To “Cityscapes” είναι μια έκθεση που επανερμηνεύει την πόλη ως συνεχόμενα εξελισσόμενο οργανισμό.

Η Blank Wall Gallery παρουσιάζει την ομαδική έκθεση φωτογραφίας “Cityscapes”, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 27 Φεβρουαρίου έως και τις 11 Μαρτίου στον εκθεσιακό της χώρο στη Φωκίωνος Νέγρη 55, στην Κυψέλη.

Η έκθεση φέρνει στο προσκήνιο το αστικό τοπίο και τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, μέσα από φωτογραφίες πόλεων από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Κεντρικό θέμα αποτελούν τα κτίρια και η δυναμική παρουσία τους στο περιβάλλον της μεγαλούπολης. Μεγάλοι όγκοι, έντονες γεωμετρίες και επιβλητικές κατασκευές αποτυπώνονται με έμφαση στη μορφή, τη λειτουργία και τον ρόλο τους στην καθημερινότητα των κατοίκων.

Παράλληλα, οι φωτογράφοι εστιάζουν και στις μικρές, συχνά απαρατήρητες λεπτομέρειες της πόλης. Μέσα από τη φωτογραφική τους ματιά, αποκαλύπτονται στοιχεία που αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και τη ζωντάνια του αστικού ιστού. Η πόλη παρουσιάζεται ως ένας οργανισμός που εξελίσσεται διαρκώς, αλλάζει και επαναπροσδιορίζεται, ανάλογα με την οπτική του δημιουργού και του θεατή.

Η έκθεση “Cityscapes” επιχειρεί να επαναφέρει τον θεατή σε μια πιο ουσιαστική σχέση με τον χώρο όπου ζει, προτείνοντας έναν νέο τρόπο παρατήρησης και κατανόησης της σύγχρονης πόλης. Η έκθεση απευθύνεται σε όλους όσοι ενδιαφέρονται για τη φωτογραφία, την αρχιτεκτονική και τα αστικά τοπία.

Πληροφορίες:
www.blankwallgallery.com
info@blankwallgallery.com
+30.211.4052.138
+30.694.7725.521

Ωράριο Λειτουργίας:
Δευτέρα – Τρίτη -Τετάρτη – Παρασκευή: 5:30-9:30 μ.μ..
Σάββατο: 12:30-2:30 μ.μ.

Ξεκινώντας σήμερα, 11 Φεβρουαρίου, στην Ελληνοαμερικανική Ενωση, η ‘Ιρις Κρητικού μας συνδέει σταδιακά με πέντε εξαιρετικές προσωπικότητες (Μαριέττα Πεπελάση, Νίκος Βατόπουλος, Μηνάς Μαυρικάκης, Χρίστος Παπαδάκης, Γιώργος Ρόρης) με τις οποίες συζητά θέματα που αφορούν είτε το επάγγελμά τους είτε τις απόψεις τους για την τέχνη, είτε για την ίδια τη ζωή. Μια συζήτηση, έτσι χωρίς όρια για όλους όσοι αναζητούν αυτή την ξεχωριστή κουβέντα που βοηθάει ίσως να πάμε παρακάτω.

Ομιλία

Πενήντα χρόνια μετά…. 

Το πρωτοποριακό θρίλερ του Μάρτιν Σκορσέζε για τη Νέα Υόρκη κλείνει αυτή την εβδομάδα 50 χρόνια ζωής. Παραμένει ένα εντυπωσιακό κινηματογραφικό έργο — αν και η πραγματικά καθοριστική του στιγμή μάλλον δεν είναι εκείνη που φαντάζεστε.

Ακόμη και ύστερα από πέντε δεκαετίες δημοφιλίας, επιρροής και αναγνώρισης, η κλασική ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε Taxi Driver (1976) παραμένει κυρίως συνδεδεμένη στη συλλογική μνήμη με μια περίφημη φράση πέντε λέξεων, ειπωμένη από τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στον ρόλο του ταραγμένου αντι-ήρωα Τράβις Μπικλ: «Μιλάς σε μένα;». Ο Μπικλ απευθύνεται στον ίδιο του τον εαυτό, κοιτάζοντας το είδωλό του στον καθρέφτη.

Πρώην πεζοναύτης που έχει γίνει οδηγός ταξί, διαλύεται σταδιακά μέσα στον υπαρξιακό εφιάλτη της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του ’70.

Πρόκειται για μια ανεξίτηλη κινηματογραφική στιγμή, όμως καθώς το Taxi Driver συμπληρώνει 50 χρόνια —με την πρώτη του προβολή στις αμερικανικές αίθουσες στις 8 Φεβρουαρίου 1976— αυτή η σκηνή έχει καταλήξει να κυριαρχεί στη μνήμη του κοινού, συχνά επισκιάζοντας άδικα την πολυπλοκότητα ολόκληρης της ταινίας.

Η ταινία παρακολουθεί τον Τράβις στον εφιαλτικό αγώνα του να προσαρμοστεί στην καθημερινότητα μετά τη θητεία του στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η προσπάθεια αυτή ναυαγεί μέσα στην αϋπνία, τον αλκοολισμό και μια ανελέητα ζοφερή Νέα Υόρκη γεμάτη εμπόρους ναρκωτικών, πορνοσινεμά, σκουπίδια και βία.

Πιάνοντας δουλειά ως οδηγός ταξί, ο Τράβις εμμονικά ερωτεύεται την Μπέτσι (Σίμπιλ Σέπερντ), μια φωτεινή νεαρή γυναίκα που εργάζεται στην προεκλογική εκστρατεία του υποψηφίου των Δημοκρατικών για την προεδρία, Τσαρλς Παλαντάιν (Λέοναρντ Χάρις).

Όταν εκείνη τον απορρίπτει, ύστερα από ένα αδέξιο ραντεβού σε κινηματογράφο προβολής πορνοταινιών, ο Τράβις αρχίζει να κατακλύζεται από βίαιες παρορμήσεις, εξοπλίζεται βαριά και γυμνάζεται μανιωδώς. Μετά από μια σειρά τυχαίων συναντήσεων με την κακοποιημένη ανήλικη πόρνη και τοξικομανή Ίρις (Τζόντι Φόστερ), εμμονικά αποφασίζει να «σώσει» το κορίτσι από τον αδίστακτο εγκληματία Σπορτ (Χάρβεϊ Καϊτέλ), που την εκμεταλλεύεται.

Γνωστό για τις στιγμές ωμής βίας και τη ριζοσπαστική του οπτική γραφή, το Taxi Driver είναι γεμάτο αξέχαστες σκηνές πέρα από την περίφημη αντιπαράθεση του Μπικλ με τον καθρέφτη. Ιδιαίτερα, μια άλλη —πολύ συντομότερη— σκηνή ξεχωρίζει ως η πιο ουσιαστική στιγμή οπτικής ιδιορρυθμίας της ταινίας. Μια σκηνή που αποκαλύπτει μια σαφώς ευρωπαϊκή ευαισθησία μέσα σε ένα κατά βάση αμερικανικό δράμα και συμπυκνώνει τη μοναχική μελαγχολία που διατρέχει ολόκληρο το φιλμ.

Μια απόρριψη διαφορετική από τις άλλες

Η σκηνή αυτή εμφανίζεται περίπου στο πρώτο τρίτο της ταινίας και κλείνει την πρώτη της πράξη. Ο Τράβις τηλεφωνεί στη Μπέτσι, προσπαθώντας να επανορθώσει μετά το ακατάλληλο ραντεβού που την ενόχλησε. Την καλεί από έναν δημόσιο τηλεφωνικό θάλαμο, σε έναν βρώμικο διάδρομο, και την ικετεύει για μια δεύτερη ευκαιρία — χωρίς αποτέλεσμα.

Η σκηνή θα μπορούσε να είχε γυριστεί με έναν τυπικό, μελοδραματικό τρόπο, με την κάμερα να παραμένει πάνω στον Τράβις καθώς συνειδητοποιεί ότι η ευκαιρία του χάθηκε και μαζί της η μοναδική ελπίδα διαφυγής από την αποξενωμένη του ύπαρξη. Ο Σκορσέζε, όμως, απορρίπτει το προφανές.

Αντίθετα, ο διευθυντής φωτογραφίας Μάικλ Τσάπμαν ξεκινά μια αργή κίνηση απομάκρυνσης από τον Τράβις, ώσπου η κάμερα καταλήγει σε έναν άδειο διάδρομο με μια ανοιχτή πόρτα στο βάθος, που οδηγεί στον δρόμο. Ο διάδρομος —η είσοδος των γραφείων του θεάτρου Ed Sullivan στο Μπρόντγουεϊ— μοιάζει παρατημένος  με θέα στο πολύβουο σκοτάδι της πόλης.

Ο θεατής ακούει την αντίδραση του Τράβις στην απόρριψη εκτός κάδρου (όχι όμως τα λόγια της Μπέτσι), πριν εκείνος κλείσει το τηλέφωνο και επιστρέψει στο πλάνο, απομακρυνόμενος με την πλάτη προς την κάμερα, αφήνοντας πίσω του τη painful στιγμή.

Το πλάνο αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους κανόνες του κλασικού Χόλιγουντ, όπου το δράμα προηγούνταν της κινηματογραφικής γλώσσας. Αποτελεί υποδειγματική έκφραση τόσο του ανήσυχου δημιουργικού πνεύματος της ταινίας —ως ενός από τα εμβληματικά έργα της επανάστασης του «Νέου Χόλιγουντ» της δεκαετίας του ’70— όσο και της απομόνωσης και μελαγχολίας του ήρωά της.

Ο Τράβις δεν μοιάζει ποτέ πιο ευάλωτος απ’ ό,τι σε αυτή τη στιγμή, σε πλήρη αντίθεση με την κατοπινή επίδειξη ψευδο-ανδρείας μπροστά στον καθρέφτη. Εδώ, η κάμερα μοιάζει ανίκανη να παρακολουθήσει τον πόνο του, ακόμη κι αν ο ίδιος είναι αναμφίβολα υπεύθυνος γι’ αυτόν. Με την απομάκρυνσή της, του επιτρέπει —έστω και στιγμιαία— να διατηρήσει ένα ίχνος αξιοπρέπειας, κάτι που η αστική κοινωνία στην οποία ζει σπάνια του προσφέρει.

BBC Culture 

Το νέο πρόγραμμα εκδηλώσεων που θα πραγματοποιηθούν στο Σπίτι του Ελύτη-Μουσείο τον Φεβρουάριο 2026 περιλαμβάνει μία συναυλία, μία ξενάγηση και μία ομιλία για το έργο του ποιητή.

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026, 19:00

Συναυλία – Προσανατολισμοί

Ποιήματα που ανασαίνουν τον αέρα του ανοιχτού ορίζοντα, ποιήματα από την πρώτη συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη Προσανατολισμοί έγιναν άμεσα και τρυφερά τραγούδια από τον συνθέτη Ηλία Ανδριόπουλο. Τα τραγούδια των Προσανατολισμών -που ηχογραφήθηκαν το 1984, αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν πολλές φορές έκτοτε- παρουσιάζονται μαζί με τραγούδια από τις «Μικρές Κυκλάδες» του Μίκη Θεοδωράκη, σε ένα πρόγραμμα για φωνή και πιάνο.

Η Θεοδώρα Μπάκα (αριστερά) και η Μαρία Παπαπετροπούλου (δεξιά)

Τραγούδι: Θεοδώρα Μπάκα

Πιάνο: Μαρία Παπαπετροπούλου

Εισιτήριο: 12€

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026, 12:30

Ξενάγηση

Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου στις 12:30, ξεναγεί το κοινό στο «Σπίτι του Ελύτη». (Πλάκα, στη συμβολή των οδών Διοσκούρων 4 και Πολυγνώτου) 

Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Εισιτήριο ξενάγησης: 9€

Για τη συμμετοχή στην ξενάγηση είναι απαραίτητη η προκράτηση θέσης. Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, 19:00

Ομιλία –Οι μεταμορφώσεις της αγγελικής μορφής στο έργο του Οδυσσέα Ελύτη

Στο Ελυτικό σύμπαν, οι άγγελοι δε λειτουργούν ως απλά θρησκευτικά σύμβολα, αλλά ενσαρκώνουν τη φωτεινότητα, τη διαφάνεια και την ομορφιά, λειτουργώντας ως φορείς χάριτος και ως καταλύτες μεταμόρφωσης. Μέσα στο καθεστώς του «απόλυτου φωτός», ο Ελύτης, στο κατώφλι μιας ιδιότυπης ποιητικής ιερότητας, αναπροσανατολίζει την ορατότητα, κάνει τον κόσμο και τις επιφάνειες διαπερατές από το βλέμμα και το νου και υποβάλλει μια διαφορετική ανάγνωση (του μυστηρίου) της ζωής.

Ο Χρήστος Νίκου είναι μέλος του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (Ε.Ε.Π.) στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς, με γνωστικό αντικείμενο «Γαλλική Ορολογία – Διεθνείς Σχέσεις».

Είσοδος ελεύθερη με απαραίτητη προκράτηση θέσης.

bookpress.gr 

στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

Η Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (ΕΒΕ) προσκαλεί, την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου και την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026, τους μικρούς της φίλους σε ένα ταξίδι στον κόσμο των βιβλίων, όπου μέσα από αναγνώσεις κάθε σελίδα ζωντανεύει και γίνεται αφορμή για χαρά, σκέψη και περιπέτεια. Αγαπημένα παιδικά βιβλία, ιστορίες και παραμύθια γίνονται αφορμή για συνάντηση, χαρά και δημιουργική έκφραση καλλιεργώντας την αγάπη για το διάβασμα. Tα παιδιά θα γνωρίσουν ήρωες βιβλίων και θα ταξιδέψουν σε μαγικούς κόσμους με οδηγό τη φαντασία τους.Σας περιμένουμε να μοιραστούμε τη χαρά της ανάγνωσης και να ανακαλύψουμε μαζί τη μαγεία που κρύβεται σε κάθε βιβλίο!INFOΓια παιδιά 4+ (με συνοδεία γονέα)Παρασκευή 30.01.2026, 18:00-19:00Παρασκευή 13.02.2026, 18:00-19:00Παιδική Βιβλιοθήκη ΕΒΕ, ΚΠΙΣΝΕλεύθερη είσοδος, θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Το γέρας απονέμεται ως έπαθλο —αλλά και ως το μέγιστο λάφυρο— στο γήρας, όχι μόνον όταν συνεχίζει να γράφει, αλλά και όταν γράφοντας «πειράζει» τη γραφή. Αναθέτει τότε στην ποίηση να αντι-καταστήσει το «ε» (γέρας) με «η» (γήρας) και να «πειράξει» έτσι και το νόημα με μια ομοηχία στο παρά πέντε. Η αντιμετάθεση αυτή —γράμματος χάριν— δηλώνει όμως και την αντιμετάθεση της γραφής με τη ζωή. Το Il faut tenter de vivre (Πρέπει να μπαίνεις στον πειρασμό να ζεις) του Πωλ Βαλερύ διαλάμπει και ως «Πρέπει να πειράζεις και να πειράζεσαι με τα γράμματα».

Αλάτι στα μάτια
Αλάτι στα κόκαλα
Ούτε πρόσθιο ούτε ύπτιο
Γηρατειά

Είδα κι απόειδα με τα συμφραζόμενα

Ένα μαχαίρι ζητώ
να κόψω το ραδίκι του νου από τη ρίζα
να σκάψω βαθιά με το νύχι στο χώμα
για το νεκρό πουλάκι από θάνατο φυσικό και όχι
για την καρδερίνα που θρηνεί η οικογένεια στο σαλόνι

Τόλμησα και δεν τόλμησα
κατέφυγα στα ωδικά
στις σταθερές αξίες, στα κλουβιά
παρηγοριά ώριμων κυριών

Εμένα με ενδιέφερε η διάλεκτος του σπουργίτη:
τον Αύγουστο μόλις βουτήξει στη θάλασσα ο ήλιος
φεύγει βολίδα με τους ομοϊδεάτες του και ακελάηδιστος
χώνεται στη φοινικιά

Ο Γιώργος Βέλτσος γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα.

Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Είναι διδάκτορας του Πανεπιστημίου Paris VIII και ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου.

Το συγγραφικό του έργο, πλούσιο και πολυσχιδές, εκτείνεται στην ποίηση, το δοκίμιο, το θέατρο και την αρθρογραφία.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά, ενώ θεατρικά έργα του έχουν ανέβει από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό και τη Ρούλα Πατεράκη.

Το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού διοργανώνει το δημιουργικό εργαστήρι κεραμικής «Φαναράκι μου λαμπρό», ένα πρόγραμμα για παιδιά, εμπνευσμένο από το έθιμο της λαμπαδηδρομίας με τα «Φαναράκια» το βράδυ της εορτής της ευρέσεως της Ι. Εικόνας της Μεγαλόχαρης, στις 30 Ιανουαρίου.

Το εργαστήρι απευθύνεται σε μαθητές Δ΄ έως ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού και θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026, από τις 16:00 έως τις 17:30, στους χώρους του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού.

Υπό την καθοδήγηση της Κατερίνας Λατούφη, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον πηλό ως υλικό έκφρασης και να δημιουργήσουν τα δικά τους φαναράκια, συνδέοντας τη χειροποίητη δημιουργία με την τοπική πολιτιστική παράδοση. Μέσα από τη διαδικασία της κατασκευής, το έθιμο μεταφέρεται στη σύγχρονη εκπαιδευτική εμπειρία, ενισχύοντας τη δημιουργικότητα και τη βιωματική μάθηση.

Το κόστος συμμετοχής είναι 5€.
Θα λειτουργήσει ένα τμήμα με μέγιστο αριθμό συμμετεχόντων τα 15 παιδιά.

Η δήλωση συμμετοχής είναι απαραίτητη και πραγματοποιείται μέσω email στη διεύθυνση: info@itip.gr

Το Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού συνεχίζει να πραγματοποιεί δράσεις που φέρνουν τα παιδιά σε επαφή με την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου, μέσα από σύγχρονες εκπαιδευτικές πρακτικές, που ενθαρρύνουν την δημιουργικότητα.

Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών: 130 χρόνια ιστορίας, από την αστική τάξη της Αγγλίας στα πρώτα χρόνια του αθλήματος στη χώρα μας, μέχρι τους σύγχρονους κορυφαίους Έλληνες τενίστες

Περπατώντας κατά μήκος της πολυσυζητημένης λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας, η οποία μετά την ανάπλασή της αποκτά πλέον εντελώς διαφορετική μορφή, νιώθεις πως κινείσαι μέσα στην ιστορική καρδιά της πόλης.

Τα εμβληματικά τοπόσημα, όπως το Παναθηναϊκό Στάδιο, οι εγκαταστάσεις του ιστορικού αθλητικού πάρκου του Ι. Φωκιανού και του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου, το Ζάππειο, ο αρχαιολογικός χώρος του Ολυμπιείου, με την Ακρόπολη να δεσπόζει στο βάθος, δημιουργούν την αίσθηση μιας όασης ηρεμίας, όπου η πολύβουη πόλη χαμηλώνει τη φωνή της.

Η αίσθηση αυτή κορυφώνεται με την είσοδο στον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών, έναν χώρο χαρακτηρισμένο ως ιστορικό τόπο, όπου εδώ και 130 χρόνια στεγάζεται ένας από τους παλαιότερους αθλητικούς συλλόγους της Αθήνας. Ένα καταφύγιο γαλήνης και ιστορικής συνέχειας κρυμμένο μέσα στην καρδιά της πρωτεύουσας, που κουβαλά μνήμες, παραδόσεις και στιγμές καθοριστικές για την εξέλιξη του ελληνικού τένις.

Ο Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο ιστορικά σωματεία της χώρας, συνδεδεμένο άρρηκτα με την ιστορία της αλλά και με την πορεία του αθλήματος στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1895, με την επωνυμία Lawn Tennis Club Αθηνών, σε μια εποχή που η πόλη μεταμορφωνόταν ραγδαία και η ανερχόμενη αστική τάξη της διαμόρφωνε νέες μορφές ψυχαγωγίας και κοινωνικής ζωής.

Στα τέλη του 19ου αιώνα η Αθήνα ήταν ακόμη μια μικρή, νεαρή πρωτεύουσα με περίπου 128.000 κατοίκους. Οι περισσότεροι δρόμοι ήταν χωμάτινοι, ο φωτισμός περιοριζόταν σε λίγες χιλιάδες φανούς και οι μετακινήσεις γίνονταν με άμαξες και με τον ιπποσιδηρόδρομο, τα χαρακτηριστικά βαγόνια που τα έσερναν άλογα πάνω σε ράγες.

Στην ανατολική πλευρά της πόλης, η περιοχή του Ιλισσού, γνωστή στα τέλη του 19ου αιώνα ως τα «Παριλίσσια», διατηρούσε ακόμη έναν ημι-αγροτικό χαρακτήρα. Το ποτάμι κυλούσε ελεύθερο, με όχθες που χρησίμευαν ως βοσκοτόπια, και η ατμόσφαιρα ήταν πιο ήσυχη και αραιοδομημένη σε σχέση με το πυκνό κέντρο. Σε αυτή τη φυσική, αθέατη γωνιά της Αθήνας γεννήθηκε ο Όμιλος, δίπλα στην κοίτη του Ιλισσού, σε ένα τοπίο όπου η πόλη συναντούσε ακόμη την εξοχή.

Οι ιδρυτές του –Αλέξανδρος Αγγελάτος, Αντώνιος Φ. Αλμέιδα, Ιωάννης Βασιλόπουλος, Αλέξανδρος Βούρος, Εμμανουήλ Αντωνιάδης, Πύρρος Καραπάνος, Ι. Καυταντζόγλου, Θρασύβουλος Μάνος, Αλέξανδρος Μαύρος, Αλέξανδρος Μερκάτης, Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Θ. Παγός και Ν. Ροΐδης– προέρχονταν από τις πιο γνωστές οικογένειες της αθηναϊκής κοινωνίας. Ήταν προσωπικότητες που συνδύαζαν τον αθλητικό ζήλο με κοινωνική επιρροή και οικονομική επιφάνεια, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εδραίωση του νέου σπορ στην πρωτεύουσα. Πρώτος πρόεδρος διετέλεσε ο Αλέξανδρος Μαύρος. Αμέσως μετά την ίδρυσή του, ο Όμιλος τέθηκε υπό την προστασία του πρίγκιπα Νικολάου, τέταρτου γιου του βασιλιά Γεωργίου.

Oι πρώτες εγκαταστάσεις του Ομίλου δημιουργήθηκαν σε οικόπεδο που ανήκε στους αδελφούς Τσαουσόπουλους –ιδιοκτήτες του τελευταίου φεσοποιείου της Αθήνας–, ενώ στην ίδια περιοχή λειτούργησαν αργότερα και τα «Θαλασσινά Λουτρά» του καθηγητή του Πολυτεχνείου Δαμασκηνού, μια αποτυχημένη προσπάθεια να δημιουργηθεί το πρώτο ιδιωτικό κολυμβητήριο της πόλης. Ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Μιχαήλ Μελάς βοήθησε ώστε να ενοικιαστεί εκείνος ο χώρος για τις ανάγκες του Ομίλου. Μετά τις απαιτούμενες διαμορφώσεις, και εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, δημιουργήθηκαν τα τρία courts στη δυτική πλευρά των εγκαταστάσεων του Ομίλου. Το δε πρώτο περίπτερο αποπερατώθηκε το 1897, ενώ με την πάροδο των χρόνων και λόγω της αύξησης των μελών ενοικιάστηκαν παρακείμενοι χώροι και έγιναν σημαντικά έργα υποδομής.

Η κοινωνική φυσιογνωμία του Ομίλου ήταν από την αρχή ιδιαίτερη. Ήταν ένας από τους «κλειστούς» ομίλους της αστικής Αθήνας, χώρος συνάντησης της ελίτ, όπου η συμμετοχή σήμαινε κοινωνική προβολή και κύρος. Η χρήση της λέξης club δεν ήταν τυχαία· υποδήλωνε μια λέσχη αυστηρά επιλεγμένων μελών, στα πρότυπα των αγγλικών gentlemen’s clubs, όπου η είσοδος σε ξένους ή μη μέλη δεν επιτρεπόταν.

Την εποχή εκείνη το τένις αποτελούσε μια καινοτομία. Είχε κάνει ήδη την εμφάνισή του στις αστικές τάξεις της Αγγλίας, όμως στην Ελλάδα των τελών του 19ου αιώνα, όπως διαβάζουμε στο Επετειακό Λεύκωμα για 100 χρόνια του Ομίλου «…το tennis ήταν σχεδόν άγνωστο… Ούτε εις δέκα δεν ηριθμούντο οι τότε παίκται, οι οποίοι και εθωρούντο ως νεωτερίζοντες φρενοβλαβείς, διότι εν μέσω χειμώνος λευκά ενδεδυμένοι, ετόλμων να περιφέρονται ανά τους δρόμους κρατούντες ρακέτταν…». Οι περαστικοί τους κοιτούσαν με απορία, καθώς το άθλημα φάνταζε παράξενο και εκκεντρικό. Κι όμως, εκείνη η «χρυσή νεολαία» της εποχής, αψηφώντας τα ειρωνικά σχόλια, πίστευε πως το τένις εξέφραζε έναν νέο, ευγενή τρόπο άθλησης, έναν τρόπο ζωής που συνδύαζε την πειθαρχία με το κοσμοπολίτικο πνεύμα της εποχής, αντάξιο της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας που προσπαθούσε να γίνει η Αθήνα.

Παρά τον ελιτίστικο χαρακτήρα του, ο Όμιλος στάθηκε πρωτοπόρος, καθώς ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα που δέχτηκε γυναίκες ως μέλη –όχι μόνο στα γήπεδα και στους χώρους του, αλλά και στο Διοικητικό Συμβούλιο– δείχνοντας έναν προοδευτικό για τα δεδομένα της εποχής προσανατολισμό.

Η ίδρυση του Ομίλου συνδέθηκε άμεσα με την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, γεγονός που ανέδειξε τη σημασία της οργανωμένης αθλητικής δραστηριότητας και την ανάγκη για θεσμική υπόσταση. Η δυναμική αυτή εντάθηκε ακόμη περισσότερο ενόψει της συμμετοχής του στη Μεσολυμπιάδα του 1906, η οποία λειτούργησε ως καταλύτης για αρτιότερη οργάνωση και ανάπτυξη.

Η ονομασία «Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών» καθιερώθηκε επισήμως το 1913, ενώ το 1914 το Δημόσιο παραχώρησε την έκταση στην Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων, η οποία, με τη σειρά της, του την παραχώρησε, εδραιώνοντάς τον οριστικά – θεσμικά και χωροταξικά στο αστικό τοπίο.