Ιταλία: Πρώτο σημαντικό πλήγμα για το συνασπισμό Μελόνι το αποτυχημένο δημοψήφισμα – Διεθνοπολιτικές μετακινήσεις της Ρώμης και σημαντικές οικονομικές πιέσεις εξαιτίας του πολέμου στο Ιράν

-Καλεσμένος Kρίστιαν Μαυρής, ανταποκριτής της ΕΡΤ στην Ιταλία.

https://www.ertecho.gr/radio/ertnewsradio/show/diethnis-matia/podcast/1261235/diethnis-matia-me-ton-polydeyki-papadopoulo-04-04-2026/

]]> 257300 https://artpointview.gr/2026/04/07/to-vivlio-tis-exafanisis-iptisam-azem-ekdoseis-gutenberg/ Tue, 07 Apr 2026 07:14:39 +0000 https://artpointview.gr/?p=257296  ΠΕΡΣΑ ΚΟΥΜΟΥΤΣΗ / diastixo

Το βιβλίο της εξαφάνισης της Ιπτισάμ Άζεμ από τις Εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφρασή μου από το πρωτότυπο, είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα γραμμένο δεξιοτεχνικά από τη συγγραφέα, η οποία πραγματοποιεί μια τολμηρή και ευφάνταστη καταβύθιση στην ιστορία και τη συλλογική μνήμη του τόπου της.

Ταυτοχρόνως είναι ένα στοχαστικό και πνευματώδες μυθιστόρημα, που αποτυπώνει την παράνοια μιας πολύπλοκης και εξαιρετικά δυσεπίλυτης συνθήκης, καθώς και τη βαθιά μοναξιά εκείνων που επιζούν για να την αφηγηθούν στις νεότερες γενιές.

Επιστρατεύοντας τον μαγικό ρεαλισμό, την πολυπρόσωπη αφήγηση, ανάμεσα σε άλλες τεχνικές, η Άζεμ πλάθει ένα μυθιστόρημα που ξεπερνά τα όρια της πολιτικής αλληγορίας, οι πολλαπλές φωνές που συνθέτουν την αφήγηση μετατρέπουν το μυθιστόρημα σε μια πολυφωνική και ταυτοχρόνως πολύ ανθρώπινη και ρεαλιστική αφήγηση, καθρεφτίζοντας τις βαθιές ρωγμές και τα τραύματα που υπάρχουν ακόμα από τη Νάκμπα ως σήμερα.

Το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν σαν δύο παράλληλες αφηγήσεις που διασταυρώνονται και συμπλέκονται αδιάκοπα σε όλο το βιβλίο, επιβεβαιώνοντας ότι η ίδια η πράξη της γραφής αναδεικνύεται ως μαρτυρία, αλλά και ως πράξη αντίστασης στην αδικία και τη λήθη.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται κατά κύριο λόγο στη Γιάφα και στο Τελ Αβίβ, όπου η καθημερινότητα συνεχίζεται φαινομενικά ατάραχη, ώσπου η ξαφνική απουσία όλων των Παλαιστινίων μεταβάλλει άρδην τον ρυθμό της ζωής και ανατρέπει τη δυναμική των γεγονότων.

Η απρόοπτη αυτή εξαφάνιση των Παλαιστινίων από τον πατρογονικό τόπο σέρνεται αργά και ύπουλα πάνω στις συνειδήσεις των Ισραηλινών, φανερώνοντας σιγά σιγά και χωρίς έντονους μελοδραματισμούς ή εξάρσεις εκ μέρους της συγγραφέως, όχι μόνο τις επιπτώσεις της πάνω στους κύριους χαρακτήρες που λειτουργούν αυτόχρημα συμβολικά στο βιβλίο, αλλά πάνω σε όλα τα στρώματα της κυρίαρχης κοινωνίας, υπογραμμίζοντας ότι η εξαφάνιση δεν είναι μόνο φυσική, αλλά είναι κυρίως ηθική, ιστορική, υπαρξιακή.

Την ίδια στιγμή, η αναζήτηση απαντήσεων από τους Ισραηλινούς, η ταραχή και η επιθετικότητα που επικρατεί, πολύ πιο έντονα στους συντηρητικούς της κόλπους, με τα βίαια ξεσπάσματα και τις ιαχές που παραπέμπουν σε ξεσηκωμό ή πόλεμο, αποκαλύπτουν τις εσωτερικές εντάσεις της ισραηλινής κοινωνίας, αλλά και τα διλήμματα που κυριαρχούν και γενικότερα το ιδεολογικό φορτίο που φέρει απέναντι στον ανεπιθύμητο κατακτημένο. Ποτέ ξανά δεν κατάφερε Παλαιστίνιος συγγραφέας να τα αναδείξει όλα αυτά χωρίς να εμπλακεί ο ίδιος συναισθηματικά, αλλά με μια ψύχραιμη απόσταση και με μια απόλυτη αυτοκυριαρχία και πραγματισμό, και εκεί νομίζω έγκειται η επιτυχία της Άζεμ.

Η ίδια η πράξη της γραφής αναδεικνύεται ως μαρτυρία, αλλά και ως πράξη αντίστασης στην αδικία και τη λήθη.

Σε αυτή την επιτυχία συνηγορεί και η γλώσσα που χρησιμοποιεί, λιτή και ποιητική συνάμα, ευθύβολη, χωρίς παρεκβάσεις και εκζητήσεις, αλλά με μια αξιοθαύμαστη συμβολική λειτουργία. Τα πάντα λειτουργούν συμβολικά εδώ, ακόμα και οι χαρακτήρες που επιλέγει να σκιαγραφήσει, από τον δημοσιογράφο της Χάρετζ και πιο μετριοπαθή Αριέλ, τον γιατρό που αφήνει τη μελέτη του για να ανανήψει τον δεκαεπτάχρονο φυλακισμένο που βρίσκεται σε κώμα από την ένταση των βασανιστηρίων, τον οδηγό του λεωφορείου που αναζητά τον φίλο του, ως τη γιαγιά και τους βιαστές της κ.λπ. Ενώ ακόμα και τα αντικείμενα που αναφέρει, όπως το σημειωματάριο του Παλαιστίνιου δημοσιογράφου, τα κλειδιά στα χέρια του Αριέλ, το τηλεφώνημα της μητέρας του, ο πίνακας ή το καφενείο στην αραβική γειτονιά, όλα συνιστούν συμβολισμούς που ισοσκελίζουν ή υποκαθιστούν την ένταση ή την αιχμηρότητα της γλώσσας.

«Προτίμησε να πεθάνει στη Γιάφα παρά να την εγκαταλείψει», συμπυκνώνει τον βαθύτερο δεσμό ανθρώπου με τον τόπο του, αναδεικνύοντας πως για κάποιους η παραμονή στη γη των προγόνων αποτελεί επιβεβλημένη πράξη, μια πράξη αξιοπρέπειας και αντίστασης. Θα έλεγα ότι το βιβλίο της Άζεμ αποτελεί στοχασμό πάνω στην έννοια του «ανήκειν», της απώλειας, της μνήμης, της αξιοπρέπειας, καθώς και της πάλης του ανθρώπου για επιβίωση σε μια τραγική συνθήκη, υπενθυμίζοντας πως η λογοτεχνία μπορεί να διασώσει ή και να φέρει στο φως ό,τι τα πολιτικά συστήματα και τα συστημικά μέσα επιχειρούν να διαγράψουν.

Το βιβλίο της εξαφάνισης
Ibtisam Azem
μετάφραση: Πέρσα Κουμούτση
Gutenberg

]]> 257296 https://artpointview.gr/2026/04/07/to-iran-etoimazei-anthropines-alysides-se-energeiakes-ypodomes/ Tue, 07 Apr 2026 07:09:59 +0000 https://artpointview.gr/?p=257293 Το Ιράν ετοιμάζει «ανθρώπινες αλυσίδες» σε ενεργειακές υποδομές 

Ιρανός υφυπουργός κάλεσε τους νέους της χώρας να κάνουν «ανθρώπινες αλυσίδες» γύρω από ενεργειακές υποδομές, εν μέσω του πολέμου με τις ΗΠΑ.

Ο Αλιρεζά Ραχιμί, υφυπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού του Ιράν, απηύθυνε δημόσια έκκληση σε «νέους, αθλητές, καλλιτέχνες, φοιτητές και πανεπιστημιακούς» να συγκεντρωθούν σε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής σε όλη τη χώρα, ενόψει πιθανών αμερικανικών πληγμάτων, καθώς εκπνέει σε λίγες ώρες το τελεσίγραφο του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

Όπως ανέφερε, οι εγκαταστάσεις αυτές αποτελούν «εθνικό κεφάλαιο» και σύμβολο του μέλλοντος του Ιράν.

Το τελεσίγραφο του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν εκπνέει σε λιγότερες από 24 ώρες.«Ανθρώπινη ασπίδα» πριν από τη λήξη του τελεσιγράφου

Η κινητοποίηση προγραμματίστηκε για το απόγευμα της Τρίτης, λίγες ώρες πριν από τη λήξη του τελεσιγράφου που έχει θέσει ο Ντόναλντ Τραμπ για την επαναλειτουργία των θαλάσσιων μεταφορών μέσω των Στενών του Ορμούζ.

Η δράση, που χαρακτηρίζεται ως «συμβολική», φέρει τον τίτλο «Ανθρώπινη Αλυσίδα της Νεολαίας του Ιράν για ένα Λαμπρό Μέλλον» και, σύμφωνα με τις Αρχές, προτάθηκε από τους ίδιους τους νέους.Το Ιράν έχει στο παρελθόν χρησιμοποιήσει παρόμοιες τακτικές, σχηματίζοντας ανθρώπινες ασπίδες γύρω από πυρηνικές εγκαταστάσεις σε περιόδους έντασης με τη Δύση.

Η αποστολή του Artemis II της NASA σημείωσε ιστορικό ορόσημο.

Το διαστημόπλοιο Orion αποκατέστησε επικοινωνία με το Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον, μετά από περίπου 40 λεπτά πλήρους «σιωπής» πίσω από τη Σελήνη, σε απόσταση 252.756 μιλίων από τη Γη.

Το πρώτο ραδιοσήμα που δέχθηκαν οι μηχανικοί επιβεβαίωσε ότι όλα εξελίχθηκαν ομαλά, και λίγο αργότερα ακολούθησε η φωνητική επικοινωνία από το πλήρωμα. «Χιούστον, Integrity, έλεγχος επικοινωνίας», ήταν το μήνυμα από το Orion, με το Integrity να αποτελεί το επίσημο κωδικό όνομα επικοινωνίας του διαστημοπλοίου κατά την αποστολή.

Αυτόνομη πλοήγηση στη σκοτεινή πλευρά -«Είναι υπέροχο που ακούμε ξανά τη Γη»
Κατά τη διάρκεια της διακοπής επικοινωνίας, το Orion λειτούργησε πλήρως αυτόνομα. Οι υπολογιστές του εκτέλεσαν κρίσιμους ελιγμούς κινητήρα, ώστε να τεθεί σε τροχιά επιστροφής προς τη Γη. Η στιγμή αυτή υπογραμμίζει την τεχνολογική πρόοδο σε αποστολές βαθιού διαστήματος, όπου η ανθρώπινη παρέμβαση είναι αδύνατη.

Η αστροναύτης Κριστίνα Κοχ δήλωσε: «Είναι υπέροχο που ακούμε ξανά τη Γη… Θα εξερευνήσουμε, θα δημιουργήσουμε επιστημονικές βάσεις, αλλά πάντα θα επιλέγουμε τη Γη».

Ρεκόρ και ιστορικές εικόνες
Οι αστροναύτες Ριντ Γουάιζμαν, Βίκτορ Γκλόβερ, Κριστίνα Κοχ και ο Καναδός Τζέρεμι Χάνσεν έφτασαν στη μεγαλύτερη απόσταση από τη Γη που έχει επιτευχθεί ποτέ από ανθρώπους. Το Orion πλησίασε τη Σελήνη σε απόσταση περίπου 4.067 μιλίων, με το 21% της αθέατης πλευράς να είναι φωτισμένο από το πλήρωμα.

Οι πρώτες εικόνες που εστάλησαν υποδηλώνουν ότι πρόκειται για μερικές από τις πιο λεπτομερείς φωτογραφίες που έχουν καταγραφεί ποτέ από τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Τα δεδομένα μεταδίδονται μέσω του Deep Space Network της NASA για περαιτέρω ανάλυση.

Το συγκινητικό μήνυμα στη Γη
Λίγο πριν χαθεί η επικοινωνία, ο Βίκτορ Γκλόβερ έστειλε συγκινητικό μήνυμα προς τη Γη: «Σας ευχαριστούμε που μας δίνετε το προνόμιο να είμαστε σε αυτό το ταξίδι μαζί… Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια εδώ στη Γη είναι η αγάπη».

Η αποστολή σηματοδοτεί την πρώτη φορά εδώ και πάνω από 50 χρόνια που άνθρωποι ταξιδεύουν πέρα από την τροχιά της Γης.

Η επιστροφή στη Γη και η σύγκριση με το Apollo 8
Ο διοικητής της NASA, Τζάρεντ Άιζακμαν, συνεχάρη το πλήρωμα για την αποστολή, τονίζοντας ότι αποτελεί ορόσημο για την εξερεύνηση του διαστήματος. Το πλήρωμα αναμένεται να προσθαλασσωθεί στον Ειρηνικό Ωκεανό το βράδυ της Παρασκευής.

Η αποστολή συγκρίνεται συχνά με το Apollo 8 του 1968, την πρώτη επανδρωμένη πτήση στο βαθύ διάστημα. Τότε, η διακοπή επικοινωνίας προκαλούσε μεγάλη αγωνία στο κέντρο ελέγχου, με τις πιθανότητες επιβίωσης να φτάνουν μόλις το 50%.

Το Artemis II επιδεικνύει την πρόοδο σε ασφάλεια και τεχνολογία, αλλά η επιστροφή παραμένει κρίσιμη.

Πηγή: iefimerida.gr –

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν σταματά να καυχάται για την αύξηση των υπό διερεύνηση υποθέσεων σε όλη την Ευρώπη, δίνοντας στοιχεία και αριθμούς.

 Γράφει η Σοφία Βούλτεψη 

Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν μας έχει πει ποια ήταν η κατάληξη των υποθέσεων που αφορούσαν πολιτικά πρόσωπα. Η «σοδειά» είναι μικρή.

Γιατί είναι άλλο πράγμα να εξαρθρώνεις –πάντα με τη συνδρομή των τοπικών αρχών– εγκληματικά δίκτυα που επιδίδονται σε απάτες περί τον ΦΠΑ, τα παράνομα προϊόντα που φθάνουν στα λιμάνια, τα φορτία με τα λαθραία τσιγάρα και άλλο πράγμα να αποδείξεις ότι πίσω από τα κυκλώματα αυτά βρίσκονται πολιτικά πρόσωπα.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, το έδαφος υπήρξε εύφορο, διότι η αντιπολίτευση δεν έχει προτάσεις, δεν πείθει και επομένως καταφεύγει στη σκανδαλολογία. Η αρχή έγινε με τις υποκλοπές – μπερδεύοντας σκόπιμα τις νόμιμες επισυνδέσεις με τις παρακολουθήσεις με παράνομα λογισμικά.

Οπότε ο ΟΠΕΚΕΠΕ και τα προβλήματα με τις αγροτικές επιδοτήσεις (που υπάρχουν σε όλες τις χώρες, με το Olaf να έχει δηλώσει πως το συχνότερο φαινόμενο είναι το land grabbing, δηλαδή η αρπαγή γης που δεν σου ανήκει) βρήκαν το αναγκαίο υπόβαθρο, αυτό των υποκλοπών, για να εμφανιστεί η Ελλάδα ως η πλέον διεφθαρμένη χώρα στην Ευρώπη.

Σου λένε, λοιπόν, κι αυτοί «εδώ είμαστε». Αφού για τις υποκλοπές, που συμβαίνουν σε όλη την Ευρώπη και σε όλον τον κόσμο, βρέθηκε χώρα τόσο πρόθυμη να αυτοενοχοποιηθεί και να εξευτελιστεί, αφού βρέθηκε μια χώρα όπου η απόφαση ενός Πλημμελειοδικείου (ως αποτέλεσμα πορίσματος του Αρείου Πάγου) προβάλλεται ως… ανώτερη αυτής του Αρείου Πάγου, αφού δηλαδή αυτοί μισιούνται ανάμεσά τους, ιδού πεδίο λαμπρό για μια μεγάλη «επιτυχία».

Αποθέωση από τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης

Με δεδομένο ότι η κ. Κοβέσι έχει δηλώσει ότι το πρόβλημα στην Ευρώπη είναι η πολιτική και όχι το έγκλημα –με αποτέλεσμα να αποθεωθεί από τα επίσημα ρωσικά μέσα ενημέρωσης που άλλο που δεν ήθελαν– η έρευνα για όσα συνέβησαν στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν περιορίστηκε στο πραγματικό αντικείμενο, αλλά εξελίχθηκε σε κυνήγι (πολιτικών) μαγισσών.

Εδώ να σημειώσω πως τα ρωσικά μέσα έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση σε δήλωση της κ. Κοβέσι (Euractiv) ότι είχε δεχθεί πιέσεις από ορισμένους πολιτικούς στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να κατεβάσει τους τόνους και τους ρυθμούς της. Βούτυρο στο ψωμί της Ρωσίας, όπου εμφανίστηκαν πηχυαίοι τίτλοι του τύπου «Σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με την Ευρωπαία Εισαγγελέα, Λάουρα Κοβέσι, το ύψος της διαφθοράς στην ΕΕ»!

Η κ. Κοβέσι δεν θέλησε να αποκαλύψει το όνομα του προσώπου που φέρεται να την πίεσε, λέγοντας ότι «δεν έχουν σημασία τα ονόματα, αλλά η νοοτροπία». Επομένως, σε άλλες περιπτώσεις τα ονόματα δεν έχουν σημασία και σε άλλες έχουν…

Ειδική αναφορά έκαναν τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης και στην τραγωδία των Τεμπών, υποστηρίζοντας πως «αποδείχθηκε ότι αυτό συνέβη επειδή τα χρήματα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο, που προορίζονταν για τη διασφάλιση της σιδηροδρομικής ασφάλειας, εξαφανίστηκαν. Η Λάουρα Κοβέσι ασχολήθηκε με την υπόθεση, αλλά οι νόμοι είναι διατυπωμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να μην της επιτρέπεται να φτάσει στους ενόχους που ήταν πολύ υψηλά ιστάμενοι»…

Και το συμπέρασμα της Μόσχας μετά τις δηλώσεις της Κοβέσι: «Η καταπολέμηση της διαφθοράς στην Ευρώπη είναι ένα πολιτικό ρόπαλο και όχι μέσο πραγματικής δικαιοσύνης. Λίγοι, για παράδειγμα, τολμούν να γράψουν ότι 25 από τους υπουργούς του Μακρόν, κατά τη διάρκεια των ετών που ήταν στην κυβέρνηση, κατέληξαν σε έρευνες για διαφθορά, και αυτό χωρίς να υπολογίζονται οι στενοί συνεργάτες και σύμβουλοί τους. Από τους υπουργούς, τέσσερις κρίθηκαν ένοχοι, δεκατρείς αθωώθηκαν και οκτώ εξακολουθούν να βρίσκονται υπό έρευνα – αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να παραμείνουν στην πολιτική και να θεωρούνται αξιοσέβαστοι άνθρωποι».

Υπογράμμισαν επίσης τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης: «Επιπλέον, η Κοβέσι κατέστησε σαφές ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν αποφεύγουν τις εκστρατείες παραπληροφόρησης. Ενεργούν με πιο διακριτικά μέσα σε σχέση με τη δεκαετία του 1980, όταν οι πολύ έντιμοι δικαστές απλώς δολοφονούνταν. Στην Ευρώπη, προτιμώνται οι εκστρατείες δυσφήμησης, η μεθοδική φθορά μέσω των μέσων ενημέρωσης, η διοχέτευση ισχυρών πόρων στα μέσα ενημέρωσης».

Χτυπήματα στην καρδιά της Ευρώπης

Δεν φαίνονται, επομένως, τυχαίες ούτε οι έρευνες στην ίδια την καρδιά της ΕΕ, όπως αυτή σε βάρος της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, επειδή, λέει, αντάλλασσε μηνύματα με τον Μπουρλά για την αγορά των εμβολίων. Προφανώς η πρόεδρος της Επιτροπής έπρεπε να συζητά για τα εμβόλια με την 100χρονη θεία μου!

Η έρευνα ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2022 και… συνεχίζεται, θέτοντας σε μια ιδιότυπη ομηρία την πρόεδρο της Επιτροπής, χωρίς να αναφέρεται το όνομά της, ενώ βασίζεται σε μηνύματα από το κινητό της.

Ούτε μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το χτύπημα στην καρδιά του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και του επικεφαλής του, Μάνφρεντ Βέμπερ, και συνεργατών του, για κακοδιαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Με τη διαφορά ότι η έρευνα ξεκίνησε με τυμπανοκρουσίες, κρέμασαν τον Βέμπερ στα μανταλάκια, έτριβαν τα χέρια τους οι εχθροί της Ευρώπης και τελείωσε με μια ανακοίνωση (14 Νοεμβρίου 2025), όπου δεν αναφερόταν ούτε το όνομά του!

Μάθαμε τότε ότι η έρευνα «σε βάρος προέδρου πολιτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου» έκλεισε, διότι δεν υπήρξαν αποδεικτικά στοιχεία κακοδιαχείρισης.

Η έρευνα αφορούσε υπόθεση δήθεν κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων κατά την προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωεκλογές του 2019.

Και έληξε με την ανακοίνωση: «Μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα, που μεταξύ άλλων περιελάμβανε σημαντική συλλογή στοιχείων, ελέγχου τραπεζικών λογαριασμών και ακροάσεις μαρτύρων, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κατέληξε ότι δεν υπήρχαν εύλογοι λόγοι για να πιστέψουμε ότι υπήρξαν ποινικά αδικήματα».

Η υπόθεση έκλεισε από το Γραφείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας του Βελγίου.

Σημειωτέον ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τα έχει βάλει και με το Βέλγιο, επειδή, λέει, έχει επτά διαφορετικά δικαστικά συστήματα (Φλαμανδοί, Βαλόνοι κ.λπ.) και αυτό δυσχεραίνει τις έρευνές της. Περίπου είπαν ότι κάτι πρέπει να κάνουν οι Βέλγοι για να… εξαφανίσουν και τους Φλαμανδούς και τους Βαλόνους.

Έτσι δικαιολογούν και την καθυστέρηση στην περίπτωση των εμβολίων – η έρευνα γίνεται στο Βέλγιο, όπου βρίσκεται η έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Φυσικά, στο Βέλγιο αυτά δεν περνάνε και οι δικαστές έκαναν τη δουλειά τους στις δεδομένες συνθήκες, τις οποίες καμιά Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν μπορεί να καταργήσει.

Οπότε, ο Βέμπερ αθωώθηκε μεν, αλλά ως γνωστόν το καρφί βγαίνει αλλά η τρύπα μένει…

Όπως ακριβώς και στην Ελλάδα με τις υποκλοπές, όπου ο Άρειος Πάγος έβγαλε το απαλλακτικό πόρισμά του, αλλά όλοι παριστάνουν ότι δεν συνέβη τίποτε.

Πιθανόν όπως θα συμβεί και στις περισσότερες από τις περιπτώσεις που περιλαμβάνονται στις δικογραφίες (στα αγγλικά παρακαλώ) για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αντιδράσεις σε πολλές χώρες

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε ποικίλες αντιδράσεις πολλές χώρες. Στην Κροατία, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία συγκρούστηκε με τον πρωθυπουργό Πλένκοβιτς και τον γενικό εισαγγελέα Τούρουντιτς, επειδή ξεκαθάρισαν πως την υπόθεση του πρώην υπουργού Υγείας, Βίλι Μπέρος, που συνελήφθη με την κατηγορία της δωροδοκίας, θα την αναλάβει η κροατική Υπηρεσία Καταπολέμησης της Διαφθοράς και του Οργανωμένου Εγκλήματος (USKOK).

Στην περίπτωση της Ισπανίας και της υπόθεσης αγοράς μασκών κατά της πανδημίας (ήδη στο πλαίσιο της «υπόθεσης Κόλντο» έχει συλληφθεί πρώην υπουργός και ο σύμβουλός του) και αυτή η χώρα ξεκαθάρισε πως η ισπανική Δικαιοσύνη θα ασχοληθεί με το ζήτημα και κατόπιν θα ενημερώσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Υπάρχει και η Ιρλανδία, που έχει αρνηθεί να ενταχθεί στο σύστημα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Σε μια επιστολή της προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (23 Νοεμβρίου 2022) η κ. Κοβέσι υπογράμμιζε πως η Ιρλανδία αρνείται συστηματικά τη συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και αυτό έχει αρνητική επίδραση στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.

Η Ιρλανδία υποστηρίζει πως τα ιρλανδικά δικαστήρια δεν θα δέχονταν «πειστήρια» που εξασφαλίστηκαν με μέσα που στη χώρα θεωρούνται αντισυνταγματικά.

Ανάλογα προβλήματα εμφανίζονται και στη Μάλτα, για την οποία η κ. Κοβέσι παραπονείται ότι είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσει ποια υπηρεσία είναι υπεύθυνη για τα οικονομικά εγκλήματα σε βάρος του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού. Όπως η ίδια έχει δηλώσει, «επισκέφθηκα τη Μάλτα, είχα συναντήσεις με τις εθνικές αρχές και μετά από δύο μέρες μού ήταν δύσκολο να εντοπίσω την υπεύθυνη αρχή. Όλοι μου έλεγαν “δεν είμαστε εμείς, είναι αυτοί” και όταν επισκεπτόμουν τους άλλους, μου έλεγαν “δεν είμαστε εμείς”».

Σημειώστε ότι στη Μάλτα η υπηρεσία ονομάζεται FIAU και συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Μύδροι από τον Βίκτορ Πόντα

Στο μεταξύ, στη Ρουμανία, ο Σοσιαλδημοκράτης πρώην πρωθυπουργός Βίκτορ Πόντα, που κατηγορήθηκε από την κ. Κοβέσι [επικεφαλής –2013 ως 2018– τότε της Εθνικής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Διαφθοράς (DNA)], βρέθηκε στη φυλακή και τελικά αθωώθηκε, έχει ξεσπαθώσει.

Τον Μάιο του 2015, στον τότε πρωθυπουργό Πόντα απαγγέλθηκαν κατηγορίες για διαφθορά. Μαζί του κατηγορήθηκαν όλα τα μέλη της οικογένειάς του, ανάμεσά τους και η υπέργηρη μητέρα του και ο γαμπρός του, που στο μεταξύ πέθανε («μόνο στον σκύλο μου δεν έκαναν μήνυση», είπε χαρακτηριστικά ο Πόντα). Αθωώθηκε μετά από πέντε χρόνια απίστευτης ταλαιπωρίας και εξευτελισμού και του επιδικάστηκε αποζημίωση 100.000 λέι!

Ο ίδιος καταγγέλλει πως όλοι οι εισαγγελείς και οι δικαστές που ασχολήθηκαν με την υπόθεσή του είτε έχουν συνταξιοδοτηθεί με το ρουμανικό σύστημα πρόωρων ειδικών συντάξεων είτε υπηρετούν στο Γραφείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στο Λουξεμβούργο.

Αξίζει να σημειώσουμε πως στη διάρκεια της πενταετούς θητείας της στη Ρουμανία οδήγησε στη Δικαιοσύνη 68 υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, περιλαμβανομένων 14 υπουργών και πρώην υπουργών και 53 βουλευτών.

Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία για το 2023, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τη χρονιά αυτή ξεκίνησε 1.371 νέες έρευνες, με εκτιμώμενη ζημία τουλάχιστον 12,3 δισεκατομμύρια ευρώ. Αλλά ο αριθμός των υποθέσεων που έφτασαν στο επόμενο στάδιο ήταν πολύ χαμηλός: 139 απαγγελίες κατηγοριών και 48 καταδίκες.

Το 2022 υποβλήθηκαν 4.019 καταγγελίες, που οδήγησαν σε 929 έρευνες, 28 απαγγελίες κατηγοριών και τέσσερις καταδίκες.

Συμπέρασμα: Τα ρουσφέτια αποτελούν παθογένεια που καταργεί την ισονομία και το Κράτος Δικαίου, άρα και την ίδια τη Δημοκρατία. Πολιτικά είναι καταδικαστέα. Αλλά για να κατηγορηθεί κάποιος ποινικά και να καταδικαστεί πρέπει να υπάρχουν ατράνταχτες αποδείξεις, που προβλέπονται από τη νομοθεσία και τη δικονομία. Γιατί υπάρχουν δικαστές στην Ελλάδα…

PHGH 

Τα επιτεύγματα της Επιχείρησης «Epic Fury» είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτα: μέχρι και σήμερα πάνω από 12.300 στόχοι εντός του Ιράν έχουν πληγεί. Ωστόσο, ως μέτρο επιτυχίας, ο αριθμός των πληγέντων στόχων αποτυπώνει μόνο ένα μέρος της εικόνας, και αυτό επειδή η Αξιολόγηση Ζημιών Μάχης (Battle Damage Assessment) αποτελεί μια σύνθετη, πολύπλοκη και επιρρεπή σε λάθη και παρανοήσεις διαδικασία.

Το πρώτο βήμα της BDA είναι πράγματι η επιβεβαίωση της φυσικής ζημιάς στον στόχο, αλλά δεν σταματά εκεί. Στη συνέχεια, οι αναλυτές BDA πρέπει να εκτιμήσουν τη λειτουργική ζημιά του στόχου, δηλαδή πώς η φυσική καταστροφή επηρέασε την ικανότητά του να λειτουργεί, και τέλος να αξιολογήσουν πώς επηρεάζεται ολόκληρο το σύστημα στόχων. Με άλλα λόγια, πώς η καταστροφή μιας συγκεκριμένης πετρελαϊκής εγκατάστασης επηρεάζει τη συνολική παραγωγή πετρελαίου ή πώς συνολικά η επιχείρηση έχει επηρεάσει τη βούληση του καθεστώτος να συνεχίσει να μάχεται ή να απορροφήσει περαιτέρω πλήγματα, (Combat Assessment).

Η δυσκολία της αποτίμησης ζημιών ήταν ιδιαίτερα εμφανής στην Επιχείρηση «Allied Force», κατά της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1999, όταν μετά το τέλος των επιχειρήσεων, η απόκλιση μεταξύ των αναφορών του ΝΑΤΟ και της πραγματικής κατάστασης στο έδαφος ήταν τεράστια, καθιστώντας την μία από τις πιο γνωστές περιπτώσεις υπερεκτίμησης των πληγμάτων κατά αναπτυγμένων στο πεδίο δυνάμεων.

Η επικέντρωση των αεροπορικών επιχειρήσεων στην φυσική καταστροφή στόχων ως μέτρο αξιολόγησης και επιτυχίας πιθανόν να οδηγήσει στο σημείο που περιγράφει ο νόμος του Goodhart «όταν ένας ενδείκτης αξιολόγησης μετατρέπεται σε σκοπό, παύει να είναι καλό μέτρο». Ο νόμος διατυπωμένος από τον οικονομολόγο Charles Goodhart, υπογραμμίζει ότι η χρήση οποιουδήποτε ενδείκτη ως στόχου για κίνητρο οδηγεί τους εμπλεκόμενους στο να χειραγωγούν αυτόν τον ενδείκτη, καταστρέφοντας την αξιοπιστία του και συχνά προκαλώντας αρνητικές συνέπειες.

Εν κατακλείδι, αν και η φυσική καταστροφή στο Ιράν είναι τεράστια, δεν γνωρίζουμε ακόμη πώς έχει επηρεαστεί η λειτουργικότητα του καθεστώτος και σε ποιο βαθμό αυτή η ζημιά έχει συμβάλει στην επίτευξη των στρατηγικών στόχων. Περαιτέρω, η συνέχιση των αεροπορικών βομβαρδισμών και η συνακόλουθη αύξηση της καταστροφής των υποδομών του Ιράν, αντί να προκαλέσει την κατάρρευση του καθεστώτος, ίσως να συμβάλλει στην ενίσχυση της αδιαλλαξίας του, παρατείνοντας επί μακρόν την στρατιωτική επιχείρηση.

Ο Ταξίαρχος (ε.α.) *Κωνσταντίνος Νιζάμης αποφοίτησε από τη Σχολή Ικάρων το 1991. Το 2024 ολοκλήρωσε με διάκριση το διδακτορικό του στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με θέμα «Στρατηγικός Αιφνιδιασμός». Κατέχει επίσης μεταπτυχιακό τίτλο από το ίδιο ίδρυμα, με διπλωματική εργασία με θέμα «Στρατηγική Παράλυση από τον Αέρα».

Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στην «Αεροπορική Επιθεώρηση», το επαγγελματικό περιοδικό της Πολεμικής Αεροπορίας, στο περιοδικό της Ανώτατης Διακλαδικής Σχολής Πολέμου καθώς και στο περιοδικό “Comparative Strategy”.

Το Σάββατο 21 Μαρτίου μία μόλις ημέρα μετά την εαρινή ισημερία, πραγματοποιήσαμε τον πρώτο μας περίπατο τέχνης μαζί με την Ιστορικό Τέχνης Καλυψώ Γιαννακοπούλου, στους κήπους του Ζαππείου.

Η Καλυψώ Γιαννακοπούλου μας μίλησε για τα γλυπτά και τους δημιουργούς τους. Μάθαμε για την επίδραση της κλασικής και νεοκλασικής γλυπτικής στους καλλιτέχνες εκείνης την περιόδου στην χώρας μας και ανακαλύψαμε τις διαφορές στην τεχνοτροπία και την αισθητική τους, καθώς και την επιρροή που άσκησαν οι ίδιοι σε μετέπειτα μεγάλους γλύπτες.

Η πρώτη μία σειράς πολλών εικαστικών διαδρομών που έχουμε σκοπό να ακολουθήσουν είναι γεγονός. Αν σου φαίνεται ενδιαφέρουσα η δράση μας, από εδώ θα ενημερώνεσαι για τους επόμενους περιπάτους μας. Επίσης ακολούθησε μας σε facebook και instagramγια περισσότερες φωτογραφίες, βίντεο και περιεχόμενο από αυτό το project.

Ο επόμενος περίπατος θα πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με την δεύτερη γκαλερί μας, το Art Project Space που φιλοξενεί την έκθεση «Ίχνη και κουκίδες, ένα αφήγημα για το Κουκάκι», σε επιμέλεια της Ιστορικού Τέχνης Ίριδας Κρητικού και θα διαρκέσει μέχρι 16 Απριλίου.

Την Παρασκευή 3 Απριλίου, στις 18:00, ο δημοσιογράφος Νίκος Βατόπουλος θα μας συντροφεύσει σε έναν περίπατο στο Κουκάκι και στου Μακρυγιάννη. Η διαδρομή θα φωτίσει την αστική εξέλιξη της περιοχής και θα συνδέσει δυο αίθουσες τέχνης. Αφετηρία μας θα είναι το Art Project Space στην οδό Φαλήρου και κατάληξή μας, η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος στην οδό Λεμπέση, ενώ η διάρκεια θα είναι περίπου μία ώρα.

Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Για κρατήσεις θέσεων και περισσότερες πληροφορίες επικοινώνησε στο τηλέφωνο +302117504180 ή στείλε email στο info@artprojectspace.gr, Art Project Space, Φαλήρου 66 Κουκάκι.

—————————————————————-

Η αίθουσα Τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την ατομική έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Παυλίδη με τίτλο Muffet Fiuu, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Ίριδας Κρητικού. Τα εγκαίνια θα λάβουν χώρα Πέμπτη 2 Απριλίου 18:00-22:00, ενώ η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό έως το Σάββατο 2 Μαΐου.

Ο τίτλος της έκθεσης Muffet Fiuu παραπέμπει στον ήχο που παράγουν ορισμένοι αθλητές και αθλήτριες του τένις και αναφέρεται ως γρύλισμα (grunting). Αφορά μία μη λεκτική φωνητική έκφραση των παικτών συνήθως όταν χτυπούν την μπάλα. Ο Γιάννης Παυλίδης εμπνεύστηκε τον τίτλο της έκθεσης καθώς και του ομώνυμου έργου που έχει δημιουργήσει, από τα γρυλίσματα που ακούγονταν στον αγώνα μεταξύ της Marion Bartoli και της Maria Sharapova στο US Open 2012.

Δείτε εδώ τα έργα της έκθεσης!

Η ιστορικός τέχνης και αρχαιολόγος Ίρις Κρητικού αναφέρει για την έκθεση: «Ανάμεσα στις επίμονες ετούτες ιερογλυφικές ψηφίδες που σχολιάζουν μια εκρηκτική και δυσοίωνη καθημερινότητα, ανάμεσα στα επάλληλα στιγμιότυπα μιας ευκίνητης μουσικής παρτιτούρας ή ενός αυτοβιογραφικού κόμικ σε ανεξάντλητες συνέχειες, ο Παυλίδης συνθέτει το απεικονιστικό και απτικό άθροισμα του κόσμου του με τον τρόπο ενός αυτοσχεδιαστικού θεάτρου δρόμου. Σκηνή τη σκηνή, πράξη την πράξη, εμφανίζονται οι μικροί και αεάνως πολλαπλασιαζόμενοι αντιήρωες του ζωγράφου -τα τρυφερά γνώριμα τερατάκια του που ποζάρουν χωρίς αιδώ ως δικά του ανήσυχα alter ego, αντιδρώντας στις ζοφερές περιρρέουσες συνθήκες και συμπληρώνοντας τον φόβο του κενού. Γεμίζοντας τον καμβά με μαεστρικά σχεδιασμένες συμπλεγματικές αλληλουχίες, επιδίδονται σε εξακολουθητικές ασκήσεις θάρρους, φιλοσοφούν και εξασκούνται στο να συνεχίζουν να ζουν, ενώ τα περισσότερα γύρω τους σωριάζονται με εκκωφαντικό πάταγο.» και συνεχίζει λέγοντας: «Μιλώντας με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αποκωδικοποιώ την επιθυμία του να καταθέσει τη νέα ετούτη εργογραφία ως συνολικό απολογισμό, ως γενναία πράξη συμφιλίωσης, ως σημειωτική παρακαταθήκη του «από εδώ και μπρος». Να κυκλώσει μέσω της καταιγιστικής σουρεαλιστικής γραφής του το πρόβλημα, να το κοιτάξει κατάματα και να επιζήσει μαζί του, έστω και τραυματικά. Τα υβριδικά όντα που γεννούν η φαντασία και η ακριβής γραφίδα του, κυκλοφορούν στον καμβά με τον τρόπο που οι νεαροί στρατιώτες πατούν επάνω σε ναρκοπέδια, ή λανθάνουν τον κίνδυνο, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα σε βόμβες που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκραγούν. Ωστόσο, όπως και ο ίδιος ο Παυλίδης επισημαίνει, η έκρηξη αυτή μπορεί να σημαίνει θάνατο, σηματοδοτεί ωστόσο και την επερχόμενη αναγέννηση. Τα καινούρια που έχουμε μέσα μας, τα αναβλύζοντα ερωτήματα, τους μικρούς βλαστούς της χαράς, τις αναπάντητες παρακαταθήκες της μνήμης που μας κρατούν άυπνα ζωντανούς.»

>

Σύντομο Βιογραφικό:
Ο Γιάννης Παυλίδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1960. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, Ιταλία (1982-1986). Δημιουργεί περιβάλλοντα ως εγκαταστάσεις, με επιδαπέδια και επιτοίχια γλυπτά, φτιαγμένα από papier-mâché ή fibran, πίνακες ζωγραφικής και κατασκευές από χαρτί ως επί το πλείστο. Τα επιζωγραφισμένα κολλάζ με comic και η επανάληψη μοτίβων ή θεμάτων σε συνδυασμό με την χρήση έντονων χρωματικών αντιπαραθέσεων χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη προσωπική του γραφή. Έχει δουλέψει ως υπεύθυνος στο τμήμα graffiti της εταιρείας Άρσις, στη συντήρηση τοιχογραφιών στο κτίριο των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε διάφορες σχολές εφαρμοσμένων τεχνών και στη σχολή ζωγραφικής του Δήμου Νίκαιας-Ρέντη. Έχει πραγματοποιήσει 12 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει συμμετοχές σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και biennale στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στον Πειραιά.

Αίθουσα τέχνης ΤεχνοχώροςΛεμπέση 12, metro Ακρόποληwww.technohoros.org | info@technohoros.org | +30 211 182 38 18 

Επιμέλεια έκθεσης: Ίρις Κρητικού

 Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής

Αγίας Βαρβάρας 4, Κομοτηνή | Τ.: 2531 024563

️ Εγκαίνια έκθεσης: Σάββατο 4 Απριλίου | Ώρα: 18:00

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00-16:00

Διάρκεια έκθεσης: Σάββατο 4 έως Πέμπτη 23 Απριλίου 2026 

Προσωπικές και συλλογικές μνήμες προσφυγιάς, απώλειας και ριζών διερευνά η εικαστικός Ελένη Πεχλιβάνη στην έκθεση «Το κομμένο καβάκι: μικρές ιστορίες για τις γυναίκες της Θράκης», που εγκαινιάζεται το Σάββατο 4 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής. Οι ιστορίες αυτές έρχονται από το Ανθοχώρι της Κομοτηνής, ένα μικρό χωριό μέσα σε μια φύση γενναιόδωρη και σιωπηλή. Η έκθεση προσεγγίζει τη μνήμη ως ζωντανό και ενεργό πεδίο, όπου το ατομικό βίωμα συναντά τη συλλογική ιστορία και διερευνά την έννοια της ταυτότητας, της απώλειας και της ανθεκτικότητας μέσα στον χρόνο.

__________________________

«Μεγάλωσα ακούγοντας αφηγήσεις που έμοιαζαν με παραμύθια, αλλά κουβαλούσαν μέσα τους την αλήθεια της απώλειας. Η γιαγιά μου μιλούσε για τη Σμύρνη, για τη φυγή της όταν ήταν ακόμη παιδί, για τη μητέρα της που πήρε μαζί της το κλειδί του σπιτιού τους, πιστεύοντας πως κάποτε θα επιστρέψουν. Δεν επέστρεψαν ποτέ. Εκείνο το κλειδί, όμως, έμεινε σαν σύμβολο μνήμης και προσμονής — μια μικρή μεταλλική απόδειξη ότι η ελπίδα μπορεί να επιβιώσει ακόμη κι όταν ο τόπος χάνεται. Και η ζωγραφική, είναι ίσως ο τρόπος μου να κρατώ ζωντανό εκείνο το κλειδί — να ανοίγω, μέσα από την εικόνα, τις πόρτες που δεν άνοιξαν ποτέ ξανά.

Στο παλιό σπίτι της γιαγιάς ζούσαμε πέντε άνθρωποι σε δύο δωμάτια. Ο χώρος ήταν περιορισμένος, όμως η ζωή χωρούσε μέσα του απλόχερα. Οι φωνές, οι μυρωδιές, οι ιστορίες, οι απουσίες. Η απουσία ήταν πάντα παρούσα. Ο παππούς που έφυγε για τον πόλεμο και δεν γύρισε ποτέ. Το καβάκι της αυλής — η λεύκα που είχε φυτέψει η γιαγιά μου — που κάποτε κόπηκε, γιατί τα φύλλα του γέμιζαν την αυλή και εκείνη δεν άντεχε πια να σκουπίζει. Θυμάμαι τη θλίψη μου όταν το είδα κομμένο· σαν να είχε χαθεί ένας ζωντανός οργανισμός, μια σκιά που μας προστάτευε.

Όσο δούλευα αυτήν την ενότητα, ένιωθα να επιστρέφω ξανά και ξανά στον τόπο μου. Σ’ εκείνο το μέρος όπου οι ρίζες μου δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν – ακόμα κι όταν κόπηκε το μεγάλο δέντρο στην αυλή, όπως χάθηκαν κι αγαπημένοι άνθρωποι, άλλοι στη σιωπή της μνήμης, άλλοι απλώς από τη ζωή. Κι όμως… οι ρίζες, όπως και οι μνήμες, μένουν. Επιμένουν. Είναι στο χώμα, στο σώμα, στο βλέμμα.

Αυτή η δουλειά δεν είναι μόνο φόρος τιμής στη γιαγιά μου ή στους ανθρώπους του χωριού. Είναι κάτι μεγαλύτερο: ένας ύμνος στις ρίζες – στις ανθρώπινες και στις φυτικές – που μας κρατούν, μας ορίζουν, μας φροντίζουν».

Ελένη Πεχλιβάνη

Η αφετηρία αυτής της έκθεσης βρίσκεται στον τόπο όπου η ζωγράφος μεγάλωσε: ένα μικρό χωριό της Κομοτηνής, το Ανθοχώρι, μέσα σε μια φύση γενναιόδωρη και σιωπηλή. Εκεί όπου οι ξεριζωμένες γιαγιάδες της Σμύρνης συναντήθηκαν με τα δέντρα, τις ρίζες και τα πουλιά, εκεί που οι ανέστιοι πρόσφυγες των πολέμων έγιναν και πάλι κορμοί σταθεροί και ρίζες, γεννήθηκαν και οι πρώτες δικές της εικόνες, Οι πρώτες της μνήμες, οι πρώτες ιστορίες που χαράχτηκαν μέσα της και αργότερα μεταμορφώθηκαν σε ζωγραφική. Η ενότητα αποτελεί έναν διάλογο ανάμεσα σε ανθρώπους και δέντρα. Οι γέροντες του χωριού, οι γυναίκες κυρίως, γίνονται στην επιφάνεια του καμβά τοπία και κουβαλούν εποχές: σώματα-κορμοί, βλέμματα-σκιά, χέρια-κλαδιά που ποτέ δεν ξεριζώθηκαν. Μένοντας για πάντα στον τόπο τους, αφήνοντας αποτυπώματα στο χώμα, στον χρόνο, αλλά και στην ψυχή της ζωγράφου.

Στον τόπο της Κομοτηνής, φτιαγμένο από διαφορετικές στρώσεις και ετερόκλητα θραύσματα, έμπλεο μνήμης, πολιτισμών, σιωπών και χρωμάτων, η φύση, τυλιγμένη με τρυφερότητα ανθρωποκεντρική, ήταν πάντοτε οικεία σαν δεύτερο σπίτι. «Οι γιαγιάδες ήταν οι μεγάλες εκείνες μορφές που τα φρόντιζαν όλα με τον τρόπο τους, όπως τα δέντρα που προστατεύουν ό,τι γεννιέται από κάτω τους. Οι παππούδες, πιο πολύ σκιές στις αφηγήσεις, απόντες αλλά όχι χαμένοι – η μνήμη τους σπασμένη σε κομμάτια, μα πάντα ζωντανή». Πίσω από το σπίτι της γιαγιάς της ζωγράφου, οι γυναίκες στα χωράφια, μουσουλμάνες που έσπαγαν καπνό, ενώ εκείνη που τις φρόντιζε με έναν καφέ. Εικόνες απλές, αλλά βαθιές, μιας ήσυχης συνύπαρξης. Εικόνες πρωτογένειας, δύναμης και σοφίας που αναδύονται τώρα μέσα από αυτά τα έργα ξανά.

Τα έργα της ενότητας, ακρυλικά, λαδοπαστέλ, φύλλα καπνού και κολλάζ, εξέρχονται από τη γη, έχουν υφή, μνήμη, ζωή. Έχουν έντονο χρώμα, που δεν είναι κοσμητικό αλλά φωνή, ρυθμός και αφή. Το νερό τα διατρέχει επίσης, ως στοιχείο ροής και μνήμης. Οι κλωστές, τα αληθινά φύλλα καπνού, τα δέντρα λειτουργούν σαν φορείς βιωμάτων. Περισσότερο από απλά υλικά., αποτελούν  αποτυπώματα βίου, περνούν από τον πραγματικό κόσμο στον καμβά, όπως οι ιστορίες που περνούν από στόμα σε στόμα. Τα σχήματα είναι κλειστά, ανάγουν σε φωλιές πουλιών, υποδηλώνοντας την ανάγκη αγάπης, ζωής, προστασίας.

Οι γυναίκες-δέντρα ακούν και θυμούνται, βαδίζοντας πέρα από τη νοσταλγία. Και η Κομοτηνή που τις έσωσε και που τις ανέθρεψε, δεν αποτελεί ποτέ γεωγραφικό πλαίσιο ή αφηγηματικό φόντο, περισσότερο είναι η μυρωδιά, η ύλη και η μαρτυρία. Είναι το ποιητικό και μαζί το πολιτικό βλέμμα της ζωγράφου, που εγκαλεί έναν διάλογο ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό, στο παρελθόν και το παρόν, στην απώλεια και στη συνέχεια.

Ίρις Κρητικού

Η Ελένη Πεχλιβάνη με καταγωγή από την Κομοτηνή, σπούδασε ζωγραφική
στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με δάσκαλο τον Γιάννη
Ψυχοπαίδη και τον Τάσο Χριστάκη. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της
παρακολούθησε μαθήματα Χαρακτικής, Σκηνογραφίας και Φωτογραφίας.
Στο 4ο έτος των σπουδών της πηγαίνει με το πρόγραμμα “ERASMUS”στη
σχολή Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου
Halle στη Γερμανία.
Από το 2010 συνεργάζεται με το Μουσείο Μπενάκη στα εκπαιδευτικά
προγράμματα. Εχει λάβει σημαντικές διακρίσεις από Ελλάδα και εξωτερικό
για την παιδική ταινία «Οι Μαγικοί Κύκλοι της Γιαγιόι Κουσάμα» που
δημιούργησε με ομάδα παιδιών.
Επιλεγμένες Ομαδικές Ι θεματικές:
Art Athina,
5η
Μπιενάλε Ι Πεκίνου
Ν. Αφρική Ι Παγκόσμιο Κύπελλο,
“Nutridelicius Art” Ι επιμέλεια: Νίνα Φραγκοπούλου,
“Paper” European Center Ι επιμέλεια: Φιόνα Μουζακίτη, Δέσποινα
Σταύρου
1ο & 2o Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου Σκιών” που πας βρε Καραγκιόζη” Ι
επιμέλεια: Ίρις Κρητικού.
“Ύμνος εις την Ελευθερία” Ι επιμέλεια: Ίρις Κρητικού
Platforms – Project Independent – Art – Fair
“Ατοσσα τι ονειρεύεσαι” Ι Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννη Ι επιμέλεια:
Καλλιόπη Λιαδή
“Τα μαντήλια του αγώνα” Ι επιμέλεια: Ίρις Κρητικού
Έχει επίσης συμμετάσχει σε πολλές ακόμη ομαδικές εκθέσεις.
Συνεργάστηκε με την γκαλερί “7” και παρουσίασε αρκετές ατομικές εκθέσεις
σε Αθήνα και Κομοτηνή. Έργα της ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές. Επίσης,
αναπαραγωγές έργων της φιλοξενούνται στο Διοικητικό Εφετείο Κομοτηνής.
Από το 2015 ασχολείται και με την εικονογράφηση παιδικού βιβλίου. Ζει και
εργάζεται στην Αθήνα.