Την τιμητική διάκριση, εκ μέρους του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, απένειμε ο πρεσβευτής της Ελλάδας στις ΗΠΑ, Χρίστος Παναγόπουλος, ο οποίος εξήρε το έργο και την προσφορά του Ελληνοαμερικανού καθηγητή, του «πατέρα της νανοτεχνολογίας», όπως ονομάστηκε από διεθνείς επιστημονικούς κύκλους.

«Είναι μεγάλη τιμή για μένα να λαμβάνω αυτό το βραβείο από την πατρίδα μου, την Ελλάδα. Σπούδασα στην Ελλάδα και τα χρόνια που πέρασα εκεί άλλαξαν τη ζωή μου για πάντα» δήλωσε ο κ. Αλιβιζάτος και πρόσθεσε: «Θέλω να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη σε όλους τους Έλληνες για την επιρροή που άσκησαν πάνω μου όταν ήμουν νέος, η οποία με βοήθησε αργότερα στη ζωή μου να προχωρήσω σε επιστημονικά επιτεύγματα. Θέλω ακόμη να πω στους πολίτες της Ελλάδας πως όλοι ελπίζουμε να διατηρήσουν την αισιοδοξία τους για το μέλλον και να δημιουργήσουν κάτι ιδιαίτερο στη χώρα».

Ο κ. Αλιβιζάτος συσχέτισε ακόμη την επιστήμη του με την Αρχαία Ελλάδα, σημειώνοντας ότι «όπως όλα τα σπουδαία πράγματα, έτσι και η νανοτεχνολογία βρίσκει τις απαρχές της στη σκέψη του Δημόκριτου, ο οποίος διατύπωσε μια πρώιμη ατομική θεωρία».

Καθηγητής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας και από το 2009, διευθυντής του Εθνικού Εργαστηρίου Λόρενς Μπέρκλεϊ των ΗΠΑ, ο κ. Αλιβιζάτος ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 2013. Γεννήθηκε στο Σικάγο το 1959 και σε ηλικία δέκα ετών μετακόμισε οικογενειακώς στην Αθήνα, όπου φοίτησε στο γυμνάσιο και έμαθε καλύτερα ελληνικά και μελέτησε τον ελληνικό πολιτισμό. Στη συνέχεια, επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου σπούδασε και έκανε μια λαμπρή καριέρα. Θεωρείται αυθεντία σε παγκόσμιο επίπεδο στον τομέα της νανοτεχνολογίας και γενικότερα της χημείας. Είναι κάτοχος αρκετών επιστημονικών διακρίσεων και βραβείων. Επίσης, είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και αρκετών επιστημονικών φορέων.

Πηγή, Ημερησία

Η τελετή λήξης του  Φεστιβάλ διοργανώθηκε υπό την αιγίδα και την ενεργό συμμετοχή του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στο Τορόντο.
Η Ελληνίδα σκηνοθέτις, Μαρία Ντούζα, δήλωσε συγκινημένη για το βραβείο σημειώνοντας: «Ήταν μεγάλη μου τιμή και χαρά να συμμετέχω στο Φεστιβάλ της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τορόντο με την ταινία μου, που έκανε τη διεθνή της πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ το 2013 και ολοκληρώνει ένα μεγάλο φεστιβαλικό κύκλο πάλι σε μια πόλη του Καναδά. Με συγκίνησε η πολύ δυναμική ελληνική παροικία που αγκάλιασε την ταινία συμμετέχοντας στις προβολές και τις συζητήσεις που ακολούθησαν, και πραγματικά ανυπομονώ να επιστρέψω στον Καναδά».

Συγχαίροντας την Μαρία Ντούζα για την επιτυχία της, ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Τορόντο, Αλέξανδρος Ιωαννίδης, υπογράμμισε την σημασία του Φεστιβάλ, ως του σημαντικότερου φορέα προβολής πολιτισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον Καναδά.

Ιστορία οικογενειακής συμφιλίωσης

Στην υπόθεση της ταινίας, η Ελένη (Μυρτώ Αλικάκη), καθηγήτρια καρδιολογίας στο Λονδίνο, έχει αποξενωθεί από τον πατέρα της, Κυριάκο (Ηλία Λογοθέτη), τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, από τότε που άφησε την Ελλάδα για να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αγγλία. Έπειτα από μία απρόσμενη εξέλιξη που κλονίζει τον γάμο της, αποφασίζει να επιστρέψει μαζί με την κόρη της στη γενέτειρά της, με αφορμή πασχαλινές διακοπές.

Εκεί, ωστόσο, έρχεται αντιμέτωπη με τις απροσδόκητες και άβολες για εκείνη επιλογές του πατέρα της, καθώς βρίσκει στο πατρικό της εγκατεστημένη μία γυναίκα από τη Σερβία. Σε πρώτο επίπεδο, «Το Δέντρο και η Κούνια» συνιστά μία ιστορία οικογενειακής συμφιλίωσης, η οποία αντλεί την έμπνευσή της από αληθινά περιστατικά. Με φόντο, ωστόσο, τις παλιότερες αλλά και τις νεότερες μετακινήσεις των ανθρώπων στα Βαλκάνια, η ταινία της Μαρίας Ντούζα συνυφαίνει σύγχρονη πραγματικότητα και πρόσφατη ιστορία σε έναν μοντέρνο μύθο πάνω στην αέναη μετακίνηση των ανθρώπων, τη μετάνοια, την αποδοχή και την αγάπη.