Ερευνήσαμε τη στρατιωτική κατήχηση των Ουκρανών παιδιών στις κατεχόμενες περιοχές – και όσα ανακαλύψαμε ξεπέρασαν κάθε προσδοκία

Τα στοιχεία που συγκέντρωσε η ερευνητική αποστολή του ΟΑΣΕ στις κατεχόμενες ουκρανικές περιοχές αποτυπώνουν, σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, μια συστηματική πολιτική ιδεολογικής κατήχησης και στρατιωτικοποίησης παιδιών υπό ρωσικό έλεγχο.

Οι συγγραφείς της έκθεσης σε πρώτο πληθυντικό:

Όταν μας ανατέθηκε να διερευνήσουμε τη συστηματική κατήχηση και στρατιωτικοποίηση των παιδιών που ζουν στις ουκρανικές περιοχές οι οποίες βρίσκονται υπό ρωσική κατοχή από το 2014, είχαμε ήδη μια γενική εικόνα της πολιτικής που εφαρμόζει το Κρεμλίνο στα κατεχόμενα εδάφη. Οι δύο από εμάς μεγαλώσαμε στη σοβιετοκρατούμενη Λετονία και στην Ανατολική Γερμανία και γνωρίζαμε από πρώτο χέρι τις μεθόδους της σοβιετικής «διαπαιδαγώγησης».

Ωστόσο, όσα διαπιστώσαμε στην Ουκρανία ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Τα στοιχεία που συγκεντρώσαμε αποκαλύπτουν μια συστηματική και εξαναγκαστική πολιτική της Ρωσικής Ομοσπονδίας, με στόχο τη σταδιακή εξάλειψη της ουκρανικής ταυτότητας των παιδιών που ζουν στις κατεχόμενες περιοχές.

Η αποστολή μας αποτέλεσε την έκτη ερευνητική αποστολή που συγκρότησε ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) από την έναρξη της ρωσικής εισβολής το 2022, προκειμένου να διερευνήσει πιθανές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται για τη δεύτερη αποστολή που επικεντρώθηκε αποκλειστικά στα παιδιά.

Η πρώτη είχε εξετάσει τις καταγγελίες για τη βίαιη μεταφορά ανηλίκων στη Ρωσία. Η δική μας αποστολή είχε ως στόχο να αξιολογήσει εάν η συμπεριφορά της Ρωσίας στις κατεχόμενες περιοχές παραβιάζει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, συμπεριλαμβανομένων των Συμβάσεων της Γενεύης και της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Κατά τη διάρκεια των τριών εβδομάδων της έρευνας συγκεντρώσαμε και αναλύσαμε μεγάλο όγκο στοιχείων. Μελετήσαμε εκθέσεις και ανακοινώσεις του ΟΗΕ, του ΟΑΣΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ λάβαμε μαρτυρίες τόσο διαδικτυακά όσο και διά ζώσης από νέους ανθρώπους που είχαν βιώσει ως παιδιά την πολιτική κατήχησης και στρατιωτικοποίησης στις κατεχόμενες περιοχές.

Παράλληλα, συνομιλήσαμε με εκπαιδευτικούς που δίδαξαν σε σχολεία υπό ρωσική κατοχή πριν καταφέρουν να διαφύγουν σε περιοχές που ελέγχονται από την ουκρανική κυβέρνηση. Κατά την επίσκεψή μας στο Κίεβο πραγματοποιήσαμε επίσης σειρά συναντήσεων με εκπροσώπους ουκρανικών κρατικών φορέων και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών.

Η έκθεσή μας, που παρουσιάστηκε στο Μόνιμο Συμβούλιο του ΟΑΣΕ στις 9 Ιουλίου, περιλαμβάνει συγκλονιστικές μαρτυρίες.

Σε μία από αυτές, ένας μάρτυρας περιγράφει πως ο διευθυντής του τοπικού σχολείου, συνοδευόμενος από βαριά οπλισμένους στρατιώτες, επισκεπτόταν τα σπίτια οικογενειών των οποίων τα παιδιά δεν φοιτούσαν στο σχολείο ή οι γονείς δεν είχαν ακόμη αποκτήσει ρωσικά διαβατήρια. Οι γονείς απειλούνταν με αφαίρεση της γονικής μέριμνας και με απομάκρυνση των παιδιών τους σε κρατικά ιδρύματα, εάν δεν συμμορφώνονταν με τις απαιτήσεις των κατοχικών αρχών. Υπό το βάρος αυτών των πιέσεων, πολλοί αναγκάστηκαν τελικά να υποχωρήσουν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν τόσο από τον ΟΗΕ όσο και από τον ΟΑΣΕ, το περιστατικό αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση. Αντιθέτως, αναδεικνύει ένα ευρύτερο σύστημα εξαναγκασμού που δεν στοχεύει μόνο τα παιδιά, αλλά ολόκληρες τις οικογένειές τους, με τη συνεργασία διαφορετικών κρατικών υπηρεσιών.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά, σύμφωνα με την έκθεσή μας, και η υποχρεωτική απόκτηση ρωσικής υπηκοότητας. Η διαδικασία αυτή αποτελεί κρίσιμο κρίκο μιας αλυσίδας που οδηγεί στη μελλοντική στρατιωτική θητεία, καθώς τα αγόρια που αποκτούν ρωσική υπηκοότητα καθίστανται υποχρεωτικά στρατεύσιμα μόλις συμπληρώσουν το 18ο έτος της ηλικίας τους.

Υπάρχουν πλέον επαρκή στοιχεία ότι αρκετοί από αυτούς δεν περιορίζονται στη συνηθισμένη στρατιωτική θητεία, αλλά αποστέλλονται στο μέτωπο, όπου αρκετοί έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους.

Η εκπαίδευση ως εργαλείο ιδεολογικής κατήχησης

Στα σχολεία των κατεχόμενων περιοχών η ουκρανική γλώσσα έχει ουσιαστικά απαγορευθεί, ενώ η χρήση της περιορίζεται σημαντικά και στη δημόσια και ιδιωτική ζωή.

Τα παιδιά διδάσκονται πλέον αποκλειστικά με βάση το ρωσικό κρατικό πρόγραμμα σπουδών, το οποίο, σύμφωνα με την έκθεση, περιλαμβάνει εκτεταμένη παραποίηση ιστορικών γεγονότων και έντονη ιδεολογική κατήχηση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το βιβλίο Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου, το οποίο αφιερώνει 29 σελίδες στη λεγόμενη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», παρουσιάζοντας τη ρωσική εισβολή ως αμυντική απάντηση απέναντι στη Δύση. Αντίστοιχα εγχειρίδια χρησιμοποιούνται ήδη από τις μικρότερες τάξεις στις κατεχόμενες περιοχές.

Η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό υλικό ως «κατάφωρη απόπειρα παράνομης ιδεολογικής κατήχησης μαθητών στη Ρωσία και στις ρωσοκρατούμενες ουκρανικές περιοχές».

Προετοιμάζοντας τους αυριανούς στρατιώτες

Η στρατιωτικοποίηση των παιδιών δεν περιορίζεται στη σχολική ύλη.

Από το σχολικό έτος 2023-2024 έχει καταστεί υποχρεωτικό το μάθημα «Βασικές Αρχές Ασφάλειας και Άμυνας της Πατρίδας», το οποίο περιλαμβάνει εκτεταμένη στρατιωτική εκπαίδευση.

Σύμφωνα με τα ευρήματα του ΟΗΕ, οι μαθητές παρακολουθούν έως και 170 ώρες στρατιωτικής εκπαίδευσης, όπου διδάσκονται τη χρήση χειροβομβίδων, τυφεκίων, αντιαρματικών εκτοξευτών και ελεύθερων σκοπευτικών όπλων.

Παράλληλα, η φιλοκυβερνητική νεολαιίστικη οργάνωση Movement of the First, που ιδρύθηκε το 2022 με πρωτοβουλία του Βλαντίμιρ Πούτιν, έχει επαναφέρει ένα σοβιετικού τύπου στρατιωτικό παιχνίδι, το οποίο εφαρμόζεται πλέον και στις κατεχόμενες ουκρανικές περιοχές.

Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος, τα παιδιά χωρίζονται σε «στρατούς», εκπαιδεύονται στη συναρμολόγηση όπλων, στη χρήση drones, σε ασκήσεις μάχης, ακόμη και σε επιχειρήσεις κυβερνοπολέμου και πληροφοριακών επιχειρήσεων.

Το Institute for the Study of War εκτιμά ότι οι δραστηριότητες αυτές αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου μηχανισμού που αποσκοπεί στη στρατιωτικοποίηση των ουκρανικών παιδιών, στην αποκοπή τους από την ουκρανική τους ταυτότητα και στη μελλοντική ένταξή τους στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.

Η ίδια η ρωσική ηγεσία δεν αποκρύπτει αυτή την πολιτική. Αντιθέτως, υψηλόβαθμοι Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν δημόσια υποστηρίξει ότι στόχος είναι η καλλιέργεια πατριωτισμού και η διαμόρφωση της ταυτότητας των παιδιών που ζουν στις κατεχόμενες περιοχές.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει η έκθεση του ΟΑΣΕ, πρόκειται για παιδιά ουκρανικής και όχι ρωσικής υπηκοότητας.

Τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η μεταβολή του εκπαιδευτικού συστήματος στις κατεχόμενες περιοχές παραβιάζει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, μεταξύ άλλων το Άρθρο 43 των Κανονισμών της Χάγης και το Άρθρο 50 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης.

Οι συντάκτες της έκθεσης καλούν τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει άμεσα και ουσιαστικά τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν τα ουκρανικά παιδιά όσον αφορά την ασφάλεια, την εθνική τους ταυτότητα και το δικαίωμα στην οικογενειακή ζωή.

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ένας από τους συνομιλητές τους στο Κίεβο:

«Οποιαδήποτε συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου δεν μπορενα αφορά μόνο τα χιλιόμετρα εδάφους».

Η έκθεση παρουσιάστηκε στο Μόνιμο Συμβούλιο του ΟΑΣΕ στις 9 Ιουλίου και οι συντάκτες της καλούν τη διεθνή κοινότητα να δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην προστασία της ταυτότητας, της εκπαίδευσης και της οικογενειακής ζωής των παιδιών στις κατεχόμενες περιοχές.

Πηγή: The Conversation. Το άρθρο υπογράφεται από μέλη της αποστολής του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), η οποία διερεύνησε την κατήχηση και στρατιωτικοποίηση παιδιών στις κατεχόμενες ουκρανικές περιοχές.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ανεπαρκής σωματική δραστηριότητα ευθύνεται για 3,2 εκατομμύρια θανάτους ετησίως ενώ αποτελεί την τέταρτη συχνότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως.

Το να περπατά κανείς τουλάχιστον 4.000 βήματα ημερησίως, μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, αν και «όσο περισσότερα βήματα κάνει κανείς, τόσο καλύτερα», σύμφωνα με μετα-ανάλυση πολλαπλών μελετών.

«Όσο περισσότερα βήματα κάνει κανείς περπατώντας, τόσο καλύτερα αποτελέσματα έχει στην υγεία του. Και η αύξηση σε βήματα, κατά 500/1000 την ημέρα ίσως συνδέονται με σημαντική μείωση θνησιμότητας» σημειώνει ο επικεφαλής της ανάλυσης, δρ. Μάσιεϊ Μπάναχ της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οτιδήποτε κάτω από 5.000 βήματα ημερησίως θεωρείται «καθιστική ζωή».

«Δείξαμε πως κάθε αύξηση βημάτων κατά 1000 την ημέρα σχετίζεται με 15% μείωση του κινδύνου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, και κάθε αύξηση βημάτων κατά 500 ημερησίως συνδέεται με μείωση 7% θανάτου από καρδιαγγειακή νόσο» διευκρινίζει ο Μπάναχ που είναι επίσης επίκουρος καθηγητής καρδιολογίας στη σχολή Ιατρικής του Τζον Χόπκινς.

Στα άτομα ηλικίας 60 ετών και άνω, το μέγεθος της μείωσης του κινδύνου θανάτου ήταν μικρότερο από αυτό που παρατηρήθηκε σε άτομα κάτω των 60 ετών. Σε όσους ήταν μεγαλύτερης ηλικίας παρατηρήθηκε μείωση του κινδύνου κατά 42% όταν περπατούσαν μεταξύ 6.000 και 10.000 βήματα την ημέρα, ενώ στους νεότερους ενήλικες η μείωση του κινδύνου ήταν κατά 49% εφόσον περπατούσαν 7.000 έως 13.000 βήματα την ημέρα.

Η μελέτη που δημοσιεύτηκε χθες, Τρίτη, στην επιστημονική επιθεώρηση European Journal of Preventive Cardiology, ανέλυσε τα δεδομένα περίπου 227.000 ανθρώπων από 17 έρευνες που διεξήχθησαν σε Αυστραλία, Ιαπωνία, Νορβηγία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες.

«Από όσο γνωρίζουμε, πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανάλυση που έχει γίνει μέχρι στιγμής» λέει ο Μπάναχ.

Η ομάδα από την ιατρική σχολή του Λοτζ στην Πολωνία και του Τζον Χόπκινς στο Μέριλαντ διαπίστωσαν πως το περπάτημα ωφελεί κάθε φύλο και ηλικία, ανεξαρτήτως του τόπου διαμονής.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ανεπαρκής σωματική δραστηριότητα ευθύνεται για 3,2 εκατομμύρια θανάτους ετησίως ενώ αποτελεί την τέταρτη συχνότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως.

Πηγή: CNN/BBC

Η Ευρώπη είναι στο επίκεντρο της κλιματικής κρίσης, το επιβεβαιώνουν η μια μετά την άλλη όλες οι επιστημονικές εκθέσεις. Χθες, ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO) και η ευρωπαϊκή υπηρεσία Copernicus Climate Change, δημοσιοποίησαν την ετήσια Έκθεσή τους για την Κλιματική Κατάσταση της Ευρώπης (State of Europe’s Climate 2022) στην οποία αναφέρεται ότι η ήπειρός μας θερμαίνεται με διπλάσια ταχύτητα από όσο ο υπόλοιπος πλανήτης. Μάλιστα, το 2022 η θερμοκρασία μετρήθηκε να είναι ήδη 2,3 βαθμούς Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά (1870) επίπεδα.

Σύμφωνα με την Έκθεση, περισσότεροι από 32.000 θάνατοι στην Ευρώπη συνδέονται με συμβάντα που ήταν απόρροια της κλιματικής κρίσης, η οποία επηρέασε αρνητικά την υγεία και άλλων 156.000 ανθρώπων.

Η νότια Ευρώπη και οι Άλπεις υφίστανται τις σοβαρότερες συνέπιες της κλιματικής κρίσης και απειλούνται από τους μεγαλύτερους κινδύνους. Το 2022, οι παγετώνες των Άλπεων είχαν ρεκόρ απώλειες μάζας. Και τα σενάρια για την εξέλιξη τού κλίματος δείχνουν ότι στη νότια Ευρώπη θα σημειωθούν οι μεγαλύτερες αυξήσεις ακραίων θερμοκρασιών άνω των 40 βαθμών Κελσίου.

Αξίζει να σημειώσουμε, τέλος, ότι ο MWO επισημαίνει κινδύνους από την υπερθέρμανση και τα φαινόμενα ξηρασίας για την ασφαλή λειτουργία των πυρηνικών εργοστασίων και εισηγείται να προσαρμοστούν επί το αυστηρότερο τα σχετικά πρωτόκολλα ασφαλείας τους.

Ολόκληρη η Έκθεση για την Ευρώπη εδώ.

Μικροπλαστικά έχει ανιχνευθεί στο ανθρώπινο αίμα για πρώτη φορά, με τους επιστήμονες να βρίσκουν τα μικροσκοπικά σωματίδια σχεδόν στο 80% των ανθρώπων που ελέγχθηκαν.

Η ανακάλυψη  – άρθρο στον  Guardian – δείχνει ότι τα σωματίδια μπορούν να ταξιδέψουν γύρω από το σώμα και μπορεί να εγκατασταθούν σε όργανα. Οι επιπτώσεις στην υγεία είναι ακόμη άγνωστες. Ωστόσο, οι ερευνητές ανησυχούν επειδή τα μικροπλαστικά προκαλούν βλάβη στα ανθρώπινα κύτταρα στο εργαστήριο και τα σωματίδια της ατμοσφαιρικής ρύπανσης είναι ήδη γνωστό ότι εισέρχονται στο σώμα και προκαλούν εκατομμύρια πρόωρους θανάτους ετησίως.

Τεράστιες ποσότητες πλαστικών απορριμμάτων απορρίπτονται στο περιβάλλον και τα μικροπλαστικά μολύνουν πλέον ολόκληρο τον πλανήτη, από την κορυφή του Έβερεστ έως τους βαθύτερους ωκεανούς. Οι άνθρωποι ήταν ήδη γνωστό ότι καταναλώνουν τα μικροσκοπικά σωματίδια μέσω της τροφής και του νερού, καθώς και την εισπνοή τους, και έχουν βρεθεί στα κόπρανα μωρών και ενηλίκων.

Η νέα έρευνα δημοσιεύεται στο περιοδικό Environment International και προσάρμοσε τις υπάρχουσες τεχνικές για την ανίχνευση και ανάλυση σωματιδίων τόσο μικρών όσο 0,0007 mm. Μερικά από τα δείγματα αίματος περιείχαν δύο ή τρεις τύπους πλαστικού.

Ο καθηγητής Dick Vethaak του πανεπιστημίου Vrije – ‘Αμστερνταμ, Ολλανδία – αναγνώρισε ότι η ποσότητα και ο τύπος του πλαστικού διέφεραν σημαντικά μεταξύ των δειγμάτων αίματος. «Πρόκειται για πρωτοποριακή μελέτη», είπε, που θα χρειαστεί πολύ περισσότερη δουλειά για να ολοκληρωθεί. Ο ίδιος δήλωσε ότι οι διαφορές μπορεί να αντικατοπτρίζουν την βραχυπρόθεσμη έκθεση πριν από τη λήψη των δειγμάτων αίματος, όπως η κατανάλωση από ένα φλιτζάνι καφέ με πλαστική επένδυση ή η χρήση πλαστικής μάσκας προσώπου.

«Το μεγάλο ερώτημα είναι τι συμβαίνει στο σώμα μας;» αναρωτήθηκε ο καθηγητής Vethaak. «Διατηρούνται τα σωματίδια στο σώμα; Μεταφέρονται σε ορισμένα όργανα; Και είναι αυτά τα επίπεδα αρκετά υψηλά για να προκαλέσουν ασθένεια; Πρέπει επειγόντως να χρηματοδοτήσουμε περαιτέρω έρευνα για να μπορέσουμε να μάθουμε».

Η νέα έρευνα χρηματοδοτήθηκε από τον Ολλανδικό Εθνικό Οργανισμό για την Έρευνα και την Ανάπτυξη της Υγείας και τις Κοινές Θάλασσες, μια κοινωνική επιχείρηση που εργάζεται για τη μείωση της πλαστικής ρύπανσης.

Η εκκένωση της Μακράς Γέφυρας το 1922. Μια ανέκδοτη έκθεση- ντοκουμέντο

 Γράφει ο ερευνητής Παντελής Αθανασιάδης 

Η άδικη εκκένωση της Ανατολικής Θράκης το 1922 από τους Έλληνες κατοίκους της, που ήταν ριζωμένοι εκεί από τα πανάρχαια χρόνια, αποτελεί μια ντροπή για την πολιτισμένη Ευρώπη, που δεν θα ξεπλυθεί ποτέ!!!

        Η απόφαση που έλαβαν στα Μουδανιά στις 18 Σεπτεμβρίου 1922 οι στρατηγοί, δηλαδή τα  εκτελεστικά όργανα των κυβερνήσεων της Αντάντ, για εκείνη τη βίαιη εθνοκάθαρση, παραμένει αιώνιο στίγμα ανεξίτηλο για κυβερνήσεις κατά παράδοση φιλικές προς την Ελλάδα.

        Για την εκκένωση της Ανατολικής Θράκης, που διατάχθηκε και έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα, υπό φοβερές καιρικές συνθήκες βροχής και χαλαζιού, έχουν γράψει διάφοροι συγγραφείς με πρώτον τον Αμερικανό Έρνεστ Χεμινγουέι.

*Η Μακρά Γέφυρα, το φημισμένο Ουζούν Κιοπρού

 Σήμερα θέλω να παρουσιάσω χωρίς σχόλια, μιαν αδημοσίευτη έκθεση του υποδιοικητή της Μακράς Γέφυρας Δημήτριου Αποστολίδη γραμμένη στις 25 Οκτωβρίου 1922.

Δώδεκα άτομα, τουλάχιστον τρία σπίτια αλλά και τις πηγές χρηματοδότησης του Χριστόδουλου Ξηρού ψάχνουν οι αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής προκειμένου να «ξεδοντιάσουν» τη νέα οργάνωση που έστηνε ο «Μανώλης» της 17Ν. Η σύλληψη του απότακτου αστυνομικού και του Αλβανού «Θεοχάρη» ανοίγουν νέους δρόμους στις έρευνες ενώ το κεντρικό πρόσωπο εξακολουθεί να παραμένει η 22χρονη φίλη του Χριστόδουλου Ξηρού, Αγγελική. Μέχρι στιγμής οι έφοδοι της Αντιτρομοκρατικής χθες το απόγευμα σε διαμέρισμα στα Σεπόλια όπου φέρεται να διέμενε ο Αλβανός που νοίκιασε τη γιάφκα της Αναβύσσου για λογαριασμό του Χριστόδουλου Ξηρού, στα δύο σπίτια του απότακτου ΕΚΑΜίτη στην ευρύτερη περιοχή της Μάνης όπως επίσης και τις αλυκές που είχε νοικιάσει από την εκκλησία μαζί με τους συγγενείς του δεν έφεραν αποτέλεσμα καθώς εκτός από ένα πιστόλι -ρέπλικα  στα Σεπόλια, δεν συγκεντρώθηκε άλλο αξιοποιήσιμο υλικό ή οπλισμός. Βέβαια, οι αστυνομικοί ερευνούν για δακτυλικά αποτυπώματα και Dna σε μια προσπάθεια να δουν ποια άλλα πρόσωπα είχαν σχέσεις με τον Αλβανό.

Πηγές, Καθημερινή, Πρώτο Θέμα

Στο μικροσκόπιο οι κλήσεις του απότακτου αστυνομικού

Οι αναλυτές της Αντιτρομοκρατικής θεωρούν κομβικό σημείο στις έρευνες τις επαφές που είχε ο Χρήστος Πατουχέας ειδικά μετά τη σύλληψη του Χριστόδουλου Ξηρού. Θεωρείται πρόσωπο – κλειδί και ο άνθρωπος που επικοινωνούσε με πολύ «κόσμο» και για το λόγο αυτό όλες οι τηλεφωνικές κλήσεις που έκανε ή δέχθηκε ο 54χρονος απότακτος αστυνομικός έχουν μπει στο μικροσκόπιο. Επίσης ερευνώνται οι σχέσεις του συγκεκριμένου ατόμου με βαρυποινίτες οι οποίοι λύνουν και δένουν μέσα στις φυλακές χωρίς όμως να έχουν απευθείας επαφή με τον Ξηρό για να μην «καρφωθούν».

Μάλιστα όπως αποκαλύπτει πηγή της Κατεχάκη στο protothema.gr πλέον, ένα μεγάλο μέρος των ερευνών στρέφεται μέσα στα σωφρονιστικά καταστήματα όπου φέρεται να έγινε το «πάντρεμα» ποινικών – Πυρήνων της Φωτιάς και Χριστόδουλου Ξηρού με επίκεντρο τρία άτομα που φέρονται να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με τη χρηματοδότηση και τον οπλισμό.

Τον 19ο αιώνα μια μεγάλη μορφή της αμερικανικής λογοτεχνίας ο Χένρι Γουόντσγουρθ Λονγκφέλοου είχε αποκαλέσει τη μουσική «παγκόσμια γλώσσα της ανθρωπότητας». Μια νέα έρευνα έρχεται να δείξει πως η μουσική έχει μια καθολική επίδραση στους ανθρώπους, η οποία ξεπερνά τα σύνορα και τις διαφορετικές κουλτούρες.

Καναδοί και Γερμανοί επιστήμονες συνέκριναν τις αντιδράσεις μιας απομονωμένης φυλής Πυγμαίων του Κογκό με τις αντιδράσεις των μοντέρνων κατοίκων του Μόντρεαλ στα ίδια μουσικά ακούσματα και συμπέραναν ότι, σε σημαντικό βαθμό, οι άνθρωποι αντιδρούν συναισθηματικά με παρόμοιους τρόπους σε αυτό που ακούνε.
Το πείραμα της… ζούγκλας

Ερευνητές των καναδικών πανεπιστημίων ΜακΓκιλ και Μόντρεαλ, καθώς και του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Βερολίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθέωρηση «Frontiers in Psychology», ταξίδεψαν στα βάθη των δασών της κεντρικής Αφρικής, όπου συνάντησαν τη φυλή Μπενζελέ των Πυγμαίων, οι οποίοι ζουν απομονωμένοι χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρισμό, ραδιόφωνο, τηλεόραση και άλλες σύγχρονες ανέσεις.

Οι επιστήμονες, αφού έβαλαν τους Πυγμαίους να ακούσουν διάφορα μουσικά κομμάτια και κατέγραψαν τις αντιδράσεις τους, έκαναν το ίδιο -με ακριβώς την ίδια μουσική- με μια ομάδα Καναδών που ζούσαν στο Μόντρεαλ. Η κοινή μουσική που άκουσαν οι δύο τόσο διαφορετικές ομάδες (40 Πυγμαίων και 40 Καναδών) περιλάμβανε τόσο «δυτικά» κομμάτια, όσο και μουσική των Μπενζελέ, συνολικά 19 μουσικά αποσπάσματα διάρκειας 30 έως 90 δευτερολέπτων.

Επειδή όλα τα μέλη της συγκεκριμένης φυλής Πυγμαίων τραγουδούν τακτικά για τελετουργικούς λόγους, οι ερευνητές -για λόγους σύγκρισης- περιέλαβαν στην ομάδα των καναδών εθελοντών μόνο ερασιτέχνες ή επαγγελματίες μουσικούς. Αν και οι δύο ομάδες ένιωσαν αρκετά διαφορετικά για το κατά πόσο μερικά κομμάτια μουσικής τούς φαίνονταν ωραία ή άσχημα, υπήρχε «ομοφωνία», τόσο σε υποκειμενικό (ψυχολογικό), όσο και σε αντικειμενικό (σωματικό) επίπεδο, κατά πόσο η μουσική ήταν ηρεμιστική ή διεγερτική.

Οι μουσικές

Η δυτική μουσική ήταν κυρίως κλασσική ορχηστρική (Μπραμς, Λιστ, Μέντελσον κ.α.) και περιλάμβανε αποσπάσματα από γνωστές κινηματογραφικές ταινίες (όπως ο «Πόλεμος των “Αστρων», η «Λίστα του Σίντλερ» και το «Ψυχώ»), καλύπτοντας μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων.

Η μουσική των Πυγμαίων ήταν πολυφωνική φωνητική μουσική, που αποσκοπεί στο να κατευνάσει τον θυμό ενός ενήλικα ή το κλάμα του μωρού, να ανακουφίσει τον πόνο του θανάτου, να ευχηθεί καλή τύχη σε έναν κυνηγό κ.α.

Οι ερευνητές ζήτησαν από τους Πυγμαίους και Καναδούς ακροατές να βαθμολογήσουν αυτά που άκουγαν και να εκφράσουν κατά πόσο τους έκαναν να νιώθουν ηρεμία ή το αντίθετο. Παράλληλα, οι επιστήμονες κατέγραφαν -μέσω βιοαισθητήρων- τις φυσιολογικές αντιδράσεις των ακροατών, όπως τους παλμούς της καρδιάς τους, τον ρυθμό της αναπνοής, τον ιδρώτα των χεριών τους κ.α.

«Η μεγάλη μας ανακάλυψη είναι ότι οι ακροατές από πολύ διαφορετικές ομάδες ανθρώπων αντέδρασαν με παρόμοιους τρόπους στο κατά πόσο η μουσική τούς ηρεμούσε ή τούς διέγειρε» δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Χάουκε Έγκερμαν. Όπως είπε, οι άνθρωποι φαίνονται να αντιδρούν παρόμοια στον ρυθμό της μουσικής, στον τόνο της και στο ηχόχρωμά της.

Η βασική διαφορά μεταξύ Πυγμαίων και Καναδών ακροατών ήταν ότι οι δεύτεροι δήλωσαν πως ένιωθαν μια πολύ μεγαλύτερη γκάμα συναισθημάτων, θετικών και αρνητικών, όταν άκουγαν τη δυτική μουσική «τους», από ότι οι Πυγμαίοι, όταν άκουγαν είτε τη δική τους, είτε τη δυτική μουσική. Αυτό πιθανώς οφείλεται, κατά τους επιστήμονες, στο ότι η μουσική παίζει διαφορετικό ρόλο στην κουλτούρα ενός Δυτικού από ότι στην κουλτούρα ενός Πυγμαίου.

«Τα αρνητικά συναισθήματα διαταράσσουν την αρμονία του δάσους στην κουλτούρα των Πυγμαίων, γι” αυτό θεωρούνται επικίνδυνα» δήλωσε η ερευνήτρια Ναταλί Φερνάντο, που μελετά την μουσική των Μπενζελέ εδώ και δέκα χρόνια.

«Αν ένα μωρό κλαίει, οι Μπενζελέ θα τραγουδήσουν ένα χαρούμενο τραγούδι, ενώ το ίδιο θα κάνουν και όταν οι άνδρες φοβούνται να πάνε για κυνήγι. Γενικά, η μουσική χρησιμοποιείται στην κουλτούρα τους για να εξοβελίσει όλα τα αρνητικά συναισθήματα, έτσι δεν είναι παράξενο που αισθάνονται πως όλη η μουσική που ακούνε, τους κάνει να νιώθουν ωραία».

Αντίθετα, στη Δύση οι άνθρωποι συχνά ακούνε μουσική που μπορεί να τους αγχώνει, να τους φοβίζει και γενικά να τους δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα.

tovima.gr

Οι επιστήμονες προειδοποιούν πως το κινητό όταν κοιμόμαστε πρέπει να είναι κλειστό και μακρυά από εμάς καθώς εκπέμπει ακτινοβολία το κινητό που βλάπτει την υγεία μας.

Επίσης, το κινητό το βράδυ σχετίζεται με προβλήματα ύπνου αλλά και… αϋπνίας.

Χρήστες κινητού που το βράδυ το χρησιμοποιούν ενδέχεται να μην μπορούν να κοιμηθούν μετά από την υπερένταση , να έχουν πονοκέφαλο και κατά συνέπεια να υποφέρουν από αϋπνία.

Ακόμα , αν η χρήση του κινητού είναι πολύ μεγάλη ενδέχεται μέχρι και… καρκίνο να προκαλέσει.

Εσείς θα ξανακοιμηθείτε με το κινητό δίπλα σας;

Αν ξεφύγουμε όμως από τον (απαισιόδοξο) επαρχιωτισμό μας θα πρέπει να παρατηρήσουμε κάτι άλλο. Οι χώρες στις οποίες οι κάτοικοί τους δηλώνουν ότι «τα πράγματα πάνε καλά», είναι λίγες. Είναι δε οι χώρες οι οποίες τώρα οδεύουν προς τον καπιταλισμό: στην Κίνα μόνο 8% δηλώνουν ότι τα πράγματα πάνε σε λάθος κατεύθυνση, στο Βιετνάμ 12%, η Ρωσία 38% κ.ά.

Στην καπιταλιστική Δύση

Στις ώριμες καπιταλιστικές περιοχές, δηλαδή στη Δύση, κυριαρχεί η απαισιοδοξία. Δεν αναφερόμαστε μόνο σε εκείνες που έχουν μνημόνιο ή αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα· δυσαρεστημένοι δηλώνουν 91% των Ισπανών, 90% των Ιταλών, 77% των Γάλλων. Μόνο ένας στους τρεις Αμερικανούς πιστεύει ότι η χώρα του κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, ενώ οι Βρετανοί είναι κάπως πιο αισιόδοξοι (43%). Γενικώς πάντως στις ανεπτυγμένες χώρες (με εξαίρεση τη Γερμανία) υπάρχει δυσθυμία για το μέλλον, σε αντίθεση με τις αναπτυσσόμενες· ακόμη και στη Νικαράγουα το 50% του πληθυσμού περιμένει ότι το μέλλον θα είναι καλύτερο.

Σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας «έξι χρόνια μετά την παγκόσμια κρίση και εν μέσω μιας άνισης ανάκαμψης οι λαοί του κόσμου παραμένουν μελαγχολικοί. Στα περισσότερα έθνη οι πολίτες λένε ότι η χώρα τους κινείται σε λάθος κατεύθυνση και οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι η οικονομία είναι σε κακή κατάσταση, σύμφωνα με την έρευνα του Pew Research Center που έγινε σε 44 χώρες και στην οποία απάντησαν 48.643 άτομα. Το 60% των ερωτηθέντων παγκοσμίως λέει ότι η οικονομία τους δεν πάει καλά. Το ποσοστό αυτό συμπεριλαμβάνει το 64% όσων ζουν σε ανεπτυγμένες χώρες και το 59% όσων είναι σε αναπτυσσόμενες χώρες. Μόνο στις αναδυόμενες οικονομίες υπάρχει κάποια ικανοποίηση για την οικονομική κατάσταση: το 51% των ερωτηθέντων απάντησε ότι η οικονομία πάει καλά… Αν το δούμε περιφερειακά ένα ποσοστό 88% των Ευρωπαίων λένε ότι η οικονομία τους δεν πάει καλά, όπως και το 76% των κατοίκων της Μέσης Ανατολής και το 60% της Λατινικής Αμερικής. Οι Αφρικανοί είναι διχασμένοι με 51% να βλέπουν τις οικονομίες τους να πηγαίνουν καλά και 47% να πηγαίνουν άσχημα. Οι πιο αισιόδοξοι είναι οι Ασιάτες, το 63% των οποίων θεωρούν ότι οι οικονομίες τους πάνε καλά…».

Αν και για το 2015 το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο περιμένει 4% ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας (2,4% στις ανεπτυγμένες και 5,2% στις αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες), η απαισιοδοξία για τις οικονομικές προοπτικές παραμένει. Για τον επόμενο χρόνο, οι Ελληνες κρατούν τα ηνία του πεσιμισμού και σε ό,τι αφορά την οικονομία: Το 53% λέει ότι θα είναι χειρότερα τα πράγματα (19% καλύτερα). Δεύτεροι έρχονται οι Γάλλοι (48% λένε χειρότερα), οι Λιβανέζοι (46%) και οι Παλαιστίνιοι (44%).

Πολιτική ρευστότητα

Αυτή η καθολική δυσθυμία μπορεί να είναι αίτιο της πολιτικής ρευστότητας που επικρατεί στις ανεπτυγμένες χώρες και κάθε ηγέτης μετά την πάροδο μικρού χρονικού διαστήματος μοιάζει ανεπαρκής. Πηγή της δε πιθανότατα είναι η ανασφάλεια που νιώθει ο πληθυσμός, ειδικά εκείνοι που κατά κανόνα ψηφίζουν και μετέχουν ενεργά στις πολιτικές διεργασίες, δηλαδή η μεσαία τάξη.

Ο στρατηγικός αναλυτής και ιστορικός Εντουαρντ Λούτβακ αποδίδει αυτή την ανασφάλεια στον «τούρμπο καπιταλισμό», όπως βάφτισε το υπάρχον οικονομικό σύστημα σε ένα σημαντικό του βιβλίο και τιτλοφορήθηκε στα ελληνικά επί το… αριστερότερον «Αχαλίνωτος καπιταλισμός. Νικητές και ηττημένοι της παγκόσμιας οικονομίας» (εκδ. Α.Α. Λιβάνη).

«Εχει παρατηρηθεί από παλιά», γράφει το ανώτατο στέλεχος του Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών της Ουάσιγκτον, Εντουαρντ Λούτβακ, «ότι η αμερικανική εκδοχή του καπιταλισμού-στροβίλου που ωθείται από την τεχνολογία καταδικάζει τους λιγότερο ειδικευμένους εργαζόμενους σε μια ζωή στάσιμων ή συνεχώς μειούμενων εισοδημάτων… Αυτό όμως που δεν έχει υπολογιστεί, ούτε προς τις φανερές επιπτώσεις του, είναι το γεγονός ότι η αναστάτωση και η αποδιοργάνωση που επιφέρει ο καπιταλισμός-στρόβιλος, με τις επιταχυνόμενες διαρθρωτικές αλλαγές του, καταδικάζει πολλούς εργαζόμενους Αμερικανούς, ανεξαρτήτως επαγγελματικών ικανοτήτων και ειδίκευσης, σε μια ζωή χρόνιας οικονομικής ανασφάλειας. Καθώς ολόκληρες βιομηχανίες ακμάζουν και παρακμάζουν με ρυθμό απείρως γρηγορότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν, και εταιρείες επεκτείνονται, συρρικνώνονται, συγχωνεύονται, διασπώνται, πραγματοποιούν απολύσεις και αναδιοργανώνονται με πρωτοφανή ταχύτητα, όλοι οι υπάλληλοί τους –με εξαίρεση εκείνους που βρίσκονται στα ανώτατα διοικητικά επίπεδα– πρέπει να πηγαίνουν κάθε μέρα στη δουλειά τους μη γνωρίζοντας αν θα το κάνουν και την επομένη. Κι αυτή η αβεβαιότητα εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη κι όταν η ανεργία είναι κάτω από 5%, πράγμα που συμβαίνει σήμερα, διότι η προοπτική της ανεύρεσης οποιασδήποτε εργασίας δεν είναι καθόλου καθησυχαστική σε σχέση με την ασφάλεια που αισθάνεται κανείς όταν ξέρει πως δεν πρόκειται να χάσει τη δουλειά του…».

Δημιουργική καταστροφή

«Η δημιουργική καταστροφή απαρχαιωμένων ειδικοτήτων, εμπορικών συναλλαγών, επιχειρήσεων και ολόκληρων βιομηχανιών, η οποία προκαλείται από τον ανταγωνισμό», σημειώνει ο Λούτβακ, «έχει πλέον την τάση να καλύπτει μονάχα ορισμένα χρόνια, αντί για μια – δυο γενιές (όπως παλιότερα)· μερικές φορές μάλιστα πολύ λίγα χρόνια. Ο ίδιος ταχύς ρυθμός μεταβολών που αυξάνει την παγκόσμια ευημερία, που επιτρέπει στα φτωχότερα έθνη και τις γεωγραφικές περιοχές να αναπτυχθούν και που ταυτόχρονα προσφέρει ευκαιρίες στα επιχειρηματικά μυαλά σε ολόκληρο τον κόσμο να δράσουν, από την άλλη πλευρά ξεπερνά, με πολύ σκληρό τρόπο, τα όρια προσαρμογής των ατόμων, των οικογενειών και των κοινοτήτων».

Γράφαμε και την προηγούμενη εβδομάδα ότι η μεγαλύτερη πρόκληση του επιταχυνόμενου καπιταλισμού είναι η δυνατότητα προσαρμογής των ατόμων στις απαιτήσεις του. Ο καπιταλισμός πέτυχε (και αντίπαλα σ’ αυτόν συστήματα απέτυχαν) γιατί είναι το μόνο σύστημα που μέχρι στιγμής ξέρουμε το οποίο όχι μόνον επιτρέπει, αλλά επιβραβεύει την καινοτομία και την αλλαγή προς το παραγωγικότερον. Η πρόοδος της τεχνολογίας, όμως, και κυρίως η δικτύωση του κόσμου επιτάχυνε αυτή τη διαδικασία τρομακτικά. Η επιτάχυνση κάνει μεγάλες μάζες πληθυσμού, ειδικά στη Δύση, να νιώθουν ότι απειλούνται από την πρόοδο. Αυτό δημιουργεί σε πρώτη φάση πολιτική ρευστότητα εντός του συντεταγμένου πολιτικού συστήματος και πιθανότατα μετά απόρριψη και καταφυγή (έστω ανέφικτη) σε αντιδραστικές λύσεις.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής