Αργεντινή – Art Point View https://artpointview.gr Ο,τι αξιζει να διαβαστει. Ό,τι αξιζει να συγκρατησουμε. Wed, 30 Mar 2016 00:22:04 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.0.5 https://artpointview.gr/wp-content/uploads/2021/06/cropped-198681555_595925154721720_6047423090799556279_n-32x32.png Αργεντινή – Art Point View https://artpointview.gr 32 32 97489809 Ο ΟΗΕ παίρνει τα Φώκλαντ από τη Βρετανία και τα δίνει στην Αργεντινή https://artpointview.gr/2016/03/30/%ce%bf-%ce%bf%ce%b7%ce%b5-%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b1-%cf%86%cf%8e%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7-%ce%b2%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%af/ Wed, 30 Mar 2016 00:22:04 +0000 http://www.globalview.gr/?p=54548 Ήταν στις 2 Απριλίου του 1982 όταν η Αργεντινή ξεκίνησε τον πόλεμο στη Μεγάλη Βρετανία, διεκδικώντας τα παγωμένα βράχια των νήσων Φώκλαντ. Έπειτα από 74 μέρες πολέμου, στις 14 Ιουνίου 1982, το Λονδίνο της Μάργκαρετ Θάτσερ αποκατέστησε την κυριαρχία του στα νησιά του Νότιου Ατλαντικού Ωκεανού, που αποτέλεσαν μήλο της έριδας ανάμεσα στις δύο χώρες.

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά ο πόλεμος για τα Φώκλαντ αναζωπυρώνεται και πάλι, αφού η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Όρια της Υφαλοκρηπίδας, βασιζόμενη σε μία έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών της Αργεντινής, αύξησε το εύρος των υδάτων της χώρας κατά 1,7 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, βάζοντας εντός συνόρων της και τις επίμαχες νήσους Φώκλαντ.

Η απόφαση του ΟΗΕ  για τα όρια της υφαλοκρηπίδας, ήρθε ύστερα από αίτημα που είχε υποβάλει το 2009 η Αργεντινή, ζητώντας να καθοριστεί το όριο των χωρικών υδάτων της σε 200 έως 350 μίλια από τις ακτές της.

Ανακοινώνοντας την απόφαση του ΟΗΕ την Τρίτη, η υπουργός Εξωτερικών της Αργεντινής Susana Malcorra, δήλωσε: «Επιβεβαιώνουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα πάνω από στους πόρους της υφαλοκρηπίδα μας».

Σε μία πρώτη αντίδραση η Μεγάλη Βρετανία απέρριψε τις αξιώσεις της Αργεντινής στα ύδατα που περιβάλλουν τα Φώκλαντ, μετά την απόφαση του ΟΗΕ που επεκτείνει τη θαλάσσια επικράτεια της Αργεντινής κατά 35%.

H Ντάουνινγκ Στριτ χαρακτήρισε την απόφαση «μη δευσμετική» ως προς το νομικό της σκέλος, σημειώνοντας πως η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών «δεν έχει δικαιοδοσία επί της εθνικής κυριαρχίας».

Κύκλοι της κυβέρνησης Κάμερον σχολίασαν, υποβαθμίζοντας την απόφαση, ότι «αυτό που είναι σημαντικό είναι τι σκέφτονται για αυτή οι ίδιοι οι κάτοικοι των νήσων Φώκλαντ». «Έχουν καταστήσει σαφές ότι θέλουν να παραμείνουν στην επικράτεια του Ηνωμένου Βασιλείου και θα υπερασπιστούν το δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την τύχη τους», σημείωσαν οι ίδιες πηγές.

 

]]> 54548 Αλεχάντρα Πισαρνίκ – Εξορία – ποίηση https://artpointview.gr/2014/11/08/ Sat, 08 Nov 2014 11:55:32 +0000 http://www.globalview.gr/?p=2029 Εξορία
Στον Ραούλ Γουστάβο Αγίρε
Από τη συλλογή «Οι χαμένες περιπέτειες», 1958

Αυτή η μανία να με θέλουν άγγελο,
δίχως ηλικία,
δίχως θάνατο όπου να ζω,
δίχως συμπόνια για τ’ όνομά μου
ούτε για τα κόκκαλά μου που κλαίνε περιπλανώμενα.

Και ποιος δεν έχει μιαν αγάπη;
Και ποιος δεν χαίρεται ανάμεσα σε παπαρούνες;
Και ποιος δεν διαθέτει μια φωτιά, έναν θάνατο,
έναν φόβο, κάτι φριχτό,
κι ας είναι με φτερά
κι ας είναι με χαμόγελα;

Ολέθριο παραλήρημα ν΄αγαπάς μια σκιά.
Η σκιά δεν πεθαίνει.
Κι η αγάπη μου
αγκαλιάζει μόνο αυτό που κυλά
σαν λάβα της κόλασης:
μια σιωπηλή στοά,
φαντάσματα σε γλυκιά διέγερση,
ιερείς από αφρό,
και πάνω απ’ όλα άγγελοι,
άγγελοι ωραίοι σαν μαχαίρια
που υψώνονται τη νύχτα
και ρημάζουν την ελπίδα.

Χρόνια υπέροχα και από εδώ στους αγαπημένους μου.

 

 

http://amarouv.blogspot.gr/p/blog-page_7.html

 

Η Αλεχάντρα Πισαρνίκ είναι μια από τις πιο πρωτότυπες ποιητικές φωνές του 20ού αιώνα στην Λατινική Αμερική. Δεν είχε μιμητές ούτε συνεχιστές. Διαπότισε, εντούτοις, το ποιητικό γίγνεσθαι πρώτα απ’ όλα της Αργεντινής. Μακριά από ευφημισμούς «καταραμένη», «σκοτεινή», «ασυνάρτητη», κινείται μεταξύ υπερ-ρομαντισμού, εξπρεσιονισμού και σουρεαλισμού, είδος εν αφθονία στην Αργεντινή Γραμματεία στον περασμένο αιώνα.

Μετά την Αλφονσίνα Στόρνι και τις αδελφές Βικτόρια και Σιλβίνα Οκάμπο, που σημάδεψαν τα Αργεντινά Γράμματα στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα η μεν και σχεδόν όλον τον αιώνα οι δε, συνεισφέροντας πολλαπλά στην εδραίωση του μοντερνισμού στη χώρα τους, η Αλεχάντρα Πισαρνίκ είναι η επόμενη μεγάλη γυναικεία ποιητική φωνή στην Αργεντινή στις δεκαετίες ’50 και ’60. Εντούτοις, το έργο της, εσωστρεφές και ενδοσκοπικό, επηρεασμένο από τους Γάλλους Ρεμπώ, Μπωντλαίρ και Μαλαρμέ, αλλά και Μπλανσώ και Μπασελάρ, καθώς και από τους Γερμανούς ρομαντικούς όπως ο Φρήντριχ Χέντερλιν, δεν εντάσσεται στην «γενιά του ‘60» στην Αργεντινή, γενιά που την απασχόλησε το αστικό τοπίο και η πραγματικότητά του, μαζί με την πολιτική. Η Πισαρνίκ διαρρηγνύει τους δεσμούς της με τις προϋπάρξασες ομότεχνές της, εισάγοντας την βιαιότητα και τον σαδισμό, όπως στην Αιμοσταγή κόμισσα, το ερμητικό και κλειστοφοβικό περιβάλλον, τη νύχτα και το σκότος ως τέλος, ως θανάτια κατάληξη, τη σιωπή.

Πλην, η Πισαρνίκ δεν παρέμεινε στην Ιστορία της Λογοτεχνίας ως εμβληματική μορφή για αυτά τα στοιχεία, αλλά διότι συνιστά φωνή εξαιρετικά πρωτότυπη, κύριο μέλημά της είναι η γλώσσα και η χρήση της. Πειραματίζεται ρηξικέλευθα με την ποιητική φόρμα κι ανατρέπει έννοιες, αιφνιδιάζοντας (κάνει τόση μοναξιά, όχι έχει, επικρατεί, υπάρχει, αλλά κάνει).

Από άλλη σκοπιά, το έργο της Πισαρνίκ προσφέρει γραπτά υψηλής πυκνότητας και
έντασης σε νοήματα, διερευνώντας συνεχώς τα όρια της γλώσσας (-«Μην με παραδίνεις καταθλιμμένη νύχτα στην ασπράδα του μεσημεριού»-)

Δήλωσε η Πισαρνίκ: «η μοναδική δυνατή κατοικία του ποιητή είναι η λέξη».-

]]> 2029