Οι Γερμανοί προσέρχονται στις κάλπες αυτήν την Κυριακή, 8 Οκτωβρίου, για να εκλέξουν τοπικές κυβερνήσεις στα κρατίδια της Εσσης (στα δυτικά) και της Βαυαρίας (στον νότο).

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η εθνολαϊκιστική δεξιά αναμένεται να δει τα ποσοστά της να ενισχύονται, καθώς το κόμμα της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) κινείται πια κοντά στο 17% στην Εσση (από 13% που είχε εξασφαλίσει στις προηγούμενες εκλογές του 2018) και πέριξ του 14% στη Βαυαρία (από 10% που είχε λάβει στις προηγούμενες κάλπες), ενώ ειδικότερα στη Βαυαρία σημαντικά υψηλό εκτιμάται πως θα είναι και το ποσοστό των ευρισκόμενων στα δεξιά των Χριστιανοκοινωνιστών/CSU, Ελευθέρων Ψηφοφόρων (Freie Wähler) του Χούμπερτ Αϊβανγκερ.

Επειτα από δύο χρόνια στην εξουσία, τα κόμματα του τρέχοντος γερμανικού ομοσπονδιακού κυβερνητικού συνασπισμού (SPD, Πράσινοι, FDP) περιμένουν να δουν –με συγκρατημένη ανησυχία– τι θα βγάλει η κάλπη αυτήν την Κυριακή, προσεγγίζοντας τις κρατιδιακές εκλογές ως ανεμοδείκτη για όσα θα ακολουθήσουν στον δρόμο προς τις ευρωεκλογές του 2024 και, εν συνεχεία, τις γερμανικές ομοσπονδιακές κάλπες του 2025.

Στις τάξεις του AfD στον αντίποδα, το κλίμα είναι μάλλον πανηγυρικό.

«Εδώ στη δυτική Γερμανία, για πρώτη φορά έπειτα από 10 χρόνια, κάτι κινείται», δηλώνει ο Ρόμπερτ Λάμπρου, επικεφαλής (της κοινοβουλευτικής ομάδας) του AfD στην Εσση, μιλώντας στο Politico.

Οπως θα μπορούσε να υποθέσει κανείς βάσει επωνύμου, ο κ. Λάμπρου είναι Ελληνας ή, πιο ορθά, ελληνικής καταγωγής, καθώς έχει Ελληνα πατέρα και Γερμανίδα μητέρα.

Ο Ρόμπερτ Λάμπρου γεννήθηκε το 1967 στο Μίνστερ της δυτικής Γερμανίας, όπου πήγε σχολείο και σπούδασε (διοίκηση επιχειρήσεων). Τη δεκαετία του 1990 ξεκίνησε να εργάζεται ως υπάλληλος σε επιχειρήσεις (στα τμήματα πωλήσεων και μάρκετινγκ). Με την πολιτική ωστόσο, θα άρχιζε να ασχολείται τα χρόνια της ευρωκρίσης.

Τον Μάρτιο του 2013, ο Λάμπρου βρέθηκε για πρώτη φορά σε συγκέντρωση του AfD. Η παράταξη της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (Alternative für Deutschland) είχε συσταθεί μόλις έναν μήνα νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του 2013. Την περίοδο εκείνη, ο Λάμπρου ήταν κομματικά «άστεγος» πλην όμως όχι και αδιάφορος. Αντιθέτως, ο ίδιος ήξερε τι ήθελε… ή μάλλον τι δεν ήθελε. Οπως όλοι οι πρώιμοι υποστηρικτές του AfD, έτσι και εκείνος δεν ήθελε να δοθούν «γερμανικά χρήματα» για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας. Εάν για την Ανγκελα Μέρκελ δεν υπήρχαν τότε άλλες εναλλακτικές («alternativlos») πέρα από τη διάσωση της Ελλάδας εντός του ευρώ, για τον Λάμπρού από την άλλη πλευρά η εναλλακτική επιλογή ήταν – κυριολεκτικά και μεταφορικά– το AfD (το «Alternative» στο όνομα του οποίου είναι η απάντηση σε εκείνο το «alternativlos» της Μέρκελ) και το ζητούμενο η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Κάπως έτσι λοιπόν, μέσα στον «πυρετό» της ευρωκρίσης, ο Λάμπρου –ένας ελληνικής καταγωγής πρώην ψηφοφόρος των Πρασίνων από τη δυτική Γερμανία, ο οποίος είχε μάλιστα περάσει ως κομματικό μέλος και από τις τάξεις του SPD– βρέθηκε στις τάξεις του AfD… όπου και παρέμεινε. Μπορεί μεν η ευρωκρίση να τελείωσε, θα ακολουθούσαν δε στην πορεία και άλλες προκλήσεις που θα κρατούσαν το AfD ενωμένο και ανερχόμενο… με κυριότερη μεταξύ αυτών προφανώς την πρόκληση του μεταναστευτικού.

Για την ιστορία, το AfD πήρε μέρος για πρώτη φορά σε ομοσπονδιακές εκλογές πριν από ακριβώς δέκα χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 2013, εξασφαλίζοντας τότε κάτω από 5% και… μηδενικές έδρες στην Μπούντεσταγκ.

Την ίδια χρονιά, η Εναλλακτική για τη Γερμανία πήρε μέρος για πρώτη φορά και στις κρατιδιακές εκλογές στην Εσση εξασφαλίζοντας 4% και «μηδενικές» έδρες στην τοπική βουλή.

Δέκα χρόνια μετά, το AfD έχει ξεπεράσει δημοσκοπικά το 20% σε εθνικό επίπεδο και προσεγγίζει το 17% στην Εσση.

«Το AfD είναι η μοναδική συντηρητική δύναμη σήμερα στη Γερμανία», διακηρύσσει από την πλευρά του ο Ρόμπερτ Λάμπρου, αναμένοντας τα αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής.

Γιώργος Σκαφιδάς/ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο Φρίντριχ Μερτς –   αρχηγός του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CDU της Γερμανίας – υπενθύμισε στα μέλη του κόμματος και γενικότερα ότι το κεντροδεξιό κόμμα του οποίου ηγείται, βρίσκεται πλέον σε δεινή θέση. Ο Μερτς δήλωσε σε συνέντευξή του την περασμένη Κυριακή ότι το CDU θα ήταν ανοιχτό στο να συνεργαστεί με το ακροδεξιό κόμμα Alternative für Deutschland, τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο.

“Είναι φυσικό να αναζητήσουμε τρόπους για να διασφαλίσουμε ότι θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε” σε μέρη όπου μέλη του AfD κερδίζουν τις τοπικές εκλογές, δήλωσε ο Μερτς.

Κατά τη διαδικασία αυτή, αναγνώρισε εμμέσως την πραγματικότητα ότι το AfD συγκεντρώνει δημοσκοπικά περίπου 20% σε εθνικό επίπεδο και περίπου 30% στην ανατολική Γερμανία. Αλλά έσπασε επίσης ένα ταμπού κατά της αποδοχής από το mainstream ενός κόμματος που, έχει υιοθετήσει μια “ανοιχτά ξενοφοβική, αντιδημοκρατική, φιλοκρεμλινική ατζέντα”.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Mερτς αντιμετώπισε αντιδράσεις τόσο εντός όσο και εκτός του CDU, και το πρωί της Δευτέρας χρησιμοποίησε το Twitter για να κάνει πίσω. “Η απόφασή μας παραμένει: Δεν θα υπάρξει καμία συνεργασία με το AfD, ούτε και σε κοινοτικό επίπεδο”, έγραψε στο Twitter.

Αλλά η ζημιά είχε γίνει. Ο Μερτς ελπίζει να γίνει καγκελάριος της Γερμανίας το 2025 και η μεγαλύτερη πρόκληση για να νικήσει τον κυβερνητικό αριστερό συνασπισμό θα είναι να κρατήσει ενωμένο ένα κόμμα στο οποίο τα μέλη των δυτικών κρατιδίων αντιμετωπίζουν το AfD ως “ανέγγιχτο”, ενώ εκείνα των ανατολικών κρατιδίων το αντιμετωπίζουν ως “γεγονός της ζωής”.

Η ιστορία του Deutschland Ticket δείχνει πόσο περίπλοκη είναι η πρόοδος σε μια χώρα, αλλά και πώς μερικές φορές οι πολιτικοί στη Γερμανία μπορούν να βρουν λύσεις που δεν έψαχναν καν.

Η επανάσταση φτάνει στην ώρα της

Το Deutschland Ticket της Γερμανίας θα τεθεί σε ισχύ την 1η Μαΐου, προσφέροντας ενιαίο μηνιαίο εισιτήριο για τη χρήση των περιφερειακών τρένων και των τοπικών μέσων μαζικής μεταφοράς σε όλη τη χώρα.

Το εισιτήριο είναι διαθέσιμο μόνο με συνδρομή έναντι 49 ευρώ το μήνα. Πρόκειται για ένα σχέδιο που ο υπουργός Μεταφορών του κρατιδίου της Έσσης, Tarek Al-Wazir, από το κόμμα των Πρασίνων, χαρακτήρισε “τη μεγαλύτερη επανάσταση στις δημόσιες συγκοινωνίες” που έχει γίνει ποτέ. Τα όρια των πόλεων, τα περιφερειακά σύνορα, τα όρια των ναύλων, ακόμη και ορισμένα διεθνή σύνορα δεν θα έχουν πλέον σημασία, είπε.

Προς το παρόν, η συνδρομή έχει το παρατσούκλι “εισιτήριο των 49 ευρώ”, αλλά ποιος ξέρει για πόσο καιρό θα ισχύει αυτή η τιμή υπό το φως του σημερινού πληθωρισμού.

Όσον αφορά τις τιμές των τοπικών συγκοινωνιών, η Γερμανία είναι κατακερματισμένη σε κλίμακα που δεν έχει παρατηρηθεί από τον Τριακονταετή Πόλεμο. Δεν υπάρχει καμία ένωση μεταφορών που να υπαγορεύει τα ναύλα και τις τιμές των συνδρομών στο σύνολο της χώρας. Κανένας φορέας που θα μπορούσε να είναι υπεύθυνος για την επιβολή ενιαίων τιμών. Αντ’ αυτού, υπάρχουν 17 υπουργοί μεταφορών σε επίπεδο κρατιδίων και ομοσπονδιακό επίπεδο, περίπου 60 περιφερειακές ενώσεις μεταφορών και περίπου 600 εταιρείες στον τομέα των τοπικών δημόσιων μεταφορών. Η γερμανική ενότητα δεν αντικατοπτρίζεται στον τομέα των μεταφορών.

Πώς ξεκίνησε η ιστορία εισιτηρίου με ενιαία τιμή

Θα μπορούσατε να το πείτε ειρωνεία της ιστορίας, αλλά η ιστορία ενός εισιτηρίου με ενιαία τιμή για τη Γερμανία ξεκίνησε σε ένα βενζινάδικο. Με τα μαλλιά του ανεμοδαρμένα, ο Tobias Hans, κυβερνήτης του Saarland εκείνη την εποχή, βρέθηκε μπροστά στο βενζινάδικο Esso στο Bexbach της περιφέρειας Saarpfalz στις 8 Μαρτίου 2022. Οι τιμές των καυσίμων είχαν αυξηθεί κατά πολύ πάνω από τα δύο ευρώ ανά λίτρο (περίπου 7,60 δολάρια το γαλόνι) λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και πλησίαζαν οι κρατικές εκλογές στο Σάαρλαντ. Ο Χανς αντιμετώπιζε μια δύσκολη μάχη για την επανεκλογή του.

“Αυτό αρχίζει να τρελαίνει”, υπαγόρευσε στο smartphone του ο κυβερνήτης, ο οποίος ανήκει στους κεντροδεξιούς Χριστιανοδημοκράτες (CDU). Κάτι πρέπει να γίνει. “Χρειαζόμαστε ανώτατα όρια τιμών στη βενζίνη”.

Ορισμένοι εξέλαβαν την ασταθή ηχογράφηση ως μια ενοχλητική αναφορά στις κραυγές βοήθειας του Ουκρανού προέδρου. Αλλά ο κόσμος άκουσε παρ’ όλα αυτά, συμπεριλαμβανομένου του Κρίστιαν Λίντνερ, υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας από το φιλικό προς τις επιχειρήσεις Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP). Απευθύνθηκε στη μεγάλης κυκλοφορίας ταμπλόιντ Bild με το αίτημά του για επιδότηση της βενζίνης.

Ήταν μια απαίτηση που έβαλε το Κόμμα των Πρασίνων στα πόδια του. Οι Πράσινοι και το FDP συμμετέχουν στον τρικομματικό κυβερνητικό συνασπισμό υπό την ηγεσία του καγκελάριου Όλαφ Σολτς των Σοσιαλδημοκρατών (SPD). Όμως η ιδέα να γίνει το φυσικό αέριο φθηνότερο έρχεται σε αντίθεση με τις περιβαλλοντικές θέσεις του Κόμματος των Πρασίνων. Πώς πρέπει να αντιδράσουν;

“Αυτό αρχίζει να τρελαίνει”, υπαγόρευσε στο smartphone του ο κυβερνήτης, ο οποίος ανήκει στους κεντροδεξιούς Χριστιανοδημοκράτες (CDU). Κάτι πρέπει να γίνει. “Χρειαζόμαστε ανώτατα όρια τιμών στη βενζίνη”.

Ορισμένοι εξέλαβαν την ασταθή ηχογράφηση ως μια ενοχλητική αναφορά στις κραυγές βοήθειας του Ουκρανού προέδρου. Αλλά ο κόσμος άκουσε παρ’ όλα αυτά, συμπεριλαμβανομένου του Κρίστιαν Λίντνερ, υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας από το φιλικό προς τις επιχειρήσεις Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP). Απευθύνθηκε στη μεγάλης κυκλοφορίας ταμπλόιντ Bild με το αίτημά του για επιδότηση της βενζίνης.

Ήταν μια απαίτηση που έβαλε το Κόμμα των Πρασίνων στα πόδια του. Οι Πράσινοι και το FDP συμμετέχουν στον τρικομματικό κυβερνητικό συνασπισμό υπό την ηγεσία του καγκελάριου Όλαφ Σολτς των Σοσιαλδημοκρατών (SPD). Όμως η ιδέα να γίνει το φυσικό αέριο φθηνότερο έρχεται σε αντίθεση με τις περιβαλλοντικές θέσεις του Κόμματος των Πρασίνων. Πώς πρέπει να αντιδράσουν;

Έβγαλαν γρήγορα ένα παλιό κάστανο των Πρασίνων: το αίτημά τους για εθνικό όριο ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους της Γερμανίας, το οποίο η χώρα ως γνωστόν δεν έχει. Πρόκειται για ένα αίτημα που το κόμμα απέτυχε να εξασφαλίσει στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Το επόμενο πρωί, η έκπτωση στη βενζίνη έγινε το κυρίαρχο πολιτικό θέμα στη χώρα.

Μια ομάδα εργασίας, στην οποία συμμετείχαν από τρεις εκπρόσωποι του καθενός από την τριάδα των κομμάτων του συνασπισμού, ανέλαβε να διερευνήσει το θέμα, αλλά δεν κατάφερε να βρει κοινό έδαφος. Οι Πράσινοι και το FDP συγκρούστηκαν επανειλημμένα, παρά τις διάφορες προσπάθειες του SPD και της Καγκελαρίας να μεσολαβήσουν στη σύγκρουση. Τελικά, η υπόθεση κατέληξε στον Σολτς και στις περίφημες διαπραγματευτικές του ικανότητες.

Η ιστορία του Deutschland Ticket είναι μια ιστορία που περιλαμβάνει διαπραγματεύσεις  οι οποίες οδήγησαν σε μια σπουδαία ιδέα – ένα brainstorming που στην πραγματικότητα δεν είχε καν τεθεί στο τραπέζι. Τα τελευταία χρόνια, η Γερμανία έχει αποκτήσει τη φήμη μιας χώρας όπου οι μεγάλες ιδέες συχνά συζητιούνται μέχρι θανάτου, όπου τα οράματα επανειλημμένα καταρρέουν από συμφέροντα. Τα μεγάλα έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, για παράδειγμα, συχνά προσκρούουν σε κατοίκους που ενοχλούνται από τις σκιές των ανεμογεννητριών στις αυλές τους ή από τη σιλουέτα των τερματικών σταθμών υγρού φυσικού αερίου στις ακτές. Πώς λοιπόν το Deutschland Ticket έγινε πραγματικότητα σε μια χώρα όπου, πολύ συχνά, επικρατεί η μικροψυχία;

Στις 23 Μαρτίου 2022, υψηλόβαθμα μέλη των τριών κομμάτων του συνασπισμού και μια χούφτα υπουργών από τα εν λόγω χαρτοφυλάκια που επηρεάζονται συγκεντρώθηκαν για να συναντηθούν με την καγκελάριο στη μεγάλη αίθουσα διεθνών συσκέψεων στον δεύτερο όροφο της Καγκελαρίας. Κάθονταν σε δύο σειρές γύρω από το τραπέζι, ενώ όλοι φορούσαν μάσκες όταν σηκώνονταν λόγω της πανδημίας. Κάθε τόσο, κάποιοι από τους παρευρισκόμενους άλλαζαν μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης σειράς, ώστε να μη δημιουργείται τεχνητή ιεραρχία.

Ο καγκελάριος Σολτς άνοιξε τη συνεδρίαση νωρίς το βράδυ. Υπήρχε διαθέσιμο φαγητό, αλλά η Καγκελαρία είχε προγραμματίσει να αποχωρήσει σύντομα, επειδή η συνεδρίαση δεν αναμενόταν να είναι μακρά. Ο καγκελάριος ήλπιζε ότι μέχρι τα μεσάνυχτα θα είχε επιτευχθεί μια συμφωνία που θα βοηθούσε τη Γερμανία

Οι μεταφορικές εταιρείες της Γερμανίας έμαθαν για πρώτη φορά για το νέο εισιτήριο μέσω των ειδήσεων. “Γνωρίζαμε ποιος είχε πάρει την απόφαση, αλλά όχι πολλά άλλα”, λέει ο Till Ackermann, στον τέταρτο όροφο των γραφείων της VDV στην Κολωνία, καθώς ανοίγει το φορητό του υπολογιστή.

Η VDV εκπροσωπεί περίπου 650 εταιρείες μεταφορών, μεγάλες και μικρές, σιδηροδρομικές και λεωφορειακές, και πολλές είχαν απορίες. Γνωρίζετε γι’ αυτό; Μια καθορισμένη τιμή για τα πάντα; Πώς υποτίθεται ότι θα λειτουργήσει αυτό;

Ο Άκερμαν, του οποίου η διδακτορική διατριβή το 1998 εξέτασε το ζήτημα του τι κοστίζει μια καθυστέρηση ενός λεπτού στον γερμανικό εθνικό σιδηρόδρομο Deutsche Bahn (280 γερμανικά μάρκα), ανέλαβε με μια ομάδα εργασίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και των κυβερνήσεων των κρατιδίων να εκπονήσει μελέτη για να εξετάσει τις επιπτώσεις του νέου εισιτηρίου.

Η μελέτη που προέκυψε, με τίτλο “Επιπτώσεις και δυνατότητες του εισιτηρίου των 9 ευρώ και των μελλοντικών προσφορών”, περιελάμβανε συνεντεύξεις με 78.000 άτομα σε όλη τη χώρα. Διαπίστωσε ότι το εισιτήριο των 9 ευρώ παρήγαγε 1,8 εκατομμύρια τόνους εξοικονόμησης CO2. Περίπου το 10 τοις εκατό των ταξιδιών που πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του 2022 έγιναν με τρένο αντί για αυτοκίνητο, λέει.

Σύμφωνα με τις έρευνες του Ackermann, το 98% του συνόλου των Γερμανών γνώριζε για το εισιτήριο και 52 εκατομμύρια από αυτά πουλήθηκαν, με 7 εκατομμύρια από αυτά να πωλούνται εκ των προτέρων. Κάθε πέμπτος αγοραστής ήταν ένας νέος πελάτης.

Το εισιτήριο θεωρήθηκε γρήγορα επιτυχία – ένα μικρό θαύμα μέσα σε όλες τις κακές ειδήσεις για τον πόλεμο και την κρίση. Το εισιτήριο κόστισε 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ στη γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Τις πρώτες ημέρες, δημιούργησε επίσης αρκετό χάος. Οι ειδησεογραφικές εκπομπές έδειξαν εικόνες από υπερπλήρη τρένα, ενώ ορισμένα χρειάστηκε να εκκενωθούν ακόμη και ένα Σαββατοκύριακο πρώιμων διακοπών.

Μια μελέτη που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών της Ερφούρτης προσπάθησε να διερευνήσει πόσο βιώσιμο ήταν πραγματικά το εισιτήριο. Το πανεπιστήμιο έστειλε το ερωτηματολόγιό του σε περίπου 6.000 κατοίκους στις έξι συνοικίες της Ερφούρτης με το χαμηλότερο εισόδημα και η μελέτη διαπίστωσε ότι οι τρεις μήνες κατά τους οποίους ίσχυε το εισιτήριο των 9 ευρώ χρησίμευαν κυρίως ως κοινωνικό πείραμα.

“Το εισιτήριο των 9 ευρώ μου έδειξε ότι δεν χρειάζεται να είσαι μόνος σου”. (Συνταξιούχος, 63 ετών)

“… Διαφορετικά, θα είχα μείνει μόνο στο σπίτι”. (Άνδρας, 47 ετών, εργαζόμενος)

“Επιτέλους απέκτησα την αίσθηση ότι έχω και πάλι μια ζωή”. (Γυναίκα, 86 ετών, συνταξιούχος)

“Νομίζω ότι είναι καλό για το παιδί μου. Έτσι μπορεί πάντα να μπαίνει στο τρένο και ξέρω ότι δεν χρειάζεται να αποφεύγει το εισιτήριο”. (Γυναίκα, 38 ετών, άνεργη)

“Τώρα έχουν μείνει κάποια χρήματα για να ζήσω”. (Συνταξιούχος, 80 ετών)

“Εννέα ευρώ είναι πολλά χρήματα για μένα!!!” (Άνδρας, 35 ετών, εργαζόμενος)

“Είναι ωραίο να μπορείς απλά να περάσεις μια μέρα σε μια άλλη πόλη…” (Γυναίκα, 73 ετών, συνταξιούχος)

“Έχει κάνει πολλούς ανθρώπους να αισθάνονται πιο ελεύθεροι”. (Άνδρας, 38 ετών, εργαζόμενος)

Οι άνθρωποι με περισσότερα χρήματα έτειναν να θεωρούν το εισιτήριο των 9 ευρώ δεδομένο, αλλά για πολλούς από τους ερωτηθέντες, κατέστησε εφικτά πράγματα που διαφορετικά δεν θα ήταν – όπως η επίσκεψη σε συγγενείς ή ένα ταξίδι στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας. Κάνει επίσης εφικτά κάποια μικρότερα πράγματα, όπως τα ψώνια σε εκπτωτικά καταστήματα στην άκρη της πόλης που μπορεί να είναι φθηνότερα από το σούπερ μάρκετ στη γωνία. Και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσετε το ίδιο εισιτήριο για να παραλάβετε το εγγόνι σας από τον παιδικό σταθμό. Ή απλά να επιβιβαστείς σε ένα τρένο γενικά και να πας κάπου.

Όταν το εισιτήριο των 9 ευρώ έληξε τον Αύγουστο, σημαντικά λιγότεροι επιβάτες αγόρασαν μια κανονική μηνιαία κάρτα. Πολλοί προφανώς ήλπιζαν ότι το εισιτήριο απλά θα συνεχιζόταν.

Αυτό όμως που δείχνει επίσης η έρευνα του Ackermann είναι ότι λιγότεροι άνθρωποι στις αγροτικές περιοχές ενδιαφέρονταν για το εισιτήριο. Περίπου το 42% των ερωτηθέντων από “μικρές πόλεις και περιοχές χωριών” δήλωσαν ότι απαιτούνται πάρα πολλές μετεπιβιβάσεις για να φτάσει κανείς οπουδήποτε. Το 37% λέει ότι δεν υπάρχουν αρκετά λεωφορεία ή τρένα στην περιοχή τους. Και το 27 % λένε ότι η πλησιέστερη στάση είναι πολύ μακριά..

Και όμως: Οι Γερμανοί ήταν γαντζωμένοι. Θύμιζε το εισιτήριο Interrail, το οποίο επέτρεπε στους Ευρωπαίους νέους να ταξιδεύουν στην ήπειρο σε προσιτή τιμή πριν από μερικές δεκαετίες. Ήταν μια εποχή που το backpacking στην Ευρώπη μπορούσε ακόμα να γίνει με χαμηλό προϋπολογισμό.

Ο Volker Wissing είναι επίσης πλέον πλήρως πεπεισμένος για την ιδέα του. “Με ρωτούν για αυτό το εισιτήριο σε κάθε διεθνές συνέδριο”, δήλωσε στα μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου τον Φεβρουάριο. “Όλοι λένε: Αυτό είναι μια σπουδαία ιδέα. Σας ευχαριστώ που δείξατε το δρόμο, που δοκιμάσατε τα πράγματα με το εισιτήριο των 9 ευρώ”.

Αλλά όλοι είχαν μια βασική ερώτηση. Τι γίνεται τώρα; Τι σκόπευε να κάνει η γερμανική κυβέρνηση στη συνέχεια;

Το Πράσινο Κόμμα ήθελε αυτό που περιέγραψε ως ένα εισιτήριο για το κλίμα – κάτι που θα πρέπει να είναι ελκυστικό για τους μετακινούμενους. Το SPD του καγκελάριου Scholz ήθελε ένα κοινωνικό εισιτήριο, κάτι που θα ήταν φθηνό. Το FDP, από την πλευρά του, ήθελε το εισιτήριο του διαδόχου, το οποίο θα οδηγούσε σε έναν πιο ψηφιακό κόσμο. Ο υπουργός Μεταφορών Wissing είχε θέσει ως όρο ότι το νέο εισιτήριο θα έπρεπε να εκδίδεται αποκλειστικά ψηφιακά. Κατά προτίμηση μέσω εφαρμογής σε smartphones ή, αν χρειαστεί, με τις κάρτες με τσιπ που δίνονται σε πολλούς ανθρώπους με πάσο στα μέσα μαζικής μεταφοράς στη Γερμανία.

Σχεδόν 180 χρόνια μετά την εισαγωγή των πρώτων εισιτηρίων από τη Βασιλική Σιδηροδρομική Εταιρεία Ludwig, τον πρώτο επιβατικό σιδηρόδρομο της Γερμανίας τον Δεκέμβριο του 1835, τα χάρτινα εισιτήρια θα αποτελούσαν πλέον παρελθόν.

Επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, προέκυψε η ευκαιρία να δοθεί ένα τέλος στον κατακερματισμό των 60 περίπου οργανισμών που ήταν υπεύθυνοι για τη διαχείριση των δημόσιων μεταφορών σε ολόκληρη τη Γερμανία. Ένα εισιτήριο, ένα πρότυπο και ένα ενιαίο κόμιστρο που θα ίσχυε από το Westerland στο νησί Sylt μέχρι το Mittenwald στις Άλπεις.

Αλλά οι επαναστάσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στον τομέα των μέσων μαζικής μεταφοράς, συνεπάγονται πολλή δουλειά, τουλάχιστον στην αρχή. Πώς, για παράδειγμα, θα ήταν δυνατόν ένα εισιτήριο που εκδίδεται από την αρχή μέσων μαζικής μεταφοράς του Αμβούργου να ελέγχεται από την αντίστοιχη αρχή του Ντίσελντορφ; Διότι, σε αντίθεση με την Ελβετία, για παράδειγμα, με τη “Συμμαχία Swisspass”, η Γερμανία δεν διαθέτει ένα πανεθνικό σύστημα ελέγχου της εγκυρότητας των εισιτηρίων.

Το γραφείο της Maike Schaefer, της υπουργού Μεταφορών του κόμματος των Πρασίνων για την πόλη-κράτος της Βρέμης, βρίσκεται στον 13ο όροφο ενός διοικητικού πολυώροφου κτιρίου που βρίσκεται όχι μακριά από τον κεντρικό σταθμό της πόλης. Η Schaefer, ντυμένη στα σκούρα μπλε, καλεί τον δημοσιογράφο να καθίσει στο οβάλ ξύλινο τραπέζι. Λέει ότι είναι καλό να δείξει πόση δουλειά έχει απαιτήσει η εφαρμογή αυτού του εισιτηρίου.

Η πόλη-κράτος της Βρέμης προήδρευε της διάσκεψης των υπουργών Μεταφορών του κρατιδίου και της ομοσπονδίας μέχρι το τέλος του περασμένου έτους, με τη Schaefer να ηγείται των συνεδριάσεων. Όταν άκουσε για πρώτη φορά για το εισιτήριο των 9 ευρώ στο ραδιόφωνο, σήκωσε το τηλέφωνο και τηλεφώνησε απευθείας στον Volker Wissing, επειδή οι δημόσιες συγκοινωνίες στη Γερμανία εμπίπτουν στην πολιτική αρμοδιότητα των ομόσπονδων κρατιδίων και των δήμων. Από τότε έχουν περάσει μερικοί μήνες, χρόνος κατά τον οποίο η Schaefer και οι συνάδελφοί της υπουργοί Μεταφορών χρειάστηκε να εμπλακούν σε σκληρές διαπραγματεύσεις.

Από τον Σεπτέμβριο του 2022, η Βρέμη εξετάζει τον τρόπο υλοποίησης της επανάστασης των εισιτηρίων σε ομάδες εργασίας και υποομάδες εργασίας, για παράδειγμα, σχετικά με τις “διαδικασίες επιμερισμού των εσόδων”. Ο φόβος της απάτης ήταν διάχυτος στον κλάδο. Οι γραμμωτοί κώδικες, φοβόντουσαν ότι θα μπορούσαν εύκολα να αντιγραφούν. Τα παράνομα ηλεκτρονικά καταστήματα πώλησης εισιτηρίων που λειτουργούσαν από το εξωτερικό θα μπορούσαν επίσης να γίνουν μηχανές εκτύπωσης χρημάτων.

Η Maike Schaefer, η οποία είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στην οικοτοξικολογία, λέει ότι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων κατέστη σαφές ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τα κρατίδια αναμένεται να μοιραστούν το κόστος του εισιτηρίου. Τα κρατίδια, ωστόσο, ήταν πρόθυμα να το κάνουν μόνο εάν ενισχυόταν η ομοσπονδιακή χρηματοδότηση για την επέκταση των δημόσιων μεταφορών στις αγροτικές περιοχές. “Δεν έχει νόημα να έχεις ακόμη και το ωραιότερο εισιτήριο αν δεν υπάρχει λεωφορείο”, λέει ο Schaefer.

Επί μήνες, ο  υπουργός Μεταφορών Volker Wissing δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον να ακούσει για το επιπλέον κόστος που θα δημιουργούσε το εισιτήριο. Το κόστος αυτό, επέμενε, δεν ήταν ευθύνη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Αλλά, λέει η Schaefer, “δεν μπορείτε να γιορτάζετε κάτι ως επιτυχία και στη συνέχεια να αφήνετε το κόστος και τη δουλειά στις πολιτείες, τους δήμους και τους οργανισμούς δημόσιων μεταφορών”

Τώρα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση συμβάλλει στο πρόσθετο κόστος, ενώ η χρηματοδότηση των κρατιδίων έχει επίσης αυξηθεί κατά ένα επιπλέον δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως από το 2022. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ακόμη σαφές πώς θα κατανεμηθούν τα έσοδα μεταξύ των εταιρειών μεταφορών.

Σύμφωνα με το VDV, είναι “εντελώς ανοιχτό ζήτημα” το πώς θα υπολογιστούν τα έσοδα από ένα εισιτήριο που αγοράστηκε στο Μόναχο από μια γυναίκα από το Μάιντς προκειμένου να το χρησιμοποιήσει για να ταξιδέψει στο Βερολίνο. Η εξεύρεση αυτής της λύσης, λέει η ένωση, θα είναι ο πονοκέφαλος των επόμενων 12 έως 18 μηνών. “Ο κλάδος πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι όλοι μοιράζονται την ευθύνη για τα έσοδα του άλλου. Αυτό αλλάζει τη νοοτροπία”, λέει ο Nils Zeino-Mahmalat της VDV, η οποία συντονίζει τις τεχνικές πτυχές της εφαρμογής του Deutschland Ticket……

Εν τέλει, το Deutschland-Ticket είναι διαθέσιμο προς πώληση από τις 3 Απριλίου. Η Deutsche Bahn ανέφερε ότι 250.000 από τις μηνιαίες κάρτες πωλήθηκαν τις πρώτες τρεις ημέρες. Και σε τουλάχιστον δύο αγροτικούς νομούς στο κρατίδιο της Θουριγγίας, το εισιτήριο πωλείται πράγματι σε χαρτί.

Αποδεικνύεται ότι υπάρχουν ακόμη κάποιες δυσκολίες ανάπτυξης όταν πρόκειται για ένα ενιαίο εισιτήριο για ολόκληρη τη χώρα.

Πράγματι, υπάρχουν διάφοροι ειδικοί κανόνες σε διάφορα κρατίδια. Το Αμβούργο προσφέρει στους μαθητές το εισιτήριο των 49 ευρώ με 19 ευρώ, η Βαυαρία χρεώνει τους φοιτητές της με 29 ευρώ και η Έσση το διαθέτει σε άτομα με χαμηλά εισοδήματα στο κρατίδιο με 31 ευρώ. Το Μόναχο επιτρέπει στους επιβάτες να φέρνουν μαζί τους ένα σκύλο και η Στουτγάρδη προσφέρει μια αναβάθμιση που ονομάζεται TicketPlus που, το καθιστά μεταβιβάσιμο σε άλλους. Το όλο θέμα μοιάζει λίγο με υπαίθρια αγορά, και δεν έχει ακόμη καθοριστεί πώς θα διανεμηθούν τα έσοδα.

Το Deutschland Ticket από μόνο του δεν θα ανανεώσει ούτε έναν προβληματικό διακόπτη, δεν θα εκσυγχρονίσει ένα σηματοδότη ούτε θα φέρει περισσότερες μορφές δημόσιας συγκοινωνίας σε αγροτικές περιοχές όπως το Kating. Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα ήταν προτιμότερο να βελτιωθεί πρώτα η υποδομή και στη συνέχεια να εισαχθεί ένα νέο εισιτήριο.

Αυτό που στο τέλος της ημέρας σηματοδοτεί το Deutschland Ticket είναι ότι οι περιφερειακές μετακινήσεις δεν είναι πλέον υπόθεση μόνο των γερμανικών κρατιδίων και των εταιρειών που διαχειρίζονται τις συγκοινωνίες. Πιέζοντας για την καθιέρωση του εισιτηρίου, η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανέλαβε το πρόβλημα των δημόσιων συγκοινωνιών ως καθήκον για το σύνολο της κοινωνίας.

Μένει όμως να δούμε τι θα σημαίνει αυτό. Είναι λίγο σαν να παίρνεις το τρένο στη Γερμανία γενικά: Ανεβαίνεις δηλαδή στο τρένο και ποτέ δεν είσαι σίγουρος πότε θα κατέβεις και πού.Αλλά τουλάχιστον τα πράγματα κινούνται.

By Alexander Smoltczyk, Barbara Hardinghaus, Barbara Supp und Serafin Reiber

Πηγη, der Spiegel 

Η Δύση «απαντά» στη ρωσική επιθετικότητα κατά της Ουκρανίας με ανασύνταξη, ενίσχυση της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ και αποφασιστική αύξηση των δυτικών αμυντικών δαπανών, στέλνοντας έτσι ένα μήνυμα προς τη Μόσχα ότι δεν θα πρέπει να σε καμία περίπτωση να υποτιμά τις δυτικές αντιδράσεις.

Για πρώτη φορά στα μεταπολεμικά χρονικά, από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και έπειτα, η γερμανική ηγεσία παρουσιάζεται να κάνει μια ιστορική στροφή, ανακοινώνοντας αύξηση των αμυντικών της δαπανών, σε ποσοστό άνω του 2% του γερμανικού ΑΕΠ, και νέες επενδύσεις συνολικού ύψους εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ για την άμυνα.

Ο Όλαφ Σολτς προχώρησε μάλιστα και ένα βήμα παραπέρα, ανακοινώνοντας νέα ευρωπαϊκά αμυντικά πρότζεκτ (για την κατασκευή μαχητικών και τανκς) μαζί με άλλους Ευρωπαίους εταίρους, κάνοντας ειδική μνεία στη Γαλλία.

Παράλληλα, ο προερχόμενος από τους Σοσιαλδημοκράτες (SPD) Γερμανός ηγέτης, η παράταξη του οποίου υπενθυμίζεται πως διατηρούσε παλαιόθεν στενούς δεσμούς με τη Ρωσία (βλ. Σρέντερ), ανακοίνωσε και το τέλος της γερμανικής πορείας συμφιλίωσης με τη Ρωσία που το Βερολίνο είχε επιλέξει και ακολουθούσε τα περασμένες δεκαετίες, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι ο πόλεμος που διεξάγεται αυτήν την στιγμή εντός των ουκρανικών συνόρων δεν είναι πόλεμος του ρωσικού λαού αλλά πόλεμος συγκεκριμένα του ιδίου του Βλαντιμίρ Πούτιν τον οποίο παρουσίασε και ως πηγή όλων των προβλημάτων.

Υπενθυμίζεται πως μόλις λίγες εβδομάδες πριν, οι κ.κ. Πούτιν και Σολτς είχαν συνάντηση στη Μόσχα.

Κατά τα λοιπά, στη σκιά των τελευταίων πολεμικών εξελίξεων, οι νατοϊκές δυνάμεις παρουσιάζονται πια να ενισχύουν τη νατοϊκή παρουσία στα εδάφη της ανατολικής πτέρυγας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, ενώ παράλληλα στέλνουν και στρατιωτικό υλικό (όχι άνδρες αλλά μόνο οπλικά συστήματα) στην Ουκρανία.

Ως προς αυτό, ως σημαντική αλλά και ως ενδεικτική της αλλαγής κλίματος ερμηνεύεται και η απόφαση των Γερμανών να δώσουν το πράσινο φως για την αποστολή γερμανικών αντιαρματικών ρουκετοβόλων στη Ουκρανία μέσω Ολλανδίας.

Πίσω στην Ουκρανία πάντως, οι μάχες μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών συνεχίζουν να μαίνονται, εντός αλλά και γύρω από τις μεγάλες πόλεις (Κίεβο, Χάρκοβο κ.ά.), ενώ παράλληλα Κίεβο και Μόσχα ανταλλάσσουν κατηγορίες (blame game) γύρω από το εάν θα μπορούσαν να πάνε σε διαπραγματεύσεις, με ποίους όρους και πού.

Εν τω μεταξύ το προσφυγικό δράμα εντείνεται με τον ΟΗΕ να υπολογίζει σε πάνω από 368.000 με 370.000 τους Ουκρανούς πολίτες που  τα τελευταία 24ωρα έχουν πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς προς το εξωτερικό. Την ίδια ώρα, η μία μετά την άλλη, οι ευρωπαϊκές χώρες κλείνουν τον εναέριο χώρο τους για τα ρωσικά αεροσκάφη.

Το φάντασμα και ο φόβος του πληθωρισμού κατατρύχει ως τις μέρες μας τη Γερμανία.

Το ημερολόγιο γράφει 6 Νοεμβρίου 1923 και η Γερμανία έρχεται αντιμέτωπη με την κορύφωση της κρίσης του υπερπληθωρισμού. «Η Reichsbank έχει σε κυκλοφορία 400.338.325.350.700.000.000 μάρκα και ο πληθωρισμός είναι 355.700 εκατ. φορές τα επίπεδα του 1913» διαβάζουμε στο This Day in Business History του Φράνσις Ρέιμοντ.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά για τους Γερμανούς; Πως αν θέλουν ένα καρβέλι ψωμί θα πρέπει να δώσουν το ιλιγγιώδες ποσό των… 200 δισεκατομμυρίων μάρκων. Τον Σεπτέμβριο εκείνου του έτους το καρβέλι στοίχιζε 1,5 εκατ. μάρκα, ενώ μόλις έναν χρόνο νωρίτερα η τιμή του ήταν στα 163 μάρκα.

Ο ανταποκριτής της Daily Mail στο Βερολίνο περιέγραφε πως για να αγοράσει κανείς κάτι απλό, όπως μία εφημερίδα ή ένα μπουκάλι γάλα δεν έφτανε ούτε ένα καρότσι γεμάτο χρήματα. Οι ετικέτες με τις τιμές πάνω στα προϊόντα δεν είχαν κανένα νόημα. Από τη στιγμή που έφτανε κάποιος στο κατάστημα μέχρι να έρθει η ώρα να πληρώσει στο ταμείο η τιμή ενός προϊόντος μπορεί να είχε ακόμη και υπερδιπλασιαστεί.

Δύο 24ωρα αργότερα, το βράδυ της 8ης Νοεμβρίου ένας πικραμένος, γραφικός πρώην λοχίας, που έχει στο πλευρό του δεκάδες φανατικούς, θα επιχειρήσει σπό μία μπυραρία του Μονάχου, όπου είχαν συγκεντρωθεί 3.000 πολίτες για να ακούσουν την ομιλία του Γκούσταβ φον Καρ, να ανατρέψει τη Δημοκρατία και να καταλάβει την εξουσία. Το πραξικόπημα δεν πετυχαίνει και ο ίδιος συλλαμβάνεται στις 12 Νοεμβρίου. Το όνομά του ήταν Αδόλφος Χίτλερ.

Τα όσα ακολούθησαν είναι γνωστά και εξηγούν γιατί το φάντασμα του πληθωρισμού εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να κατατρύχει τους Γερμανούς.

Νατάσα Στασινού

Ο φόβος του υπερπληθωρισμού

Φανταστείτε να πηγαίνατε στον φούρνο να πάρετε μια φρατζόλα ψωμί και να χρειαζόσασταν για να την αγοράσετε ένα δισεκατομμύριο. Κάποιοι άνθρωποι δεν χρειάζονταν να το φανταστούν. Αυτή τη σκηνή την έχουν ζήσει στα αλήθεια. Στη Γερμανία το 1923, στην Ελλάδα το 1944, πιο πρόσφατα στη Βενεζουέλα, το 2018. Euro2day.gr

Οι περισσότερες χώρες φιλοξενούνται στη λίστα, κάποιες μάλιστα για παραπάνω από μια φορά. Η Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκεται στην 6η θέση. Σίγουρα θα έχετε ακούσει ή διαβάσει τι έγινε στη χώρα μας εκείνη την περίοδο. Είχαν εκδοθεί μέχρι και χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία δισεκατομμυρίων, με ελάχιστη αγοραστική αξία.

Ποιοι ευθύνονται για τα προβληματικά νομίσματα; Οι κυβερνήσεις; Οι οικονομικές συνθήκες; Ό,τι και να φταίει, ένα είναι βέβαιο: ότι μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε χώρα. Δεν υπάρχει καμιά διαβεβαίωση για κανένα κράτος πως δεν θα τύχει κάποιος άχρηστος κυβερνήτης ή εξαιρετικά δυσμενείς οικονομικές συνθήκες.
Δεν είναι θέμα DNA ή κάποιου άλλου παρόμοιου χαρακτηριστικού. Ακόμα και οι πειθαρχημένοι -σύμφωνα με το στερεότυπο- Γερμανοί, την περίοδο 1922-1923, έβλεπαν τις τιμές να διπλασιάζονται κάθε 3,5 ημέρες. Στη λίστα με τις χώρες που έχει εμφανιστεί υπερπληθωρισμός, η Γερμανία κατέχει περίοπτη θέση. Τον Ιανουάριο του 1919 στη Γερμανία, άλλαζες 9 μάρκα με 1 αμερικανικό δολάριο. Τον Ιούλιο το δολάριο άξιζε 14 μάρκα. Και τα προβλήματα ήταν ακόμα στην αρχή τους. Τον Ιανουάριο του 1922 το δολάριο έκανε 190 μάρκα. Ως τότε, το μάρκο είχε ήδη χάσει 95% της αξίας του μέσα σε 3 χρόνια.

Μέσα στους επόμενους 6 μήνες συνέχισε να πέφτει. Χρειαζόταν κανείς 495 μάρκα για ένα δολάριο και τον Ιανουάριο του 1923, άλλους 6 μήνες μετά, όλα έδειχναν πως το ποτήρι κόντευε να ξεχειλίσει. Το δολάριο ισούταν με 18.000 μάρκα. Αλλά βέβαια δεν μπορούσε κανείς να το αγοράσει. Από εκεί και πέρα έχασε ολοκληρωτικά την αξία του. Τον Ιούλιο του 1923, κόστιζε 350.000 μάρκα. Τον Αύγουστο, ένα δολάριο αντιστοιχούσε σε 4.620.000 μάρκα. Τον Σεπτέμβριο, χρειάζονταν σχεδόν 100 εκατομμύρια μάρκα για κάτι που πριν λίγα χρόνια κόστιζε 9!

Τον Οκτώβριο, έπεσε ακόμα πιο χαμηλά, φτάνοντας τα 25 δισ. Το Νοέμβριο, έφτασε σε έναν αριθμό που μόνο ένας αστρονόμος μπορούσε να συλλάβει: 4.200.000.000.000 μάρκα για ένα και μόνο δολάριο. Ο κόσμος πάλευε να φτάσει στο μπροστινό μέρος της ουράς σε ένα μαγαζί, γιατί αν ήταν στο τέλος, οι τιμές θα είχαν ανέβει πριν φτάσει στο ταμείο για να πληρώσει. Τους τελευταίους μήνες, πάνω από 30 μύλοι χαρτιού δούλευαν συνέχεια και 144 εκτυπωτήρια με 2.000 πρέσες, μέρα και νύχτα, μόνο και μόνο για να παράγουν μεγάλες ποσότητες άχρηστων χαρτονομισμάτων.

Στην αρχή, υπήρξαν ορισμένα βραχυπρόθεσμα οφέλη, από την πλευρά της οικονομικής δραστηριότητας. Αποθαρρύνοντας την αποταμίευση και ενθαρρύνοντας την κατανάλωση, ο επιταχυνόμενος πληθωρισμός είχε δώσει ώθηση στην παραγωγή και την απασχόληση. Μέχρι το τελευταίο τρίμηνο του 1922, το υποτιμημένο μάρκο ενίσχυε τις εξαγωγές. Το 1923, όμως, η οικονομία κατάρρευσε. Το πλήγμα ήταν πολύ βαθύ για να επουλωθεί.

Τι οδηγεί σε αυτή τη δυσάρεστη, έως αφόρητη, οικονομική κατάσταση; Υπάρχουν διαφορετικοί λόγοι. Συνήθως η οικονομία είναι ήδη αδύναμη, αλλά δεν φτάνει αυτό. Υφίσταται και ένα σοκ, όπως για παράδειγμα μια πολεμική αναμέτρηση, φυσική καταστροφή, πολιτική κατάρρευση. Τα κρατικά έσοδα δεν επαρκούν, η κυβέρνηση αναζητά λύση από το τυπογραφείο, ο κόσμος χάνει την πίστη του στο νόμισμα και οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο.

Ο φόβος είναι εγγενής στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Οι άνθρωποι προσπαθούν να προστατευθούν από τις αβεβαιότητες στο μέλλον. Για τον σκοπό αυτό υπάρχουν τα χρήματα με τη μορφή αποταμίευσης. Είναι ένα εργαλείο αντιστάθμισης έναντι του μέλλοντος. Ωστόσο τα κρατικά νομίσματα έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος διαφύλαξης αξίας. Όλα τα χρήματα που έχουν αποταμιεύσει οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωής τους θα εξαφανιστούν. Τα χαρτονομίσματα στο πορτοφόλι τους φυσικά θα είναι ακόμα εκεί, όμως η αγοραστική τους αξία είναι καταδικασμένη να συρρικνώνεται, λόγω του πληθωρισμού και της υποτίμησης. Πρόκειται για έναν κανόνα χωρίς εξαίρεση στην οικονομική ιστορία.

Ο Πάουελ (φωτό) έχει δίκιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ είναι σε θέση να εξοφλήσουν το χρέος τους. Δεν υπάρχει θέμα αυτή τη στιγμή, ούτε πιθανότατα να υπάρξει στο μέλλον. Όμως αυτό είναι ένα ερώτημα χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Ο πιο σημαντικός προβληματισμός σήμερα αφορά το αν είναι βιώσιμο το χρέος των ΗΠΑ με τα τρέχοντα επιτόκια, χωρίς η FED να είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής. Η απάντηση σε αυτό είναι ένα τεράστιο «Όχι».

Το ευρώ, το δολάριο και τα υπόλοιπα κρατικά νομίσματα, με αφορμή την πανδημία και την ανάγκη των κυβερνήσεων να δημιουργήσουν τεράστια ποσότητα χρημάτων, υποτιμώνται με απίστευτη ορμή. Ωστόσο κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται γι’ αυτό που τιμωρεί τους μισούς σχεδόν πολίτες των ανεπτυγμένων χωρών οι οποίοι δεν διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία όπως ακίνητα και μετοχές. Αυτοί αισθάνονται εγκλωβισμένοι σε ένα αδιέξοδο. Αντιλαμβάνονται ότι όλα γίνονται πιο ακριβά, όμως εκείνοι δεν κερδίζουν περισσότερα χρήματα.

Ο Κορνέλιους, η Τούριντ και ο Γιόνα είναι τρεις από τους τρία περίπου εκατομμύρια νέους που θα ψηφίσουν φέτος για πρώτη φορά στις ομοσπονδιακές εκλογές της Γερμανίας. Ο Γιόνα έχει ήδη ψηφίσει επιστολικά. Η Τούριντ και ο Κορνέλιους θέλουν να καταθέσουν την ψήφο τους προσωπικά, στο εκλογικό κέντρο. «Είμαι πολύ χαρούμενος που μπορώ επιτέλους να ψηφίσω. Και είμαι επίσης σχετικά αισιόδοξος ότι οι εκλογές θα φέρουν αλλαγές», λέει ο Κορνήλιος. Η Τούριντ γνωρίζει πολύ καλά την ευθύνη που φέρει η ψήφος.

Οι τρεις τους, αν και δεν κατάγονται από την ίδια περιοχή, έχουν πολλά κοινά, και κατά κάποιον τρόπο εκπροσωπούν επάξια τα όσα λέγονται για τη γενιά τους: Είναι καλά ενημερωμένοι και μάλιστα όλοι τους έχουν διαβάσει τα προεκλογικά μανιφέστα των κομμάτων που προτιμούν. Η προστασία του κλίματος είναι μια από τις βασικότερες ανησυχίες τους. Και κάτι ακόμη που τους ενώνει: Η καγκελαρία είναι συνδεδεμένη με την Άνγκελα Μέρκελ. «Το γεγονός ότι κάτι νέο θα προκύψει μετά από 16 χρόνια Μέρκελ κάνει τις φετινές εκλογές πολύ ιδιαίτερες», λέει ο Κορνέλιους. Όταν η καγκελάριος ανέλαβε καθήκοντα, το 2005, ο Γιόνα και η Τούριντ ήταν δύο ετών – ο Κορνέλιους τέσσερα.

Ψηφίζουν για πρώτη φορά: Κορνέλιους, Τούριντ και Γιόνα (από αριστερά)

Και οι τρεις έχουν να πουν καλά λόγια για την καγκελάριο: Ήταν ένα «καταφύγιο ειρήνης», μία «ταλαντούχος πολιτικός» και κατά κάποιον τρόπο πάντα παρούσα. «Έχει ενδιαφέρον, ιδίως όταν πρέπει να σκεφτείς ποιον θέλω να δω ως νέο ή νέα καγκελάριο, και στη συνέχεια να τους συγκρίνεις με τη Μέρκελ», λέει η Τούριντ. Και ο Γιόνα θα ψήφιζε Μέρκελ, αν έθετε πάλι υποψηφιότητα. Όχι όμως τον Λάσετ. Έτσι ψήφισε Πράσινους.

Δημοφιλείς οι Πράσινοι, οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Φιλελεύθεροι

Μια ματιά στις δημοσκοπήσεις δείχνει ότι δεν είναι μόνος ανάμεσα στους νέους ψηφοφόρους και όσους ψηφίζουν για πρώτη φορά. Σύμφωνα με την εταιρεία επικοινωνίας Fischer-Appelt σε συνεργασία με το ινστιτούτο έρευνας αγοράς Appinio το 18,7 % των ερωτηθέντων 16 έως 24 ετών προτιμούν να ψηφίσουν υπέρ των Πρασίνων. Στη δεύτερη θέση, με λίγο πάνω από το 16 %, βρίσκονται το σοσιαλδημοκρατικό SPD και το φιλελεύθερο FDP. Άλλες δημοσκοπήσεις μάλιστα δίνουν ακόμα μεγαλύτερο προβάδισμα στους Πράσινους και τους Φιλελεύθερους σε σύγκριση με τα άλλα κόμματα μεταξύ των ψηφοφόρων ηλικίας κάτω των 30.

H υποψήφια των Πρασίνων, Αναλένα Μπέρμποκ, σε διαμαρτυρία των Fridays for Future στην Κολωνία

Σύμφωνα με την πολιτική επιστήμονα Άννε Γκόλντμαν από το Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ-Έσεν, Πράσινοι και Φιλελεύθεροι έχουν θέσει ως προτεραιότητα στα θέματά τους και στην προεκλογική εκστρατεία τους νέους. Και κυρίως, δύο είναι τα ζητήματα που είναι καθοριστικά: Η προστασία του κλίματος και η ψηφιοποίηση. «Το κίνημα Fridays for Future έχει εδραιωθεί τα τελευταία χρόνια και οι Πράσινοι βρίσκονται πολύ κοντά στο ίδιο το κίνημα», επισημαίνει η Γκόλντμαν. Πρόκειται για μία τακτική που τουλάχιστον στην περίπτωση του Κορνέλιους λειτούργησε: Είναι ενεργός στο κίνημα και θα ψηφίσει τους Πράσινους. Παρόλα αυτά όμως, θέλει να τονίσει πως δεν συμφωνεί με όλες τις θέσεις των Πρασίνων, όπως για παράδειγμα ότι είναι υπό συζήτηση μεμονωμένες πτυχές της προστασίας του κλίματος, αλλά όχι αρκετά η κλιματική αλλαγή στο σύνολό της.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι πολλοί νέοι ψηφοφόροι για πρώτη φορά αισθάνονται ότι τείνουν να ψηφίσουν κυρίως μικρά κόμματα: Σύμφωνα με την μελέτη των Fischer-Appelt και Appinio αυτοί ξεπερνούν το 23 % των ερωτηθέντων. Στη Γερμανία υπάρχουν πάνω από 50 κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του πανευρωπαϊκού κόμματος Volt και του κόμματος προστασίας των ζώων. Τα περισσότερα από αυτά τα κόμματα ωστόσο πιθανότατα δεν θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν το απαραίτητο 5%, το οποίο θα ήταν το εισιτήριό τους για τη γερμανική βουλή. Αυτό ήταν κάτι που απέτρεψε τόσο τον Κορνέλιους, όσο και την Τούριντ, αλλά και τον Γιόνα να επιλέξουν κάποιο μικρό κόμμα.

Λίζα Χένελ

Επιμέλεια: Χρύσα Βαχτσεβάνου

Με ποσοστό 98,55%, τα στελέχη των Πρασίνων που συμμετείχαν στο προεκλογικό Συνέδριο του κόμματος επιβεβαίωσαν χθες Σάββατο το βράδυ την υποψηφιότητα της Αναλένας Μπέρμποκ για την καγκελαρία και τον ηγετικό ρόλο του συμπροέδρου της, του Ρόμπερτ Χάμπεκ, στην εκστρατεία ενόψει των ομοσπονδιακών βουλευτικών εκλογών της 26ης Σεπτεμβρίου.

Στο Συνέδριο, το οποίο πραγματοποιήθηκε με τη φυσική παρουσία μερικών δεκάδων στελεχών σε αίθουσα του Βερολίνου και τους υπόλοιπους συνέδρους να συμμετέχουν ψηφιακά, δεν προβλεπόταν ψηφοφορία αποκλειστικά για την υποψήφια καγκελάριο, αλλά για την κυρία Μπέρμποκ και τον κ. Χάμπεκ ως «ηγετικό δίδυμο» του κόμματος.

Η χθεσινή εμφάνιση της πρώτης υποψήφιας καγκελάριου από τους Πράσινους επικρίνεται πάντως ήδη στον γερμανικό Τύπο, που καταγράφει δηκτικά τόσο την «έλλειψη κεντρικού μηνύματος», όσο και την προφανή προσπάθεια των Πρασίνων να αποφύγουν λάθη που θα μπορούσαν να τους κοστίσουν στην κάλπη. Μολαταύτα, ήδη τόσο το κόμμα όσο και η Αναλένα Μπέρμποκ βλέπουν το δημοσκοπικό προβάδισμά τους να εξανεμίζεται.

Στην ομιλία της – «τη σημαντικότερη ως τώρα στην καριέρα της», όπως έκρινε το περιοδικό Der Spiegel –, η υποψήφια έκανε λάθη και αναγκάστηκε να ξεκινήσει και πάλι από την αρχή. «Σκ…», αναφώνησε αποχωρώντας από το βήμα, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι το μικρόφωνο παρέμενε ανοιχτό. «Ήταν το μη-τέλειο κλείσιμο σε μια μη-τέλεια εμφάνιση, η οποία επρόκειτο να είναι κάτι μεγάλο», γράφει χαρακτηριστικά το περιοδικό.

Το περιοδικό εκτιμά πως η κυρία Μπέρμποκ εκφώνησε μια ομιλία «στον μέσο όρο», με πολύ προσεκτικές θέσεις. Επιπλέον, δεν εμφανίστηκε στο Συνέδριο παρά μόνο για αυτό: δεν συμμετείχε σε καμία συζήτηση με τους συνέδρους. «Οι Πράσινοι βγάζουν την Μπέρμποκ από τη γραμμή του πυρός. Η επικεφαλής δεν πρέπει να φθείρεται σε δημόσιες αψιμαχίες», σχολίασε το περιοδικό.

«Η μεγάλη στήριξη στην ψηφοφορία» ασφαλώς «αποτελεί δείγμα ενότητας», εκτίμησε η Frankfurter Allgemeine Zeitung, επισημαίνοντας όμως πως επί σχεδόν τέσσερις εβδομάδες οι Πράσινοι πληρώνουν δικά τους σφάλματα. Αναφέρεται στην παράλειψη της κυρίας Μπέρμποκ να δηλώσει επιπλέον εισοδήματα, στις διορθώσεις που έγιναν κατ’ επανάληψη στο βιογραφικό της, στη σύγχυση που προκάλεσε ο Ρόμπερτ Χάμπεκ με το αίτημά του για παράδοση «αμυντικού οπλισμού» στην Ουκρανία και πάνω απ’ όλα στις πενιχρές επιδόσεις του κόμματος στις κρατιδιακές εκλογές στην Σαξονία – Άνχαλτ την περασμένη Κυριακή.

Όπως επισήμανε η Bild, η κυρία Μπέρμποκ, η οποία χαρακτηρίζεται τελειομανής, είναι ιδιαίτερα ενοχλημένη για τα δικά της σφάλματα. «Σας ευχαριστώ για την στήριξη, ειδικά μετά τον αντίθετο άνεμο των τελευταίων εβδομάδων, στη διάρκεια των οποίων κάναμε – έκανα – λάθη για τα οποία έχω ενοχληθεί πάρα πολύ», επιβεβαίωσε η ίδια χθες στην ομιλία της.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Πέραν της βασικής ατζέντας των συνομιλιών στην πανέμορφη Κορνουάλη, είναι περισσότερο από βέβαιο ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον θα συζητήσουν το ενδεχόμενο αναβίωσης της ειδικής σχέσης μεταξύ ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου, τώρα που η Βρετανία έχει αποχωρήσει από το άρμα της ΕΕ. Πολλά γράφονται γι αυτή την αναβίωση, ωστόσο είναι νωρίς να υπάρξουν συμπεράσματα.

Ατζέντα : Διάθεση εμβολίων σε φτωχότερες χώρες, κλιματική αλλαγή και διαμόρφωση νέου πεδίου σχέσεων με Κίνα και Ρωσία

Η 47η σύνοδος κορυφής των G7 είναι πλέον γεγονός και φέτος πραγματοποιείται  στην Κορνουάλη του Ηνωμένου Βασιλείου σε ένα πραγματικά ειδυλλιακό περιβάλλον.

Οι 7 ηγέτες των ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη (Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία, Καναδάς, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο) βρίσκονται στο Κάρμπις Μπέι και για τρεις ημέρες θα θέσουν επί τάπητος τις σύγχρονες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν. Στο επίκεντρο των συζητήσεών τους βρίσκεται η προώθηση της εμβολιαστικής εκστρατείας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας από την πανδημία και η κλιματική αλλαγή, αλλά και ο τρόπος που στο εξής θα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία. Σημειωτέον ότι ο Τζο Μπάιντεν θα συναντηθεί με τον πρόεδρο Πούτιν, με αντικείμενο θέματα στρατηγικής που αφορούν την διαφαινόμενη επιθετική στάση της Ρωσίας απέναντι στην Ουκρανία, αλλά και γενικότερα θέματα εξοπλισμών.

Μόλις χθες, μετά το τετ-α-τετ με τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου,  ο πρόεδρος της Αμερικής Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε την άνευ όρων δωρεά 500 εκατομμυρίων δόσεων του εμβολίου της Pfizer, ενώ και ο Μπόρις Τζόνσον λίγο αργότερα ανακοίνωσε τη δωρεά επιπλέον 100 εκατομμύριων δόσεων προς οικονομικά ασθενέστερες χώρες. Μάλιστα οι 30 εκατομμύρια δόσεις θα δοθούν πριν το τέλος του χρόνου.

Η ομάδα των εφτά αναμένεται να δεσμευθεί ότι θα διαθέσει πάνω από 1 δισεκατομμύριο δόσεις εμβολίων, σε μια συλλογική προσπάθεια καταπολέμησης της πανδημίας. Επιπρόσθετα, ο Τζόνσον θα ζητήσει από τους ομόλογούς του να πιέσουν τις φαρμακευτικές εταιρείες ώστε να πωλούν τα εμβόλια που παράγουν σε τιμές κόστους κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Εκτός από το περιεχόμενο των εργασιών είναι μια πολύ ιδιαίτερη και διαφορετική Σύνοδος Κορυφής και στον τρόπο διεξαγωγής της. Οι ηγέτες συναντιούνται δια ζώσης μετά από δύο χρόνια, ενώ οι μάσκες, οι αποστάσεις και τα τεστ έχουν πάρει τη θέση των εναγκαλισμών και των χειραψιών. Βέβαια τα μέτρα ασφαλείας παραμένουν υψηλά, καθώς πάνω 6.500 αστυνομικοί έχουν επιστρατευτεί για την τριήμερη σύνοδο κορυφής. Επιπλέον οι περισσότερες συζητήσεις θα γίνουν κεκλεισμένων των θυρών.

DW

Μετά τις αντιδράσεις της αριστερής πτέρυγας η οποία ζήτησε την εκλογή νέου προέδρου, τώρα εγείρονται και νομικές αμφιβολίες ως προς την ανάληψη της -μεταβατικής αρχικά- προεδρίας από την κ Νάλες. Κατά την σημερινή του συνεδρίαση σήμερα το απόγευμα το προεδρείο του κόμματος μπορεί θεωρητικά να την ορίσει μεταβατική πρόεδρο και στη συνέχεια ένα έκτακτο συνέδριο, το οποίο θα γίνει σε 3 μήνες, να επικυρώσει και τυπικά την εκλογή της -μοναδικής- υποψήφιας.

Εάν εκλεγεί τελικά η κ. Νάλες πρόεδρος, η οποία είναι και κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του SPD, θα είναι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του κόμματος. Την κατάσταση δυσχεραίνει η χθεσινοβραδινή ανακοίνωση της Ζιμόνε Λάνγεκ, δημάρχου του Φλένσμπουργκ, ότι προτίθεται να είναι υποψήφια για την προεδρία, όπως γράφει μεταξύ άλλων το Spiegel.

Και βέβαια γίνεται ακόμα πιο δυσχερής λόγω των νομικών αμφιβολιών. Ο Χάραλντ Μπάουμαν-Χάσκε, o επικεφαλής των νομικών του SPD, δήλωσε μάλιστα στην εφημερίδα «Die Welt» «Με εκπλήσσει το γεγονός ότι (η κ. Νάλες) θα αναλάβει την προεδρία του κόμματος αμέσως έστω μόνο ως μεταβατική πρόεδρος. Για κάτι τέτοιο δεν υπάρχει νομική βάση, δεν προβλέπεται από το καταστατικό μας».

Και στο SPD του Βερολίνου υπάρχουν όμως αντιδράσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες του τοπικού δημόσιου ραδιοφωνικού δικτύου RBB, το προεδρείο της τοπικής οργάνωσης έχει την άποψη ότι «μεταβατικός πρόεδρος πρέπει να είναι κάποιος από τους αντιπροέδρους. Αυτό δεν σημαίνει ψήφο κατά της κ. Νάλες» όπως δήλωσαν τα μέλη του. Εν τούτοις, όπως γράφει η Berliner Morgenpost, θεωρούν ότι «δεν θα πρέπει να δημιουργηθούν τετελεσμένα προ του εκτάκτου συνεδρίου για την εκλογή προέδρου».

Πάντως, η Μάλου Ντράιερ, αναπληρωτής πρόεδρος του SPD δήλωσε στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (dpa): «το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα δεν μπορεί αν μείνει ακέφαλο, επομένως ήταν σωστή η πρόταση του Μάρτιν Σουλτς να ορισθεί μεταβατική πρόεδρος η Αντρέα Νάλες. Για την προθυμία της να δεχτεί να ηγηθεί του SPD σε αυτή την δύσκολη φάση της είμαι ευγνώμων και είμαι βεβαία ότι μπορεί να αντιμετωπίσει καλά την κατάσταση. Οι αντιπρόσωποι του κόμματος θα εκείνοι οι οποίοι θα αποφασίσουν στο συνέδριο εάν θα παραμείνει μόνιμα πρόεδρος», όπως τόνισε.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ