Η Αγκυρα επιδιώκει να φέρει τεχνηέντως στο τραπέζι ζητήματα «κυριαρχικής ισότητας» της τουρκοκυπριακής κοινότητας

Τη συνεργασία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της ανατ. Μεσογείου πρoτού επιτευχθεί πολιτική λύση στο κυπριακό, προέκρινε την Τετάρτη ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, υποδεχόμενος τον λεγόμενο ‘ΥΠΕΞ’ του ψευδοκράτους, Ταχσίν Ερτουρούλογλου, στην Τουρκία.

″Το να περιμένουμε την τελική λύση στο νησί προκειμένου να επωφεληθούμε από τους ενεργειακούς πόρους της ανατολικής Μεσογείου δεν είναι επωφελές ούτε για την περιοχή ούτε και για τον κόσμο”, δήλωσε ο Χακάν Φιντάν, φέρνοντας ως παράδειγμα τη συμφωνία Ισραήλ-Λιβάνου. Επεσήμανε ότι πρέπει να γίνει μια παρόμοια συμφωνία για την ενέργεια στην περιοχή.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης τύπου δήλωσε:

«Η τουρκική εξωτερική πολιτική για το νησί της Κύπρου λαμβάνει υπόψη της 2 σημαντικά κεφάλαια, τα οποία επικεντρώνονται στην ευημερία και την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων στο νησί.

Πρώτον, ποια θα είναι η θέση των Τουρκοκυπρίων στη διεθνή κοινότητα;

Δεύτερον, ως Τουρκία, ποια περαιτέρω βήματα μπορούμε να κάνουμε για να διασφαλίσουμε την ευημερία, την ειρήνη, την οικονομική ανάπτυξη και την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων; Ξέρετε, το Κυπριακό βρίσκεται στην ατζέντα μας ως ένα ζήτημα που έχει μείνει άλυτο από τη διεθνή κοινότητα εδώ και πολλά χρόνια. Ο κύριος στόχος εδώ ήταν μια προσέγγιση που, αν είναι δυνατόν, αγνοεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων, ενώ δίνει έμφαση στα δικαιώματα και τα συμφέροντα της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Ωστόσο, με την υποστήριξη της Τουρκίας, οι Τουρκοκύπριοι εμφανίζονταν πάντα μπροστά στη διεθνή κοινότητα μια εποικοδομητική πολιτική. Όμως αυτή η προσέγγιση δεν έγινε αποδεκτή. Και όχι μόνο αυτό, η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως γνωρίζετε, επιβράβευσε την ελληνοκυπριακή κοινότητα κάνοντάς την μέλος της, παρόλο που το σχέδιο Ανάν δεν έγινε αποδεκτό.

Στη συνέχεια, οι Τουρκοκύπριοι αποφάσισαν να καθορίσουν οι ίδιοι τη μοίρα τους και δημιούργησαν το δικό τους κράτος. Το τουρκοκυπριακό κράτος είναι μια δομή που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στο νησί και αποτελεί τη ‘στέγη’ τους. Είναι μια νόμιμη δομή που αναγνωρίζουμε. Ως Τουρκική Δημοκρατία, θα συνεχίσουμε να καταβάλλουμε τις καλύτερες προσπάθειές μας για την αναγνώριση του τουρκοκυπριακού κράτους από τη διεθνή κοινότητα.

Huffpost Greece

Ζητήματα «ισότητας»

Βασίλης Νέδος/ Καθημερινή 

Είναι προφανές ότι η Λευκωσία απορρίπτει μια τέτοια συζήτηση, η οποία περιλαμβάνει τη συγκρότηση μιας «κοινής» επιτροπής (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) που θα πρέπει να αποφασίζει γι’ αυτή τη «συνεκμετάλλευση», όπως την οραματίζεται η Αγκυρα.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών παρέπεμψε στη συμφωνία οριοθέ- τησης ΑΟΖ ανάμεσα σε Λίβανο και Ισραήλ, που επετεύχθη παρότι βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση.

Ουσιαστικά με τον τρόπο αυτό η Αγκυρα επιθυμεί να φέρει τεχνηέντως στο τραπέζι ζητήματα «κυριαρχικής ισότητας» της τουρκοκυπριακής κοινότητας, ήτοι de facto αλλαγή και του πλαισίου συζήτησης περί διζωνικής και δικοινοτικής ομοσπονδίας υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και, βεβαίως, ανοιχτή συζήτηση για δύο κράτη.

Το χρονικό σημείο ανακίνησης του ζητήματος από τον κ. Φιντάν, μεσούσης δηλαδή της αδιέξοδης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει το Κυπριακό, βρίσκει ευήκοον ους σε αρκετούς από τους διεθνείς παράγοντες.

Η Αθήνα παραδοσιακά στέκεται πίσω από τις θέσεις της Λευκωσίας για το θέμα, ωστόσο στο Λονδίνο, εκ των εγγυητριών δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάποιες απόψεις όπως αυτή που κατέθεσε ο κ. Φιντάν δεν περνούν απαρατήρητες.

Μάλιστα, δεδομένου ότι και στο επίπεδο της κυπριακής κυβέρνησης έχει γίνει εκτενώς συζήτηση (και από τον νυν πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη) για κάποια μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) με την τουρκοκυπριακή πλευρά, η πρόταση Φιντάν γίνεται από κάποιους τρίτους αντιληπτή ως κινούμενη προς αυτή την κατεύθυνση.

Πρακτικά, με τον τρόπο αυτό η Αγκυρα δίνει το έναυσμα για έναν νέο κύκλο πιέσεων προς τη Λευκωσία, η οποία βεβαίως προσπαθεί να μετακινήσει τη συζήτηση στην πρωτοβουλία που εγκαινιάστηκε από τον κ. Χριστοδουλίδη, δηλαδή την πιο ενεργό εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις συζητήσεις για το Κυπριακό, μέσα από τον διορισμό κάποιας διεθνούς προσωπικότητας.

Από τις αεροπειρατείες, τις απεργίες, τις κοινωνικές αναταράξεις έως τις πυρκαγιές και την προσφυγική κρίση, τον πόλεμο και τον ακροδεξιό εξτρεμισμό, λίγες περίοδοι στην ιστορία της Ευρώπης γνώρισαν τον συνεχώς επιταχυνόμενο ρυθμό και την έκταση των αλλαγών που σημειώθηκαν κατά την περίοδο 1973 έως το 2023.

Επιχειρώντας να αποτιμήσει μισό αιώνα ευρωπαϊκής ιστορίας, ο βρετανικός Guardian δημοσιεύει σε συνέχειες ένα απάνθισμα των επεισοδίων που διαμόρφωσαν το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό στάτους της Ευρώπης και τοποθέτησαν την ήπειρο στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής.

«Πριν από πενήντα χρόνια, η Ευρώπη χωρίστηκε σε δύο εχθρικά μπλοκ, εγκλωβισμένα σε έναν ψυχρό πόλεμο μεταξύ Ανατολής και Δύσης», επισημαίνει το κείμενο του αφιερώματος. «Στις πέντε δεκαετίες από τότε, τα αυταρχικά καθεστώτα έπεσαν και οι δημοκρατίες αναγεννήθηκαν. Τα τείχη κατέρρευσαν, οι ομοσπονδίες διαλύθηκαν και ακολούθησαν αιματηροί πόλεμοι. Υπήρξαν πολλές κρίσεις: πολιτικές, οικονομικές, ανθρώπινες.

»Η Ευρώπη έχει βιώσει τρομοκρατικές θηριωδίες, ειρηνικές και λιγότερο ειρηνικές επαναστάσεις, φυσικές καταστροφές, πανδημία. Η ΕΕ αυξήθηκε σε 28 μέλη και στη συνέχεια έχασε ένα από αυτά. Πρωτοφανής αριθμός ανθρώπων έχουν διακινδυνεύσει τη ζωή τους για να φτάσουν εδώ».

Μέσα από μια δημοσιογραφική φωτονουβέλα που συμπυκνώνει ένα κομμάτι ιστορίας «που θα γέμιζε πολλά βιβλία» για να εξεταστεί ενδελεχώς, ο Guardian επιλέγει τις στιγμές οι οποίες δίνουν το στίγμα αυτής της συνεχώς μεταβαλλόμενης ηπείρου.

Μια πολύτιμη ιστορική ματιά από τον εικοστό στον εικοστό πρώτο αιώνα
Χωρισμένο σε δύο μέρη, ξεκινώντας από την εξέγερση του Πολυτεχνείου της Αθήνας, τα συλλογικά αιτήματα για ισότητα, ελευθερία και ειρήνη, τους άθλους της Κομανέτσι, το γερμανικό «φθινόπωρο του τρόμου», την τραγωδία του Χέιζελ, τη σταδιακή διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την αποκοπή των δεσμών των χωρών του ανατολικού μπλοκ με τη Σοβιετική Ένωση ως τη γκλάσνοστ και το οριστικό ξήλωμα των ραφών του ισχυρότερου σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο, το πρώτο κεφάλαιο της αφήγησης εκτείνεται μέχρι την Cool Britannia των nineties και τον πολυφυλετικό θρίαμβο των τρικολόρ του Ζιντάν στο Μουντιάλ της Γαλλίας.

Περνώντας στο νέο μιλένιουμ, η ιστορική μνήμη διατρέχει τη φυγή των προσφύγων και την ανάδυση του εθνικισμού, τις προσδοκίες και τις διαψεύσεις της Συνθήκης της Λισαβόνας, τα επακόλουθα της ανόδου της παγκοσμιοποίησης, την επικράτηση της ψηφιακής εποχής, την πανδημία, τα ολοένα αυξανόμενα επίπεδα της κλιματικής απειλής.

Το άνοιγμα του τελευταίου κεφαλαίου μάλιστα κοσμεί εικόνα του Έλληνα φωτορεπόρτερ του πρακτορείου SOOC, Κωνσταντίνου Τσακαλίδη, με το χαρακτηριστικό καρέ της 81ης κυρίας Παναγιώτας από τις φλεγόμενες Γούβες της Εύβοιας, που τόσο έντονα ανακαλεί την «Κραυγή» του Έντβαρντ Μουνκ.

Αεροπειρατείες, απεργίες, πολιτικές αναταραχές: Ευρώπη 1973 – 1999

Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου 1973, ένα τανκ γκρεμίζει τις πύλες του Πολυτεχνείου, καθώς οι μονάδες της αστυνομίας και του στρατού συντρίβουν βάναυσα τη φοιτητική εξέγερση που προανήγγειλε το τέλος της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα, σε μια καθοριστική στιγμή για την ιστορία της χώρας, αλλά και για την ευρωπαϊκή πάλη ενάντια στον αυταρχισμό.

Η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» σε πλήρη έκταση στις 25 Απριλίου 1974 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας © Jean-Claude Francolon/Gamma-Rapho via Getty Images
Λίγους μήνες αργότερα, η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» της Πορτογαλίας χρειάστηκε λιγότερο από 24 ώρες για να ανατρέψει σχεδόν μισό αιώνα αυταρχικής διακυβέρνησης και να αποδιαρθρώσει το τελευταίο αποικιακό καθεστώς της Ευρώπης στην Αφρική. Ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που ξεκίνησε στις 25 Απριλίου 1974 από μια ομάδα ιδεαλιστών και νεαρών αριστερών αξιωματικών του στρατού μετατράπηκε σε μια τεράστια και σχεδόν αναίμακτη λαϊκή εξέγερση.

Το 1975, ο Κάρλος το Τσακάλι πετυχαίνει το πλέον διαβόητο τρομοκρατικό του χτύπημα: Την κατάληψη του στρατηγείου του ΟΠΕΚ στη Βιέννη, με την ομηρεία εξήντα ατόμων τον θάνατο άλλων τριών, με αίτημα του Κάρλος τη μετάδοση ανακοινωθέντος για τον παλαιστινιακό αγώνα από τα αυστριακά ραδιόφωνα και τους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας, με συχνότητα ανά δύο ώρες.

Το 1976 στο Μόντρεαλ, η Νάντια Κομανέτσι γίνεται η πρώτη αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής που βαθμολογείται με το «τέλειο 10» σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Ανεκτίμητο προπαγανδιστικό όπλο για τον κομμουνιστή δικτάτορα Νικολάε Τσαουσέσκου, αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η Ρουμάνα αθλήτρια είχε υποβληθεί σε ένα «βάρβαρο και σαδιστικό» καθεστώς εκπαίδευσης και ότι βρισκόταν υπό σχεδόν συνεχή παρακολούθηση από τη μυστική αστυνομία, μέχρι να τραπεί σε φυγή, ένα μήνα πριν από την κατάρρευση του καθεστώτος τον Δεκέμβριο του 1989.

Ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ ήταν ηγέτης της ΕΣΣΔ από το 1960 έως το 1964 και ξανά από το 1977 μέχρι το θάνατό του, από καρδιακή ανεπάρκεια, στις 10 Νοεμβρίου 1982. Πρώτος γραμματέας του Σοβιετικού K.K. για 18 χρόνια και επομένως ο πιο ισχυρός άνδρας της χώρας, η ρεαλιστική, συναινετική προσέγγισή του παρήγαγε πολιτική σταθερότητα στο εσωτερικό και σημαντικές πολιτικές επιτυχίες στο εξωτερικό.

Αλλά ο έμφυτος συντηρητισμός του προκάλεσε εκτίναξη της διαφθοράς, καθώς και αναπτυξιακή στασιμότητα. Ο μεταρρυθμιστής Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος έφτασε στο Κρεμλίνο το 1985, ήταν ο κύριος ωφελούμενος της ανάγκης για πολιτική μεταστροφή.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1984, ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν -ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ –  και ο καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Κολ, τίμησαν από κοινού τη μνήμη των νεκρών του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, 70 χρόνια μετά την έναρξή του. Μαζί επισκέφτηκαν ένα γερμανικό νεκροταφείο πριν κλείσουν τη μέρα στο Βερντέν, όπου βρίσκονται τα λείψανα 130.000 άγνωστων Γάλλων και Γερμανών στρατιωτών.

Ανάμεσα στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων, αντάλλαξαν βλέμματα, έπειτα λίγα λόγια και μετά πήραν ο ένας το χέρι του άλλου, σε μια δυνατή και χωρίς σενάριο χειρονομία που έδωσε μια από τις καθοριστικές εικόνες της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής συμφιλίωσης και ολοκλήρωσης.

H χειρότερη καταστροφή στην ιστορία της πυρηνικής ενέργειας συνέβη στις 26 Απριλίου 1986, όταν ο αντιδραστήρας 4 του εργοστασίου του Τσερνόμπιλ στην Ουκρανία, τότε μέρους της ΕΣΣΔ, βγήκε εκτός ελέγχου κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής.

Το περιστατικό κατέστρεψε το κτίριο του αντιδραστήρα και απελευθέρωσε στην ατμόσφαιρα πολλές φορές περισσότερη ραδιενέργεια από τις ατομικές βόμβες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι.

23 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα της 31ης Αυγούστου 1997, μια λιμουζίνα Μερσέντες που μετέφερε τη Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας και σύζυγο του νυν βασιλιά της Βρετανίας Κάρολου Γ’, προσέκρουσε με σφοδρότητα στη σήραγγα Pont de l’Alma στο Παρίσι.

Η Νταϊάνα πέθανε στο νοσοκομείο περίπου τρεις ώρες αργότερα, σε ηλικία 36 ετών. Ο θάνατός της κυριάρχησε στα πρωτοσέλιδα για εβδομάδες και προκάλεσε μια έκρηξη δημόσιας θλίψης στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και σε πολλές χώρες της Ευρώπης που παραμένουν γοητευμένες από τη βασιλική οικογένεια της Βρετανίας και σε όλο τον κόσμο.

Υπολογίζεται ότι 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν την κηδεία της, ενώ οι θεωρίες συνωμοσίας γύρω από το ατύχημα εξακολουθούν να υφίστανται

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ και να το ακούσετε -podcast –  ΣΤΗΝ ATHENS VOICE.GR από τον Δημήτρη Καραθάνο.

Αν δεν αλλάξουμε ρότα με πρώτο απ’ όλους τον πρωθυπουργό μεγιστοποιούμε τον κίνδυνο να βουλιάξουμε ως χώρα. 

Eίμαστε σε έναν καινούργιο «πόλεμο» και αν δεν το πάρουμε χαμπάρι, η ίδια η επιβίωση της χώρας θα είναι αμφίβολη. Ή θα σοβαρευτούμε ή θα βουλιάξουμε. Είναι η ώρα να βάλουμε όλοι μας τον εγωισμό μας στην άκρη. Πρώτος ο πρωθυπουργός.

Το 41% δεν ήταν εντολή να τοποθετήσει όποιον ήθελε όπου να ‘ναι, να βάλει λάιτ πολιτικούς σε κρίσιμα πόστα. Αν δεν μπορούσε να βρει στον πάγκο του ή στο Κοινοβούλιο, ας διάλεγε από τον εθνικό πάγκο, πέρα από κομματικές ή προσωπικές προτιμήσεις. Αλλά ακόμη και οι υπουργοί που δείχνουν να λιώνουν –καθώς τα δίνουν όλα βέβαια οι άνθρωποι– θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον εγωισμό τους και να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με όσα αντιμετωπίζουμε. Οσο για τους αφανείς διαπληκτισμούς εξουσίας μεταξύ κορυφαίων στελεχών, που είτε διεκδικούν επικοινωνιακά οφέλη είτε προσπαθούν να ρίξουν αλλού το μπαλάκι των ευθυνών έπειτα από μια τραγωδία, τι να πει κανείς…

Εχει φτάσει η ώρα να σοβαρευτούμε σαν χώρα και να σπάσουμε αυγά. Κάθε φορά που έχουμε μια μεγάλη κρίση, ανακαλύπτουμε ότι δεν διαθέτουμε τον στοιχειώδη αριθμό αεροσκαφών ή ελικοπτέρων. Μικρό αλλά χρήσιμο παράδειγμα. Τα διαθέτουμε, δηλαδή, όλα αυτά στα χαρτιά αλλά όχι στο πεδίο. Αρχίζουμε συζητήσεις επί συζητήσεων και καταλήγουμε ότι η χώρα χρειάζεται αμυντική βιομηχανία και βάση υποστήριξης. Μάλιστα. Ποιος είναι ο καλύτερος να τη διοικήσει; Ο Χ. Ο άνθρωπος προσφέρεται μέχρι που ανακαλύπτει ότι θα πληρώνεται 2.200 ευρώ, με έναν εισαγγελέα συνέχεια πάνω από τον ώμο του και συνδικαλιστές και διάφορα δικτυωμένα λαμόγια να τον κυνηγάνε. Προτιμάει να μείνει σπίτι του και η χώρα να παραμείνει αθωράκιστη, όταν η Τουρκία κάνει άλματα.

Ψηφίζουμε για βουλευτές, περιφερειάρχες, δημάρχους ανθρώπους που είναι τέλειοι στα πανηγύρια, αλλά ανίκανοι όταν γίνεται η στραβή.

Εχει επίσης έλθει η ώρα της μηδενικής ανοχής στη διαφθορά και στην κακοδιαχείριση. Δεν είναι μόνο ότι χάνονται χρήματα του Ελληνα φορολογουμένου. Είναι ότι το φαινόμενο αυτό ροκανίζει την επιβίωση της χώρας όταν κάποιοι κάνουν τα στραβά μάτια σε κακοτεχνίες και καθυστερήσεις ή όταν ένας δήμαρχος παίρνει τα κονδύλια των αντιπλημμυρικών και τα κάνει φιέστες γιατί αυτές φαίνονται και φέρνουν ψήφους.

Τον εγωισμό μας πρέπει όλοι μας να τον βάλουμε στην άκρη. Και εμείς οι ψηφοφόροι. Να καταλάβουμε πόσο αυτοκτονικές, ηλίθιες, είναι συχνά οι επιλογές μας. Που ψηφίζουμε για βουλευτές, περιφερειάρχες, δημάρχους ανθρώπους που είναι τέλειοι στα πανηγύρια, στα βαφτίσια μας και στις σέλφι, αλλά ανίκανοι και εξαφανισμένοι όταν γίνεται η στραβή. Δικό μας είναι το λάθος, εμείς τους ψηφίζουμε χωρίς να ρωτάμε «τι έχεις κάνει στη ζωή σου; Εχεις δουλέψει ποτέ σε κανονική δουλειά, έχεις νιώσει τον κίνδυνο της απόλυσης;».

Στεκόμαστε με δέος, ανασφάλεια και θυμό κοιτώντας τις καταστροφές των τελευταίων μηνών. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη φύση ή τη γεωγραφία. Το ζητούμενο είναι να ξυπνήσουμε όλοι, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο πολίτη, και να καταλάβουμε ότι αν δεν βγούμε από την αδράνεια και τον κυνικό μας λήθαργο, θα καταλήξουμε ένα «αποτυχημένο κράτος».

Αλέξης Παπαχελάς/ Καθημερινή

Τα υψηλότερα νούμερα όσον αφορά τη συνολική καμένη έκταση καταγράφει φέτος η Ελλάδα σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Σύστημα Πληροφοριών Δασικών Πυρκαγιών EFFIS.

Επίσης, το σύνολο της καμένης γης για το 2023 συνιστά αυτή τη στιγμή το 1,09% της έκτασης της χώρας, ενώ ο μέσος όρος για την περίοδο 2006-2022 ήταν 0,33%.

Αναλυτικά, ως προς τις περισσότερες καμένες εκτάσεις για το 2023 πρώτη είναι η Ελλάδα, δεύτερη η Πορτογαλία, τρίτη η Ιταλία και κατόπιν η Κύπρος και η Ισπανία.

Ως προς τις περισσότερες φωτιές (άνω των 300 στρεμμάτων), ωστόσο, την πρωτιά κατέχει για φέτος η Ισπανία και ακολουθούν η Ιταλία, η Γαλλία, η Πορτογαλία και η Ρουμανία, με την Ελλάδα να μη βρίσκεται καν στην πρώτη πεντάδα.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται καν στο τοπ 5 των χωρών με τις περισσότερες φωτιές (άνω των 300 στρεμμάτων) για φέτος.

Μέχρι την Τετάρτη 23 Αυγούστου είχαν καεί περισσότερα από 1.200.000 στρέμματα σε όλη τη χώρα, σύμφωνα με το Meteo, ενώ η φωτιά στην Αλεξανδρούπολη ήταν η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί σε ευρωπαϊκό έδαφος εδώ και χρόνια.

Το 3% των πυρκαγιών ευθύνονται για το 80% των καμένων εκτάσεων

Τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα καταγράφει αυτά τα αρνητικά ρεκόρ κατά τη φετινή αντιπυρική περίοδο εξηγεί στην «Κ» ο Jesús San-Miguel-Ayanz, εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Συστήματος Πληροφοριών Δασικών Πυρκαγιών (ΕFFIS), παραθέτοντας επιπλέον στοιχεία σχετικά με τις δασικές πυρκαγιές που ξέσπασαν στη χώρα μας τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο.

Σύμφωνα με τον ερευνητή, το μεγαλύτερο ποσοστό της συνολικής καμένης έκτασης προέρχεται από λίγες, αλλά μεγάλες πυρκαγιές.

Οπως αναφέρει, μέχρι τις 15 Ιουλίου η καμένη έκταση στην Ελλάδα ήταν πολύ μικρή, κάτω από 10.000 στρέμματα, ενώ όλες οι μεγάλες πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν μετά την ημερομηνία αυτή ήταν υπό πολύ υψηλές έως ακραίες συνθήκες κινδύνου πυρκαγιάς.

«Κατά μέσον όρο, το 3% των πυρκαγιών στην Ελλάδα είναι υπεύθυνο για περίπου το 80% των συνολικών καμένων εκτάσεων. Στην Ελλάδα φέτος οι πυρκαγιές ξέσπασαν κάτω από πολύ υψηλές ή ακραίες συνθήκες κινδύνου πυρκαγιάς κι έτσι εξαπλώθηκαν ταχαίως. Για τον λόγο αυτόν, λίγες μόνο πυρκαγιές είχαν αποτέλεσμα πολύ μεγάλες καμένες εκτάσεις», εξηγεί ο κ. San-Miguel-Ayanz,

Οι υψηλές ή ακραίες συνθήκες κινδύνου πυρκαγιάς παρουσιάζουν μια διαφοροποίηση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, όπως εξηγεί ο Ιωάννης Γήτας, καθηγητής στο τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ. 

«Τέσσερα είναι τα στοιχεία που ευνόησαν την ανάπτυξη και την επέκταση πυρκαγιών μεγάλης κλίμακας. Το πρώτο είναι το κλίμα, καθώς, ενώ είχαμε αρκετές βροχοπτώσεις σε όλη την Ελλάδα μέχρι και τον Ιούνιο, έναν μήνα μετά βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τον πιο μακροχρόνιο καύσωνα στα χρονικά, ο οποίος διήρκησε 15 ημέρες.

Οι δύο παραπάνω παράγοντες συντέλεσαν στην αύξηση της καύσιμης ύλης, η οποία, ως γνωστόν, βοηθά στην επέκταση των πυρκαγιών», αναφέρει ο κ. Γήτας, προσθέτοντας ότι έπαιξαν ρόλο και οι δυνατοί άνεμοι, κυρίως στη νότια Ελλάδα.

Πάνω από το 50% της καμένης έκτασης οφείλεται στη φωτιά στην Αλεξανδρούπολη

Οπως αναφέρει ο ίδιος, η διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια είναι ότι στην Ελλάδα σπανίως έχουμε τόσο μεγάλες πυρκαγιές τον Ιούλιο, καθώς οι περισσότερες λαμβάνουν χώρα τον Αύγουστο. Ωστόσο, φέτος, πριν από την τεράστια φωτιά στον Εβρο, ήδη είχαν καεί αρκετές χιλιάδες στρέμματα, με αποτέλεσμα τώρα να είμαστε αντιμέτωποι με το αρνητικό ρεκόρ των 1.200.000 εκατομμυρίων καμένων στρεμμάτων.

ΣΟΦΙΑ ΧΡΗΣΤΟΥ 

Ολόκληρο το άρθρο της Καθημερινής μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ 

 Ποιος ο ρόλος του ελληνικού λόμπι στο παρασκήνιο.

Κάθε βράδυ, οι τουρίστες της Λισαβόνας συνωστίζονται στα παλιά σοκάκια της πόλης βγάζοντας selfies και γεμίζοντας ασφυκτικά τα μπαράκια της πόλης, πριν καταλήξουν στο εστιατόριο όπου θα δειπνήσουν.

Η εικόνα είναι σχεδόν ειδυλλιακή και ο τομέας της εστίασης της πόλης δείχνει ανθηρός, αλλά στην άλλη πλευρά της πόλης, χιλιάδες Πορτογάλοι αντιμετωπίζουν την καθημερινότητά τους με άγχος, καθώς δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στην εξόφληση των ενοικίων των σπιτιών τους.

Τα 930 ευρώ το μήνα καθαρά που κερδίζει η Μαργκαρίντα Κουστόντιο δεν αρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες της ίδιας και της τρίχρονης κόρης της, καθώς τα 700 από αυτά καταλήγουν στο ενοίκιο του σπιτιού της. Η δουλειά της είναι καλή, με τα στάνταρντ της αγοράς εργασίας, αλλά η αμοιβή της δεν αρκεί σε μια χώρα όπου οι τιμές των ενοικίων βρίσκονται σε απόλυτη ανακολουθία με τους συγκριτικά χαμηλούς μισθούς της μεσαίας τάξης.

Εργάτες και μεσοαστοί στην Πορτογαλία γνωρίζουν πολύ καλά πώς είναι να ζεις σε μια χώρα που γλίτωσε παρά τρίχα από τα σαγόνια της οικονομικής κρίσης του 2008, μόνο και μόνο για να συρθεί, εξαντλημένη, στα πρόθυρα μιας επακόλουθης στεγαστικής κρίσης, αναφέρει ρεπορτάζ της Guardian.

Η οικονομική ανάκαμψη της Πορτογαλίας, που τροφοδοτείται από την απορρύθμιση της αγοράς και από μια σειρά προγραμμάτων που έχουν σχεδιαστεί για να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις, έχει στρεβλώσει την αγορά στέγης πέρα από κάθε αναγνώριση, σε έναν τόπο όπου ο μηνιαίος κατώτατος μισθός είναι 760 ευρώ και όπου το 50% του πληθυσμού κερδίζουν λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα.

Η απελευθέρωση της αγοράς ενοικίασης, η έκδοση «χρυσής βίζας» που χορηγεί άδειες διαμονής με αντάλλαγμα την αγορά ακινήτων αξίας 500.000 ευρώ και άνω, η εισαγωγή φορολογικού «καθεστώτος μη συνήθους διαμονής» για αλλοδαπούς και, πιο πρόσφατα, η δημιουργία μιας ειδικής βίζας για ψηφιακούς νομάδες, που επιτρέπει στους εύπορους αλλοδαπούς να εργάζονται εξ αποστάσεως και να πληρώνουν φορολογικό συντελεστή μόλις 20%, έχουν φέρει τα πράγματα σε αδιέξοδο.

Σημαντικό ρόλο –ίσως τον πιο προφανή– παίζει και η απόσυρση διαμερισμάτων από την εγχώρια αγορά ενοικιάσεων, ώστε να μετατραπούν σε προσοδοφόρες βραχυχρόνιες ενοικιάσεις. Και η κρίση που διαδραματίζεται τώρα στη Λισαβόνα, το Πόρτο και άλλες πορτογαλικές πόλεις, δεν ήταν ακριβώς απρόβλεπτη – ούτε μοναδική στο είδος της.

Πριν από έξι χρόνια, ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τη στέγαση προειδοποίησε ότι ο «αχαλίνωτος τουρισμός» θα υπονόμευε το δικαίωμα στη στέγαση για τους πιο ευάλωτους ανθρώπους της Πορτογαλίας, και προέβλεψε ότι η επιδείνωση της στέγασης και των συνθηκών διαβίωσης θα οδηγούσε στην εμφάνιση μιας «νέας κατηγορίας νεόπτωχων».

Τα χνάρια της χώρας της Ιβηρικής ακολουθεί πιστά και η Ελλάδα. Με εξαίρεση τα κίνητρα για τους ψηφιακούς νομάδες, η χώρα μας έχει ενεργοποιήσει όλα τα υπόλοιπα κίνητρα για την προσέλκυση ξένων επενδυτών, ενώ ο πειρασμός του εύκολου και γρήγορου κέρδους που προσφέρει η βραχύχρονη ενοικίαση διαμερισμάτων σε τουρίστες, έχει αυξήσει ασύμμετρα τις τιμές των ενοικίων – με αποτέλεσμα η νέα γενιά να αναβάλει τον οικιστικό και οικονομικό απογαλακτισμό από την οικογένεια.

Οικονομολόγοι στο πανεπιστήμιο της Λισαβόνας χαρακτηρίζουν την αντιδιαστολή ανάμεσα στους χαμηλούς μισθούς και τα υψηλά ενοίκια ως«παρανοϊκή». Υπάρχουν οικογένειες που δεν στέλνουν τα παιδιά τους σε πανεπιστήμια μακριά από τον τόπο διαμονής τους, γιατί δεν αντέχουν τις τιμές ενοικίου των διαμερισμάτων. Υπάρχουν νέοι επαγγελματίες με μισθούς 1.000 ευρώ το μήνα, που είναι αδύνατο να ζήσουν μόνοι τους. Η φιλελευθεροποίηση και η απελευθέρωση της αγοράς ακινήτων μεταξύ 2009 και 2012 κατάργησε όλους τους ελέγχους των ενοικίων, ενώ οι ισόβιες μισθώσεις και οι κατασκευαστές πήραν φορολογικά κίνητρα για την ανακαίνιση εγκαταλελειμμένων και ημικατεστραμμένων κτιρίων, χωρίς καμία απαίτηση εγγύησης ποσοστού για κοινωνική στέγαση. Ακολούθησε το πρόγραμμα για τους αλλοδαπούς κατοίκους, οι «χρυσές βίζες» και η άφιξη της Airbnb και των βραχυχρόνιων μισθώσεων.

Οι ανησυχίες αυξάνονται τώρα για την τεράστια εισροή ψηφιακών νομάδων –αλλοδαπών που εργάζονται εξ αποστάσεως–, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν βίζα από τον περασμένο Οκτώβριο, εάν μπορούν να ανταποκριθούν σε μια σειρά από προϋποθέσεις, που περιλαμβάνουν μηνιαίες απολαβές άνω των 3.040 ευρώ – τέσσερις φορές τον μέσο μισθό της Πορτογαλίας.

Σύμφωνα με το Nomad List, μια παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα απομακρυσμένων εργαζομένων, υπάρχουν τώρα 15.200 τέτοια άτομα μόνο στη Λισαβόνα. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Την πρωταπριλιά του 2023, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατάκλυσαν το κέντρο της Λισαβόνας για να διαμαρτυρηθούν για την κρίση των ακινήτων.

Η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Πορτογαλίας, η οποία κέρδισε μια απροσδόκητη απόλυτη πλειοψηφία στις πρόωρες γενικές εκλογές του περασμένου έτους, λέει ότι έχει ήδη θέσει τη στεγαστική κρίση στην κορυφή των προτεραιοτήτων της. Προτεραιότητά της, λέει ο εκπρόσωπος του υπουργείου Στέγασης και Υποδομών, είναι να επαναφέρει ρυθμίσεις στην αγορά, που θα εξασφαλίζουν τη στέγαση των ασθενέστερων οικονομικά κατοίκων.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσης μέτρα για να σταματήσει το σύστημα της «χρυσής βίζας», κήρυξε μορατόριουμ για τις βραχυπρόθεσμες άδειες εκμίσθωσης –εκτός από αυτές σε λιγότερο κατοικημένες περιοχές– και εισήγαγε μια νέα επιδότηση ενοικίου, που υποστηρίζει περισσότερα από 185.000 άτομα.

Αλλες πρωτοβουλίες που ανακοινώθηκαν πρόσφατα, περιλαμβάνουν την αύξηση του αποθέματος κατοικιών μέσω ανέγερσης, ανακαίνισης και μετατροπής, και την προσφορά φορολογικών απαλλαγών σε ιδιοκτήτες που προσφέρουν πιο προσιτά ενοίκια.

Το δημοτικό συμβούλιο της Λισαβόνας, εν τω μεταξύ, έχει ήδη ξεκινήσει ένα εννεαετές σχέδιο επένδυσης 800 εκατομμυρίων ευρώ, για να προωθήσει την κατασκευή οικονομικών κατοικιών. Αλλά για τους άμεσα ενδιαφερόμενους, που παλεύουν να καλύψουν τα έξοδα ενοικίου, ή ψάχνουν για λογικές τιμές ώστε να ξεκινήσουν την καριέρα τους, το πρόβλημα είναι πολύ πιο άμεσο, και η λύση πολύ πιο απλή. Υπάρχουν 48.000 άδεια σπίτια μόνο στη Λισαβόνα – και 750.000 συνολικά σε ολόκληρη την Πορτογαλία. Αν αυτά μπουν στην αγορά ενοικίου με ευνοϊκές κανονιστικές ρυθμίσεις, η εργατική τάξη θα πάρει μια πρώτη οικιστική ανάσα.

Πηγή: Protagon.gr

Tην πολυπόθητη επενδυτική βαθμίδα έδωσε ο οίκος αξιολόγησης Scope που αξιολογεί τη μακροπρόθεσμη πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας σε BBB- και αλλάζει τις προοπτικές σε σταθερές.

Πρόκειται για τον δεύτερο οίκο, μετά τον ιαπωνικό R & I, που δίνει την επενδυτική βαθμίδα στην Ελλάδα.

Ο οίκος αξιoλόγησης Scope ανέφερε ως παράγοντες που οδήγησαν στην αναβάθμιση την ενίσχυση της ευρωπαϊκής θεσμικής στήριξης, την ευνοϊκή πορεία του δημόσιου χρέους και τις μεταρρυθμίσεις στον τραπεζικό τομέα.

Προκλήσεις αποτελούν το υψηλό δημόσιο χρέος, οι κίνδυνοι για την πολιτική μακροπρόθεσμα και οι ευπάθειες του τραπεζικού συστήματος.

Για τους λόγους που συνέβαλαν στην αναβάθμιση, ο Scope αναφέρει:

Τη συνεχιζόμενη ευρωπαϊκή θεσμική στήριξη στην Ελλάδα, η οποία αντανακλά τις αλλαγές μετά την κρίση της Covid-19 για τη στήριξη ευάλωτων χωρών – μελών της Ευρωζώνης μέσω παρεμβάσεων της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Αυτή αντανακλά, από το 2020, τους νεωτερισμούς στα προγράμματα αγορών ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και τη χαλάρωση του πλαισίου των απαιτήσεων για ενέχυρα, που εξασφάλισαν τη συμμετοχή των ελληνικών ομολόγων παρά το ότι δεν είχαν την επενδυτική διαβάθμιση. Τα μέτρα της κεντρικής τράπεζας, μαζί με την έγκριση του Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας της Ελλάδας, ύψους 30,5 δις. ευρώ, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα περαιτέρω διαχείρισης του χρέους μακροπρόθεσμα από τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας, δείχνουν ένα πιο διαρκές δίχτυ ασφαλείας, πέρα από τις πρόσφατες κρίσεις, στηρίζοντας τη βιωσιμότητα του χρέους και δημιουργώντας δημοσιονομικό χώρο για την κυβέρνηση, ώστε να αυξήσει τις επενδύσεις.
Τη σταθερή πορεία μείωσης του δημόσιου χρέους λόγω του υψηλού πληθωρισμού, της υψηλότερης από τον δυνητικό ρυθμό πραγματικής ανάπτυξης, του χαμηλού μέσου επιτοκιακού κόστους για το απόθεμα του χρέους και της επίτευξης πρωτογενών δημοσιονομικών πλεονασμάτων. Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ως ποσοστό του ΑΕΠ αναμένεται να μειωθεί φέτος κατά 46 ποσοστιαίες μονάδες από το υψηλό του 2020, στο 160,7%.
Τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχουν μειώσει σημαντικά τα ποσοστά των μη εξυπηρετούμενων δανείων και ενίσχυσαν ουσιαστικά τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, σε συνδυασμό με τη χρηματοδότηση του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και την κινητοποίηση επενδύσεων και ενίσχυση της ανάκαμψης στο πλαίσιο του European Semester.
Ωστόσο, σημειώνει ο Scope, στις πιστωτικές αξιολογήσεις της Ελλάδας παραμένουν οι προκλήσεις από: Πρώτον, το υψηλό δημόσιο χρέος, το οποίο έχει μία μακροπρόθεσμη ευαλωτότητα σε επαναξιολογήσεις του κινδύνου χώρας στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Ο Scope σημειώνει ότι θα θεωρήσει περαιτέρω σημαντικές μειώσεις του λόγου του χρέους – σύμφωνα με τις προσδοκίες του βασικού σεναρίου – ως ιδιαίτερης σημασίας για τη μελλοντική πορεία του αξιόχρεου της Ελλάδας.

Επιπλέον, η σταδιακή εξασθένιση της ισχυρής διάρθρωσης του χρέους, με υψηλότερο κόστος αναχρηματοδότησης, μαζί με τη σταδιακή μετάβαση της κατοχής του χρέους από δημόσιους φορείς σε ιδιώτες, και τη μικρότερη διάρκεια αποπληρωμής του νέου χρέους, αποτελεί μία πρόκληση.

Τρίτον, παραμένουν οι αδυναμίες του τραπεζικού τομέα. Τέλος, διαρθρωτικές οικονομικές αδυναμίες, όπως ένας μέτριος μεσοπρόθεσμος δυνητικός ρυθμός ανάπτυξης, η υψηλή ανεργία, ο αδύναμος εξωτερικός τομές και οι μακροπρόθεσμες περιβαλλοντικές προκλήσεις αποτελούν περιορισμούς.

Οι σταθερές προοπτικές αντανακλούν την άποψη του Scope ότι οι κίνδυνοι για το αξιόχρεο είναι ισορροπημένοι για τους επόμενους 12-18 μήνες.

Ορισμένοι, εμφιλοχωρούμενοι από την εγγενή αντιπάθεια τους προς τη Δύση και οτιδήποτε…δυτικό, επιλέγουν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα του πολέμου στις εμμονές τους.

Τα ενδεχόμενα είναι πολλά: ίσως φταίνε τα διατηρημένα στη φορμόλη της υπανάπτυξης οθωμανικά κατάλοιπα· ίσως φταίνε η ελλειμματική δημοκρατική παιδεία και η συνακόλουθη σύγχυση αξιών· ίσως φταίει η εκ του ασφαλούς νοσταλγία ενός μη βιωμένου κομμουνισμού· μπορεί, πάλι, στη βάση του προβλήματος να υπάρχουν δόλος, κρυφά επιχειρηματικά συμφέροντα και υπόγειες συναλλακτικές σχέσεις που τώρα εκτάκτως διαταράσσονται. Η πρόσδεση ενός μεγάλου μέρους Ελλήνων στο εκτροχιασμένο φιλορωσικό βαγόνι είναι μια πολυπαραγοντική παθολογία που συνδέεται άρρηκτα με τον τρόπο που η κοινωνία μας αντιλαμβάνεται τον εαυτό της και τη θέση της στον διεθνή χάρτη. Η εισβολή Πούτιν στην Ουκρανία αποτέλεσε για εμάς στην Ελλάδα μία ακόμη αφορμή ταυτοτικού ξεκαθαρίσματος μέσα σε μια ιστορικώς πυκνή δεκαπενταετία, πλούσια σε παρόμοιες αποκαλύψεις: αυτοί που βρίσκονται δίπλα μας δεν είναι τελικά αυτοί που νομίζαμε. Τι έκπληξη!

Η ιδεοληψία είναι τύφλωση. Οσοι αρνούνται να δουν τον πόλεμο στην Ουκρανία γι’ αυτό που είναι, δηλαδή μια απρόκλητη και προαποφασισμένη εισβολή ενός δικτάτορα σε ένα κράτος του οποίου τον εθνικό και κυρίαρχο χαρακτήρα αμφισβητεί ευθέως, δεν «διαβάζουν» τα γεγονότα «διαφορετικά». Απλώς επιλέγουν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στις εμμονές τους. Πόλεμος είναι αυτό που αναγνωρίζουν αυτοί ως πόλεμο, όχι οι βόμβες και οι ρουκέτες που σκάνε πάνω σε αθώους. Ναζί δεν είναι οι ναζί, αλλά οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, στους οποίους προσάπτουν την απαξία που κουβαλάει η λέξη, ανεξάρτητα από το αν τους αντιπροσωπεύει. Δικτάτορας είναι αυτός που εκείνοι επιλέγουν να ονοματίσουν ως τέτοιον και όχι κατ’ ανάγκην όποιος δράττεται της εξουσίας με ύπουλα μέσα και την καταχράται εγκληματικά για χρόνια. Η αλήθεια είναι πλαστελίνη.

Πρακτική των άκρων

Για τους ακροδεξιούς οπαδούς του Πούτιν που δεν βλέπουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ως άξιο λόγου θέμα, τα πράγματα είναι σχετικώς απλά: η στερεοτυπική απόδοση στη Ρωσία χαρακτηριστικών ομόδοξου σωτήρα αποκλείει προκαταβολικά το ενδεχόμενο αντιμετώπισής της με όρους πολιτικού ρεαλισμού. Η Ρωσία δεν είναι δυνατόν να φταίει. Ο φαντασιακός δεσμός μαζί της απλώνεται στον χρόνο από τον καιρό ακόμη της Ελληνικής Επανάστασης μέχρι τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Δεν πάμε κόντρα στη Ρωσία, γιατί η βοήθειά της προς το ταλαιπωρημένο μας έθνος μονίμως κοντοζυγώνει (αλλά ποτέ δεν έρχεται). Στην περίπτωση των ακροαριστερών, που αδυνατούν να καταδικάσουν τη ρωσική εισβολή χωρίς τουλάχιστον έναν (ευμεγέθη) αστερίσκο, έχουμε να κάνουμε με μιαν άλλου τύπου πλάνη: σαν τους γραφικούς που φαντασιώνονται εαυτούς ως κληρονόμους της αρχαίας Ελλάδας, αυτοί φαντασιώνονται πως η Ρωσία είναι κληρονόμος του ιερού σοβιετικού πνεύματος. Και πάλι, η Ρωσία δεν είναι δυνατόν να φταίει. Το φάντασμα του κομμουνισμού καθαγιάζει παρελθόν, παρόν και μέλλον για να εξασφαλίσει ιστορική συνέχεια στη φαντασίωση.

Συγγενικά ήθη

Ανεξαρτήτως ιδεολογικών προτιμήσεων, πάντως, τους απολογητές του εγκλήματος κατά της Ουκρανίας ενώνει ένα κοινό χαρακτηριστικό: η αντιπάθεια για τη Δύση και όλα όσα αυτή συμβολίζει. Ακροαριστεροί και ακροδεξιοί ενώθηκαν σε έναν απεχθή χυλό, απαθείς απέναντι σε έναν πόλεμο που δεν ερεθίζει τα δογματικά αντανακλαστικά τους. Στην αρχή, οι επιθετικές διαθέσεις του Πούτιν υποτιμήθηκαν – έγιναν memes: «Ο Πούτιν παίζει με τους χαζούς δυτικούς και τους αφήνει να πλάθουν σενάρια». Οταν έγινε σαφές ότι ο Ρώσος πρόεδρος θα έκανε κίνηση, οι οπαδοί του αποφάσισαν να την ξεπλύνουν: «Οι Ουκρανοί είναι ναζί και η ρωσική εκστρατεία έχει απελευθερωτικό σκεπτικό». Οταν οι «απελευθερωτές» ξεκίνησαν να σκοτώνουν, η ευθύνη έπεσε στο ΝΑΤΟ: «Η Ρωσία αισθάνθηκε απειλή από το ΝΑΤΟ, ήταν φυσικό να αμυνθεί». Τι κι αν ο Πούτιν σχεδίαζε τον πόλεμο από καιρό, τι κι αν οι Ουκρανοί ναζί αποτελούν ισχνή μειοψηφία, τι κι αν το ΝΑΤΟ δεν έχει καμία σχέση με τους αυτοκρατορικούς ιδεασμούς Πούτιν; Τα γεγονότα είναι αμελητέα μπροστά στην αίγλη της προκατάληψης.

Κρίνοντας το θύμα

Αν υπήρχε μία πιθανότητα οι πουτινομανείς να αισθανθούν πραγματική συμπόνια για τον ουκρανικό λαό, η εκπεφρασμένη πια επιθυμία του τελευταίου να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια την ακύρωσε και αυτήν. Πρόκειται για μία συμπλεγματική οπτική: οτιδήποτε δείχνει προς την ανωτερότητα της Δύσης –στα γράμματα, στον πολιτισμό, στους δημοκρατικούς θεσμούς, στην αλληλεγγύη και στην ευημερία με όρους 21ου αιώνα– ενεργοποιεί παβλοφικά την αντιδραστικότητα του επηρμένου παρία. Αντισυγκεντρώσεις την ώρα της συγκέντρωσης υπέρ της Ουκρανίας στο Σύνταγμα, κάψιμo της νατοϊκής σημαίας και πενήντα αποχρώσεις του «ναι μεν αλλά» αποδεικνύουν ότι για πολλούς το θέμα του πολέμου δεν είναι ποτέ το θύμα, αλλά η συναισθηματική τους εγγύτητα προς τον θύτη.

Reality check

Δεν είμαστε αυτό που δηλώνουμε. Είμαστε αυτό που αποδεικνύουν οι πράξεις μας ότι είμαστε. Υπερπατριώτες και υπερειρηνιστές, όσοι δηλαδή ξοδεύονται κυρίως στις δηλώσεις, αποδεικνύουν με τον σφιχτό εναγκαλισμό τους ότι απέτυχαν ακόμη και στα βασικά των καταστατικών τους στόχων. Η αμέτοχη Ελλάδα των ονείρων τους είναι μια Ελλάδα που, αποδεχόμενη τον κίνδυνο των άλλων, θέτει σε κίνδυνο τον εαυτό της. Στον πραγματικό κόσμο, όμως, η ειρήνη και η επιβίωση απαιτούν σπάσιμο αβγών και αποκαθήλωση προσωπικών μύθων.

‘Αρης Αλεξανδρής/Καθημερινή