Σήμερα θα σκοτώσω κάτι. Ο,τιδήποτε.
Αρκετά αγνοήθηκα και σήμερα
θα το παίξω Θεός. Είναι μια συνηθισμένη μέρα,
μια απόχρωση του γκρι με βαρεμάρα ανακατώνονται στους δρόμους.
Λιώνω μια μύγα στο παράθυρο με τον αντίχειρά μου.
Το κάναμε αυτό στο σχολείο. Σαίξπηρ. Ήταν σε
μια άλλη γλώσσα και τώρα η μύγα είναι σε μια άλλη
γλώσσα.
Εκπνέω ταλέντο στο τζάμι για να γράψω τʼ όνομά μου.
Είμαι μία ιδιοφυία. Θα μπορούσα να γίνω στʼ αλήθεια ο,τιδήποτε,
έστω και με μισή ευκαιρία. Όμως σήμερα θα αλλάξω τον κόσμο.
Τον κόσμο του κάτι. Η γάτα με αποφεύγει. Η γάτα
ξέρει ότι είμαι μία ιδιοφυία, και κρύφτηκε.
Χύνω το χρυσόψαρο στον καμπινέ. Τραβάω καζανάκι.
Βλέπω ότι αυτό είναι καλό. Το παπαγαλάκι πανικοβάλλεται.
Κάθε δεκαπέντε μέρες, περπατώ δυο μίλια μέχρι την πόλη
για το επίδομα. Υπογράφω. Δεν εκτιμούν το αυτόγραφό μου.
Δεν έμεινε τίποτα να σκοτώσω. Τηλεφωνώ στο ράδιο
και λέω στον σπίκερ ότι μιλάει με έναν σούπερ-σταρ.
Μου το κλείνει. Παίρνω το κουζινομάχαιρο και βγαίνω.
Τα πεζοδρόμια αστράφτουν άξαφνα. Αγγίζω το χέρι σου.

Το ποίημα είναι από την πρώτη συλλογή της C.A.Duffy, “Standing Female Nude’, που εκδόθηκε στην Αγγλία το 1985. Γράφτηκε κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της Μ. Θάτσερ. Ο τίτλος (Education for leisure) ήταν ένα σύνθημα των 80s, υπονοώντας την ματαιότητα της εκπαίδευσης αφού δεν εξασφάλιζε πλέον δουλειά στους νέους. Ο αφηγητής, χωρίς φύλο, χωρίς ηλικία, θα έλεγε κανείς εγκλωβισμένος στο παρόν, αγνοείται από ένα σύστημα που του έμαθε μεταξύ άλλων τους κλασικούς.Όμως η μόνη πρακτική χρήση των γνώσεών του, αφού εγκατέλειψε το σχολείο, είναι στο να ανασύρει από τη μνήμη του σκόρπια εδάφια, όπως αυτό από τον Βασιλιά Ληρ (ʽAs flies to wanton boys are we to thʼ gods. They kill us for their sportʼ), για να περνάει την ώρα του. Η ενέργεια και η δυναμική του καταποντίζονται μέσα του, χωρίς διέξοδο, όπως το χρυσόψαρο στη λεκάνη της τουαλέτας. Το αποτέλεσμα αντανακλάται στις ψυχολογικές διαταραχές και στην δολοφονική του διάθεση. Αν ως αναγνώστης τον αγνοήσεις, θα σε πιάσει κι εσένα απʼ το χέρι, απειλητικά, κραδαίνοντας το μαχαίρι. Το αστείο είναι, ότι το ποίημα αφαιρέθηκε από βρετανική σχολική ανθολογία ποίησης το 2008, επειδή η αρμόδια επιτροπή το θεώρησε βίαιο, εκφράζοντας φόβους αύξησης των εγκληματικών επιθέσεων με μαχαίρι!

ΠΗΓΗ 

 Άννα Αχμάτοβα

Αυτή είμαι· σας εύχομαι μιαν άλλη, καλύτερη,
Δεν εμπορεύομαι πια την ευτυχία,
σαν τους τσαρλατάνους και τους χοντρέμπορους.
Όσο όλοι αναπαύονταν ειρηνικά στο Σότσι,
εμένα μ’ επισκέπτονταν έρποντας τέτοιες νύχτες,
κι άκουγα να χτυπούν τέτοια κουδούνια!
Οι ανοιξιάτικες ομίχλες πάνω από την Ασία
και οι φοβερά ζωηρόχρωμες τουλίπες
ύφαναν χαλί εκατοντάδες μίλια.
Ω, τι να την κάνω αυτή την αγνότητα
τι να την κάνω την απλή ακεραιότητα;
Ω, τι να κάνω μ’ αυτούς τους ανθρώπους!
δεν τα κατάφερα ποτέ να μείνω θεατής,
για κάποιο λόγο πάντα εισερχόμουν
στις πλέον απαγορευμένες ζώνες της ουσίας.
Ήμουν η θεραπεύτρια της τρυφερής ασθένειας,
η πιο πιστή φίλη των ξένων συζύγων
και πολλών συζύγων η απαρηγόρητη χήρα.
Το στεφάνι τα άσπρα μου μαλλιά δεν τ’ απόκτησα ανάξια
και τα μάγουλα, καμένα από πυρκαγιά,
τρομάζουν τώρα τους ανθρώπους με το σκοτεινό τους χρώμα.
Πλησιάζει όμως το τέλος της περηφάνιας μου,
και θα χρειαστεί, όπως η άλλη – η μαρτυρική Μαρίνα –
να ξεδιψάσω πίνοντας το τίποτα..

Διακτινίζομαι στους δρόμους της νεανικής μου ζωής.

Συμπιέζομαι ανάμεσα σε

στιγμές θορυβοποιούς

ενός ατομικού συμπλέγματος άφρονης εφηβείας,

απαστράπτουσας σκέψης,

αλλά και αυθάδικης άγνοιας.

Για τις ανάγκες του σκοπού μου

συμφιλιώνομαι με το ιμπεριαλιστικό εγώ.

Με συνταράσσει η εξουσία

μιας υπερόπτου νιότης.

Σώμα και νους καθυποτάσσονται μπροστά της.

Διακρίνω αδίστακτες φιλοδοξίες

να μορφοποιούν το εγχείρημα εκείνης της εποχής.

Μια εν τη γενέσει γυναίκα στα πρότυπα του Βρούτου;

Μα θα αρκούσε αυτή η εικόνα

για την τόσο αναγκαία για μένα λύτρωση ;

Μήπως να μετατοπιστώ στο τοπίο;

Προς στιγμήν διαθλάται η εικόνα.

Γίνομαι η αλκυόνα που παραμονεύει τη λεία της

– τον βίο που έπεται –

Είμαι το κοτσύφι που κελαηδάει σ’ ένα κλαδί

λαβωμένο από το βόλι κυνηγού

Μοιάζω με θήλυ ερωδιό

που αναζητά ματαίως την ομάδα του

για να μεταναστεύσει.

Ρίτσα Μασούρα

To φως στο στόμα του είχε σβήσει

και μαύρες προφητείες αναβλύζουν

από σκοτεινό πηγάδι, η γλώσσα

σπρώχνει λέξεις ανείπωτες στα χείλη

στο στόμιο στάζουν οράματα φρικτά.

Όταν ανοίγεις το στόμα σου φως ανάβει

αυτή είναι η αποστολή του ποιητή

χρυσόστομος να σπείρει τον ιερό λόγο

που φυτρώνει στο χώμα της ψυχής

και το στολίζει με άνθη μυρωδάτα.

Μαύρες πέτρες κυλούν από το σπήλαιο

εκεί που γεννιέται το φως του λόγου

μάγισσες και μάντισσες ουαί και αλί

σαν τις αράχνες στα δίχτυα κοιτάζουν

πως κρύα λάβα ρέει στο πηγούνι η χολή.

Μασάει ο προφήτης το μέλλον μας

και ξερνάει την πίσσα των ματιών του

κάρβουνο και σκόνη

κάρβουνο και σκόνη.

                                             (από Το πηγάδι)

Ἕνας κρύος ἀγέρας φύσηξε μέσ᾿ ἀπ᾿ τὰ πρόσωπα τοῦ Μεγά-
λου Καθρέφτη μου. Τὰ πῆρε ὕστερα ὁ ἥλιος κι ἡσύχασαν
Εἶναι μέσα στὸν καθρέφτη, ζωντανοὶ μαζὶ καὶ νεκροί: Ἐγὼ
ὁ Κάφκα, μιὰ μεταβυζαντινὴ ἁγία κι ὁ Ντύλαν Τόμας.
Ὁ Ντύλαν Τόμας φούσκωσε, ἔβγαλε μία κραυγὴ κι ἔσκασε
μὲ κρότο. Οἱ στίχοι του ὅμως μείναν ἀνέπαφοι, ὡραῖοι, μα-
ζὶ μὲ τοὺς δικούς μου ἀγκαλιάζονται. Ὁ Κάφκα ἔβγαλε μέσ᾿
ἀπ᾿ τὰ μάτια του δυὸ ψάρια καὶ δυὸ ἀναμμένα κάρβουνα.
Τὰ πέταξε κατ᾿ ἐπάνου μας γιὰ νὰ μᾶς κάψει.
Ἡ ἁγία ὅπως καὶ ἄλλοτε εἶναι δεμένη πάνω στὸν τροχὸ ποὺ
γυρίζει. Τρέχουν τὰ αἵματά της.
Στὸ τέλος τοὺς παίρνει ὅλους ὁ διάβολος
καὶ ἡσυχάζουν.

Έμοιαζε οι δρόμοι σα να τρέχαν –
Μέναν οι δρόμοι ακίνητοι μετά –
Έκλειψη – ό, τι βλέπαμε απ’ το παράθυρο,
Και φόβος – ό, τι νιώθαμε βαθιά –

Ύστερα – βγήκε απ’ τη Μονιά του ο πιο γενναίος
Να δει αν ο Χρόνος ήταν κει –
Η φύση οπάλινη ποδιά φορούσε,
Κι ανάδευε μιαν αύρα δροσερότερη.

Η Έμιλυ Ελίζαμπεθ Ντίκινσον (Emily Elizabeth Dickinson) γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1830 στο κτήμα της οικογένειας της στο Άμχερστ της Μασαχουσέτης – μια μικρή, συντηρητική, επαρχιακή πόλη. Ο πατέρας της, Έντουαρντ Ντίκινσον, ασχολήθηκε με τη Νομική μετά τις σχετικές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και εργάσθηκε ως δικηγόρος στο Άμχερστ. Αργότερα, θα εκλεχθεί μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Συγκλήτου της πολιτείας και μέλος του Αμερικάνικου Κογκρέσου, ενώ στις 6 Μαΐου του 1828 θα παντρευτεί με την Έμιλι Νόρκρος Ντίκινσον. Θα αποκτήσουν μαζί τρία παιδιά.

Η οικογένεια της Έμιλυ είχε ρίζες στη Νέα Αγγλία. Οι πρόγονοι της κατέφθασαν στην Αμερική με το πρώτο μεταναστευτικό πουριτανικό κύμα. Για αυτό η προσήλωση της οικογένειας της στον προτεσταντισμό, θα επηρεάσει τόσο το μετέπειτα έργο της, όσο και την εξέλιξη της ζωής της.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής της

Η Έμιλυ, προερχόμενη από μια ευκατάστατη οικογένεια, από πολύ νωρίς θα επικεντρωθεί στην μόρφωση της, μιας και αυτός ήταν ο βασικός στόχος του πατέρα της και για τα τρία του παιδιά: η ενασχόληση τους με την γνώση. Τα παιδικά της χρόνια θα σημαδευτούν από οικιακές εργασίες, σχολικές υποχρεώσεις, δραστηριότητες στο Κατηχητικό, ανάγνωση βιβλίων (παρόλο που ο πατέρας της ήταν αυστηρός σχετικά με τα είδη λογοτεχνίας που επιτρέπονταν στο σπίτι) αλλά και μαθήματα τραγουδιού και πιάνου. Με κέντρο ανάγνωσης τη Βίβλο και τον Σαίξπηρ, θα μελετήσει Άγγλους μεταφυσικούς του 17ου αιώνα (Χέρμπερτ, Βων, Σερ Τόμας Μπράουν) και σχεδόν ολόκληρη την αγγλόφωνη ρομαντική και βικτωριανή λογοτεχνία. Όταν θα τελειώσει με την βασική της εκπαίδευση, και έχοντας εξαιρετικές επιδόσεις, θα ξεκινήσει την φοίτησή της στην ακαδημία Mount Holyoke College για έναν ολόκληρο χρόνο. Αυτό θα είναι και το μεγαλύτερο διάστημα που θα ζήσει ποτέ έξω από το σπίτι της.

Θα ήταν άδικο να μην σημειωθεί, πως κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής της, η Έμιλυ έδειχνε μια έντονη κοινωνικότητα, η οποία γινόταν φανερή μέσα από τον μεγάλο φιλικό της κύκλο. Θα έχει, μάλιστα, και μια πρόταση γάμου, με την ίδια όμως να μην παντρεύεται ποτέ. Την μεγάλη της κλίση, την ποίηση, θα την ανακαλύψει μέσα από τα έργα του William Wordsworth και του Ralph Waldo Emerson και σε αυτή θα εντοπίσει έναν ολόκληρο κόσμο καινούργιων ιδεών.

Τα πρώτα της βήματα μετά την ενηλικίωσή της

Στην αρχή της ενήλικης ζωής της, η νεαρή Έμιλυ θα είναι μια γυναίκα γεμάτη όνειρα, ελπίδες και φιλοδοξίες. Στην πορεία, ωστόσο, θα βιώσει μια βαθιά μελαγχολία και σε ηλικία μόλις είκοσι ετών, θα προτιμά να μένει απομονωμένη στο σπίτι της οικογένειάς της στο Άμχερστ. Παρόλο που η ίδια ξεκίνησε να ενασχολείται με την ποίηση από τα εφηβικά της μόλις χρόνια, κατά την περίοδο 1858-1865, θα περάσει από μια φάση λογοτεχνικού πυρετού, καθώς θα γράψει και θα αποθηκεύσει στα συρτάρια της εκατοντάδες ποιήματα. Η περίοδος αυτή θα συμπέσει με ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της αμερικανικής ιστορίας του 19ου αιώνα: τον εμφύλιο πόλεμο Βορρά και Νότου.

Η νεαρή ποιήτρια θα βιώσει απώλειες σημαντικών της φίλων και μεντόρων και αυτές θα επηρεάσουν ραγδαία τόσο την ψυχολογία της, όσο και τον γενικότερο τρόπο σκέψης της. Η πιο σημαντική, όμως, από αυτές θα είναι του Leonard Humphrey, διευθυντή της Ακαδημίας του Άμχερστ, ο οποίος ήταν στενός φίλος και δάσκαλός της. Ο θάνατος του θα την οδηγήσει στην κατάθλιψη.

Το 1855 θα ακολουθήσουν μεγάλες αλλαγές στην ζωή της. Η ίδια θα ταξιδέψει, προκειμένου να επισκεφθεί τον πατέρα της, ο οποίος ήταν μέλος του Κογκρέσου στην Ουάσινγκτον, και μετά στη Φιλαδέλφεια, με σκοπό να εκφράσει σε έναν Πάστορα τις σκέψεις της σχετικά με τη ζωή και τη θρησκεία. Την επόμενη χρονιά η οικογένεια της θα επιστρέψει στο πατρικό της, ο μεγαλύτερος αδερφός της, Ώστιν, θα παντρευτεί την καλύτερή της φίλη, Σούζαν Χάντινγκτον, και οι δύο τους θα μένουν μέσα στο κτήμα. Επιπλέον, η υγεία της μητέρας της θα αρχίσει να επιδεινώνεται, με την ίδια να χρειάζεται να μένει πολλές ώρες στο σπίτι. Ο τρόπος ζωής που είχε δημιουργήσει για τον εαυτό της, εκτός από ποίηση, θα χαρακτηριζόταν από ησυχία και από ώρες ενασχόλησης της με την κηπουρική, στο θερμοκήπιο που της είχε φτιάξει ο πατέρα της με όνομα «The Homestead».

Μέχρι να κλείσει το 35ο έτος της ηλικίας της, θα έχει ήδη γράψει 1.100 ποιήματα αναφορικά με την θλίψη, τον πόνο, τη χαρά, τον έρωτα, τον πόνο, τη φύση, αλλά και την ίδια την τέχνη.

Τα επόμενα χρόνια της ζωής της Έμιλυ Ντίκινσον

Μπορεί πολλά από τα ποιήματα της Έμιλυ να δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά, τα περισσότερα όμως από αυτά τυπώθηκαν ανώνυμα και χωρίς την συγκατάθεσή της. Όπως όλα δείχνουν, τα ποιήματα αυτά τα είχε εμφανίσει μέσω επιστολών σε φίλους, κοντινούς της ανθρώπους και συγγραφείς. Χαρακτηριστικά στοιχεία της ποίησής της είναι οι παύλες, το κεφαλαίο στο πρώτο γράμμα της λέξης στο μέσο του ποιήματος, η έλλειψη των αντωνυμιών, των συνδέσμων και των προθέσεων και η απουσία τίτλων. Η μοναδικότητα που διακρίνεται στην ποίηση της, η ελλειπτικότητα των ποιημάτων, η διφορούμενη σημασία των λέξεων που επιλέγει να χρησιμοποιήσει, η διαφορετικότητα των θεμάτων της σχετικά με την φύση, τον έρωτα, τον θάνατο και συνολικά η προσωπική κατάθεση του χαρακτήρα της στα έργα της χαρακτηρίζουν την Ντίκινσον ως ένα αυτόνομο κεφάλαιο στην ιστορία της ποίησης. «Ξέρεις πόσο απεχθάνομαι το κοινότοπο», είχε γράψει και η ίδια.

Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1860, η Έμιλυ θα νοσηλευτεί σε ένα νοσοκομείο στην Βοστόνη, με σκοπό να πραγματοποιήσει ορισμένες θεραπείες για τα μάτια της. Πολλοί θεώρησαν πως οι ατελείωτες νύχτες μελέτης και διαβάσματος, κατέστρεψαν την όρασή της. Όταν θα επιστρέψει στο πατρικό της, θα κλειστεί ακόμα περισσότερο στο «The Homestead», δεχόμενη σπανίως πλέον τους επισκέπτες της και μόνο μέσω κλειστής πόρτας. Τότε, μάλιστα, θα γίνει και γνωστή ως η «λευκή γυναίκα» λόγω της συνήθειας της να εμφανίζεται ντυμένη στα λευκά. Η Έμιλυ θα σταματήσει να βγαίνει από το δωμάτιο της και στους φίλους που την καλούν για επισκέψεις, θα γράφει πως δεν μπορεί να φύγει από το Άμχερστ.

Η Έμιλυ συνήθισε να ζει στην απομόνωση της, μαζί με την μητέρα και την αδερφή της. Θα συνεχίσει να γράφει ποιήματα, χωρίς όμως με την ίδια συνέπεια και επιμέλεια: αφήνει τα περισσότερα από αυτά ημιτελή και δεν τα οργανώνει σε ποιητικές συλλογές. Θα επιλέξει να ασχοληθεί με την φροντίδα της μητέρας της και άλλες οικιακές εργασίες. Τα χειρόγραφα της από εκείνη την εποχή, συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια, εμφανίζονται εμφανώς πιο προχειρογραμμένα. Δείγματα του έργου της θα ενδιαφέρουν ορισμένους εκδότες της εποχής για κάποια ενδεχόμενη μελλοντική έκδοσή τους, αλλά και πάλι μόνο μερικά από αυτά θα βρεθούν στο φως της δημοσιότητας και χωρίς την συγκατάθεση της ίδιας.

Επιπρόσθετα, η προσωπική της ζωή χαρακτηριζόταν ως αρκετά περίπλοκη. Η Έμιλυ, μεγαλωμένη σε ένα σπίτι με αυστηρά χριστιανικά έθιμα, αντιλαμβανόταν τον έρωτα κυρίως πλατωνικά. Όμως, όπως φανερώνεται μέσα από τα ποιήματα της, ο έρωτας και ο πόθος θα υπάρχουν έντονα στην ζωή της ποιήτριας, χωρίς να εκπληρωθούν όμως ποτέ. Θα δεχθεί, άλλωστε, πολλές προτάσεις γάμου, τις οποίες θα απορρίψει, αλλά θα αναπτύξει και πλατωνικούς έρωτες με ανθρώπους που αποτέλεσαν πρότυπά της: όλοι θα έχουν κακή κατάληξη ή δεν θα εκπληρωθούν ποτέ, από επιλογή της ίδιας.

Ποιά είναι, τελικά, η Έμιλυ Ντίκινσον και το έργο της;

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της θα σημαδευτούν από σημαντικές και πολύπλευρες απώλειες. Αρχικά, θα χάσει τον πατέρα της, ξαφνικά, σε ένα ταξίδι στην Βοστόνη, το 1874. Παρόλο που η κηδεία του θα τελεστεί στο «The Homestead», θα επιλέξει να μην παρευρεθεί και να παραμείνει στο δωμάτιο της με μισόκλειστη την πόρτα. Έναν χρόνο αργότερα, το 1875, η μητέρα της θα υποστεί ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο θα την αφήσει σχεδόν παράλυτη και με πολύ άσχημη ψυχική κατάσταση. Το 1882, πέντε μήνες πριν την μητέρα της, θα χάσει και τον πολυαγαπημένο της πάστορα Charles Wadsworth, ενώ το 1883 θα χάσει τον ανιψιό της σε ηλικία μόλις 8 ετών και το 1885 την καλύτερη της φίλη. Μετά το 1883 θα επιδεινωθεί και η υγεία της ίδιας.

Η υγεία της δε θα βελτιωθεί ποτέ και θα παραμείνει σε κακή κατάσταση μέχρι και το θάνατό της στις 15 Μαΐου του 1886, σε ηλικία 55 ετών. Μετά το θάνατο της, η μικρότερη αδελφή της, Λαβίνια, από την οποία η ίδια η Έμιλυ είχε ζητήσει να καταστρέψει τις επιστολές της, θα βρει στο δωμάτιο της εκατοντάδες ποιήματα, τα οποία και θα εκδοθούν, επεξεργασμένα από τους εκδότες σε τμήματα και ενότητες από το 1890 και μετά. Οι πρώτες ποιητικές συλλογές της θα σημειώσουν και μεγάλη εκδοτική επιτυχία, ενώ το 1955 θα γίνει η έκδοση των αυθεντικών ποιημάτων, χωρίς παρεμβάσεις.

Η Έμιλυ Ντίκινσον επηρέασε την Δυτική ποίηση όσο καμία άλλη ποιήτρια της εποχής. Παρά τους πατριαρχικούς δεσμούς που επέβαλε η εκάστοτε κοινωνία, η Έμιλυ θα καταφέρει να εμπνεύσει και να επηρεάσει τους σύγχρονούς της, την ίδια την τέχνη, αλλά και το φεμινιστικό κίνημα, κάνοντας την φωνή της να ακουστεί πανανθρώπινα.

Θα χαρακτηριστεί ως μια από τις σημαντικότερες πένες της Αμερικής του 19ου αιώνα.

Ακολουθεί σχετικό βίντεο με την Μέριλ Στριπ να διαβάζει το ποιήμά της Έμιλυ Ντίκινσον, In Vain.

Πηγές

H ερημίτισσα ποιήτρια Έμιλι Ντίκινσον, ανακτήθηκε από www.newsbeast.gr/portraita/arthro/555929/h-erimitissa-poiitria-emili-dikinson, τελευταία πρόσβαση 9/12/19

Το 1886 πεθαίνει η Έμιλι Ντίκινσον, ανακτήθηκε από www.lifo.gr/team/sansimera/57581, τελευταία πρόσβαση 9/12/19

Έμιλυ Ντίκινσον: Η ποιήτρια με τα λευκά που δεν άντεχε να ζει φωναχτά, ανακτήθηκε από 3pointmagazine.gr/έμιλι-ντίκινσον-η-ποιήτρια-με-τα-λευκά/, τελευταία πρόσβαση 9/12/19

Έμιλι Ντίκινσον, ανακτήθηκε από el.wikipedia.org/wiki/Έμιλι_Ντίκινσον, τελευταία πρόσβαση 9/12/19

Φωτιά ‘ναι το πηγούνι του
χρυσάφι το πιρούνι του.