Σύμφωνα με την έρευνα, το πιο σημαντικό κριτήριο για την επιλογή ενός προορισμού παραμένει ο ευχάριστος καιρός (19% των ερωτηθέντων) ενώ το 14,2% δηλώνουν ότι πρωταρχική τους ανησυχία είναι οι επιπτώσεις των ακραίων καιρικών φαινομένων στα ταξιδιωτικά τους σχέδια (από 7% που ήταν τον Μάιο).

Και οι αντιφάσεις δεν σταματούν εδώ. Από τη μια το 22% των ερωτηθέντων δηλώνουν ότι η μεγαλύτερη ανησυχία τους είναι η αύξηση του ταξιδιωτικού κόστους και το 16% ανησυχεί για τα προσωπικά του οικονομικά. Εξ ου και ένα 22% ενδιαφέρεται για ταξίδια εκτός εποχής, το 13% εξετάζει το ενδεχόμενο να επισκεφθεί πιο προσιτούς προορισμούς και ένα επιπλέον 13% σχεδιάζει να επωφεληθεί από τις έγκαιρες κρατήσεις πτήσεων και δραστηριοτήτων. Και άλλοι ψάχνουν τις προσφορές της τελευταίας στιγμής, με ένα 23% να αφήνει κάποιες από τις επιλογές του ανοιχτές για μεταφορά ή διαμονή.

Ωστόσο, το 71% των Ευρωπαίων επιλέγουν είτε να διατηρήσουν είτε να αυξήσουν τις ταξιδιωτικές τους δαπάνες. Μάλιστα, πάνω από τους μισούς (54%) σχεδιάζουν περισσότερα από ένα ταξίδια, ενώ αυξήθηκε κατά 7% ο αριθμός όσων Ευρωπαίων σχεδιάζουν να δαπανήσουν περισσότερα από 1.500 ευρώ ανά ταξίδι.

Η εκτόξευση της Αθήνας

Η Αθήνα γνωρίζει μια πολύ καλή χρονιά φέτος σε ό,τι αφορά τις αεροπορικές της αφίξεις και μάλιστα αποτελεί τη μόνη πόλη της γηραιάς ηπείρου που σημείωσε αύξηση στις αφίξεις κατά το τρίτο τρίμηνο του έτους. Το τελευταίο Barometer CityDNA, το οποίο βασίζεται στα δεδομένα αεροπορικών εισιτηρίων της ForwardKeys, καταγράφει αύξηση 6% στις αεροπορικές αφίξεις στην Αθήνα σε σύγκριση με το 2019, την ώρα που η Λισαβόνα έφτασε στα ίδια επίπεδα ενώ όλες οι άλλες πόλεις υστερούν από το προπανδημικό έτος.

Σε ό,τι αφορά την εξέλιξη της χρονιάς, η Αθήνα θα συνεχίσει να κινείται με ανοδικούς ρυθμούς, με τις κρατήσεις που έχουν καταγραφεί έως τώρα και αφορούν αφίξεις κατά το τέταρτο τρίμηνο να είναι αυξημένες κατά 13% έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του 2019. Το ίδιο ποσοστό αύξησης σημειώνει και η Λισαβόνα και ακολουθούν η Μαδρίτη με προβλεπόμενη αύξηση 9% έναντι του 2019, η Κωνσταντινούπολη με αναμενόμενη αύξηση 4%, το Μιλάνο με 2%, ενώ όλες οι άλλες ευρωπαϊκές πόλεις θα κλείσουν το δ’ τρίμηνο με χαμηλότερα ποσοστά από το 2019.

Οι αεροπορικές εταιρείες, ακολουθώντας την αυξημένη ζήτηση, έχουν προχωρήσει στην αύξηση της προσφοράς αεροπορικών θέσεων. Και βλέποντας ότι οι ταξιδιώτες δεν εγκαταλείπουν εύκολα την τακτική του last minute, η ζήτηση ενδέχεται να αυξηθεί ακόμα περισσότερο όσο πλησιάζει η ημερομηνία του ταξιδιού

ΠΗΓΗ 

‘Ερευνα -κείμενο: Χριστίνα Φίλιππα 

Η λογοκλοπή έχει κι αυτή το (αμαρτωλό) παρελθόν της στην Ελλάδα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.

Το πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας ιδρύθηκε το 1837 επί Οθωνικής Βασιλείας (Βαυαρικής Αντιβασιλείας) και ονομάστηκε «Οθώνειο» προς τιμή του ιδρυτή του. Ήταν το πρώτο και μοναδικό πανεπιστήμιο στον βαλκανικό χώρο, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιλαμβανομένης.  Το 1862 μετονομάστηκε σε «Εθνικό» και μετά το 1911 «Εθνικό και Καποδιστριακό».

Το Διδακτορικό δίπλωμα και η σημασία του τίτλου.

Μέχρι το 1911, που έγινε η μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου, το διδακτορικό δίπλωμα ήταν το σημερινό «πτυχίο».

Οι φοιτητές μετά το πέρας των σπουδών τους μπορούσαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο ειδών πτυχιακές εξετάσεις. Διδακτορικές και απολυτήριες. Και οι δύο προέβλεπαν προφορικές και γραπτές εξετάσεις από εξεταστικές επιτροπές όπου συμμετείχαν όλοι οι καθηγητές της σχολής, οι οποίοι βαθμολογούσαν τους υποψηφίους στο σύνολό των μαθημάτων.

Για την απόκτηση του τίτλου του «διδάκτορα» ο τελειόφοιτος ήταν υποχρεωμένος να καταθέσει εργασία η οποία ονομαζόταν «διδακτορική διατριβή» χωρίς, βέβαια, να περιέχει τα αποτελέσματα πρωτότυπης έρευνας, όπως απαιτήθηκε με τον Κανονισμό του 1911, και ισχύει μέχρι σήμερα. Το θέμα έπρεπε να είναι συναφές προς την επιστήμη του, γραμμένη στην Αρχαία Ελληνική, στην πράξη στην καθαρεύουσα.

Ο φοιτητής διάβαζε την διατριβή ενώπιον του σώματος των καθηγητών και του πρύτανη και κατόπιν δεχόταν ερωτήσεις από τους παρισταμένους. Στην συνέχεια αναγορευόταν «διδάκτωρ» από τον κοσμήτορα της σχολής.

Οι περισσότερες διδακτορικές διατριβές ήταν ολιγοσέλιδες, συρραφή συνήθως, από βιβλία ή από πανεπιστημιακές παραδόσεις. (Λάππας 2004, 222-224)

Η διάκριση πτυχίου (που ονομάζεται έτσι για πρώτη φορά) και διδακτορικού διπλώματος έγινε με το ΦΕΚ 253 στις 24 Αυγούστου 1912 και έκτοτε ο τίτλος απονέμονταν μετά από πρωτότυπη επιστημονική εργασία.[1]

Υπόθεση Αντωνίου Οικονόμου (1850-1902) καθηγητή Ιστορίας της Ελληνικής Τέχνης και Επιγραφικής.

Το Φεβρουάριο του 1895 οι φοιτητές της φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στασίασαν όταν ο τότε υπουργός Παιδείας Άγγελος Βλάχος με Βασιλικό Διάταγμα κατόρθωσε να απολυθεί ο καθηγητής της «Ιστορίας της Ελληνικής Τέχνης και Επιγραφικής» Αντώνιος Οικονόμου από τη θέση του, κατηγορούμενος για «λογοκλοπή».

Η λογοκλοπή αφορούσε μελέτη ξένου συναδέλφου του γραμμένη το 1817, την οποία απλώς μετέφρασε και την κατέθεσε ως διδακτορική διατριβή πρωτότυπου έργου του όταν διορίστηκε στο πανεπιστήμιο. Οι φοιτητές όμως είχαν μεγάλη εκτίμηση στον καθηγητή τους και δεν αποδέχτηκαν αυτή την απόλυση, με αποτέλεσμα το θέμα να πάρει διαστάσεις και να γίνουν μεγάλες κινητοποιήσεις στο πανεπιστήμιο για περίπου ένα μήνα. Γενικές συνελεύσεις, πορείες, αποκλεισμοί της σχολής  και απεργία από τα μαθήματα.

Μια γυναίκα πρωτοστατεί στις κινητοποιήσεις!

Στα επεισόδια εκείνα πρωτοστάτησε και μία γυναίκα φοιτήτρια, η Θηρεσία Ροκά, η πρώτη φοιτήτρια της Φιλολογίας που πήρε «διδακτορικό» το 1898.

Η Ροκά, ήταν η μοναδική φοιτήτρια η οποία όχι μόνο παρευρέθηκε στις κινητοποιήσεις αυτές, αλλά πρωτοστάτησε στις διαμαρτυρίες μαζί με τους άντρες συναδέλφους της. Η ίδια ηγήθηκε στις διαδηλώσεις τριακοσίων περίπου φοιτητών οι οποίοι την εξέλεξαν στην οκταμελή επιτροπή οι οποία αποτελείτο από 3 φοιτητές της Φιλοσοφικής και οι υπόλοιποι από άλλες σχολές. Η επιτροπή αυτή  επισκέφτηκε τον υπουργό Παιδείας, τον πρόεδρο της κυβερνήσεως, τον καθηγητή Μιστριώτη και ζήτησε δύο φορές ακρόαση από τον βασιλιά  στον οποίο παρέδωσε υπόμνημα.

Οι φοιτητές έκαναν πορεία και προς την κατοικία του καθηγητή Οικονόμου για να του δηλώσουν την συμπαράσταση τους και του ζήτησαν, μάλιστα, να συνεχίσει να τους διδάσκει, έστω εξωπανεπιστημιακά. Ο Οικονόμου δήλωσε συγκινημένος και τους υποσχέθηκε ότι θα μπορούσαν κάθε Σάββατο να το πραγματοποιήσουν. Η Ροκά εξ αιτίας της τόλμης της ήρθε τότε σε μεγάλη αντιπαράθεση με την Καλλιρόη Παρρέν.

Βλέπε:

https://artpointview.gr/2021/03/07/thiresia-roka-proti-ellinida-foititria-stasiazousa-1895/

Δεν αποκλείεται οι μεγάλες αντιζηλίες και διαγκωνισμοί στους πανεπιστημιακούς κύκλους να έπαιξαν τον ρόλο τους γιατί και η «υπόθεση Οικονόμου» έχει το παρελθόν της. Ο Οικονόμου το 1887 είχε έρθει σε αντιπαράθεση με καθηγητές και κυρίως με τον Δημήτριο Σεμιτέλο, εκδίδοντας μάλιστα και πραγματεία με τίτλο «Ο εξ επαγγέλματος λογοκλόπος Δημήτριος Σεμιτέλος, Η Αντιγόνη του Σεμιτέλου».

Μετά τα γεγονότα της αποπομπής του από το πανεπιστήμιο  το 1895, θα επανέλθει δριμύτατος και θα καταθέσει στον Εισαγγελέα την «Απάντηση προς τον λίβελο του Υπουργού Βλάχου» την οποία θα εκδώσει μαζί με μία νέα εργασία όπου προσπαθεί να αποδομήσει το έργο των Ιωάννη Πανταζίδη, Μηνά Λάππα (γεν. γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας), Νικόλαο Πολίτη και Σπύρο Λάμπρου με επιστημονικές αντιπαραθέσεις αλλά και απαξιωτικότατους χαρακτηρισμούς. Τον Λάππα μάλιστα θα τον αποκαλέσει «το κακοπινέστερον όργανον των ειδότων».

Υπόθεση Δημητρίου Μενάγια.

Λίγα χρόνια νωρίτερα ο Έλληνας Δημήτριος Μενάγιας έκανε την διατριβή του στο πανεπιστήμιο του Γκαίτινγκεν (Goethingen) της Γερμανίας με θέμα τα «Ελληνικά» του Ξενοφώντος, για να αναγορευθεί διδάκτορας της Φιλολογίας από την Σχολή. Να σημειώσουμε ότι στο πανεπιστήμιο γινόντουσαν δεκτές πραγματείες και στην ελληνική γλώσσα.

Οι καθηγητές του πανεπιστημίου του Γκαίτινγκεν, μετά βαϊων και κλάδων, θα λέγαμε, του απένειμαν τον τίτλο του διδάκτορος.

Τα πράγματα θα είχαν παραμείνει έτσι, αν η πλεονεξία του Μενάγια δεν τον κυρίευε.

Γλυκαμένος από την εύκολη επιτυχία, το 1880 μετέβη στο πανεπιστήμιο του Ντόρπατ της Ρωσίας[2]  και παρέδωσε την ίδια διατριβή ζητώντας να διορισθεί καθηγητής της Ελληνικής.

Για κακή του τύχη και για να πληρωθεί το ρηθέν από το λαό «μία του κλέφτη, δυό του κλέφτη..», στο πανεπιστήμιο αυτό ευρίσκετο ένας καθηγητής που είχε ασχοληθεί ιδιαιτέρως με το έργο του Ξενοφώντος.

Ο καθηγητής αυτός αποκάλυψε, ότι το έργο που προσκόμισε ο Μενάγιας ήταν ακριβής αντιγραφή του έργου που είχε εκδώσει το 1859 ο αείμνηστος καθηγητής Αριστείδης Κυπριανού και μόνο το εξώφυλλο διέφερε για τον απλό λόγο ότι ο Μενάγιας έπρεπε να βάλει το δικό του όνομα.

Από το πανεπιστήμιο αμέσως ζητήθηκε να προσκομίσει το δίπλωμά του και ο Μενάγιας, όλο καμάρι, κατέθεσε το διδακτορικό δίπλωμα από το Γκαίτινγκεν.

Αμέσως έγινε καταγγελία στο πανεπιστήμιο του Γκαίτινγκεν, το οποίο αυθωρεί και παραχρήμα τον διέγραψε από το μητρώο των διδακτόρων. Συγχρόνως ανακοίνωσε σε όλα τα πανεπιστήμια την απόφαση αυτή η οποία παρέμεινε τοιχοκολλημένη στους μαυροπίνακες των διαφόρων πανεπιστημίων, επί χρόνια.

Ο Τύπος τότε διακωμώδησε την υπόθεση.

Αυτές είναι δύο από τις υποθέσεις λογοκλοπής λίγο πριν την εκπνοή του 19^ου αιώνα. Υπήρξαν και άλλες .Θα επανέλθουμε.

Ενδεικτική βιβλιογραφία:

Εφημερίδες:  Ακρόπολις, Αστυ, Εστία, Καιροί, Εφημερίς, Νέα Εφημερίς, Πρωϊα, Σκριπ.

[1][1] Γαβρόγλου Κ, Καραμανωλάκης Βαγ. Μπάρκουλα Χ., «Το πανεπιστήμιο Αθηνών και η ιστορία του 1837-1937», Ιστορικό Αρχείο Πανεπιστημίου Αθηνών, σ. 54-55. Και στο Καραστεργίου Σιδηρούλα «Γυναίκες και Ανωτάτη Εκπαίδευση στην Ελλάδα, οι πρώτες φοιτήτριες στο πανεπιστήμιο Αθηνών 1890-1920, Θεσσαλονίκη 1988

[2]  Σημερινό Τάρτου και ανήκει στην Εαθονία σήμερα.. Εκεί βρίσκεται Παλαιό πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 1632.

                           Δημοσιογραφική έρευνα, Χριστίνα Φίλιππα 

Το 1896 ήταν μία ιδιαίτερη χρονιά για την Ελλάδα. Ξεκίνησε με την  αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά κατέληξε, πριν εκπνεύσει ο χρόνος, σε θρήνο όταν μία φονική πλημμύρα του Ιλισσού και του Κηφισού, σκόρπισε θάνατο. Σαράντα ένας άνθρωποι πνίγηκαν!

Ήταν ανήμερα του Αγίου Φιλίππου, 14 Νοεμβρίου 1896 και από το πρωί άρχισε η βροχή. Γύρω στις 2:30 το μεσημέρι, ο καιρός επιδεινώθηκε, ο ουρανός σκοτείνιασε και θύελλα με καταρρακτώδη βροχή ξέσπασε στην Αττική. Χαλάζι και βροχή εναλλάσσονταν, αλλά και τα δύο χτυπούσαν ανελέητα με μανία. Ο συχνά άνυδρος Ιλισσός ανταριάζει, βρυχάται σαν θεριό και ξεχειλίζει. Το νερό με ορμή και ταχύτητα ξεχύνεται στους δρόμους και παίρνει παραμάζωμα ό,τι βρει μπροστά του. Η περιοχή του Βατραχονησίου, που τα σπίτια είναι κτισμένα στις κοίτες του ποταμού Ιλισσού, μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Το Ζάππειο, η Ηρώδου του Αττικού αλλά και η γύρω περιοχή μετατράπηκαν σε μία απέραντη φουρτουνιασμένη λιμνοθάλασσα. Στο μέρος που ήταν η σιδερένια γέφυρα δεν σώθηκε τίποτα. Άνθρωποι και αντικείμενα παρασύρονται από την ορμή του νερού. Φωνές, κραυγές, κλάματα ακούγονται παντού. Άλλοι ουρλιάζουν καθώς έχουν εγκλωβιστεί στα σπίτια τους, άλλοι γιατί έχουν ήδη παρασυρθεί και όλοι ζητούν βοήθεια. Ζωντανοί και νεκροί στροβιλίζονται στις δίνες του νερού σε ένα ιδιότυπο, αλλόκοτο και μακάβριο «χορό». Ακόμα και σπίτια, κακοκτισμένες καμαρούλες μια σταλιά, εκθεμελιώνονται και παρασύρουν μαζί  και άμοιρες ψυχές όπως μία λεχώνα με τα τέσσερα παιδιά της. Πλούσιοι και πένητες, την ίδια στιγμή, στο ίδιο τοπίο και στον ίδιο τόπο, κρατώντας σφιχτά το χέρι ο ένας του άλλου, επικαλούνται την θεά τύχη να δείξει την εύνοιά της. Όσο πλησιάζει το σούρουπο και έρχεται η νύχτα, τα πράγματα γίνονται πιο τραγικά και πιο επικίνδυνα. Οι φανοί δεν ανάβουν. Οι τρεις γέφυρες στο Στάδιο έχουν πλέον πάθει καταστροφές και  χωρίς φως κανείς δεν γνωρίζει πού να πατήσει και από πού να περάσει. Κάποιες αστραπές μόνο «προσφέρουν» το φως τους, για όσο δευτερόλεπτα διαρκούν. Η κατάσταση δύσκολη και στου Ψυρρή, Νεάπολη και Βάθεια. Τα ίδια με τον Κηφισό και τραγωδία βιώνει και ο Πειραιάς. Την άλλη μέρα το θέαμα είναι αποτρόπαιο και ανατριχιαστικό.

Το Αστεροσκοπείο Αθηνών έδωσε τα εξής στοιχεία :

Η βροχή ήρχισε στις 8 π.μ και εξακολούθησε μέχρι τις 8 ½  μ.μ. μετά καταιγίδος περί την μεσημβρίαν. Επανήρχισε δε μετά μεγίστης εντάσεως από τις 2  ¾ μετά καταιγίδος διαρκέσασα περί την 1 ½,. Τέλος εις τα 4 ¾  βροχή μετά καιταιγίδος και θύελλας (μεγίστη ταχύτητα ανέμου 29m το δευτερόλεπτον) διαρκέσασα ¾ της ώρας.

Το όλον της χθεσινής πεσούσης βροχής έν Αθήναις επί 9 ώρας ανέρχεται σε ύψος 118 χ.τ.μ ύδατος. Τα μέγιστα ημερήσια ύψη πεσούσης βροχής από το 1860 και εντεύθεν ήταν κατά τις 15 Νοεμβρίου 1864 ανελθών σε 90κ χ.τ.μ. 

Η εφημερίδα Ακρόπολις 17 Νοεμβρίου 1896, γράφει:

«Εφέτος ήλθε η σειρά του Ιλισσού.

(…) Ολόκληρον τμήμα μηχανικών και υπομηχανικών και παραμηχανικών υπάρχει εις το υπουργείον των Εσωτερικών εντεταλμένων την επίβλεψιν επί της εφαρμογής του σχεδίου της πόλεως.

Και κανείς δεν εσκέφθη να είπη εις τον υπουργόν ότι σφάλμα μέγιστον να κτίζονται οικίαι εντός αυτής της κοίτης του ποταμού, ήτις άλλως τε είναι κτήμα δημόσιον. Και κανείς υπουργός δεν επήγε ποτέ να ρίξει μία ματιά εις την ξηράν εκείνην κοίτην, ήτις κατεπατήθει υπό αφιόντων και πλεονεκτών ιδιοκτητών, ων τα θύματα ήδη κείνται τυμπανιαία γυμνά και άταφα εις το κοιμητήριον του νεκροταφείου.

Και προς επίμετρον της απερισκεψίας των αρμοδίων, οίτινες υπήρξαν και ένοχοι πρωτοφανούς αδρανείας κατά την καταστρφοήν εγκατελείφθη η παλαιά κοίτη του ποταμού και κατασκευάσθησαν τα αηδή εκείνα παρά τον Παράδεισον κρηπιδώματα, τα οποία εκτοπισθέντα κείνται ήδη δείγματα του τρόπου καθ ον κατασκευάζονται τα δημόσια έργα  εν Ελλάδι.

Και ταύτα ενώ υπήρχαν παλαιοί Αθηναίοι βεβαιούντες ότι η φυσική κοίτη του ποταμού διέσχιζε το άντρο των Νυμφών και εχώρει κατ ευθείαν προς τα κάτω, κοίτην την οποίαν επανεύρε χθες ο φυσικός ρους του  ποταμού.

Ηδη μετά την καταστροφήν και την απώλειαν τόσων ανθρώπινων υπάρξεων εξύπνησαν οι αρμόδιοι και αγγέλλεται ότι θα ληφθώσι μέτρα περί της κοίτης του ποταμού. Δόξα τω Θεώ! (..)

Δύο μήνες μετά…η κυβέρνηση ψάχνει λύσεις

Τον Ιανουάριο του 1897 η κυβέρνηση υπόσχεται να λάβει μέτρα ώστε να αποφευχθούν στο μέλος τέτοιες καταστροφές και η «Εταιρία Εργοληψιών» καταθέτει προτάσεις για έργα που υπόσχεται ότι θα εκτελέσει ιδίαις δαπάναις. Τα έργα αυτά συνίστανται στην ίδρυση δεξαμενών πέριξ των χειμάρρων και των υπορειών (πρόποδες) των ορέων που περικλείουν το λεκανοπέδιο. Με την εκτέλεση των έργων αυτών συνδέεται και το έργο ύδρευσης της πόλης, διότι θα κατορθωθεί, όπως λέει η Εταιρία, να αυξηθεί πολύ το νερό του αδριανείου Υδραγωγείου. Το Υπουργείο Εσωτερικών διόρισε ήδη επιτροπή εκ των επιθεωρητών κ. Σούλη, Ζαφειρίου και Μαίρα και εκ των νομομηχανικών κ. Ομήρου και Αργυρόπουλο να εξετάσουν τις προτάσεις αυτές και να υποβάλου το πόρισμά τους στο Υπουργείο.

23 Μαΐου 1898 . Στο Βατραχονήσι οι μνήμες είναι ακόμα ζωντανές.

Η περιοχή του Βατραχονησίου αναστατώνεται από κόσμο που εξαγριωμένος φωνάζει. Τί έχει συμβεί;

Οι κάτοικοι γύρω από την γέφυρα του Ιλισσού έχουν εξαγριωθεί εναντίον του δικηγόρου κ. Κολοκοτρώνη ο οποίος θέλει να σηκώσει τον εξωτερικό τοίχο του σπιτιού του που είχε γκρεμιστεί από την τραγική πλημμύρα του Ιλισσού το1896. Οι κάτοικοι ισχυριζόντουσαν ότι ο τοίχος αυτός  βρισκόταν στην κοίτη και παρεμπόδιζε τη ροή του νερού.

Αναφέρθηκαν λοιπόν στο Αστυνομικό τμήμα της περιοχής και ζήτησαν από τον αστυνόμο κ. Θεοδώρου να διακόψει τις εργασίες. Ο αστυνόμος έστειλε αμέσως μηχανικό να ελέγξει την υπόθεση. Ο ιδιοκτήτης επέδειξε στον μηχανικό την υπογεγραμμένη από νομομηχανικό άδεια για ανέγερση, οπότε και οι αστυνομικοί είπαν ότι δεν μπορούν να σταματήσουν το έργο.

Οι γυναίκες στήνονται ως φυσική ασπίδα αντίστασης !

Την επόμενη μέρα όταν οι εργάτες πήγαν να πιάσουν δουλειά, οι κάτοικοι ανέλαβαν δράση. Οι γυναίκες στήθηκαν μπροστά ως ασπίδα και οι υπόλοιποι πάροικοι εφοδιασμένοι με πέτρες και ξύλα επιτεθήκανε κατά των εργατών οι οποίοι αναγκάστηκαν να σταματήσουν και να φύγουν.

Ο ιδιοκτήτης κατέφυγε τότε στην αστυνομία ζητώντας βοήθεια και δηλώνοντας την ανάγκη να σώσει τον κήπο του. Η Αστυνομία έστειλε μεγάλες δυνάμεις στο σημείο για να προστατεύσει τους εργάτες από ενδεχόμενη νέα επίθεση των παροίκων, οι οποίοι όμως απτόητοι απειλούσαν ότι επ ουδενί δεν θα επιτρέψουν την ανέγερση του τοίχου.

Τα πράγματα έχουν ώς εξής όπως τα καταγράφει η εφημερίδα Ακρόπολις:

«Μετά την μεγάλη πλημμύρα του 1896, κατά την οποία ο Ιλισσός μαινόμενος επί τη καταπατήσει των οχθών του μικρόν κατά μικρόν υπό των παροχθίων, διεκδίκησε τα δικαιώματά του και πλείστες όσες οικίες που βρίσκονταν στη όχθη μετεβλήθηκαν σε όχθη ποταμού μέχρι και το κάτω μέρος του κτήματος του κυρίου Κολοκοτρώνη, για τον οποίο γεννήθηκε το ζήτημα.

Το Δημόσιο αποφάσισε να μην επιτρέψει πλέον εις τους παρόχθιους τούτους ιδιοκτήτες να αναγείρουν τις οικοδομές τους και τα περιβόλια τους πάνω στα παλιά θεμέλια και έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο της πόλεως, σύμφωνα με το οποίο, εκατέρωθεν των οχθών του ποταμού θα κατασκευαστούν δύο δρόμοι . Ο μεν της δεξιάς όχθης θα είναι η επέκταση της λεωφόρου Ολγας και η αριστερή θα αρχίζει από την γέφυρα του Σταδίου.

Συνεπεία αυτής της απόφασης καμία άδεια δεν χορηγήθηκε, και δικαίως, εις τους παροχθίους που ήθελαν να αναγείρουν τους μαντρότοιχους τους επί των παλιών θεμελίων, αλλά τους υποχρέωνε να συμμορφωθούν με το νέο σχέδιο. Ετσι από εκείνη την εποχή όλοι όσοι ανήγειραν τα καταστραφέντα μέρη, έκτισαν επί της νέας γραμμής αφήσαντες έκταση εξ ή επτά μέτρων για τον νέο δρόμο.

Εξαίρεση αποτέλεσε ο κ. Κολοκοτρώνης ο οποίος αφού κατάφερε να πάρει άδεια που του επέτρεπε την κατασκευή του μαντρότοιχου του, άρχισε την επιχωμάτωση της κοίτης του ποταμού, προς ανέγερση του καταστραμμένου μαντρότοιχού του, κατά τρόπο που όχι μόνο διέκοπτε τον δια του νέου σχεδίου δρόμο, αλλά εμπόδιζε και την κατασκευή της μελετώμενης νέας γέφυρας.

Αλλά και εκτός τούτων, θα γινόταν αφορμή σε περίπτωση νέας πλημμύρας, της καταστροφής όλων των επί της αριστερής όχθης σπιτιών, επάνω στα οποία θα πέφτουν τα ρεύματα διότι θα λοξοδρομούν αφού θα προσκρούουν στον τοίχο του κ. Κολοκοτρώνη που θα βρίσκεται στην μέση της κοίτης.

Ετσι έχουν τα πράγματα, καταλήγει η εφημερίδα, όπως τα εξηγούν οι κάτοικοι του Βατραχονησίου, που έχουν έξεγερθεί εναντίον του κ. Κολοκοτρώνη».

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι δημοσιογράφοι και πολίτες είχαν αντιληφθεί από τότε, τον 19^ο αιώνα, την σημασία της ελεύθερης κοίτης στα ποτάμια για την απρόσκοπτη ροή του νερού και τις καταστροφικές συνέπειες που προκαλούν οι ανθρώπινες παρεμβάσεις, όταν από πλεονεξία και απερισκεψία, διαταράσσουν την ισορροπία των στοιχείων της φύσης.

Κι όμως τόσα χρόνια  μετά είμαστε στο ίδιο έργο θεατές και κάθε φορά συζητάμε για τα ποτάμια στον αστικό ιστό  όταν έρχονται στην επικαιρότητα, πολλές φορές με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο.

Ενδεικτικές πηγές:

Εφημερίδες:  Ακρόπολις, Εμπρός, Εφημερίς

Η 20η Φεβρουαρίου έχει καθιερωθεί ως «Ημέρα κοινωνικής δικαιοσύνης» με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 2007. Στην εποχή μας ίσως και να είναι η μοναδική μέρα που την υπενθυμίζει ως έκφραση που θροϊζει στα χείλη μας μας ως ζητούμενο.

Με αφορμή την «ημέρα», η στήλη δημοσιεύει το κείμενο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο* από το βιβλίο του « Οι μέρες αφηγούνται» (εκδόσεις Πάπυρος 2012)

Ημέρα Αφιερωμένη στην Κοινωνική Δικαιοσύνη

Στα τέλη του 18^ου αιώνα,  ο Χουάν Πίο Ακόστα ζούσε στην Ουρουγουάη, κοντά στα σύνορα με την Βραζιλία.

Η δουλειά του τον έκανε να πηγαινοέρχεται από χωριό σε χωριό, και να διασχίζει ερημιές.

Ταξίδευε σε άμαξα με άλογα, παρέα με οκτώ επιβάτες της πρώτης, δεύτερης και τρίτης θέσης.

Ο Χουάν Πίο αγόραζε πάντα εισιτήριο τρίτης θέσης, το φθηνότερο.

Ποτέ δεν είχε καταλάβει γιατί υπήρχαν τρείς διαφορετικές τιμές. Ολοι ταξίδευαν με την ίδια άμαξα, τόσο εκείνοι που πλήρωναν περισσότερο όσο και εκείνοι που πλήρωναν λιγότερο, στρυμωγμένοι, καταπίνοντας σκόνη και χοροπηδώντας ασταμάτητα.

Ποτέ δεν το είχε καταλάβει, μέχρι που μια κακή χειμωνιάτικη μέρα η άμαξα κόλλησέ στην λάσπη. Τότε ο αμαξάς φώναξε:

«Της πρώτης θέσης να μείνουν μέσα!»

«της δεύτερης θέσης να κατέβουν!»

«Της τρίτης θέσης …να σπρώξουν!»

*Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο γεννήθηκε το 1940 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Ηταν δημοσιογράφος, λογοτέχνης και συγγραφέας και διακεκριμένη προσωπικότητα της λατινοαμερικάνικης Αριστεράς. Φυλακίστηκε και κατόπιν εξορίστηκε το 1973 στην Αργεντινή. Με το πραξικόπημα της 24 Μαρτίου 1976 από τον Βιντέλα αναγκάστηκε να φύγει  για την Βαρκελώνη. Επέστρεψε στο Μοντεβιδέο το 1985 όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία. Τιμήθηκε δύο φορές (1975 και 1978) με το κουβανικό βραβείο «Casa de las Americas», ένα από το παλαιότερα λογοτεχνικά βραβεία, με το American Book Award του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον για την τριλογία του «Μνήμη της Φωτιάς», το διεθνές βραβείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων Global Exchange (2006) και το σουηδικό βραβείο «Stig Dagerman» (2010). Πέθανε στο Μοντεβίδεο 15 Απριλίου του 2015.

«Οι 130 Γιάννηδες της Πάτρας»

Γράφει η συγγραφέας ερευνήτρια Χριστίνα Φίλιππα.

Αν και ως τώρα πολλά έχουν γραφτεί για τους  Γιάννηδες  και ο λαός τους έχει τιμήσει δεόντως, με παροιμίες, τραγούδια, ποιήματα, φαίνεται ότι τον προπερασμένο αιώνα αυτό δεν αρκούσε στους Γιάννηδες της  Πάτρας και έτσι  το 1895, όπως μας πληροφορεί η εφημερίδα «Φιλιππούπολις» (ανταπόκριση από Πάτρα) , 130 (αρχικά)  Γιάννηδες,  επιστήμονες , εργάτες, έμποροι, συνασπίστηκαν και δημιούργησαν ..σύλλογο.

Το πρώτο μέλημα του συλλόγου ήταν να  κατασκευάσει  με δαπάνες του,  ωραία «αμαξιτην  οδόν» η οποία θα οδηγούσε σε ένα ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννου και για την αποπεράτωση της οποίας δούλεψαν  περίπου δύο μήνες.

 Στις 7 Ιανουαρίου την ημέρα της εορτής  του Αγίου, αφού σύσσωμοι  έφθασαν μέσω της νεοκατασκευασθείσας οδού στο ξωκλήσι,  τέλεσαν τη  θεία λειτουργία  με πάσα επισημότητα και  πλήρες τελετουργικό. Οι δε παπάδες, ψάλτες,  καντηλανάφτες,  όλοι  είχαν απαραιτήτως  το όνομα  Γιάννης. Κατόπιν γιόρτασαν μεγαλοπρεπώς  με μουσικές, όργανα και τραγούδια.  Το άρθρο της εφημερίδας δε μας ενημερώνει αν και τα τραγούδια είχαν αποκλειστικό θέμα τον «Γιάννη», αλλά ίσως θεωρήθηκε από τον συντάκτη προφανές  και αυτονόητο.

Τα σχέδια του Συλλόγου όμως ήταν και άλλα πολλά και μεγαλεπήβολα.

Ένα απ αυτά ήταν η έκδοση εφημερίδας με τον (πρωτότυπο) τίτλο «Πρόδρομος» . Αποφάσισαν δε, την αίθουσα του Συλλόγου να την διακοσμήσουν με εικόνες αυτοκρατόρων, εκκλησιαστικών ιεραρχών, λογίων  και άλλων   επιφανών προσωπικοτήτων οι οποίοι έφεραν το όνομα «Ιωάννης». Σημαντικότερη δε εικόνα θα ήταν του Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο σύλλογος, θα διέθετε επίσης  βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο στο οποίο θα μπορούσε κάποιος να μελετήσει, βιβλία, συγγράμματα, εφημερίδες ΜΟΝΟ ομωνύμων συγγραφέων, στις δε προσεχείς τους  ενέργειες, όπως  προέβλεπε το καταστατικό τους, ήταν  να ανακηρύξουν  «επίτιμα μέλη»  όλους  τους συντάκτες εφημερίδων  με το όνομα «Ιωάννης».

Κύριος σκοπός όμως του  Συλλόγου ήταν η αλληλοϋποστήριξη και η αλληλοβοήθεια παντός φέροντος το όνομα Ιωάννης  και κάθε «Ιωαννείου έργου». Απώτατος λοιπόν σκοπός τους ήταν και η δημιουργία  «Πανιωάννειου Σύνδεσμου»,  όπου θα ενώσει   κάθε Ιωάννη σε κάθε πόλη της χώρας, σε κοινό  σκοπό και συμφέρον.

ΦΑΚΕΛΟΣ -ΣΥΛΛΟΓΟΙ

Σύλλογος Φαλακρών «Φως ιλαρόν» ιδρύεται το 1909!

 Γράφει η δημοσιογράφος και ερευνήτρια Χριστίνα Φίλιππα

Αν και νόμος «περί ίδρυσης και λειτουργίας σωματείων»  τέθηκε σε εφαρμογή το 1914, πρόκειται για τον ν. 281 ΦΕΚ 171/26-6-1914, είναι γνωστό ότι προϋπήρχαν σύλλογοι υπό την μορφή  ενώσεων-ομάδων, με κάποιες καταστατικές αρχές λειτουργίας που προσυπέγραφαν τα μέλη. Πολίτες που ένοιωθαν ότι τους συνέδεε κάτι κοινό όπως  καταγωγή, ενδιαφέροντα, επάγγελμα, φύλο, ένοιωθαν την ανάγκη να συσπειρωθούν με πνεύμα αλληλεγγύης για την πραγματοποίηση στόχων μέσα από την ανταλλαγή απόψεων και την διεξαγωγή κοινών αγώνων.

Ενας από τους συλλόγους που ιδρύθηκαν πριν την νομοθετική ρύθμιση για την σύσταση συλλόγων, ήταν και ο «Σύλλογος Φαλακρών» με τον διακριτικό τίτλο «Φως ιλαρόν» που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1909 και ήδη αριθμούσε 150 μέλη, όπως μας ενημερώνει η εφημερίδα «Χρόνος».  Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα υπήρχε ολόκληρο τελετουργικό για να πάρει ο αιτών το χρίσμα του νεοφώτιστου μέλους, διότι αν  νομίζετε ότι στον σύλλογο αυτό με μία απλή αίτηση γραφόταν κάποιος μέλος και ξεμπέρδευε, πλανάσθε πλάνην …

ΤΕΛΕΤΗ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΜΕΛΟΥΣ

Ο νέος «αδελφός» προσήρχετο σε ώρα και μέρος που του είχαν υποδείξει. Στην συνέχεια, καθόταν στο μέσον της ομήγυρης των μελών, σε ψηλό κάθισμα τοποθετημένο κάτω από μία λάμπα φορώντας μία λευκή κουκούλα στο κεφάλι. Τότε, έσβηναν όλα τα φώτα και η παρέα έψαλλε μία παρωδία του επιλύχνιου ύμνου «Φώς ιλαρόν» και ο Μέγας Φαλακρός, ο πρόεδρος του συλλόγου θα λέγαμε, τράβαγε και του έβγαζε την λευκή κουκούλα.  Αμέσως άναβαν την λάμπα πάνω από το κεφάλι του και άρχιζαν το ψάλσιμο της δεύτερης παρωδίας του «Ιδωμεν το φως το αληθινόν» και ένας έκαστος τον πλησίαζε και του φιλούσε την φαλάκρα.

Δυστυχώς ο συντάκτης της είδησης δεν διέσωσε τις παρωδίες αυτές για να έχουμε πλήρη εικόνα της ιεροτελεστίας.

Αν νομίζετε ότι μόνο στην Ελλάδα πρωτοτυπούσαμε, τότε αξίζει να προσγειωθούμε στην σκληρή πραγματικότητα και να αναφέρουμε ότι στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας – κεντρική φωτογραφία – πέντε χρόνια νωρίτερα, το 1904,  είχε ιδρυθεί παρόμοιος σύλλογος, μέλη του οποίου μπορούσαν να γίνουν όσων η φαλάκρα ήταν «λαμποκοπούσα». Δεν ξέρουμε τελετουργικό μύησης, όμως στο καταστατικό υπήρχε ο όρος κάθε χρόνο να συναντώνται και να τρώνε χοιρομέρι διασκεδάζοντας μετά μουσικής.

«Περί συλλόγων» έπεται συνέχεια….

Γράφει η δημοσιογράφος – ερευνήτρια Χριστίνα Φίλιππα 

Φαίνεται ότι η «απογραφή» ανέκαθεν αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από τον ελληνικό λαό, που θεωρούσε ότι πίσω από την επίσημη κρατική διαδικασία κρυβόταν ένας απώτερος, πονηρός σκοπός που απειλούσε την ιδιωτικότητα και την οικογενειακή γαλήνη του.

Ας πάρουμε τα πράγματα λίγο από την αρχή σταχυολογώντας  ορισμένα στοιχεία από συστάσεώς δημογραφίας της χώρας μας.

• Η πρώτη ουσιαστικά καταμέτρηση πληθυσμού στην Ελλάδα έγινε το 1828 επί Καποδίστρια κατά την οποία έγινε και υπολογισμός του πληθυσμού της χώρας κατά το 1821. Στην απογραφή του 1828 έγινε και καταγραφή του θρησκεύματος για να ξεχωριστεί ο χριστιανικός από το οθωμανικό πληθυσμό. Δεν δημοσιεύθηκε ποτέ και έτσι δεν έχουμε πολλά στοιχεία.
• Η απογραφή του 1839 είναι η πρώτη που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
• Οι απογραφές ελάμβαναν χώρα σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα και διαρκούσαν πολλές μέρες. Για παράδειγμα, η απογραφή του 1861 διήρκεσε 60 μέρες. Από το 1951 καθιερώθηκε η διεξαγωγή τους κάθε 10 χρόνια.
• Μέχρι το 1856 οι απογραφές περιορίζονταν στην εξακρίβωση αριθμού κατοίκων (ανά δήμο και νομό) και της ηλικίας τους (για στρατολογικούς λόγους).

Η απογραφή του 1889 ήταν η δέκατη όγδοη απογραφή του ελληνικού κράτους και διεξήχθη 15-16 Απριλίου 1889.

Είχε όμως μερικές πρωτιές.

Θεωρείται η πρώτη επίσημη απογραφή που διεξήχθη σε μία μέρα και η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκαν ειδικά οικογενειακά  απογραφικά δελτία, σύμφωνα με τους όρους των Διεθνών Στατιστικών Συνεδρίων Βρυξελλών (1853), Παρισιού (1855) και Βιέννης (1857), οπότε καταργήθηκαν τα βιβλία απογραφέων που χρησιμοποιούντο έως το 1879.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα και την βιβλιογραφία, η πληρέστερη κάλυψη έγινε στις απογραφές του 1920 και 1928, ενώ η επεξεργασία των στοιχείων της απογραφής του 1889, αλλά και του 1896 και του 1940, δεν ολοκληρώθηκε, οπότε τα στοιχεία είναι πολύ φτωχά.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1889, ο συνολικός πληθυσμός ήταν 2.187.208, ενώ παρουσιάστηκε αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 1879 λόγω της προσάρτησης Θεσσαλίας και Άρτας.

Παραθέτουμε μερικές αντιδράσεις πολιτών από την πρώτη επίσημη απογραφή του 1889, οι οποίες μπορεί να φαίνονται φαιδρές, σε πρώτη ανάγνωση. Κάποιες έχουν μία τραγικότητα γιατί εκφράζουν φόβο και δυσπιστία προς τους κυβερνώντες που μπορεί να έχουν τις ρίζες τους στις πρόσφατες μνήμες από την εποχή της Οθωμανικής κυριαρχίας με τους φορολογικούς μηχανισμούς είσπραξης που στηριζόταν στην καταγραφή του πληθυσμού και της παραγωγικής δυνατότητας της περιοχής.

Δεν είναι τυχαίο που φοβούνται να δηλώσουν αριθμό μελών της οικογένειάς τους στην Βλατερού της Πάτρας και φωνάζουν «Τρικούπη δεν θα μας βάλεις «κεφαλιάτικο φόρο» ή απειλούν με λιθοβολισμό τους απογραφείς….

Πώς να εξηγηθεί αλλιώς αυτή η αναστάτωση, και οι αντιδράσεις εκνευρισμού και απόγνωσης που προκάλεσε η απογραφή στο ..πέρασμά της;

Γράφει η δημοσιογράφος – ερευνήτρια Χριστίνα Φίλιππα 

«Ο Δίας στην Αμερική» , μας πληροφορεί η εφημερίδα το «Αστυ» στο πρωτοσέλιδό της 4^ης Απριλίου 1894.

«Διάσημος Έλλην», «Ζώσα εικών του Διός του Φειδία», «Πλούσιος πολυμαθής επιστήμων», «Ενσάρκωση της ζώσας Ελλάδας», μας το επιβεβαιώνουν και οι τίτλοι των αμερικανικών εφημερίδων για τον Νικόλαο Ευθυμίου Θεοδωριανίτη.

Ποιος ήταν αυτός ο επισκέπτης; Γιατί ο αμερικανικός Τύπος τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο ταξίδι του, το 1893 και το 1897 αντίστοιχα, ασχολήθηκε κατά κόρον μαζί του προσπαθώντας με αυτούς τους βαρύγδουπους τίτλους να κεντρίσει το ενδιαφέρον των αναγνωστών γύρω από την παρουσία του;

Φαίνεται ότι η φήμη του προηγείτο του ίδιου. Βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και σύμφωνα με τα στερεότυπα που είχε πλάσει ο μέσος Αμερικανός στο μυαλό του για τους Έλληνες, η φυσιογνωμία και το παρουσιαστικό του Θεοδωριανίτη συνδύαζε την ζώσα αντιπροσωπευτική εικόνα του Έλληνα της αρχαιότητας αλλά και εκείνου που πολέμησε στην Επανάσταση. Αν αναλογιστούμε ότι την εποχή εκείνη, τέλος 19^ου αιώνα, οι εφημερίδες των ΗΠΑ ήταν γεμάτες ειδήσεις με γεγονότα της καθημερινότητας γραμμένα με τέτοιο τρόπο που να εξάπτουν την φαντασία, πολλές φορές εις βάρος της είδησης, η περίπτωση του Θεοδωριανίτη ήταν ιδανική. Και αυτό εκμεταλλεύτηκε ο αμερικανικός Τύπος.

Στις 8 Μάϊου 1893, οι «Νιού Γιορκ Τάιμς» γράφουν ότι ο Θεοδωριανίτης  έφτασε στην Αμερική κατά την διάρκεια της «Παγκόσμιας Έκθεσης του Σικάγου» που έλαβε χώρα με αφορμή την επέτειο της συμπλήρωσης 400 χρόνων από την άφιξη του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική το 1492, φιλοξενούμενος μιας κοινότητας διαπρεπών Ελλήνων.  Η Έκθεση διήρκεσε έξι μήνες, από 1 Μαΐου 1893 έως 30 Οκτωβρίου 1893 και την παρακολούθησαν 27 εκατομμύρια επισκέπτες. Η κυρίως ασχολία του Θεοδωριανίτη ήταν να ποζάρει στο πλαίσιο της Έκθεσης ως το μοντέλο του κλασικού Έλληνα.  Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα άλλης εφημερίδας δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Θεοδωριανίτης απασχολείτο ως μοντέλο ζωγραφικής. Είναι η εποχή άνθησης της τεχνικής του «ταμπλώ βιβαν» (tableau vivant) και ο Θεοδωριανίτης είχε έρθει σε επαφή με ευρωπαίους ζωγράφους και μάλιστα με τον μεγάλο ζωγράφο και γλύπτη Μεσσονιέ (Jean-Louis-Ernest Meissonier 1815-1891) ο οποίος είδε στην μορφή του Θεοδωριανίτη τον Δία του Φειδία και τον απαθανάτισε στεφανωμένο με στεφάνι ελιάς. Ο ίδιος δήλωνε σε συνεντεύξεις ότι έχει ποζάρει 137 φορές και έχει παραστήσει εκτός από τον Δία, τον Απόλλωνα, τον Ερμή και τον Μωυσή.

Σύμφωνα με τις περιγραφές επρόκειτο για έναν ρωμαλέο άνδρα, ευθυτενή, παρά τα 70 χρόνια του, με φαρδύ μέτωπο με τα σημάδια του χρόνου αποτυπωμένα σε βαθιές ρυτίδες. Το βλέμμα του ήταν διαπεραστικό και τα μάτια του πετούσαν σπίθες κυρίως όταν συζητούσε. Ήταν δεινός ομιλητής με γνώσεις και ευφράδεια σε ό,τι θέμα προέκυπτε για συζήτηση. Το πιο χαρακτηριστικό σημείο της εμφάνισής του ήταν η δασύτριχη λευκή γενειάδα του και τα  μακριά πυκνά μαλλιά του που είχαν μήκος 56 εκ. περίπου (22 ίντσες) και αναγκαζόταν να τα πλέκει σε κοτσίδα που έδενε σφιχτά ψηλά στο κεφάλι, το οποίο κάλυπτε με ένα μεταξωτό καπέλο.

Στον αμερικανικό Τύπο δίδεται έμφαση στην εμφάνισή και λιγότερο  στο βιογραφικό του. Μόνο επιγραμματικά αναφέρονται λίγα στοιχεία για την καταγωγή του και ότι υπήρξε φιλόσοφος, που είχε δημοσιευμένο συγγραφικό έργο, και εκδότης κάποιας εφημερίδας.

Χαρακτηριστικό είναι ότι στο δεύτερο ταξίδι που πραγματοποίησε στην Αμερική το1897, φιλοξενούμενος αυτή τη φορά κάποιας φιλανθρωπικής οργάνωσης στην Καλιφόρνια,  ο Τύπος ασχολείται με τις επιδόσεις ως δρομέας αποστάσεων, παρά την προχωρημένη ηλικία του και δεν γίνεται αναφορά σε άλλους λόγους της επίσκεψής του στο Νέο Κόσμο.

Λεπτομέρειες για την ζωή του Θεοδωριανίτη αντλούμε μόνο από τον Δημήτριο Καρατζένη νομικό, πολιτικό, ιστοριοδίφη, και συμπατριώτη του, που έχει ασχοληθεί με την ιστορία της Άρτας του 19^ου αιώνα και έχει συγγράψει πολλά βιβλία ιστορικού περιεχομένου.

Ο Νικόλαος Θεοδωριανίτης καταγόταν από το χωριό Θεοδώριανα της Άρτας (950 μ υψόμετρο) στα Τζουμέρκα και ήταν γιός του Ευθυμίου και της Χρυσούς. Λόγω της πατριδολατρείας του, άλλαξε το επίθετό του σε Θεοδωριανίτης  δηλωτικό της καταγωγής του.  Κατά τον Καρατζένη, ο Θεοδωριανίτης γεννήθηκε κατά το τέλος της Επανάστασης, σπούδασε θεολογικά και έγινε ιερωμένος. Ο ίδιος υπέγραφε μάλιστα ως «Ελληνοχριστιανοκήρυκας Νικόλαος Θεοδωριανίτης». Η πληροφορία αυτή έχει ενδιαφέρον διότι σε συνέντευξη που φαίνεται να έχει δώσει ο Θεοδωριανίτης σε αμερικανική εφημερίδα αναφέρει ότι έχει σπουδάσει νομικά.

Πριν φτάσει στην Αμερική φαίνεται ότι έκανε πολλά ταξίδια στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Ως άλλος Κοσμάς Αιτωλός, με οδηγό την βαθιά αγάπη για την πατρίδα του ταξίδεψε στην ελεύθερη αλλά και τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, βγάζοντας πύρινους λόγους για τα δικαιώματα των λαών στην ελευθερία και αυτοδιάθεση ώστε να ξεσηκώσει τους υπόδουλους Έλληνες σε επανάσταση.

Το 1854, κατά την εξέγερση της Ηπειροθεσσαλίας για την ενσωμάτωσή της με την Ελλάδα, ταξίδεψε στο Ραδοβίζι της Ηπείρου και στην Θεσσαλία προτρέποντας τους πολίτες να εξεγερθούν. Ταξίδεψε ακόμα στην Οδησσό της Ρωσίας το 1866 και μίλησε σε ομογενείς  αναπτύσσοντας τις ιδέες από το βιβλίο του με τίτλο «Αρετή – Ευγενής ελληνική καταγωγή, Θεμιστοκλής, Σωκράτης, Αλεξανδρος, ερασταί της αναλήψεως του της πατρίδος κλέους».  Αυτό το βιβλίο λίγα χρόνια μετά, το 1880, σημείωσε την 7^η έκδοσή του. Επέστρεψε στην Ελλάδα και επισκέφτηκε τον Πειραιά, την Λευκάδα (1867) και την Κέρκυρα (1870). Από την Κέρκυρα ανησυχών πολύ για τα τεκταινόμενα του Γαλλογερμανικού πολέμου δεν δίστασε στις 11 Οκτωβρίου 1870 να στείλει επιστολή  προς το στρατηγείο των Γερμανικών δυνάμεων να σταματήσουν τις εχθροπραξίες χάριν της δικαιοσύνης και προς τον ίδιον τον Γαμβέτα στο Μπορντώ καταδικάζοντας τις καταστροφές του πολέμου.

 Το 1873 επισκέφτηκε το Λίβερπουλ. Εκεί μίλησε σε ομογενείς αλλά και ξένους εμπόρους για τις ελληνικές θέσεις και την ανάγκη χορήγησης δανείου στη χώρα μας και πραγματοποίησε την 2^η έκδοση της «Απολογίας του Σωκράτη» στην νεοελληνική γλώσσα. Όπως αποδεικνύεται από τα βιβλία που εξέδιδε ήταν άριστος χειριστής της γλώσσας και με μεγάλη εγκυκλοπαιδική  μόρφωση ώστε να μπορεί να κάνει ανάλυση των διανοημάτων του Πλάτωνα και άλλων φιλοσόφων αλλά και να αναπτύσσει ο ίδιος φιλοσοφικές απόψεις.

Το εάν χρηματοδοτούσε ο ίδιος τα ταξίδια και τις εκδόσεις του ή εκπροσωπούσε, ίσως, κάποια πατριωτική οργάνωση που τον στήριζε στις δράσεις αυτές, είναι ζητούμενο. Ο ίδιος πάντως όταν το 1870 έστειλε από την Κέρκυρα διακηρύξεις προς τις Μεγάλες Δυνάμεις θέτοντας τα θέματα της Ελλάδας, το δικαίωμα των υποδούλων λαών να ζήσουν ελεύθεροι, είχε δηλώσει ότι τις διακηρύξεις χρηματοδότησαν εύποροι Έλληνες όπως οι Ζαφειρόπουλος, Βαλλιάνος, Μελάς,  Ζαρίφης.

Για τους αγώνες του και την δράση του δέχτηκε συγχαρητήριες επιστολές δημοσιευμένες στον τύπο από πολίτες αλλά και από σημαντικές μορφές της Επανάστασης του 1821 και της Ηπειροθεσσαλικής Εξέγερσης του 1854, όπως οι πρόκριτοι  Θεόδωρος Γρίβας, Χριστόδουλος Χατζηπέτρος και Δημήτριος Πετροπολάκης κ.α.

Το άρθρο αυτό δεν εξαντλεί το θέμα της παράδοξης προσωπικότητας του Θεοδωριανίτη και υπάρχουν κενά γύρω από την ζωή του. Κυρίως πώς από ενθοκήρυκας των ιδεωδών της πατρίδας του έφτασε στην Αμερική να ποζάρει ως μυθολογικός θεός και ποιος ο σκοπός της συμπεριφοράς αυτής.

 Γράφει η δημοσιογράφος και ερευνήτρια Χριστίνα Φίλιππα. 

‘Ενα νησί αγοράζεται από ιδιώτη Έλληνα, δωρίζεται στον τσάρο της Ρωσίας που το επιστρέφει ως δώρο μεγαλόψυχα στον βασιλιά της Ελλάδας.

Ένα λακωνικό δημοσίευμα των εφημερίδων «Αιών» και «Πρωϊνός Κήρυξ» με ημερομηνία 28/12/ 1871 οδήγησαν στην έρευνα της είδησης

Νησιά Πεταλιοί – σύμπλεγμα 13 νησιών στον νότιο Ευβοϊκό κόλπο.

Ανήκουν στην Κάρυστο.

Την εποχή της Τουρκοκρατίας ανήκαν στο Ομέρ Πασσά της Καρύστου όπως και όλη η Εύβοια.

Μετά την ελληνική επανάσταση οι γαίες που ανήκαν στο Οθωμανικό Δημόσιο περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο δικαιώματι πολέμου και στην ουσία εθνικοποιήθηκαν. Πρόκειται για τις ονομαζόμενες «δημόσιες ή Εθνικές Γαίες» που ήταν κατά κύριο λόγο «καλλιεργήσιμες ή καλλιεργημένες γαίες» και ουσιαστικά προορίζονταν για εθνικούς σκοπούς. Οι μόνες περιοχές που εξαιρέθηκαν από την εθνικοποίηση ήταν η Ανατολική Στερεά και η Εύβοια λόγω διαφωνιών στις διαπραγματεύσεις για την αποζημίωση των Τούρκικων περιουσιών και δόθηκε διορία για την αποχώρηση των Τούρκων μέχρι τον Μάρτιο του 1833. Στους Οθωμανούς αναγνωρίστηκαν οι ιδιοκτησίες τους και το δικαίωμα να διαπραγματευθούν και να τις πουλήσουν. Με αυτόν τον τρόπο οι ιδιοκτησίες τους πέρασαν σε εύπορους ιδιώτες που τις αγόρασαν.

Ενας απ΄ αυτούς πού έψαχναν «εθνικές γαίες» και έκαναν πολλές αγορές γης ήταν και ο Ιωάννης Παπαρηγόπουλος, μέγας διπλωμάτης και γιατρός, που υπηρέτησε ως γενικός πρόξενος της Ρωσίας μέχρι το 1862 και αργότερα  επί Γεωργίου Α΄ έγινε Σύμβουλος της Επικρατείας μέχρι το θάνατό του το 1874.

Ο Παπαρηγόπουλος έκανε πολλές αγορές γης όχι μόνο στην Αθήνα αλλά αγόρασε και τεράστιες εκτάσεις στον Ωρωπό και στην ιδιοκτησία του φαίνεται να συμπεριλαμβανόταν και το σύμπλεγμα των νήσων Πεταλιοί.

Ο Παπαρηγόπουλος  κάποια στιγμή δώρισε τα νησιά στον Τσάρο της Ρωσίας, Νικόλαο. Αργότερα, ο τσάρος Αλέξανδρο Β΄ παραχώρησε τα νησιά κατά πλήρη κυριότητα στον βασιλιά της  Ελλάδας Γεώργιο Α΄ . Σε ορισμένες πηγές αναφέρεται ότι τα πρόσφερε ως γαμήλιο δώρο του γάμου της ανιψιάς του Ολγας Κωσταντίνοβνα της Ρωσίας με τον Γεώργο Α΄. Όμως ο γάμος αυτός είχε τελεστεί το 1867 και στο δημοσίευμα δεν γίνεται καμία αναφορά.

Ο τσάρος δηλαδή δώρισε τα ελληνικά νησιά, που είχε λάβει κι εκείνος ως δώρο, στον βασιλιά…της Ελλάδας. Το τραγελαφικό δεν είναι μόνο αυτό. Το τραγελαφικό είναι ότι ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αργότερα, πούλησε το «γαμήλιο δώρο» στον εφοπλιστή Εμπειρίκο.

Ποιος καρπώθηκε το οικονομικό όφελος της αγοραπωλησίας αυτής αφού ο Βασιλιάς της Ελλάδας είχε αποκλειστική κυριότητα;

Γράφει η δημοσιογράφος – ερευνήτρια Χριστίνα Φίλιππα 

Στις 19 Ιανουαρίου 1926 πραγματοποιήθηκε στην Αθηνά το Α΄ Φιλοδασικό Συνέδριο με πρωτοβουλία της Φιλοδασικής Ενώσεως Αθηνών, που είχε ιδρυθεί από το 1899. Το συνέδριο υιοθέτησε η Δασική Υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας.

«Η Αυγή του ελληνικού δάσους»

«Ατμόσφαιρα Πίστεως προς το δένδρο»

«Η νέα πολιτική του πρασίνου»

Είναι οι τίτλοι που συνόδευαν τα ρεπορτάζ των εφημερίδων που κάλυπταν το γεγονός.

Στο Συνέδριο, που έγινε στην αίθουσα της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, συμμετείχαν θρυλικές μορφές της Γεωπονίας, Δασολογίας και βιολογίας. Προσωπικότητες που διετέλεσαν ιδρυτές πανεπιστημιακών σχολών, καθηγητές και πρυτάνεις, πλήθος εκπροσώπων από Φιλοδασικές ενώσεις όλης της χώρας, καθώς και γεωπόνοι, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι του υπουργείου Γεωργίας και μεγάλος αριθμός γυναικών με τεράστιο ενδιαφέρον για περιβαλλοντικά θέματα.

«Πόση πύκνωση φιλοδενδρισμού χθες συγκεντρωμένη σε μία αίθουσα», επισημαίνει στο εκτενές ρεπορτάζ του στην εφημερίδα «Βραδυνή» ο γνωστός δημοσιογράφος Κ. Φαλσταϊτς που κάλυψε τις εργασίες του συνεδρίου.

Την έναρξη των εργασιών  έκανε ο υπουργός Γεωργίας κ. Σταμούλης και στην συνέχεια μίλησαν ο πρόεδρος της Φιλοδασικής Αθηνών, καθηγητής ιατρός Σωκράτης Τσάκωνας, ο Γενικός Επιθεωρητής Δασών κ. Ανδριανόπουλος, ο καθηγητής Δασολογίας Θρασύβουλος Βλησίδης, ο πατέρας της Γεωπονικής επιστήμης στην Ελλάδα Σπυρίδων Χασιώτης, ο καθηγητής  Πέτρος Κοντός , η παιδαγωγός Αννα Τριανταφυλλίδου κ.α

Ο πρόεδρος  Σ. Τσάκωνας κάλεσε τους συνέδρους να εκλέξουν προεδρείο για να αρχίσουν οι εργασίες του συνεδρίου.

Πρόεδρος εκλέχτηκε ο τέως βουλευτής  Σπ. Ξύδης, με αντιπροέδρους τους γεωπόνους Σπύρο Χασιώτη και Παναγιώτη Δεκάζο.

Ο κ. Ανδριανόπουλος, Γενικός Επιθεωρητής Δασών, εισηγήθηκε τα θέματα του συνεδρίου.

Ο Πρόεδρος της Φιλοδασικής Ενώσεως Αθήνας, Σωκράτης Τσάκωνας, στον χαιρετισμό του, μεταξύ άλλων, είπε:

«Θέλουμε να δημιουργήσουμε μία άλλη καλύτερη Ελλάδα; ας δημιουργήσωμεν μία απέραντον φιλόδενδρον και φιλοδασικήν εις την κοινήν συνείδησιν ατμόσφαιρα». 

Σπυρίδων Χασιώτης: «Ας δημιουργήσουμε υποχρεωτικώς σε κάθε χωριό και σε κάθε πόλη από μισό στρέμμα σχολικού κήπου. Αυτό είναι όλο το φιλοδασικό πρόγραμμα»

Στην συνέχεια μίλησε ο Σπ. Χασιώτης: «Θέλουμε την προστασίαν του δένδρου και του δάσους εις την Ελλάδα;; Θέλουμε όχι μόνο να σώσουμε το φτωχό ελληνικό πράσινο αλλά να σκεπάσωμε τον τόπο μας με πράσινο; ας δημιουργήσουμε υποχρεωτικώς σε κάθε χωριό και σε κάθε πόλι από μισό στρέμμα σχολικού κήπου. Το παιδί που θα γνωρίσει από μικρό το δένδρο, που θα μάθει το όνομά του, την ζωή του, την ωφέλειά του, που θα το πονέσει, θα ενδιαφερθεί όταν μεγαλώσει να το προστατεύσει και να το δημιουργήσει.

Αυτό είναι όλο το φιλοδασικό πρόγραμμα» κατέληξε ο μέγας αυτός δάσκαλος.

Ο δημοσιογράφος έκανε ξεχωριστή αναφορά στο «ηπειρώτικο χιούμορ» του Χασιώτη που έκανε την αίθουσα να δονείται από τα χειροκροτήματα των συνέδρων. Δυστυχώς δεν έχει διασωθεί κάποιο χιουμοριστικό στιγμιότυπο της ομιλίας για να απολαύσουμε και μεις σήμερα αυτό το πηγαίο «ηπειρώτικο χιούμορ» του.

Ο εκπρόσωπος της Φιλοδασικής Ενώσεως Θηβών Ησαϊας κατηγόρησε το κράτος ως υπαίτιο της καταστροφής των δασών, άποψη με την οποία συμφώνησε και ο ηγούμενος της Μονής Πεντέλης.

Ο Πέτρος Κοντός, διευθυντής της Ανωτάτης Δασολογικής Σχολής, ανέφερε ως φωτεινό παράδειγμα τον αείμνηστο Δημήτριο Σταματούλη, γεωπόνο από το Ξυλόκαστρο. Ο Σταματούλης ήταν ο άνθρωπος που με μεγάλους προσωπικούς αγώνες και ψυχοφθόρες δικαστικές περιπέτειες, που του κόστισαν μία περιουσία, κατόρθωσε να σώσει το εμβληματικό δάσος του Ξυλοκάστρου, τον «Πευκιά» και να εμφυσήσει στους συμπατριώτες του την αγάπη και το ενδιαφέρον για τα δένδρα. Το αποτέλεσμα αυτού του μοναχικού, αρχικά, αγώνα ήταν να τείνουν να γεμίσουν τα Κορινθιακά παράλια, κυπαρίσσια και άλλα δένδρα. Συνέπεια αυτής της εξέλιξης του τοπίου, σημείωσε ο Κοντός, ήταν όχι μόνο να δημιουργηθεί υγεία και ομορφιά στον τόπο, αλλά και να τον κάνει ελκυστικό και επισκέψιμο άρα οικονομικά να ενδυναμώσει τους κατοίκους.

Το συνέδριο αποφασίζει δια βοής πρώτον να ονομάσει τον Σταματούλη «Μεγάλο  φίλο του ελληνικού δένδρου» και δεύτερον η εικόνα του να αναρτηθεί σε όλες τις Φιλοδασικές Ενώσεις της Ελλάδας.

Άννα Τριανταφυλλίδη: «Δημιουργείστε παιδικούς κήπους. Ο κήπος είναι η Φύσις ολόκληρος προσαρμοσμένη στα μέτρα της παιδικής ψυχής».

Την δεύτερη μέρα του συνεδρίου αίσθηση προκάλεσε η ομιλία της σπουδαίας παιδαγωγού Άννας Τριανταφυλλίδη η οποία, εκτός των πολλών άλλων σημαντικών δραστηριοτήτων της, προσέφερε τις υπηρεσίες της στη «Φιλοδασική Ένωση Αθηνών».

Η Τριανταφυλλίδη υπεραμύνθηκε, όπως και ο Σ. Χασιώτης στην ομιλία του, της τεράστιας σημασίας των σχολικών κήπων για να μπορέσουν τα παιδιά να εξοικειωθούν και να αγαπήσουν την φύση και για την «θαυματουργή ενέργεια» που προσφέρει αυτή η επαφή.

«Τα παιδιά είναι αδιάφορα όντα προς πολλά προτού τα διδαχθούν και επομένως και προς την φύση. Είναι πολύ μεγάλη (η φύση) γι αυτά, για την αντίληψή τους αλλά και για τις ορέξεις τους. Τα ενθουσιάζει κάθε τι που είναι μικρό. Τα θέλγει η λεπτομέρεια. Το μέγεθος τα καταπλήσσει μόνο και τα τρομάζει, ας το έχουν υπόψη αυτό οι  μητέρες», πρόσθεσε η Τριανταφυλλίδη. «Αντιθέτως, το μικροσκοπικό κηπάριο τους προς το οποίο συνδέονται, ασυνειδήτως κατ αρχάς αλλά ζωηρώς λόγω της παιδικής φύσης τους, μόνο εκεί σιγά σιγά και βαθμηδόν είναι δυνατόν να ανοιχθεί η ψυχή τους, βοηθούμενα από εξειδικευμένο δάσκαλο, και να αναπτύξουν ωραία συναισθήματα για την φύση που τα περιβάλλει». Έφερε ως παραδείγματα τους σχολικούς κήπους της Δανίας, της Γερμανίας και άλλων χωρών. Η ίδια είχε την ευκαιρία και την χαρά να επισκεφτεί την Δανία το 1913 και να ενημερωθεί για τους σχολικούς κήπους  που ως θεσμός είχαν ιδρυθεί το 1903, όπως πληροφόρησε τους συνέδρους. Εξαιρετική δουλειά προς αυτή την κατεύθυνση, της εξοικείωσης των παιδιών με την φύση μέσω των σχολικών κήπων και εκδρομών είχε κάνει και η Γερμανία και εκεί διαπίστωσε η Τριανταφυλλίδη τα ίδια θετικά αποτελέσματα που είχαν στις παιδικές ψυχές.

Στο συνέδριο αυτό δόθηκε έμφαση στους σχολικούς κήπους, που μπορεί στην εποχή μας να μην είναι η έλλειψή τους το πρόβλημα της καταστροφής των δασών όμως ΑΝ από τότε, το μακρινό 1926, είχε μεθοδευτεί η δημιουργία τους, πιθανότατα θα είχαν μεγαλώσει γενιές παιδιών με αναπτυγμένο αίσθημα φιλοδασικής συνείδησης και κάτι θετικό θα είχε αποδώσει η πρόταση εκείνων των μεγάλων δασκάλων για την προστασία των δασών και κατ επέκταση του περιβάλλοντος.

Λίγες μέρες μετά το συνέδριο η Φιλοδασική Ενωσις Αθηνών πραγματοποίησε έρανο ο οποίος στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία. Με τα λεφτά του εράνου επρόκειτο να φυτευτούν οι γυμνοί λόφοι γύρω από την Αθήνα.

Συνοπτικά βιογραφικά συνέδρων

Θρασύβουλος Βλησίδης (1886-1964)

Γεννήθηκε στην Νάξο. Σπούδασε Φυσιογνωστικό στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετεκπαιδεύτηκε στην Βιέννη. Διετέλεσε τακτικός καθηγητής της Ανωτάτης Δασολογικής Σχολής (1919-1927) και υπό την ιδιότητα αυτή υπηρέτησε ως επιθεωρητής Δασών Αττικής. Διετέλεσε τακτικός καθηγητής στο Παν. Θεσσαλονίκης και το 1939 εκλέχτηκε καθηγητής στην έδρα της Γενικής Βιολογίας του  Πανεπιστήμιο Αθηνών του οποίου διετέλεσε και πρύτανις.

Παναγιώτης Δεκάζος ((1879-1976)

Γεωπόνος – πολιτικός

Γεννήθηκε στην Τρίπολη. Σπούδασε Γεωπονικές επιστήμες στην Γαλλία και την Γερμανία. Διετέλεσε Γεν. Διοικητής Θράκης. Εκλέχτηκε το 1929 και το 1932 Εκλογικό Σύλλογο Αγροτών και υπουργός Γεωργίας επί κυβερνήσεως Π. Τσαλδάρη και υπουργός Κρατικής Υγιεινής και αργότερα Οικονομικών στην κυβέρνηση Δεμερτζή. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 97 ετών.

Πέτρος Κοντός (1874-1941)

Δασολόγος, καθηγητής Αριστοτελείου Παν. Θεσσαλονίκης, Ακαδημαϊκός και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αγόριανη Παρνασσίδος, τον σημερινό Επτάλοφο Φωκίδας. Διετέλεσε διευθυντής της Ανωτάτης Δασολογικής Σχολής Αθηνών και στη συνέχεια, με τη μεταφορά της Σχολής στη Θεσσαλονίκη το 1927 και την ενσωμάτωσή της στο εκεί Πανεπιστήμιο, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Φυσικομαθηματική Σχολή). Εκλέχτηκε το 1940 τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Σωκράτης Τσάκωνας ( 1860-1944)

Χειρούργος -Γυναικολόγος, ιδρυτής της Γυναικολογικής Κλινικής του «Ευαγγελισμού».

Μετά την ίδρυση το 1910 της έδρας της Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών δίδαξε ως έκτακτος καθηγητής. Είναι ο πρώτος γιατρός στην Ελλάδα που επιχείρησε την καισαρική τομή. Μεγάλος φυσιολάτρης, διετέλεσε χρόνια πρόεδρος της Φιλοδασικής Ενώσεως Αθηνών.

Σπυρίδων Χασιώτης (1864-1945)

Γεωπόνος και πολιτικός

Καταγόταν από το Μονοδένδρι Ζαγορίου της Ηπείρου. Σπούδασε Γεωπονική και διετέλεσε πρώτος διευθυντής της Ανώτατης Γεωπονικής Σχολής καθώς και Διευθυντής της Γεωργικής Σχολής Τίρυνθας. Θεωρείται ως ο πατέρας της γεωπονικής επιστήμης στην Ελλάδα. Το 1922 δημιούργησε το πρώτο Αγροτικό κόμμα που διαλύθηκε νωρίς. Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων 1926 και γερουσιαστής  1929 και 1932.

Αννα Τριανταφυλλίδου (1867-1960)

Εκπαιδευτική λειτουργός, πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων.

Γεννήθηκε στις Σέρρες και τελείωσε με άριστα το Αρσάκειο. Υπήρξε μία γυναικεία μορφή με πολύπλευρη εθνική, εκπαιδευτική και κοινωνική δράση.  Διηύθυνε πολλά Παρθεναγωγεία και καθιερώσει τις σχολικές εκδρομές. Μαζί με την Μαρία Μομφεράτου ίδρυσε το περιοδικό «Παιδική Ζωή». Αγωνίστηκε για την ίδρυση παιδικού κινηματογράφου, ο οποίος μάλιστα λειτουργούσε επί χρόνια στους κινηματογράφους «Σπλέντιτ» και το «Αττικόν» ώς το 1926. Το 1911 ίδρυσε το τμήμα «Μητέρων και παιδαγωγών». Το 1926 ίδρυσε τα «Σχολεία αναλφαβήτων γυναικών», όπου εκατοντάδες μητέρες έμαθαν ανάγνωση, γραφή αλλά και Υγιεινή, Οικοκυρική, Ιστορία, ανατροφή τού παιδιού και πρακτικές γνώσεις. Μετά τον θάνατο της Παρρέν ανέλαβε την προεδρία του Λυκείου Ελληνίδων, του οποίου έως τότε ήταν αντιπρόεδρος. Στις 24 Μαρτίου 1938 τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο τής Ακαδημίας Αθηνών. Το 1950 ήταν η πρώτη Ελληνίδα που τιμήθηκε με το παράσημο τού Ταξιάρχη τού Γεωργίου Α΄. Ο Δήμος Αθηναίων σε πανηγυρική συνεδρίαση τη βράβευσε στις 30 Απριλίου 1952 με το χάλκινο μετάλλιο τής πόλης. Δραστηριοποιήθηκε στην Φιλοδασική Ενωση Αθηνών. Πέθανε στις 12 Ιουλίου 1960 σε ηλικία 93 ετών.