Επιμέλεια έκθεσης, ‘Ιρις Κρητικού

Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 2 Απριλίου, 18:00-22:00
Διάρκεια έκθεσης: 2 Απριλίου έως 2 Μαΐου 2026

Η  αίθουσα Τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την ατομική έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Παυλίδη με τίτλο Muffet Fiuu, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Ίριδας Κρητικού. Τα εγκαίνια θα λάβουν χώρα Πέμπτη 2 Απριλίου 18:00-22:00, ενώ η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό έως το Σάββατο 2 Μαΐου.

Ο τίτλος της έκθεσης Muffet Fiuu παραπέμπει στον ήχο που παράγουν ορισμένοι αθλητές και αθλήτριες του τένις και αναφέρεται ως γρύλισμα (grunting). Αφορά μία μη λεκτική φωνητική έκφραση των παικτών συνήθως όταν χτυπούν την μπάλα. Ο Γιάννης Παυλίδης εμπνεύστηκε τον τίτλο της έκθεσης καθώς και του ομώνυμου έργου που έχει δημιουργήσει, από τα γρυλίσματα που ακούγονταν στον αγώνα μεταξύ της Marion Bartoli και της Maria Sharapova στο US Open 2012.

Η ιστορικός τέχνης και αρχαιολόγος Ίρις Κρητικού αναφέρει για την έκθεση: «Ανάμεσα στις επίμονες ετούτες ιερογλυφικές ψηφίδες που σχολιάζουν μια εκρηκτική και δυσοίωνη καθημερινότητα, ανάμεσα στα επάλληλα στιγμιότυπα μιας ευκίνητης μουσικής παρτιτούρας ή ενός αυτοβιογραφικού κόμικ σε ανεξάντλητες συνέχειες, ο Παυλίδης συνθέτει το απεικονιστικό και απτικό άθροισμα του κόσμου του με τον τρόπο ενός αυτοσχεδιαστικού θεάτρου δρόμου. Σκηνή τη σκηνή, πράξη την πράξη, εμφανίζονται οι μικροί και αεάνως πολλαπλασιαζόμενοι αντιήρωες του ζωγράφου -τα τρυφερά γνώριμα τερατάκια του που ποζάρουν χωρίς αιδώ ως δικά του ανήσυχα alter ego, αντιδρώντας στις ζοφερές περιρρέουσες συνθήκες και συμπληρώνοντας τον φόβο του κενού. Γεμίζοντας τον καμβά με μαεστρικά σχεδιασμένες συμπλεγματικές αλληλουχίες, επιδίδονται σε εξακολουθητικές ασκήσεις θάρρους, φιλοσοφούν και εξασκούνται στο να συνεχίζουν να ζουν, ενώ τα περισσότερα γύρω τους σωριάζονται με εκκωφαντικό πάταγο.» και συνεχίζει λέγοντας: «Μιλώντας με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αποκωδικοποιώ την επιθυμία του να καταθέσει τη νέα ετούτη εργογραφία ως συνολικό απολογισμό, ως γενναία πράξη συμφιλίωσης, ως σημειωτική παρακαταθήκη του «από εδώ και μπρος». Να κυκλώσει μέσω της καταιγιστικής σουρεαλιστικής γραφής του το πρόβλημα, να το κοιτάξει κατάματα και να επιζήσει μαζί του, έστω και τραυματικά. Τα υβριδικά όντα που γεννούν η φαντασία και η ακριβής γραφίδα του, κυκλοφορούν στον καμβά με τον τρόπο που οι νεαροί στρατιώτες πατούν επάνω σε ναρκοπέδια, ή λανθάνουν τον κίνδυνο, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα σε βόμβες που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκραγούν. Ωστόσο, όπως και ο ίδιος ο Παυλίδης επισημαίνει, η έκρηξη αυτή μπορεί να σημαίνει θάνατο, σηματοδοτεί ωστόσο και την επερχόμενη αναγέννηση. Τα καινούρια που έχουμε μέσα μας, τα αναβλύζοντα ερωτήματα, τους μικρούς βλαστούς της χαράς, τις αναπάντητες παρακαταθήκες της μνήμης που μας κρατούν άυπνα ζωντανούς.»

Σημεία εκπνοής ή, η αιώνια λιακάδα ενός αειφόρου μυαλού

«Με ενδιαφέρουν τα σχήματα που επιλέγουν οι άνθρωποι ως σύμβολα για να δημιουργήσουν γλώσσα. Μέσα σε όλες τις μορφές υπάρχει μια βασική δομή, μια ένδειξη ολόκληρου του αντικειμένου με ελάχιστες γραμμές, που γίνεται σύμβολο. Αυτό είναι κοινό σε όλες τις γλώσσες, σε όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις εποχές».

Keith Haring

Η νέα έκθεση του Γιάννη Παυλίδη αποτελεί στην πραγματικότητα μια αναδρομική τριλογία που αγκαλιάζει δεκατρία χρόνια αδιάκοπης δημιουργίας. Γνωρίζοντας τον δημιουργό πολύ περισσότερα, διαπιστώνω με την ευκαιρία της νέας μας ετούτης συνάντησης, τον τρόπο με τον οποίο η σχεδιαστική του ευφράδεια και η συμβολιστική του ενάργεια έχουν από κοινού τόσο στιλπνά αποτυπωθεί και ωριμάσει. Τον τρόπο με τον οποίο ο καλλιτέχνης διατυπώνει μια καθαρή και οργανική πρωτογενή γλώσσα σημάτων, χρωμάτων, συμβόλων, νευμάτων, όπου τίποτε δεν μοιάζει φλύαρο ή περιττό. Τον τρόπο με τον οποίο η κερδισμένη του σοφία του κόσμου συνάδει με το πηγαίο του χιούμορ, τον εξακολουθητικό σαρκασμό και μαζί αυτοσαρκασμό που ο ίδιος επικαλείται ως απαντοχή και άμυνα και, τελικά, τον έξεργο ακτιβιστικό τρόπο μιας κερδισμένης ζωγραφικής και προσωπικής αυτογνωσίας.

Ανάμεσα στις επίμονες ετούτες ιερογλυφικές ψηφίδες που σχολιάζουν μια εκρηκτική και δυσοίωνη καθημερινότητα, ανάμεσα στα επάλληλα στιγμιότυπα μιας ευκίνητης μουσικής παρτιτούρας ή ενός αυτοβιογραφικού κόμικ σε ανεξάντλητες συνέχειες, ο Παυλίδης συνθέτει το απεικονιστικό και απτικό άθροισμα του κόσμου του με τον τρόπο ενός αυτοσχεδιαστικού θεάτρου δρόμου. Σκηνή τη σκηνή, πράξη την πράξη, εμφανίζονται οι μικροί και αεάνως πολλαπλασιαζόμενοι αντιήρωες του ζωγράφου -τα τρυφερά γνώριμα τερατάκια του που ποζάρουν χωρίς αιδώ ως δικά του ανήσυχα alter ego, αντιδρώντας στις ζοφερές περιρρέουσες συνθήκες και συμπληρώνοντας τον φόβο του κενού. Γεμίζοντας τον καμβά με μαεστρικά σχεδιασμένες συμπλεγματικές αλληλουχίες, επιδίδονται σε εξακολουθητικές ασκήσεις θάρρους, φιλοσοφούν και εξασκούνται στο να συνεχίζουν να ζουν, ενώ τα περισσότερα γύρω τους σωριάζονται με εκκωφαντικό πάταγο.

Με εκλεκτικές αναφορές σε αγαπημένους καλλιτέχνες όπως οι Jean Dubuffet, Pierre Alechinsky και William Burroughs που όργωσαν, ενεργοποίησαν και σωματοποίησαν τη γραφή ως σινιάλο και μέσο στη ζωγραφική πράξη και, βεβαίως, με διαχρονική αναφορά στον επιστήθιο Keith Haring, στο έργο του οποίου οι γραφισμοί με τα έντονα περιγράμματα και οι εμβληματικές ενεργητικές γραμμικές φιγούρες εστιάζουν με αντίστοιχο χιούμορ και εκφραστική οικονομία γραμμής σε σύνθετα κοινωνικά θέματα (καπιταλισμός, ανισότητα, ρατσισμός, πόλεμος, βία, εξάρτηση, καταχρήσεις), συμβολίζοντας την αναζήτηση της χαράς και την αντίσταση στην αδικία, ο Γιάννης Παυλίδης διατυπώνει με επίμονη καθαρότητα τον δικό του τρόπο αντίστασης. Και μαζί, τη διακαή πρόθεση επικοινωνίας, συμπλέκοντας και ενεργοποιώντας τους συμβολικούς ετούτους μαγικούς αστερισμούς του που δεν έχουν ποτέ διακοσμητικό χαρακτήρα. Περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, τα οικεία στοιχεία που συνθέτουν τη σημειωτική γλώσσα του, λειτουργούν ως ευαίσθητες και ετοιμοπόλεμες κεραίες της δικής τους εποχής.

Μιλώντας με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αποκωδικοποιώ την επιθυμία του να καταθέσει τη νέα ετούτη εργογραφία ως συνολικό απολογισμό, ως γενναία πράξη συμφιλίωσης, ως σημειωτική παρακαταθήκη του «από εδώ και μπρος». Να κυκλώσει μέσω της καταιγιστικής σουρεαλιστικής γραφής του το πρόβλημα, να το κοιτάξει κατάματα και να επιζήσει μαζί του, έστω και τραυματικά. Τα υβριδικά όντα που γεννούν η φαντασία και η ακριβής γραφίδα του, κυκλοφορούν στον καμβά με τον τρόπο που οι νεαροί στρατιώτες πατούν επάνω σε ναρκοπέδια, ή λανθάνουν τον κίνδυνο, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα σε βόμβες που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκραγούν. Ωστόσο, όπως και ο ίδιος ο Παυλίδης επισημαίνει, η έκρηξη αυτή μπορεί να σημαίνει θάνατο, σηματοδοτεί ωστόσο και την επερχόμενη αναγέννηση. Τα καινούρια που έχουμε μέσα μας, τα αναβλύζοντα ερωτήματα, τους μικρούς βλαστούς της χαράς, τις αναπάντητες παρακαταθήκες της μνήμης που μας κρατούν άυπνα ζωντανούς.

Τα έργα σχεδιάζονται αρχικά επιτόπου με κάρβουνο, ενώ στη συνέχεια κεντιούνται τα ανθισμένα λιβάδια των εμπριμέ και τα υπόλοιπα κοσμητικά επαναληπτικά μοτίβα, καθώς η ζωγραφική συναντά τη ζωγραφική. Γραφές και λουλούδια, τεθλασμένες και κυβισμοί, φιγούρες και μάσκες, τενίστριες, πύργοι, αγάλματα, απλωμένες μπουγάδες, λακκούβες νερού και κιθάρες του ροκ μέλλοντός μας ανατέλλουν διαδοχικά στους καμβάδες του κι άλλοτε μετατρέπονται στις κατάγραφες επιφάνειες ενός πλήρους υπερμεγέθους ντόμινο, ή τυλίγονται στη μακρά χάρτινη ιεροτελεστία ενός βυζαντινού ειληταρίου ή ενός κινεζικού κυλίνδρου, κατασκευασμένου με τη σειρά του εξ ολοκλήρου από τον καλλιτέχνη.

Στον κόσμο αυτό όπου η τεθλασμένη μνήμη της παιδικής ηλικίας στη σκιά του Πόρτο Δράκο μετατρέπεται αθόρυβα στη θαυμαστή ταπετσαρία μιας επουράνιας μετ’ εμποδίων πόλης, τα μικρά ζαβολιάρικα ανθρωπάκια του Παυλίδη που κατοικούν στα σύννεφα και ακούν μουσική των Doors, που διεκδικούν τον δημόσιο χώρο, προσφέρουν λουλούδια ή βγάζουν τη γλώσσα περιπαικτικά και εξακολουθούν να ονειρεύονται, είναι ο ίδιος και είμαστε εμείς. Αναζητώντας σημεία βαθιάς εκπνοής, λίγο πριν αρχίσει η νέα παρτίδα, με πίστη, πείσμα και ορμητική δύναμη

Ίρις Κρητικού
Αρχαιολόγος, Ιστορικός της Τέχνης

Σύντομο Βιογραφικό του Γιάννη Παυλίδη 

Ο Γιάννης Παυλίδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1960. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, Ιταλία (1982-1986). Δημιουργεί περιβάλλοντα ως εγκαταστάσεις, με επιδαπέδια και επιτοίχια γλυπτά, φτιαγμένα από papier-mâché ή fibran, πίνακες ζωγραφικής και κατασκευές από χαρτί ως επί το πλείστο. Τα επιζωγραφισμένα κολλάζ με comic και η επανάληψη μοτίβων ή θεμάτων σε συνδυασμό με την χρήση έντονων χρωματικών αντιπαραθέσεων χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη προσωπική του γραφή. Έχει δουλέψει ως υπεύθυνος στο τμήμα graffiti της εταιρείας Άρσις, στη συντήρηση τοιχογραφιών στο κτίριο των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε διάφορες σχολές εφαρμοσμένων τεχνών και στη σχολή ζωγραφικής του Δήμου Νίκαιας-Ρέντη. Έχει πραγματοποιήσει 12 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει συμμετοχές σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και biennale στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στον Πειραιά.

Ο χορηγός οίνου της βραδιάς των εγκαινίων είναι το Κτήμα Παλυβού, ενώ χορηγοί επικοινωνίας είναι το Art22, www.ArtPointView.gr και το ArtViews.

Ημέρες και ώρες λειτουργίας:

Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 12:00 – 20:00
Τετάρτη, Σάββατο 10:00-18:00
Κυριακή, Δευτέρα κλειστά

Την Μεγάλη Εβδομάδα το ωράριο θα διαμορφωθεί ως εξής:

Μ. Δευτέρα 10:00-18:00, Μ. Τρίτη 12:00-20:00, Μ. Τετάρτη 10:00-18:00,

Μ. Πέμπτη 11:00-16:00

Μ. Παρασκευή και Μ. Σάββατο κλειστά

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 12, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
www.technohoros.org | info@technohoros.org

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος υποδέχεται τη νέα χρονιά με  την ατομική  έκθεση ζωγραφικής της Αγγέλας Βορεάδου με τίτλο Άνθη της πέτρας.

Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026, ενώ η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 30 Ιανουαρίου 2026.

Την έκθεση επιμελείται η Ιστορικός Τέχνης & Θεωρίας του Πολιτισμού (ΕΚΠΑ)  Αθηνά Σχινά.

H Ιστορικός Τέχνης & Θεωρίας του Πολιτισμού (ΕΚΠΑ) Αθηνά Σχινά που πρόσφατα βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά της στον πολιτισμό επί 35 συναπτά έτη και επιμελείται την έκθεση αναφέρει πολύ χαρακτηριστικά στο κείμενο επιμέλειας: «Η φύση λειτουργεί ως εναρκτήρια έμπνευση, στην συγκεκριμένη ομάδα έργων, την οποία επεξεργάζεται με διάφορα υλικά και μέσα από μια ποικιλία μεγεθών, η ζωγράφος. Άλλοτε τα δέντρα, με τους κορμούς, τα φυλλώματα, τους καρπούς, τα κλαδιά και τις ρίζες τους, πότε πάλι τα βράχια, με τις παράδοξες σχισμές τους, την στρωματογραφία των υλικών που έχουν διαμορφώσει οι συνθήκες, οι διαβρώσεις και ο καιρός, ενώ δεν είναι λίγα τα έργα της Αγγέλας Βορεάδου, στα οποία διακρίνουμε αντανακλάσεις στα νερά και κυματικές δονήσεις των θαλάσσιων υδάτων, τόσο στην επιφάνεια, όσο και στο ρηχό βάθος κάποιας θερινής, επί το πλείστον, παραλίας.»

Συνεχίζοντας γράφει: «Το θέμα στην προκειμένη περίπτωση, είναι πάντα η αφορμή, για να επεξεργαστεί η ζωγράφος ρυθμικά σχήματα, χρωματικά τονικές εναρμονίσεις ή αντιπαραθέσεις, σχεδιομορφικές επίσης αλληλουχίες, ρήξεις κι ενδιαφέρουσες ανασυντάξεις με το προφανές, αλλά και με το μη αναμενόμενο «γεγονός» σύμπραξης οργανικών κι ανόργανων υλικών. Προφανώς, η αλληγορική εικαστική γλώσσα που χρησιμοποιεί η Αγγέλα Βορεάδου, αποκαλύπτει «υλικά» που συνεχώς μεταστοιχειώνονται στην φύση, μέσα από φανερές αλλά κι αθέατες συνέχειες κι ασυνέχειες του φωτός και του σκοταδιού, καθώς της ζωής και του αλληλένδετου θανάτου, που ενυπάρχουν ως γενεσιουργές αιτίες κι αδιαφανείς ανατροφοδοτήσεις μιας κοσμογονικής διάστασης. Μιας διάστασης, που μπορεί κανείς να την διακρίνει από την μικροκλίμακα που διαμορφώνουν με τα χρόνια οι χαρακιές στο δέρμα της παλάμης του χεριού, μέχρι τους «δρόμους» των γαλαξιών στην μεγακλίμακα (που μπορεί κανείς να τους διαβάσει) μέσα από ένα τηλεσκόπιο. Επομένως οι αποστάσεις, με βάση την αναλογική κλίμακα, είναι σχετικές.» Ενώ κλείνει το κείμενο της ως εξής:  «Η τέχνη άλλωστε, με ποικίλους τρόπους και μυστικές, υπόγειες τροπές, όπως φανερώνει αυτή η ενότητα των έργων, κυρίως όμως μέσα από την ποιητική τους (και διαφορετικά εμφανιζόμενη κάθε φορά) γλώσσα, διαμορφώνει «προσωπεία» που μιμούνται την φύση αλλά δεν είναι φύση. Πρόκειται για αντικαθρεφτίσματα του «εαυτού», που συνενώνουν και την ίδια στιγμή αντιπαραβάλλουν το γνωστό με το άγνωστο και το συνεχώς ανεπεξέργαστο «τραύμα» με το εσαεί ανεξερεύνητο «θαύμα» φύσης και ζωής.»

Σύντομο Βιογραφικό

Η Αγγέλα Βορεάδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946 από κρητικούς γονείς. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και του Δυτικού Πολιτισμού στο Κολλέγιο Deree ενώς στα 38 της χρόνια, έχοντας ήδη τρία παιδιά, σπούδασε Γραφικές Τέχνες στη Σχολή Βακαλό, απ’ όπου αποφοίτησε το 1986 αριστούχος. Η Ελένη Βακαλό την σύστησε στον Εκδοτικό Οίκο «ΚΕΔΡΟΣ» όπου παρέμεινε υπεύθυνη για το καλλιτεχνικό τμήμα επί οκτώ χρόνια. Σχεδίασε πολλά εξώφυλλα για τις εκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ», «ΔΟΜΟΣ» και «ΟΛΚΟΣ». Παράλληλα με την εργασία της παρακολούθησε για τέσσερα χρόνια μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήρι του Θανάση Στεφόπουλου που στάθηκε γι’ αυτήν σημαντικός δάσκαλος. Στο ενεργητικό της καταγράφονται 15 ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής. Επιπλέον, έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών και θεματικών εκθέσεων, ενώ έργα της περιλαμβάνονται σε ιδιωτικές συλλογές. Η Αγγέλα Βορεάδου ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 8 Μαΐου 17:30-22:30
Διάρκεια έκθεσης: 8 Μαΐου έως 6 Ιουνίου 2025

                                                                                                                                                                             Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την Ντέπη Παυλίδου με την ατομική έκθεση ζωγραφικής υπό τον τίτλο «Διελεύσεις». Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την  Πέμπτη 8 Μαΐου 17:30–22:30, ενώ η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 6 Ιουνίου. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η Ιστορικός Τέχνης Αθηνά Σχινά.

Η Ντέπη Παυλίδου έχει δημιουργήσει μια έκθεση στην οποία ισορροπεί ανάμεσα σε ερημικά, απόκρημνα τοπία και σε ανθρώπινες φιγούρες, «που χρόνος θαρρείς κι έχει  «παγώσει», υπογραμμίζοντας την ασυνέχεια μιας κάποιας -υποτίθεται- αφήγησης, με ακυρωμένο το παρελθόν της, έωλο το παρόν κι αδιάγνωστο το μέλλον της», όπως αναφέρει μεταξύ άλλων η Ιστορικός Τέχνης Αθηνά Σχινά που επιμελείται και την έκθεση.

Μεταξύ άλλων η Αθηνά Σχινά αναφέρει στο κείμενο που προλογίζει τον κατάλογο της έκθεσης: «Κάθε έργο της Ντέπης Παυλίδου, …υποβάλλει την δική του ατμόσφαιρα, …ισορροπώντας ανάμεσα στην παραστατική αναγνωρισιμότητα και στην αφαίρεση, δίνει την αίσθηση ενός μετέωρου στιγμιοτύπου, καθώς αυτό αποτυπώνει την φευγαλέα κινητικότητα του εφήμερου. Η αίσθηση που προκαλούν τα έργα της, συγγενεύει  περισσότερο με σιωπές και ψιθύρους, με υφέρποντα ερωτηματικά, με απουσίες και προσμονές, με προθέσεις κι αναστολές… Τοπία της πραγματικότητας και της παραδοξότητας, της πιθανότητας και της ουτοπίας, παρουσιάζονται μέσα από τις πέτρες και τα αγκάθια τους, μέσα από την ερημιά και την πολυμορφία των λεπτομερειών τους, σαν ένας άτυπος διάλογος ανάμεσα στην  ανθρώπινη χειρονομία, την προσπελασιμότητα της ματιάς και την «αχειροποίητη» φύση, που συνεχώς κι ανεπιλήπτως μεταμορφώνεται. Κατ’ αντιστοιχία, σώματα γυμνά ή ντυμένα, εμφανίζονται σαν τα ιερογλυφικά ή τα συλλαβογράμματα μιας γλώσσας αδιάγνωστης, με στάσεις κι αντιστάσεις, που προσπαθεί ανάμεσα σε μνήμες κι εκφάνσεις ζωής, να βρει τα χαμένα της νοήματα…» ενώ συνεχίζει λέγοντας «…Ο χώρος κι ο χρόνος σωματοποιούνται. Γίνονται σάρκα μιας ύλης που απροσδόκητα μεταμορφώνεται, άλλοτε σε σώμα, πότε σε τοπίο. Τοπίο γνώριμο και οικείο, που πιο συχνά εμφανίζεται ως απρόσμενο κι ανοίκειο «γεγονός». Ένα γεγονός αληθοφανές και ταυτοχρόνως ονειρικό, σχεδόν απτό υλικά, μέσα από την χειρονομία και το βλέμμα, αλλά την ίδια στιγμή, τόσο φευγαλέο όσο και λανθάνον, παρά την φαινομενική του στατικότητα.»

    Ολόκληρο το κείμενο της ιστορικού τέχνης και επιμελήτριας της έκθεσης Αθηνάς Σχινά

    Διελεύσεις

Συνοπτικά, θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί στις εικαστικές διελεύσεις του φωτός που ακολουθούνται από το βλέμμα. Είναι ένας δρόμος και μαζί ένας τρόπος, μέσα από τον οποίο προσπαθεί ο θεατής να «διαβάσει» οπτικά,  να μεταβεί με άλλα λόγια και να μυηθεί, να μοιραστεί επίσης και να οικειοποιηθεί την ατμόσφαιρα που υπαγορεύουν τα ζωγραφικά έργα της Ντέπης Παυλίδου.

Τοπία της πραγματικότητας και της παραδοξότητας, της πιθανότητας και της ουτοπίας, παρουσιάζονται μέσα από τις πέτρες και τα αγκάθια τους, μέσα από την ερημιά και την πολυμορφία των λεπτομερειών τους, σαν ένας άτυπος διάλογος ανάμεσα στην  ανθρώπινη χειρονομία, την προσπελασιμότητα της ματιάς και την «αχειροποίητη» φύση, που συνεχώς κι ανεπιλήπτως μεταμορφώνεται. Κατ’ αντιστοιχία, σώματα γυμνά ή ντυμένα, εμφανίζονται σαν τα ιερογλυφικά ή τα συλλαβογράμματα μιας γλώσσας αδιάγνωστης, με στάσεις κι αντιστάσεις, που προσπαθεί ανάμεσα σε μνήμες κι εκφάνσεις ζωής, να βρει τα χαμένα της νοήματα.

    Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το φως ταυτίζεται κάθε φορά και διαφορετικά με τον χώρο, αφ’ ης στιγμής ο χώρος από την άλλη πλευρά, εγκυμονεί, παράγει και στη συνέχεια χαρακτηρίζει «χρωματίζοντας» τα επίπεδα και τις εντάσεις, τις αλληλουχίες και τις ριπές ή τις ιδιοσημάνσεις του φωτός, τόσο στις ποιοτικές, όσο και στις εννοιολογικές του συνισταμένες.

   Κάθε έργο της Ντέπης Παυλίδου, εκτός από την συνθετική του, την σχεδιαστική, όπως και την χρωματική του αυτοτέλεια, υποβάλλει την δική του ατμόσφαιρα και την υφολογία του. Ωστόσο, ο εικονισμός του, ισορροπώντας ανάμεσα στην παραστατική αναγνωρισιμότητα και στην αφαίρεση, δίνει την αίσθηση ενός μετέωρου στιγμιοτύπου, καθώς αυτό αποτυπώνει την φευγαλέα κινητικότητα του εφήμερου. Ο χρόνος των παριστανομένων, θαρρείς κι έχει  «παγώσει», υπογραμμίζοντας την ασυνέχεια μιας κάποιας -υποτίθεται- αφήγησης, με ακυρωμένο το παρελθόν της, έωλο το παρόν κι αδιάγνωστο το μέλλον της.

   Η αίσθηση που προκαλούν τα έργα αυτής της ζωγράφου, συγγενεύει  περισσότερο με σιωπές και ψιθύρους, με υφέρποντα ερωτηματικά, με απουσίες και προσμονές, με προθέσεις κι αναστολές, καθώς ενσαρκώνει στο πεδίο την όρασης -και των νοηματικών ή αλληγορικών αναγωγών που ακολουθούν- δυσεπίλυτα κι αιωρούμενα αινίγματα. Αινίγματα, που καταφάσκουν ως προς την ρεαλιστική τους απόδοση, αποκαθηλώνοντας όμως κάθε βεβαιότητα της υπόστασής τους και της αντίστασής τους στον χρόνο.

   Ο χώρος κι ο χρόνος σωματοποιούνται. Γίνονται σάρκα μιας ύλης που απροσδόκητα μεταμορφώνεται, άλλοτε σε σώμα, πότε σε τοπίο. Τοπίο γνώριμο και οικείο, που πιο συχνά εμφανίζεται ως απρόσμενο κι ανοίκειο «γεγονός». Ένα γεγονός αληθοφανές και ταυτοχρόνως ονειρικό, σχεδόν απτό υλικά, μέσα από την χειρονομία και το βλέμμα, αλλά την ίδια στιγμή, τόσο φευγαλέο όσο και λανθάνον, παρά την φαινομενική του στατικότητα.

   Κάθε έργο αποτελεί κι έναν δικό του κόσμο, με τον εσωτερικό και τον εξωτερικό του χώρο να λειτουργεί ως δίαυλος. Οι άκρες του συνδέονται μέσα από ανοίγματα και «διαβατήρια» περάσματα, με τελετουργικό καταλύτη το φως, σαν να πρόκειται για την αυλαία ενός θεάτρου, όπου προσκήνιο και παρασκήνια, αλληλεπενεργούν κι εννοιολογικά ανατροφοδοτούνται, μεταφράζοντας τις σκιές σε φώτα και τα φώτα σε σκιές. Αυτός είναι κι ο λόγος άλλωστε που οι μορφές της Ντέπης Παυλίδου εμφανίζονται σκοτεινές σαν υποψίες, μαζί με τις ερριμμένες τους σκιές, (μπροστά από κουρτίνες και παραπετάσματα), σαν να ζωντανεύουν ως contre lumiere φιγούρες, τις δραπετεύουσες κι αμφίσημες υποστάσεις τους. Άλλοτε πάλι εμφανίζονται με την παρουσία τους στο περιθώριο της θέασης, προβαλλόμενες ως απενοχοποιημένες κι εξαίφνης  «αποκαλυπτόμενες» φιγούρες, μέσα από τα εσωτερικευμένα «πάθη» και τις υπερσυντέλικες ιστορίες του σώματος και «σήματός» τους, την ώρα που τονίζουν  αφοπλιστικά την χοϊκή τους γυμνότητα.

   Οι μορφές αυτές, παρά την στιγμιοτυπική τους στατικότητα, -που αναστέλλει την ροή του χρόνου- μετουσιώνονται κάθε φορά και σε ένα ποιητικό αίτιο. Ένα αίτιο, που πτυχώνει τον χώρο, (με σεντόνια ή «πουκάμισα αδειανά για μιαν Ελένη») προκειμένου  να υποδηλωθούν έμμεσα οι πολυεπίπεδες επικράτειες και οι διασυνδετικές του δυνατότητες, καθώς ο φυσικός κάθε φορά χώρος, με βάση το «ποιητικό αίτιο», διαπλέκεται ενδόμυχα σε αυτά τα έργα με τον ονειρικό, η αναμονή επίσης με την αναχώρηση, η προσδοκία με την διάψευση ή με την ματαίωση.

   Ο παριστανόμενος χώρος μέσα από το φως και τα περάσματα ή τις  μεταμορφωτικές διελεύσεις του, λειτουργεί παράλληλα και ως αλληγορικός χώρος της συνείδησης καθώς συνδιαλέγεται με εκείνον του υποσυνειδήτου. Μεταλλάσσει μάλιστα νοήματα, ανάλογα με την προσεγγισιμότητα της κάθε εικαστικής «ανάγνωσης» που επιχειρεί ο θεατής, με διαρκώς ανανεωνόμενους τους συνειρμούς που διαλεκτικά εκείνος δημιουργεί, απαντώντας στις προκλήσεις όσων βλέπει κι αισθάνεται, αφ’ ης στιγμής αντανακλώνται στο «διάβασμά» του και μέρη από τα συναισθηματικά φορτία της δικής του ενδοχώρας.

Αθηνά Σχινά

Ιστορικός Τέχνης & Θεωρίας του Πολιτισμού (ΕΚΠΑ)

Σύντομο βιογραφικό:

Η Ντέπη Παυλίδου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και ακολούθησε καριέρα στο Marketing. Το 2016 εισάχθηκε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας ενώ τον Ιούνιο του 2021 αποφοίτησε παρουσιάζοντας 20 πορτρέτα. Το 2020 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική της έκθεση στην Άνδρο. Τον Ιούνιο του 2021, το έργο της επιλέχθηκε από το Κέντρο Πολιτισμού «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» και το “Lincoln Center for the Performing Arts”, για να παρουσιάσει την έκθεση «Πρόσωπα του Ήρωα – Από τη Νέα Υόρκη στην Αθήνα». Τον Αύγουστο του 2022 πραγματοποίησε τη δεύτερη ατομική της έκθεση στη Μήθυμνα Λέσβου ενώ τον Μάιο του 2025 θα πραγματοποιήσει την τρίτη κατά σειρά ατομική της έκθεση, στην αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος στην Αθήνα.

Χορηγός Έκθεσης Art Nova
Χορηγοί Επικοινωνίας Art22, www.artpointview.gr 
Χορηγός Οίνου Wine o’clock

Ημέρες και ώρες λειτουργίας:

Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 11:00 – 14:30 & 17:30 – 20:30
Τετάρτη 11:00-17:00, Σάββατο 11:00-16:00

Κυριακή, Δευτέρα κλειστά

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 12, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
www.technohoros.org | info@technohoros.org

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Χριστίνας Φυτιλή με τίτλο “Cinque”, σε επιμέλεια Μαρίας Βασιλικής Κενανίδου. Η έκθεση εγκαινιάζεται την Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου και θα διαρκέσει έως και τις 5 Μαρτίου.

Συνέντευξη της Χριστίνας Φυτιλή στο www.αrtpointview.gr και τη Ρίτσα Μασούρα 

‘Αμμος, κόκκοι καφέ, γύψος, ξύλο… Ένα είδος επιτοίχιας γλυπτικής θεωρείται η δουλειά σας… Πείτε μου πως ξεκίνησε η επαφή σας με αυτό το είδος της τέχνης και πως μέσα από αυτήν αναδεικνύεται ένας ιδιαίτερος δικός σας συναισθηματικός κόσμος.

Κατά το διάστημα διαμονής μου στην Ισπανία επισκέφτηκα το μουσείο τυφλών της Μαδρίτης. Είναι ένα μουσείο το οποίο έχει μετατρέψει ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι ζωγραφικής, γλυπτικής και αρχιτεκτονικής σε εκθέματα για μη βλέποντες. Μπαίνοντας λοιπόν στο μουσείο με κλειστά τα μάτια και αγγίζοντας έργα τα οποία στο παρελθόν με είχαν συγκινήσει οπτικά, συγκλονίστηκα με τα συναισθήματα που ένιωσα. Τότε αποφάσισα ότι αυτή την επαφή-ανταλλαγή συναισθημάτων θέλω να έχω με το θεατή των έργων μου και ότι θα επιτρέπω να τα αγγίζουν, πάντα βέβαια με σεβασμό και προσοχή.

Τα υλικά με τα οποία θα επιτύγχανα αυτή την αλληλεπίδραση ήρθαν μέσα από πειράματα και έρευνα. Στην αρχή έκανα πάστα με λάδι, μετά χρησιμοποίησα γυψόγαζες και λάδι ώσπου με τη βοήθεια του καθηγητή μου στη σχολή και μέντορα μου κ. Γιώργου Τσακίρη ανακάλυψα το βασικό μέρος της ύλης της δουλειάς μου που είναι γύψος, κόλλα πλακιδίων, ξυλόκολλα και σκόνες αγιογραφίας πάνω σε τελαρωμένο κόντρα πλακέ. Υλικά όπως οι κόκκοι του καφέ, η άμμος ή οι κορμοί των δέντρων ήρθαν είτε μέσα από «ατυχήματα» στο εργαστήριο, είτε μέσα από αυθόρμητους πειραματισμούς, σαν να αποφάσισαν μόνα τους να αποτελέσουν μέρος της εικαστικής διαδικασίας .

Ανάλογα με το τρόπο που δουλεύεται το μίγμα των υλικών πάνω στο ξύλο, η επιφάνεια είναι αλλού πιο τραχιά και αλλού πιο λεία σαν τις διακυμάνσεις της ζωής και των συναισθημάτων, συνεπώς ανάλογα με το συναίσθημα που βιώνω ή θέλω να αποδώσω αλλάζει η αναλογία των υλικών και ο τρόπος που σμιλεύεται η εκάστοτε επιφάνεια.

Μπορείτε και ταξιδεύετε τον επισκέπτη. Είναι σαν να τον πιάνετε από το χέρι και να τον οδηγείτε κατευθείαν πάνω στις αμυχές των συναισθημάτων σας. Ήταν αυτός ένας αρχικός στόχος σας ή ήρθε με τον καιρό και μέσα από τις δικές σας προσπάθειες και εμπνεύσεις;

 Όπως σας είπα, πρώτα αποφάσισα ότι θέλω να αλληλοεπιδρώ με τους θεατές των έργων μου, μέσα από το άγγιγμά τους και έπειτα κατέληξα στον τρόπο-τεχνοτροπία της δουλειάς μου με την οποία αυτό θα επιτυγχάνεται.

  “Η εικαστική θεραπεία είναι ένα ολόκληρο αλφαβητάρι, αποτελούμενο από χρώματα, σχήματα και γραμμές, τα οποία ανάλογα με τη σειρά που θα το τοποθετήσεις και τον συνδυασμό που θα χρησιμοποιήσεις συντάσσουν όλα όσα οι λέξεις δεν μπορούν”

Όλες οι επιφάνειες των έργων μου αντανακλούν συναισθήματα αρνητικά ή θετικά, εμπειρίες, αναμνήσεις, ταξίδια, όνειρα, σκέψεις, όλο μου το είναι… Ο θεατής, μακάρι, αγγίζοντας τα, να ταξιδέψει συνειρμικά στις δικές του αναμνήσεις και να αναβιώσει σημαντικές για αυτόν στιγμές. Εκεί που η επιφάνεια είναι πιο τραχιά, το άγγιγμα είναι αιχμηρό, οπότε θα θυμηθεί  δύσκολες στιγμές της ζωής του, ενώ εκεί που είναι λεία-μαλακή θα νοσταλγήσει τις ευχάριστες στιγμές. ‘Ετσι θα επικοινωνήσουμε συνειρμικά με διαφορετικά μεν βιώματα αλλά με παρόμοια συναισθήματα έχοντας ως κοινό παρονομαστή τα έργα μου. Η επικοινωνία αυτή δεν είναι λεκτική, αλλά είναι πραγματική.

Πως σας είδαν στις εκθέσεις που συμμετείχατε στο εξωτερικό; Η ιδιαιτερότητα  στην τέχνη σας που ενδεχομένως πηγάζει από τις καλές σπουδές σας στην Ιταλία, πώς έχει εκληφθεί ως τώρα σε διεθνές επίπεδο;

 Στο εξωτερικό έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η τεχνοτροπία αλλά και η δυνατότητα να αγγίξουν τα έργα. Προσωπικά, άπειρες φορές έχω δεχτεί παρατηρήσεις από μέλη της ασφάλειας μουσείων στο εξωτερικό επειδή πλησίαζα υπερβολικά τα εκθέματα προσπαθώντας να δω λεπτομέρειες και πινελιές. Την ίδια λαχτάρα είδα στα μάτια των θεατών στις εκθέσεις μου προσπαθώντας να κατανοήσουν την ύλη και την τεχνοτροπία με την οποία δημιουργήθηκαν τα έργα. Η διαφορά είναι ότι βίωσα και την ευχαρίστηση στα μάτια τους, όταν τους ενημέρωνα ότι με σεβασμό και προσοχή μπορούν να τα αγγίξουν. Ήταν σαν ένα  δημιουργικό εργαστήριο, όπου άνθρωποι όλων των ηλικιών μετατρέπονταν σε μικρά παιδιά προσπαθώντας μέσα από την αφή να ανακαλύψουν τα υλικά και να παίξουν με τις επιφάνειες. Στο Λονδίνο για παράδειγμα ένιωθαν ότι «αγγίζουν» και  μυρίζουν τον καφέ, κάτι το οποίο βέβαια δεν ισχύει.

Εντύπωση έκανε και το γεγονός ότι είμαι γυναίκα, καθώς αντιλαμβανόμενοι ότι μυστριά, σπάτουλες και ρολά χαρακτικής σμιλεύουν «σκληρές» πρώτες ύλες, κατάλαβαν ότι απαιτείται  μυϊκή  δύναμη.

Τι είναι για εσάς η εικαστική θεραπεία; Πώς φτάσατε εώς εκεί; Και πως τη διοχετεύετε προς τα έξω; Γνωρίζω ότι ασχολείστε με παιδιά, είτε με ειδικές ανάγκες είτε παιδιά με καρκίνο. Πόσο σας ανακουφίζει αυτή η επαφή; Πόσο λυτρωτική είναι κι αν είναι αμφίδρομα λυτρωτική;

 Μόλις μπήκα στη σχολή καλών τεχνών, ήξερα ότι οι μεταπτυχιακές σπουδές μου θα είναι στην εικαστική θεραπεία. Είχα ακούσει για το αντικείμενο που πραγματεύεται, όταν όμως άρχισα να το μελετώ, εντυπωσιάστηκα. Η πραγματική γνώση ήρθε με το πρώτο μεταπτυχιακό μου στην Accademia di Belle Arti στη Ματσεράτα στην Ιταλία. Εκπαιδεύτηκα να χρησιμοποιώ την ιστορία της τέχνης και όλη τη γκάμα των υλικών, ώστε να αποκρυπτογραφώ συναισθήματα και βιώματα. Η εικαστική θεραπεία είναι ένα ολόκληρο αλφαβητάρι, αποτελούμενο από χρώματα, σχήματα και γραμμές, τα οποία ανάλογα με τη σειρά που θα το τοποθετήσεις και τον συνδυασμό που θα χρησιμοποιήσεις συντάσσουν όλα όσα οι λέξεις δε μπορούν.

Στη δημιουργία των έργων μου, εκμεταλλεύομαι τη γνώση αυτής της αλφαβήτας και χρησιμοποιώ αντιθετικούς ή μη χρωματικούς και σχηματικούς συνδυασμούς για να δημιουργήσω τη συναισθηματική αντανάκλαση που θέλω.

Όσον αφορά την εικαστική θεραπεία και τα παιδιά, αυτό είναι ένα ξεχωριστό, μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου. Είναι γνωστό ότι παρατηρώντας κάποιος τα παιδικά σχέδια, βλέπεις την πιο αληθινή και αυθόρμητη πραγματικότητα του κόσμου. Ένα παιδί είτε είναι με ειδικές ανάγκες είτε νοσεί από κάποια νεοπλασματική ασθένεια, συχνά είναι εγκλωβισμένο συναισθηματικά και δεν μπορεί να εκφράσει την πραγματικότητά του.   Το να  δώσεις ώθηση σε ένα παιδί να απεγκλωβιστεί συναισθηματικά, χρησιμοποιώντας εικαστικά εργαλεία, είναι σαν να του δίνεις ένα μαγικό χαλί  ώστε να πετάξει ελεύθερο. Στα χρόνια της ενασχόλησης μου με την εικαστική θεραπεία και τα παιδιά, έχω δει παιδιά που ξεκίνησαν να μιλάνε ή να χαμογελάνε μετά την εικαστική «επικοινωνία», ενώ μέσα από τα σχέδια τους μου έχουν εκμυστηρευτεί τα πιο τρελά τους όνειρα, αλλά και τους μεγαλύτερους φόβους τους. Χάρη στα παιδιά έχω ανακαλύψει χρώματα, σχήματα και τεχνικές που δεν είχα φανταστεί ότι υπήρχαν και έχω βιώσεις κάποιες από τις πιο δυνατές συγκινήσεις στη ζωή μου.

Δεν ξέρω εάν είναι αμφίδρομη αυτή η επαφή γιατί πραγματικά δεν ξέρω εάν εγώ τους δίνω όλα όσα αυτά απλόχερα μου χαρίζουν!

Μετά την έκθεση στον Τεχνοχώρο ποια είναι τα σχέδια σας κι αν κάποια στιγμή θα επιχειρήσετε να αποτυπώσετε στα έργα σας ψήγματα από την πανδημία που σάρωσε την οικουμένη..

Η πανδημία ξεκίνησε στην Ελλάδα όταν η μεγάλη μου κόρη ήταν 4 μηνών και στη διάρκειά της με βρήκε να την βλέπω να μεγαλώνει, να παίζουμε, να την έχω μαζί μου στο εργαστήριο και να είμαι ξανά έγκυος. Η έκθεση Cinque ξεκίνησε να σχεδιάζεται στην αίθουσα τοκετού τον Νοέμβριο του 2019, πάνω σε ένα κουτί από χάπια. Συμπεριλαμβάνει συναισθήματα, στιγμές, εμπειρίες και όνειρα από την περίοδο της πανδημίας μεν, αλλά ταυτόχρονα την πιο ευχάριστη περίοδο σε προσωπικό επίπεδο. Οπότε τα ερεθίσματα και τα βιώματα των 2-3 τελευταίων ετών αποτυπώθηκαν στην έκθεση Cinque και κάθε άλλο παρά αρνητικά είναι.

Μετά την έκθεση στον Τεχνοχώρο θα ήθελα να ξεκουραστώ και να απολαύσω τις στιγμές με την οικογένεια μου. Παράλληλα θα αρχίσω να σχεδιάζω την επόμενη έκθεση, της οποίας τον τίτλο έχω ήδη βρει. Εύχομαι η πανδημία να εξαλειφθεί, και σύντομα όλοι μας να βρούμε τους ρυθμούς μας.

Σας ευχαριστώ πολύ

Aίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος/ Aτομική έκθεση Χριστίνας Φυτιλή/Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος ξεκινάει τη νέα εικαστική σεζόν με την ομαδική έκθεση Αλεξιθυμία-Alexithymia η οποία θα εγκαινιαστεί το Σάββατο 23 Οκτωβρίου 12:00-18:00 και θα διαρκέσει από την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου έως και το Σάββατο 20 Νοεμβρίου.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι: Σωτηρία Αλεβίζου, Νικόλας Αντωνίου, Αννή Ζαβιτσάνου, Ηλίας Κασσελάς, Σταυρούλα Μιχαλοπούλου, Θανάσης Μπερούτσος, Αγγελική Πανταζοπούλου, Ελένη Παρχαρίδου και Ράνια Φραγκουλίδου.

Η έκθεση έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα με την μορφή να κυριαρχεί στα έργα ακόμα
και όταν αυτή σαφώς υπονοείται. Η διαφορετική προσέγγιση κάθε καλλιτέχνη σε ένα θέμα
τόσο προσφιλές όπως η ανθρώπινη φιγούρα στην τέχνη, δημιουργεί ένα εντυπωσιακό
συνονθύλευμα έργων.

Ο θεατής μέσα από αυτή την πολυφωνία καλείται να συνδιαλλαγεί
με τα έργα, αφήνοντας πίσω στερεότυπα και προκαταλήψεις που επηρεάζουν την κρίση
του.

Ο Πάρης Καπράλος, εικαστικός επιμελητής αναφέρει για την έκθεση:

Αλεξιθυμία Αλεξιθυμία: αδυναμία αναγνώρισης και έκφρασης ή περιγραφής συναισθημάτων (Λεξικό Μerriam Webster, λήμμα “alexithymia”)

Από τη φύση μας είμαστε ανίκανοι να παραμένουμε για καιρό σε δυστοπίες, αποζητούμε την ελευθερία και τη δημιουργικότητα, μέσα από την έκφραση των συναισθημάτων μας.

Σε μία κοινωνία σε αδυναμία έκφρασης υπό το ψυχολογικό βάρος φόβου, αναφάλειας και με υψηλό το αίσθημα αβοηθησίας, μια γενικευμένη αλεξιθυμία ίσως είναι το επόμενο “κύμα”, όταν πια θα έχει παρέλθει η βιολογική απειλή.

Καλλιτεχνική επιμέλεια έκθεσης Ηλέκτρα Δουμά – Χαλκούση, κείμενο τεκμηρίωσης Πάρης Καπράλος.

Χορηγός οίνου εγκαινίων: Wine o clock

Χορηγοί επικοινωνίας είναι οι Art22, www.artpointview.gr, Arts & antiques CCR.

Από αυτή τη κατάσταση δεν εξαιρείται ο καλλιτέχνης ως κοινωνικό υποκείμενο. Παρόλα αυτά, το έργο τέχνης έχει τη δυναμική να επηρεάσει την κοινωνία προτείνοντας τρόπους σκέψης και καλλιεργώντας αξίες. Το έργο τέχνης είναι το άθροισμα της πρόθεσης του δημιουργού του, των διαμεσολαβήσεων που δημιούργησε στον ίδιο ο αντίκτυπος της κοινωνικής κατάστασης, και της διαδικασίας πρόσληψης του θεατή του· τα έργα ολοκληρώνονται όταν φτάσουν στο κοινό.

Δεν είναι πάντοτε εύκολο να κατανοήσουμε την τέχνη, είναι όμως ακραία ενδιαφέρον. Απαιτείται καλλιέργεια ερμηνευτικών ικανοτήτων, αισθητικής πρόσληψης, κυρίως όμως μείωση των αντιστάσεων που συχνά εκπηγάζουν από τις προκαταλήψεις μας. Ζητούνται προσωπικές υπερβάσεις.

Κατά τον Wittgenstein σκοπός της τέχνης είναι να απελευθερώσει τη σκέψη από τα δεσμά του παρελθόντος και να ανοίξει νέους ορίζοντες στη κατανόηση της πραγματικότητας.

Οι εννέα καλλιτέχνες της έκθεσης εισφέρουν ο καθένας μία δική του οπτική, εγγεγραμμένη σε προσωπική σημειολογία, αποτυπωμένη με ιδιωματικές γραφές. Παρά το δεδομένο ιστορικοπολιτικό πλαίσιο που διαμορφώνει μερικώς τα αιτήματα και τις επιλογές τους, επιχειρούν να προσφέρουν μέσω της αισθητικής εμπειρίας νέους τρόπους αντίληψης για την ανθρώπινη διάσταση. Τα έργα είναι ανθρωποκεντρικά ακόμη και όταν δεν εστιάζουν ή δε περιλαμβάνουν καθόλου την ανθρώπινη μορφή. Η επιθυμία, ο πόνος, η απώλεια, η αγάπη, η καρτερία, ο φόβος, η ανάγκη της ενότητας και της συμπερίληψης συνυπάρχουν στις παραδοχές των έργων. Οι εξπρεσσιονισμοί, οι αλληγορίες και οι συμβολισμοί των έργων δεν είναι μέτρο κατανόησης, αλλά μια διαισθητική γλώσσα που συνδιαλέγεται με το μυαλό και τη ψυχή.

-Πάρης Καπράλος Εικαστικός Επιμελητής

*Η αλεξιθυμία είναι ψυχιατρικός όρος που χαρακτηρίζει κατάσταση που βιώνουν άνθρωποι με δυσκολία στην κατανόηση και έκφραση των συναισθημάτων τους. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ἀλέξω (απομακρύνω, απωθώ) και τον “θυμό” που σημαίνει το συναίσθημα ως ιδιότητα της ψυχής. Τον όρο επινόησε ο ψυχίατρος Πέτρος Συφναίος για να περιγράψει την κατάσταση που παρουσιάζουν άνθρωποι με έντονα ψυχοσωματικά, επειδή έχουν ανυπέρβλητη δυσκολία στο να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Πλέον είναι καθιερωμένος επιστημονικός όρος.