έναν χώρο γεμάτο ανθρώπους.Και παρ’ όλα αυτά να αισθάνεται μόνος.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγάλα παράδοξα της εποχής μας: η επικοινωνία πολλαπλασιάστηκε, αλλά η ανθρώπινη σύνδεση δεν ακολούθησε αναγκαστικά τον ίδιο δρόμο. Η μοναξιά μάλιστα έχει πάψει να αντιμετωπίζεται από την επιστήμη ως ένα δυσάρεστο συναίσθημα που αφορά αποκλειστικά την προσωπική μας ζωή. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την αντιμετωπίζει πλέον ως σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας.

Τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά. Περίπου ένας στους έξι ανθρώπους παγκοσμίως βιώνει μοναξιά. Και, αντίθετα ίσως από αυτό που θα περιμέναμε, το πρόβλημα δεν αφορά πρωτίστως τους ηλικιωμένους. Τα υψηλότερα ποσοστά καταγράφονται στους εφήβους και στους νέους ενήλικες. Περίπου ένας στους πέντε νέους δηλώνει ότι αισθάνεται μόνος.

Μόνος δεν σημαίνει απαραίτητα χωρίς ανθρώπους

Υπάρχει μια σημαντική διάκριση. Η κοινωνική απομόνωση μπορεί να μετρηθεί: κάποιος έχει ελάχιστες σχέσεις, λίγες κοινωνικές επαφές, ζει ή περνά μεγάλο μέρος της ζωής του μόνος. Η μοναξιά όμως είναι διαφορετική. Είναι η απόσταση ανάμεσα στις σχέσεις που έχουμε και σε εκείνες που θα θέλαμε να έχουμε. Γι’ αυτό μπορεί κάποιος να ζει μόνος και να μη νιώθει καθόλου μοναξιά — και ένας άλλος να βρίσκεται καθημερινά ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους και να αισθάνεται βαθιά μόνος. Δεν μας λείπουν πάντοτε οι άνθρωποι. Μπορεί να μας λείπει η ουσιαστική σχέση μαζί τους.

Όταν η μοναξιά περνά από την ψυχή στο σώμα

Εδώ όμως βρίσκεται το στοιχείο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο η επιστήμη αντιμετωπίζει το φαινόμενο. Η παρατεταμένη μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση δεν συνδέονται μόνο με την ψυχική μας κατάσταση. Συσχετίζονται με μεγαλύτερο κίνδυνο κατάθλιψης και άγχους, αλλά και με προβλήματα σωματικής υγείας, όπως καρδιαγγειακές παθήσεις και διαβήτη τύπου 2. Η κοινωνική αποσύνδεση έχει επίσης συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου.

Οι εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας είναι εντυπωσιακές: η μοναξιά συνδέεται με περίπου 871.000 θανάτους τον χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο. Σχεδόν 100 κάθε ώρα. Και γι’ αυτό η κοινωνική επαφή αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως ένας ακόμη παράγοντας της υγείας μας — δίπλα στην άσκηση, στη διατροφή, στον ύπνο και στην ψυχική ευεξία.

Και τι έκανε η τεχνολογία;

Η εύκολη απάντηση θα ήταν: φταίνε τα κινητά και τα κοινωνικά δίκτυα. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους που βρίσκονται μακριά, ηλικιωμένους, ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες ή οικογένειες που ζουν σε διαφορετικές χώρες να διατηρούν επαφή.

Μπορεί όμως και να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της επαφής. Ένα like δεν είναι συζήτηση. Ένα emoji δεν είναι βλέμμα. Και εκατό μηνύματα μέσα στην ημέρα δεν σημαίνουν απαραιτήτως ότι υπήρξε μία πραγματική κουβέντα. Αυτό ίσως είναι το καινούργιο στοιχείο της μοναξιάς του 21ου αιώνα. Δεν είμαστε αναγκαστικά αποκομμένοι. Είμαστε διαρκώς συνδεδεμένοι και ταυτόχρονα μπορεί να παραμένουμε μόνοι.

Η πόλη μπορεί να μας φέρει κοντά — ή να μας χωρίσει

Η συζήτηση δεν αφορά μόνο την ατομική συμπεριφορά. Ο τρόπος με τον οποίο οργανώνουμε τις πόλεις μας, την εργασία, τις γειτονιές και τον ελεύθερο χρόνο επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπάρχουν πλατείες όπου μπορείς να καθίσεις; Πάρκα; Βιβλιοθήκες; χώροι πολιτισμού; Κέντρα για ηλικιωμένους; Μέρη όπου ένας άνθρωπος μπορεί να συναντήσει έναν άλλον χωρίς να πρέπει απαραιτήτως να καταναλώσει κάτι;

Έχουμε χρόνο για τους φίλους μας; Τρώμε ακόμη μαζί; Ξέρουμε ποιος μένει στο διπλανό διαμέρισμα; Μικρές ερωτήσεις, που ίσως αποδεικνύονται πολύ μεγαλύτερες απ’ όσο νομίζαμε.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ζητά πλέον από τις κυβερνήσεις να εντάξουν την κοινωνική σύνδεση στις πολιτικές δημόσιας υγείας και να επενδύσουν περισσότερο στις κοινότητες και στις ανθρώπινες σχέσεις. Γιατί τελικά η μοναξιά δεν αντιμετωπίζεται μόνο λέγοντας σε έναν μοναχικό άνθρωπο «βγες περισσότερο». Χρειάζονται κοινωνίες που να διευκολύνουν τους ανθρώπους να συναντιούνται πραγματικά.

Και ίσως το ερώτημα της εποχής μας να μην είναι πια πόσους ανθρώπους έχουμε στη λίστα των επαφών μας. Αλλά πόσους μπορούμε πραγματικά να πάρουμε τηλέφωνο όταν τους χρειαζόμαστε.

«Με αφορμή δημοσίευμα της γαλλικής Le Monde, αναζητήσαμε πρόσθετα στοιχεία και πληροφορίες στην παγκόσμια έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας From loneliness to social connection.»

Για όσους εργαστήκαμε επί χρόνια σε επαγγέλματα χωρίς πραγματικό ωράριο, όλα αυτά ακούγονται παράξενα οικεία. Στη δημοσιογραφία, για παράδειγμα, τα Σαββατοκύριακα, οι υπερωρίες και οι νυχτερινές βάρδιες θεωρούνταν σχεδόν αυτονόητα. Και σε περιόδους μεγάλων γεγονότων ή πολέμων, μπορούσες να δουλεύεις ολόκληρη τη νύχτα και το επόμενο πρωί να αρχίζεις πάλι από την αρχή. Τότε δεν το ονομάζαμε “επιβάρυνση της υγείας”. Το λέγαμε απλώς δουλειά.

Δεν είναι μόνο η νυχτερινή βάρδια. Σαββατοκύριακα, πολύωρη εργασία και ώρες που μας βγάζουν από τον φυσιολογικό ρυθμό της ζωής φαίνεται ότι αφήνουν το αποτύπωμά τους όχι μόνο στο σώμα, αλλά και στην ψυχική και οικογενειακή μας ζωή.

Υπάρχει μια φράση που έχουμε συνηθίσει να λέμε σχεδόν με υπερηφάνεια: «Δουλεύω πολλές ώρες». Κάποτε μάλιστα ακουγόταν σαν παράσημο. Σήμαινε εργατικότητα, φιλοδοξία, επαγγελματική αφοσίωση. Μόνο που το ανθρώπινο σώμα δεν φαίνεται να συμμερίζεται πάντοτε αυτή την άποψη. Η εργασία τη νύχτα, τα Σαββατοκύριακα, οι συνεχείς υπερωρίες αλλά ακόμη και τα ωράρια που αρχίζουν πολύ νωρίς το πρωί ή τελειώνουν αργά το βράδυ μπορεί, όταν γίνονται συστηματικά, να έχουν επιπτώσεις που ξεπερνούν κατά πολύ την απλή κούραση.

Ο γαλλικός οργανισμός ANSES, αρμόδιος μεταξύ άλλων για ζητήματα επαγγελματικής υγείας και ασφάλειας, επαναφέρει το θέμα στο προσκήνιο ζητώντας ουσιαστικά να αντιμετωπίζουμε τα λεγόμενα «άτυπα ωράρια» ως ζήτημα υγείας και όχι απλώς ως ζήτημα οργάνωσης της εργασίας.

Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον. Γιατί «άτυπο» δεν είναι μόνο το ωράριο του ανθρώπου που εργάζεται ολόκληρη τη νύχτα. Στην κατηγορία αυτή εντάσσονται η εργασία τα Σαββατοκύριακα, οι ημέρες που ξεπερνούν τις οκτώ ώρες ή οι εβδομάδες που υπερβαίνουν τις σαράντα, αλλά και οι βάρδιες πολύ νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ. Με άλλα λόγια, αφορά πολύ περισσότερους από όσους φανταζόμαστε.

Το σώμα δεν γνωρίζει – δεν αναγνωρίζει

Ο οργανισμός εκτιμά ότι τέτοια ωράρια αφορούν ένα πολύ μεγάλο μέρος του εργαζόμενου πληθυσμού — από υπαλλήλους και αυτοαπασχολούμενους μέχρι νοσηλευτές, φροντιστές, πωλητές, ταμίες, μάγειρες, σερβιτόρους, αρτοποιούς, αγρότες και εργαζομένους στη συντήρηση. Το πρόβλημα αρχίζει από κάτι εξαιρετικά απλό: τον ύπνο. Όταν ο χρόνος εργασίας συγκρούεται συστηματικά με το βιολογικό μας ρολόι, ο ύπνος γίνεται μικρότερος ή λιγότερο αναζωογονητικός. Η κόπωση συσσωρεύεται και το σώμα δεν προλαβαίνει να ανακάμψει. Αλλά η αλυσίδα δεν σταματά εκεί.

Οι επιστημονικές μελέτες που έχουν εξεταστεί συνδέουν τα άτυπα ωράρια με προβλήματα ύπνου και κόπωσης, μυοσκελετικές ενοχλήσεις και μεγαλύτερο κίνδυνο ατυχημάτων. Παράλληλα, υπάρχουν ενδείξεις επιβάρυνσης της ψυχικής υγείας, με αυξημένο άγχος και καταθλιπτικά συμπτώματα. Το «δουλεύω πολύ» επομένως δεν σημαίνει απλώς «κουράζομαι πολύ». Μπορεί να σημαίνει ότι δεν προλαβαίνω πλέον να αναρρώσω από την ίδια μου την καθημερινότητα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη απώλεια

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην προσέγγιση των Γάλλων επιστημόνων είναι ότι δεν εξετάζουν μόνο τι συμβαίνει στο σώμα του εργαζομένου. Εξετάζουν και τι συμβαίνει στη ζωή του. Γιατί ένας άνθρωπος που εργάζεται όταν οι υπόλοιποι ξεκουράζονται αρχίζει σταδιακά να ζει σε διαφορετικό χρόνο από την οικογένεια και τους φίλους του. Όταν δουλεύεις τα περισσότερα Σαββατοκύριακα, δεν χάνεις μόνο δύο ημέρες ανάπαυσης. Χάνεις το οικογενειακό τραπέζι. Μια έξοδο. Μια γιορτή. Τον χρόνο με τα παιδιά. Τη δυνατότητα να δεις φίλους που εργάζονται όταν εσύ είσαι ελεύθερος και είναι ελεύθεροι όταν εσύ εργάζεσαι.

Και αυτή η αποσύνδεση από τον κοινό κοινωνικό χρόνο μπορεί με τη σειρά της να επιβαρύνει την ψυχική υγεία. Δεν είναι κάτι που εμφανίζεται απαραίτητα από τη μια ημέρα στην άλλη. Συσσωρεύεται. Όπως ακριβώς συσσωρεύεται και το χρέος ύπνου.

Η εργασία μπήκε παντού

Υπάρχει βέβαια και κάτι ακόμη που αξίζει να προσθέσουμε στη συζήτηση. Τα όρια ανάμεσα στην εργασία και στον προσωπικό χρόνο έχουν γίνει πολύ πιο ασαφή. Το κινητό τηλέφωνο βρίσκεται δίπλα μας. Τα e-mails φτάνουν το βράδυ. Τα μηνύματα της δουλειάς εμφανίζονται την Κυριακή. Η τηλεργασία, που έδωσε μεγάλη ελευθερία σε εκατομμύρια ανθρώπους, έκανε ταυτόχρονα πολύ ευκολότερο να περάσει η εργασία μέσα στο σπίτι.

Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια περίεργη κατάσταση: μπορεί να έχουμε φύγει από το γραφείο, αλλά το γραφείο δεν έχει φύγει από εμάς. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο με τη νυχτερινή εργασία ή τη βάρδια του Σαββατοκύριακου. Είναι όμως μέρος της ίδιας μεγάλης συζήτησης: πού τελειώνει ο χρόνος της εργασίας και πού αρχίζει ο χρόνος της ζωής;

Να προστατευθεί ο χρόνος που δεν εργαζόμαστε

Η πρόταση του ANSES είναι σαφής: τα άτυπα ωράρια πρέπει, όπου είναι δυνατόν, να περιορίζονται. Και όταν η φύση της εργασίας δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο —γιατί προφανώς τα νοσοκομεία, οι μεταφορές, η εστίαση ή πολλές άλλες υπηρεσίες δεν μπορούν να κλείνουν στις πέντε το απόγευμα— χρειάζονται καλύτερες δικλίδες προστασίας.

Ιατρική παρακολούθηση, ειδική μέριμνα για ευάλωτες ομάδες εργαζομένων, επαρκής χρόνος ανάπαυσης και κυρίως ένας σαφέστερος ορισμός του τι θεωρούμε επιβαρυντικό ωράριο.

Γιατί ίσως επί χρόνια συζητούσαμε κυρίως πόσο εργαζόμαστε. Η επιστήμη μας υποχρεώνει τώρα να κοιτάξουμε και κάτι άλλο: πότε εργαζόμαστε — και πόσο χρόνο αφήνουμε τελικά στον οργανισμό μας, στους ανθρώπους μας και στον ίδιο μας τον εαυτό για να ζήσουμε όταν η δουλειά τελειώνει.

Και εδώ θα μπορούσε κάλλιστα να εισέλθει στη συζήτηση το θέμα της τετραήμερης εργασίας: όχι απλώς ως ένα εργασιακό προνόμιο, αλλά ως ένας διαφορετικός τρόπος οργάνωσης του χρόνου, ώστε ακόμη και όταν προκύπτουν υπερωρίες ή νυχτερινές βάρδιες, να υπάρχει επαρκής χρόνος ανάπαυσης και αποκατάστασης για τον εργαζόμενο.

Σε έξαρση ο ιός του Δυτικού Νείλου: Οι δήμοι υψηλού κινδύνου στην Αττική – Εντείνονται οι ψεκασμοί

Σε επαγρύπνηση βρίσκεται ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας καθώς σε φάση ανησυχητικής έξαρσης περνά η διασπορά του ιού του Δυτικού Νείλου. Ο Εθνικός Οργανισμός Υγείας επικαιροποίησε τον κατάλογο των περιοχών της Αττικής που θεωρούνται «επηρεαζόμενες» ή «υψηλού κινδύνου» για τον ιό του Δυτικού Νείλου, με βάση τα νέα επιδημιολογικά και εντομολογικά δεδομένα.

Σύμφωνα με τον ΕΟΔΥ, περιοχές υψηλού κινδύνου είναι εκείνες όπου δεν έχει καταγραφεί πρόσφατο κρούσμα, ωστόσο δείχνουν αυξημένη πιθανότητα μετάδοσης του ιού. Στην Αττική, υψηλού κινδύνου χαρακτηρίζονται οι Δήμοι Κηφισιάς, Ηρακλείου, Μεταμόρφωσης, Νέας Σμύρνης, Δάφνης – Υμηττού και Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας.

Στον Δήμο Φιλοθέης-Ψυχικού επιβεβαιώθηκε επίσης κρούσμα λοίμωξης από τον ιό του Δυτικού Νείλου. Μετά την καταγραφή του περιστατικού, ο δήμος ανακοίνωσε έκτακτες παρεμβάσεις για την καταπολέμηση των κουνουπιών, με ακμαιοκτονία στις 26 Αυγούστου και προνυμφοκτονία στις 27 Αυγούστου, στην περιοχή όπου εντοπίστηκε το κρούσμα.

Παράλληλα, ο ΕΟΔΥ χαρακτηρίζει «επηρεαζόμενους» συνολικά 33 δήμους στην Αττική καθώς έχει καταγραφεί τουλάχιστον ένα πρόσφατο κρούσμα σε άνθρωπο κατά την τρέχουσα περίοδο μετάδοσης. Μεταξύ αυτών είναι οι Δήμοι Αθηναίων, Αγίας Παρασκευής, Χαλανδρίου, Πεντέλης, Καλλιθέας, Ηλιούπολης, Πειραιά, Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης, η Γλυφάδα και ο Αλιμος.

Η επικαιροποιημένη λίστα δημοσιοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία ήδη πραγματοποιούνται ή προγραμματίζονται έκτακτες παρεμβάσεις σε δήμους της Αττικής. Στην Κηφισιά, μετά την καταγραφή κρούσματος, πραγματοποιήθηκαν στις 25 Αυγούστου έκτακτες δράσεις καταπολέμησης κουνουπιών, ενώ στους Δήμους Φιλοθέης – Ψυχικού, Γαλατσίου και Αχαρνών έχει προγραμματιστεί ακμαιοκτονία και προνυμφοκτονία.

Μιλώντας στην «Κ» η Δανάη Περβανίδου, MD, MPH, προϊσταμένη του Τμήματος Νοσημάτων που Μεταδίδονται με Διαβιβαστές της Διεύθυνσης Επιδημιολογικής Επιτήρησης και Πρόληψης Μεταδοτικών Νοσημάτων του ΕΟΔΥ, σημείωσε πως ο αριθμός των κρουσμάτων με τον ιό του Δυτικού Νείλου στην Αττική έχει ξεπεράσει κατά πολύ τους αντίστοιχους αριθμούς προηγούμενων ετών για την ίδια χρονική περίοδο. Παράλληλα, σημείωσε ότι τα κρούσματα συνήθως κορυφώνονται από τα μέσα Αυγούστου έως τις αρχές Σεπτεμβρίου, επομένως αναμένεται περαιτέρω αύξηση τις επόμενες εβδομάδε

Από τις αρχές του καλοκαιριού έως και τις 20 Αυγούστου είχαν διαγνωσθεί 157 εγχώρια περιστατικά. Καταγράφηκαν 13 θάνατοι σε ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ιό.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ