Η έκθεση θα εγκαινιαστεί στις 11 Φεβρουαρίου στις 19:00 και  θα παραμείνει ανοιχτή για το κοινό έως τις 6 Μαρτίου 2026.

Την έκθεση επιμελείται η Αρχαιολόγος-Μουσειολόγος ΒάλιαΚατσίμπα

Η επιμελήτρια της έκθεσης γράφει μεταξύ άλλων για την έκθεση:
«Η Μαργαρίτα Βασιλάκου και ο Γιάννης Στεφανάκις, όπως μοιράζονται μέσα από τον πολύχρονο συζυγικό βίο τους την ίδια τη ζωή, έτσι πραγματεύονται εδώ δύο αντιφατικές πλευρές της (δυστοπία – ουτοπία) αφήνοντας ο καθένας μια προσωπική εικαστική μαρτυρία με μια ποιητική αφορμή…» και συνεχίζει λέγοντας «Μέσα από αυτό το πολύχρωμο και συνάμα σκοτεινό παλίμψηστο, η Βασιλάκου και ο Στεφανάκις δεν επιχειρούν σε καμία περίπτωση την εικονογράφηση, αλλά λειτουργούν με ανάλογους εσωτερικούς μηχανισμούς που κινούν την ποίηση του Κρεμνιώτη αλλά και του Εμπειρίκου, καθιστώντας το εικαστικό έργο τους ένα αυθύπαρκτο γεγονός. Η αμφισημία των λέξεων και των εικόνων, που χαρακτηρίζει στο σύνολό της την έκθεση, επιτρέπει στον καθένα να ταυτιστεί με αυτό που ο ίδιος έχει ανάγκη να δει, να ακούσει ή να βιώσει. Άλλωστε αυτό δεν είναι και το πραγματικό νόημα της τέχνης, όχι να χαϊδέψει τις πληγές μας αλλά να μας φέρει αντιμέτωπους με αυτές και την ιστορία τους, προσφέροντας πρώτα παρηγοριά κι έπειτα τρόπους ειλικρινούς συμφιλίωσης.» 

Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 6 Νοεμβρίου17:30-22:30
Διάρκεια έκθεσης: 6 έως 29 Νοεμβρίου 2025

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την νέα ατομική  έκθεση ζωγραφικής του Foti Kllogjeri με τίτλο «Δεν είμαι αυτό που βλέπεις». Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα της πρεσβείας της Αλβανίας και τα εγκαίνια της θα λάβουν χώρα την Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 17:30-22:30, ενώ το κοινό μπορεί να επισκεφθεί την έκθεση έως τις 29 Νοεμβρίου. Το κείμενο τεκμηρίωσης της έκθεσης υπογράφει ο Επιμελητής Τέχνης Πάρης Καπράλος.

Ο Foti Kllogjeri επιστρέφει στον Τεχνοχώρο με μια νέα σειρά έργων μέσω της οποίας αναζητά την γνήσια εικόνα του εαυτού μας, στα πλαίσια του σύγχρονου αστικού κόσμου, που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση της τεχνολογίας. Ο καλλιτέχνης ζητά να ανακαλύψουμε αυτό που κρύβεται μέσα στα έργα του και όχι αυτό που παρουσιάζεται εκ πρώτης όψεως. Ζητά να ανακαλύψουμε και να αναδείξουμε τον αυθεντικό εαυτό μας και όχι την «φθηνή» απομίμηση του, αυτό δηλαδή που μας  προστάζει η βιομηχανία της μόδας και η συνεχώς αναπτυσσόμενη τεχνολογία που στρέφει τον άνθρωπο προς τη μαζοποίηση, αφαιρώντας του κάθε προσωπικό στοιχείο ιδιαιτερότητας. Παρατηρώντας λοιπόν κανείς τα έργα του καλλιτέχνη ίσως βρει την αφορμή για να ταξιδέψει στον βαθύτερο εσωτερικό του κόσμο αφήνοντας για λίγο την επιφάνεια και αποβάλλοντας την persona που η κοινωνία θεωρεί αποδεχτή.

Στο κείμενο τεκμηρίωσης της έκθεσης ο Επιμελητής Τέχνης Πάρης Καπράλος αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η παρούσα ενότητα έργων του Kllogjeri συγκροτεί έναν εικαστικό στοχασμό γύρω από τη σχέση του ανθρώπου με τον σύγχρονο αστικό του περίγυρο, την εμπορευματοποίηση της καθημερινότητας και την αργή, σχεδόν ανεπαίσθητη αλλοτρίωση που προκαλεί αυτή η σχέση. Η ενότητα των έργων που παρουσιάζονται στην έκθεση βασίζονται στην καθοδηγητική ιδέα ότι ο εικονικός κόσμος που χτίσαμε για να προβάλουμε τις αξίες και τις ποιότητές μας, έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε σταδιακά σβήνει τη παρουσία του ίδιου του ανθρώπου από τη πραγματικότητα υποκαθιστώντας τον. Αυτά που βλέπουμε γύρω μας είναι περισσότερο οι αναπαραστάσεις μιας εικονικής πραγματικότητας του Εαυτού, παρά οι άνθρωποι που βαδίζουν δίπλα μας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ζωγραφική του αναπτύσσεται με έντονη προσωπική γραφή, συνδυάζοντας στοιχεία αφηρημένου εξπρεσιονισμού με ψήγματα νεορεαλισμού και χαρακτηριστικά κοινωνικού σχολίου. Αν και τα έργα παρουσιάζουν οπτική ετερογένεια σε επίπεδο χρωματικής παλέτας και σύνθεσης, συγκλίνουν οπτικά ως προς τη χειρονομία και θεματικά σε έναν κοινό πυρήνα: την ανθρώπινη παρουσία, σταδιακή εξαΰλωση, που κάποια στιγμή καταντά απουσία, σε έναν κόσμο που βομβαρδίζει ασταμάτητα με εικόνες, λέξεις και εμπορευματοποίηση της καθημερινότητας.
Μέσα από επιγραφές όπως “SALE”, “BLACK FRIDAY”, και αριθμητικές ενδείξεις, οι λέξεις λειτουργούν όχι μόνο ως πληροφορία αλλά και ως εικαστική πρόταση – κραυγές μέσα στον καμβά. Η χρήση τους δεν είναι απλώς περιγραφική. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μετατρέπονται σε πρωταγωνιστές της σύνθεσης, επισκιάζοντας την ανθρώπινη μορφή. Εκεί όπου η φιγούρα υποχωρεί, σβήνει, συγχωνεύεται με το φόντο ή μοιάζει φάντασμα, η λέξη παραμένει σταθερή, κυρίαρχη. Η «έκπτωση» στην οποία αναφέρεται η ζωγραφική του Kllogjeri δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι υπαρξιακή. Ο άνθρωπος που στέκεται μπροστά στη βιτρίνα είναι ο ίδιος σε έκπτωση.»

Σύντομο βιογραφικό

Ο Foti Kllogjeri είναι ζωγράφος, απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών των Τιράνων, που ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη. Είναι ακουαρελίστας διεθνούς αναγνώρισης, και παράλληλα ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός στην Ελλάδα για τις ελαιογραφίες του. Έχει δείξει την δουλειά του σε 9 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα, ενώ έχει λάβει μέρος σε περισσότερες από 70 ομαδικές εκθέσεις σε όλο τον κόσμο. Ο Foti Kllogjeri εκπροσωπεί την Ελλάδα ως Εθνικός Επικεφαλής στην International Watercolor Society (IWS), είναι ο Επικεφαλής της Αλβανικής αποστολής εικαστικών που συμμετέχουν στο Συμπόσιο του Fabriano σε ετήσια βάση από το 2017 και εξής, έχει διατελέσει Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος την περίοδο 2019 – 2022, είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Τεχνών Ελλάδας, και συμπράττει με την συλλογικότητα εικαστικών καλλιτεχνών ARC – Art Revisited Collective. Έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές.

Χορηγός εγκαινίων Κτήμα Παλυβού
Χορηγοί Επικοινωνίας Art22, Art views

Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 6 Νοεμβρίου, 17:30-22:30

Ημέρες και ώρες λειτουργίας:

Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 12:00 – 20:00
Τετάρτη, Σάββατο 10:00-18:00
Κυριακή, Δευτέρα κλειστά

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 12, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
www.technohoros.org | info@technohoros.org

Foti Kllogjeri | Δεν Είμαι Αυτό που Βλέπεις -Κείμενο τεκμηρίωσης της έκθεσης

Τα έργα της νεότερης έκθεσης του Foti Kllogjeri αμφισβητούν την εικόνα, προκαλούν το βλέμμα, μιλούν ευθέως στον θεατή, με γλώσσα αναγνωρίσιμη αλλά και αινιγματική. Σε έναν κόσμο υπερέκθεσης και συνεχούς αναπαράστασης, τα έργα του λειτουργούν σαν ρωγμές στην επιφάνεια: αναδεικνύουν το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και αυτό που είναι. Η ζωγραφική του δεν ζητά να πιστέψεις αυτό που βλέπεις, αλλά να υποψιαστείς αυτό που υποχωρεί, διαφεύγει ή σιωπά πίσω από την εικόνα.

Η παρούσα ενότητα έργων του Kllogjeri συγκροτεί έναν εικαστικό στοχασμό γύρω από τη σχέση του ανθρώπου με τον σύγχρονο αστικό του περίγυρο, την εμπορευματοποίηση της καθημερινότητας και την αργή, σχεδόν ανεπαίσθητη αλλοτρίωση που προκαλεί αυτή η σχέση. Η ενότητα των έργων που παρουσιάζονται στην έκθεση βασίζονται στην καθοδηγητική ιδέα ότι ο εικονικός κόσμος που χτίσαμε για να προβάλουμε τις αξίες και τις ποιότητές μας, έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε σταδιακά σβήνει τη παρουσία του ίδιου του ανθρώπου από τη πραγματικότητα υποκαθιστώντας τον. Αυτά που βλέπουμε γύρω μας είναι περισσότερο οι αναπαραστάσεις μιας εικονικής πραγματικότητας του Εαυτού, παρά οι άνθρωποι που βαδίζουν δίπλα μας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ζωγραφική του αναπτύσσεται με έντονη προσωπική γραφή, συνδυάζοντας στοιχεία αφηρημένου εξπρεσιονισμού με ψήγματα νεορεαλισμού και χαρακτηριστικά κοινωνικού σχολίου. Αν και τα έργα παρουσιάζουν οπτική ετερογένεια σε επίπεδο χρωματικής παλέτας και σύνθεσης, συγκλίνουν οπτικά ως προς τη χειρονομία και θεματικά σε έναν κοινό πυρήνα: την ανθρώπινη παρουσία, σταδιακή εξαΰλωση, που κάποια στιγμή καταντά απουσία, σε έναν κόσμο που βομβαρδίζει ασταμάτητα με εικόνες, λέξεις και εμπορευματοποίηση της καθημερινότητας.

Μέσα από επιγραφές όπως “SALE”, “BLACK FRIDAY”, και αριθμητικές ενδείξεις, οι λέξεις λειτουργούν όχι μόνο ως πληροφορία αλλά και ως εικαστική πρόταση – κραυγές μέσα στον καμβά. Η χρήση τους δεν είναι απλώς περιγραφική. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μετατρέπονται σε πρωταγωνιστές της σύνθεσης, επισκιάζοντας την ανθρώπινη μορφή. Εκεί όπου η φιγούρα υποχωρεί, σβήνει, συγχωνεύεται με το φόντο ή μοιάζει φάντασμα, η λέξη παραμένει σταθερή, κυρίαρχη. Η «έκπτωση» στην οποία αναφέρεται η ζωγραφική του Kllogjeri δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι υπαρξιακή. Ο άνθρωπος που στέκεται μπροστά στη βιτρίνα είναι ο ίδιος σε έκπτωση.

Η παρουσία της μορφής είναι συνεχής, αλλά μεταβαλλόμενη: άλλοτε καθαρά αναγνωρίσιμη, άλλοτε σχεδόν άυλη, αποσυντεθειμένη μέσα στο χρώμα ή τη σύνθεση. Πεζοδρόμια, διαβάσεις, βιτρίνες, φωτεινές επιγραφές – όλα τα στοιχεία του σύγχρονου αστικού τοπίου συνυπάρχουν με τον άνθρωπο, αλλά όχι ισότιμα. Η μορφή μοιάζει να διαλύεται μέσα στο περιβάλλον, να εγκλωβίζεται, να εξαφανίζεται κάτω από τη φθορά των σημείων και τη βία της επανάληψης.

Το χρώμα έχει καθοριστικό ρόλο στη σύνθεση. Από ψυχρά πράσινα και γκρίζα μέχρι θερμές εκρήξεις κόκκινου και κίτρινου, η παλέτα αντανακλά συναισθηματικές καταστάσεις και ψυχικά τοπία. Η υλικότητα του λαδιού πάνω στον καμβά λειτουργεί όχι μόνο ως φορέας εικόνας αλλά και ως τόπος χειρονομίας: πηχτό, πλούσιο, άλλοτε γραμμικό και άλλοτε άναρχο, αποκαλύπτει την επιθυμία για αναπαράσταση και ταυτόχρονα την αδυναμία της.

Η ζωγραφική του Kllogjeri δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, στήνει ερωτήματα που παραμένουν ανοιχτά: ποια είναι η θέση του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στο φαντασμαγορικό, πληθωρικό περιβάλλον της πόλης; Ποια είναι η αξία του βλέμματός του, όταν διαρκώς κατακλύζεται από προσκλήσεις κατανάλωσης; Υπάρχει χώρος για ουσιαστική εμπειρία, όταν όλα γύρω του έχουν μετατραπεί σε θέαμα;

Χωρίς καταγγελτική διάθεση ή ρητορική απόρριψη, ο δημιουργός επιλέγει τη ζωγραφική ως τρόπο συνομιλίας με την εποχή του. Η στάση του απέναντι στο θέμα δεν είναι απόλυτη ούτε μονοσήμαντη. Υπάρχει ανησυχία, υπάρχει αμφιβολία, υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι έχει λοξοδρομήσει, αλλά μαζί και η δύναμη της παρατήρησης, της καταγραφής και, τελικά, της τέχνης ως πράξη συνείδησης. Ο Άνθρωπος ζητά από τον άνθρωπο να μην κοιτάζει μόνο την εικονική πραγματικότητα: Δεν Είμαι Αυτό που Βλέπεις.

Πάρης Καπράλος,
Επιμελητής Τέχνης

Αλλά δεν είναι μόνον οι νέες γκαλερί που κερδίζουν τις εντυπώσεις, δεν είναι ότι σπεύδουν σπουδαίοι καλλιτέχνες από διάφορες γωνιές του πλανήτη να”κτίσουν” τη δική τους γωνιά. Στη γειτονιά της οδού Πολυδεύκους ένας σομελιέ κάνει την έκπληξη και λίγο πιο πέρα ένας λάτρης των γλυκών επιχειρεί να κάνει τη διαφορά. Κάπως έτσι, καθώς θα εμπλουτίζεται η περιοχή με νέο αίμα, ο παλιός βιομηχανικός χώρος που στα μάτια των πολλών εδώ και χρόνια ήταν απαξιωμένος θα εξελιχθεί σε ένα νέο ενδιαφέρον σημείο αναφοράς με τη δική του αισθητική προσέγγιση.

 Γράφει η Κική Τριανταφύλλη στο Protagon.gr

Ενα αεράκι δημιουργικότητας και πρωτοπορίας πνέει στην παλιά βιομηχανική ζώνη του Μεγάλου Λιμανιού καθώς οι έρημες αποθήκες ξαναζωντανεύουν και η περιοχή μετατρέπεται σε κόμβο τέχνης διεθνούς βεληνεκούς ενώ συγκεντρώνει και άλλες δραστηριότητες. Πώς παρουσιάζουν αυτή την έξαρση οι New York Times

Μέχρι πριν από πέντε χρόνια, η Ρετσίνα, η πειραιώτικη γειτονιά, που εκτείνεται μερικά στενά πάνω από το λιμάνι, και η οποία πήρε το όνομά της από την κλωστοϋφαντουργία των αδελφών Ρετσίνα, τις νύχτες έμοιαζε στοιχειωμένη. Στην άλλοτε βιομηχανική ζώνη του Πειραιά υπήρχαν κάποτε εργοστάσια και αποθήκες εμπορευμάτων, οι οποίες αργότερα μετατράπηκαν σε σιδεράδικα και συνεργεία αυτοκινήτων, που δούλευαν με το φως της ημέρας. Μόλις έπεφτε το σκοτάδι οι δρόμοι ερήμωναν. Ολα άλλαξαν, όμως, όταν πρώτος ο Γιάννης Καϋμενάκης, ένας σπουδαίος σομελιέ, που δεν χρειάζεται συστάσεις -τουλάχιστον για όσους ασχολούνται με το κρασί- άνοιξε το «Paleo» bar του, σε μια παλιά αποθήκη στο Νο 39 της οδού Πολυδεύκους. Οι Αθηναίοι βρήκαν γρήγορα τον δρόμο για την Πολυδεύκους, γοητευμένοι όχι μόνο από τις επιλογές του Καϋμενάκη αλλά και από την αισθητική της περιοχής.

 Σύντομα πλάι στο wine bar άνοιξαν δύο γκαλερί, ενώ ο δρόμος έγινε επίσης «hotspot» γλυκών αφού ακριβώς πλάι στο Paleo, ο Κρίτων Πουλής, pastry chef νεαρός μεν αλλά με «βαρύ» βιογραφικό, άνοιξε το μοναδικό «Bon Bon» του.

Το Paleo wine bar στην Πολυδεύκους έγινε γρήγορα πόλος έλξης και για άλλες δραστηριότητες (Facebook / Paleo) Πρόσφατα η φήμη της Πολυδεύκους πέρασε τον Ατλαντικό και άρχισε να κάνει τον γύρο του κόσμου, χάρη σε ένα ενθουσιώδες αφιέρωμα της Τζιζέλα Γουίλιαμς στους New York Times.

Η αμερικανίδα δημοσιογράφος βρέθηκε στην Πολυδεύκους ένα «εξαιρετικά καυτό βράδυ του Ιουλίου» μαζί με πλήθος κόσμου, που έπινε κρασί, με αφορμή τα εγκαίνια μιας έκθεσης στην γκαλερί Rodeo. Γοητευμένη, γράφει ότι το νυχτερινό «σκηνικό με τα εγκαταλειμμένα κτίρια» της θύμισε το «Μετά τα Μεσάνυχτα» ( 1985). «Αποπνέει την αίγλη της εποχής του», όπως και το αριστούργημα που γύρισε ο Μάρτιν Σκορσέζε στο SoHo του Μανχάταν, γράφει η Γουίλιαμς.

Το Rodeo, μια από τις πιο σεβαστές και προοδευτικές σύγχρονες γκαλερί στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, είναι ανάμεσα σε μια χούφτα δημιουργικών δυνάμεων, που μετατρέπουν την περιοχή του Αγίου Διονυσίου του Πειραιά, κοντά στις αποβάθρες των φέρι, «σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς πολιτιστικούς προορισμούς της πρωτεύουσας», αναφέρει η Γουίλιαμς. Εκθεση του εννοιολογικού εικαστικού Χριστόδουλου Παναγιώτου στη Rodeo Gallery

Η αμερικανίδα θυμίζει ακόμη ότι η επιλογή του καλλιτεχνικού οργανισμού Documenta να παρουσιάσει την έκθεση του 2017 στην Αθήνα ταυτόχρονα με το Κάσελ της Γερμανίας, σφράγισε τη φήμη της Αθήνας ως ανερχόμενου καλλιτεχνικού κόμβου. Η κίνηση προκάλεσε αντιφατικά σχόλια, λέει. Μόλις δύο χρόνια πριν, η Ελλάδα είχε προσφύγει στο ΔΝΤ.  Εκτός όμως από τα χαμηλά ενοίκια της πόλης και το κόστος ζωής -τα οποία έχουν εν τω μεταξύ αυξηθεί-, και από την οικονομική κρίση της χώρας, η έκθεση έκανε την Αθήνα ώριμη για την εισροή διεθνών καλλιτεχνών και designers, που αναζητούσαν μια εναλλακτική λύση σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όπως το Βερολίνο και η Λισαβόνα.

Η γκαλερί Rodeo στον Πειραιά εγκαινιάστηκε τον Ιουνιο 2018 με έκθεση του αμερικανού Λάιντι Τσέρτσμαν Ωστόσο η Αθήνα έγινε θελκτική και για άλλους λόγους,  επισημαίνει στους  New York Times η 49χρονη Ελενα Μαυρομιχάλη, ιστορικός τέχνης και σύμβουλος για τη Στρατηγική του Πολιτισμού της ελληνικής κυβέρνησης, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καστέλλα του Πειραιά. «Βλέπω μια δυναμική κίνηση σύγχρονων καλλιτεχνών που εμπνέονται και ασχολούνται με την αρχαία ιστορία της Ελλάδας και τους αρχαιολογικούς χώρους της», λέει στην Τζιζέλα Γουίλιαμς. Και προσθέτει ότι η Αθήνα εργάζεται επί του παρόντος για να συνδέσει καλύτερα το κέντρο της πόλης με το θαλάσσιο μέτωπό της, μεγάλο μέρος του οποίου κατέχει ο Πειραιάς. Πρόκειται για μια έκταση άνω των 10.360 στρεμμάτων, που χρονολογείται από τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ.

Η Γουίλιαμς αναφέρεται ακόμη στη νέα γραμμή μετρό, που έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί πριν από το επόμενο καλοκαίρι, και η οποία θα μεταφέρει τους επιβάτες από το αεροδρόμιο στο λιμάνι σε μόλις 20 λεπτά.

Η Ελενα Μαυρομιχάλη δηλώνει ενθουσιασμένη βλέποντας την ενέργεια, που φέρνουν τόσο το Πολιτιστικό Κέντρο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος όσο και μικρότερες καλλιτεχνικές οντότητες, σε συνοικίες κοντά στον Πειραιά, οι οποίες υπέφεραν οικονομικά μέχρι πρότινος. Και ελπίζει ότι η περιοχή θα καταφέρει να αποφύγει τις τυπικές παγίδες της ανάπτυξης υποβαθμισμένων συνοικιών, όπως ο εκτοπισμός των παλιών κατοίκων και η απώλεια προσιτής στέγης,  «σε συνεργασία με μια ποικιλία ενδιαφερομένων, και με πρωτοβουλίες ομάδων της περιοχής», όπως λέει.

Φέτος το καλοκαίρι στην γκαλερί Rodeo παρουσιάζεται (μέχρι τις 24/9) ατομική έκθεση νέων κομματιών του Χριστόδουλου Παναγιώτου καταξιωμένου εννοιολογικού εικαστικού από την Κύπρο, γνωστού για έργα πολυμέσων, που συχνά αμφισβητούν τις έννοιες της πολιτιστικής και εθνικής ταυτότητας.

Η γκαλερί είναι δημιούργημα της Σύλβιας Κούβαλη της πρώτης Ελληνίδας, η οποία πριν καλά – καλά κλείσει τα 30 τόλμησε να εισβάλει στην εικαστική σκηνή τη Κωνσταντινούπολης με την Rodeo Gallery, που ίδρυσε εκεί το 2007.

Εφτά χρόνια αργότερα, όταν τα πράγματα άρχισαν να μην πηγαίνουν καλά, η επιδεινούμενη πολιτική αστάθεια της Τουρκίας την ανάγκασε να μετακομίσει την γκαλερί της στο Λονδίνο όπου λειτουργεί μόνιμα ως σήμερα. Και το 2018 ανακαίνισε μια αποθήκη των αρχών του 1900 στην οδό Πολυδεύκους 41, που λειτουργεί παράλληλα με τις δραστηριότητες της λονδρέζικης γκαλερί, και πρώτα απ’ όλα σαν «production house», ένας χώρος παραγωγής (πειραματικών) έργων και διαλόγου. Ενα χρόνο αργότερα στο νούμερο 37Α της Πολυδεύκους η Αρτεμις Μπαλτογιάννη, art advisor εδώ και χρόνια, και φίλη της Σύλβιας Κούβαλη, άνοιξε τη δική της γκαλερί, The Intermission, όπου καλεί διακεκριμένους διεθνείς καλλιτέχνες μαζί με την γκαλερί που τους εκπροσωπεί, ώστε να δείχνουν δουλειά τους σε έναν ιδιαίτερο χώρο, μακριά από το κέντρο της Αθήνας.

Ανάμεσα στους ανθρώπους με τους οποίους μίλησε η Τζιζέλα Γουίλιαμς το βράδυ των εγκαινίων της έκθεσης του κύπριου εικαστικού στη Rodeo, ήταν επίσης ο Λεωνίδας Τραμπούκης και η σύζυγός του Ελένη Πεταλιώτη, συνιδρυτές του αρχιτεκτονικού γραφείου LOT & Objects of Common Interest.

Το ζευγάρι δούλεψε για κάποιο διάστημα στο Μπρούκλιν, αλλά πριν από πέντε χρόνια άνοιξαν ένα γραφείο αρχιτεκτονικής και design στο κέντρο της Αθήνας θέλοντας να βρίσκονται πιο κοντά στους  κατασκευαστές τους στην Ελλάδα.

Εκθεση Volax των Λεωνίδα Τραμπούκη και Ελένης Πεταλιώτη στην Carwan gallery

Και τώρα, ετοιμάζουν το νέο τους ατελιέ σε ένα παλιό εργοστάσιο, λίγα τετράγωνα μετά την γκαλερί Rodeo, όπου θα επικεντρωθούν σε μια μοναδική τεχνική χύτευσης ακρυλικού. Το ζευγάρι ελπίζει να συνεργαστεί με ντόπιους κατασκευαστές, να πειραματιστεί με έργα μεγαλύτερης κλίμακας και ενδεχομένως να κατασκευάζει κομμάτια για άλλους αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες. «Ψάχναμε παντού για έναν μεγάλο, προσιτό ακατέργαστο βιομηχανικό χώρο και διαλέξαμε τον Πειραιά λόγω της ατμόσφαιρας και της κοινότητας», εξήγησε στην αμερικανίδα δημοσιογράφο ο 39χρονος αρχιτέκτονας.

O Πειραιάς υπήρξε πόλος έλξης και για τους γάλλους αρχιτέκτονες Νικολά Μπελαβάνς-Λεκόντ και Κοντέν Μουάζ, που μετέφεραν την γκαλερί τους Carwan από τη Βηρυτό σε μια εμπορική αποθήκη του τέλους του 1800, δίπλα στη Rodeo. Ο 40χρονος Μπελαβάνς-Λεκόντ σκεφτόταν την Αθήνα ως πιθανό τόπο φιλοξενίας της γκαλερί του από τότε που επισκέφτηκε την πόλη κατά τη διάρκεια της Documenta.

H ατμόσφαιρα του Πειραιά άρεσε στον Μπελαβάνς-Λεκόντ, γιατί του θύμισε το λιμάνι της Βηρυτού. «Ημασταν πολύ τυχεροί που φύγαμε στα τέλη του 2019 πριν από την έκρηξη εκεί», δήλωσε στους New York Times ο γάλλος γκαλερίστας, αναφερόμενος στην τρομερή έκρηξη που συγκλόνισε ολόκληρο τον Λίβανο την 4η Αυγούστου 2020, «αλλά νιώθαμε ήδη να έρχεται μια κρίση και την ίδια στιγμή, η πελατειακή μας βάση γινόταν όλο και περισσότερο παγκόσμια», συμπλήρωσε.

Για τους συλλέκτες εξάλλου η πρόσβαση στην Ελλάδα είναι πιο εύκολη από ό,τι στον Λίβανο.

Η Τζιζέλα Γουίλιαμς γνώρισε επίσης την Σουζάνα Λασκαρίδη, η οικογένεια της οποίας έχει τη ναυτιλιακή εταιρεία Λασκαρίδη με παλιές ρίζες στον Πειραιά. Τόσο το Ιδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη, που ιδρύθηκε το 2007, όσο και το Blue Cycle, ένα πρόγραμμα Γαλάζιας και Κυκλικής Οικονομίας με σκοπό την αξιοποίηση πλαστικών που προέρχονται από την αλιευτική και ναυτιλιακή δραστηριότητα, με ευθύνη της Σουζάνας Λασκαρίδη, έχουν επίσης έδρα τους το λιμάνι του Πειραιά.

H Σουζάνα Λασκαρίδη ξενάγησε την Τζιζέλα Γουίλιαμς στις εγκαταστάσεις του Blue Cycle, που στεγάζεται σε ένα παλιό εργοστασιακό συγκρότημα, το οποίο μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα ανήκε στην Εταιρεία Φυσικού Αερίου Πειραιώς, στην οδό Παπαστράτου 11, πέντε λεπτά μακριά από τις γκαλερί και το wine bar της Πολυδεύκους. Τα πλαστικά απορρίμματα τα οποία συλλέγονται από το Αιγαίο, αλλά και από εργοστάσια ναυτιλίας και αλιείας της περιοχής, μετατρέπονται σε νήματα ή πέλετ, που η εταιρεία χρησιμοποιεί ως υλικά για την κατασκευή διαφόρων προϊόντων, από κεραμίδια σε στιλ terazzo μέχρι μοντέρνα έπιπλα εξωτερικού χώρου.

«Θα ήθελα πολύ να δείξω ότι αυτό το μοντέλο κυκλικής οικονομίας μπορεί να λειτουργήσει και να βάλει την Ελλάδα στον χάρτη της καινοτομίας», είπε η Σουζάνα Λασκαρίδου στους New York Times.

Στο κεντρικό εργαστήριο, έδειξε στην αμερικανίδα δημοσιογράφο έναν τεράστιο ρομποτικό βραχίονα με έκταση μεγαλύτερη από 2,5 μ., που δημιουργήθηκε από τους έλληνες designers του γραφείου The New Raw με έδρα το Ρότερνταμ. Στεκόταν ακίνητος πίσω από μια γυάλινη προθήκη, έτοιμος να μετατρέψει τα πλαστικά δίχτυα, που συγκεντρώθηκαν από ένα κοντινό λιμάνι, σε ένα φουτουριστικό βάζο ή μια ξαπλώστρα – γλυπτό. «Εκείνο το βράδυ, το μέλλον του Πειραιά φαινόταν γεμάτο αισιοδοξία και δημιουργικές δυνατότητες», γράφει κλείνοντας το άρθρο της η Γουίλιαμς. Και είναι πράγματι θαυμάσιο να σκέφτεσαι ότι ένας τόπος που γνώρισε κάποτε τον οργασμό της δημιουργίας αποκτά και πάλι νέα δυναμική.