εμπρησμός – Art Point View https://artpointview.gr Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο Fri, 07 Nov 2014 20:22:36 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.9.4 https://artpointview.gr/wp-content/uploads/2021/06/cropped-198681555_595925154721720_6047423090799556279_n-32x32.png εμπρησμός – Art Point View https://artpointview.gr 32 32 97489809 Χρήστος Χωμενίδης -Λούμπεν Τρομοκράτες https://artpointview.gr/2014/11/07/ Fri, 07 Nov 2014 20:22:36 +0000 http://www.globalview.gr/?p=1980
Κάποιοι ανέλαβαν τον εμπρησμό των γραφείων της Athens Voice. Κάποιοι άλλοι, κουκουλοφόροι, γνωστοί-άγνωστοι στον δικηγόρο Γιάννη Ραχιώτη τού επιτέθηκαν και τον ξυλοκόπησαν ενώ έτρωγε σε ταβέρνα στα Εξάρχεια. Τα παραπάνω περιστατικά θα έπρεπε να αφορούν αποκλειστικά την αστυνομία και τους ψυχιάτρους.
Όταν βαφτίζεις την «επαναστατική» σου οργάνωση «Μαύρες Κυριακές – Κόκκινες Νύχτες» (αν ήταν τίτλος ερωτικής νουάρ ταινίας πιθανόν και να προκαλούσε το ενδιαφέρον του κοινού), σε τι διαφέρεις από εκείνον που φοράει τη μάσκα και την μπέρτα του Ζορό και ξαμολιέται στους δρόμους για να απονείμει με το σπαθί –αληθινό ή ψεύτικο- τη δική του δικαιοσύνη
Όταν προπηλακίζεις έναν συμπολίτη σου επειδή τον θεωρείς υποκριτή – «ο Ραχιώτης παριστάνει τον αριστερό αλλά ζει σαν μπον βιβέρ του Κολωνακίου»- σε τι διαφέρεις από μία σαλεμένη κουτσομπόλα της γειτονιάς, που ωρύεται στον φωταγωγό και βγάζει τα άπλυτα του ενός και του αλλουνού στα φόρα, «για να τα μάθει η κοινωνία και να φρίξει, για να τα ακούσει κι ο Θεός!» ; Διαφέρεις μόνο κατά το αξιόποινο των πράξεων σου.
ατομική τρομοκρατία, η βίαια δράση εναντίον επιλεγμένων ανθρώπινων και υλικών στόχων, έχει βαθιές ρίζες και κρίσιμη επίδραση στην Ιστορία. Ως πράξη ατομικής τρομοκρατίας θα μπορούσε να εκληφθεί η πρώτη τυραννοκτονία το 514 π.Χ., όταν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων σκότωσαν τον Ίππαρχο, γεγονός που οδήγησε στην εγκαθίδρυση της αθηναϊκής δημοκρατίας. Ως πράξη ατομικής τρομοκρατίας ερμήνευσαν οι Οθωμανοί την πυρπόληση της ναυαρχίδας τους από τον Κωνσταντή Κανάρη. Η δολοφονία του πρίγκιπα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στάθηκε η σπίθα για την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και η παράνομη –κατά τους νόμους των κρατούντων- υποστολή και κλοπή της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη υπήρξε η πρώτη αντιστασιακή ενέργεια στην Ευρώπη του 1941.
Για να συζητηθεί μια ενέργεια στα σοβαρά, να ενταχθεί στη σφαίρα της ατομικής τρομοκρατίας και να δικαιωθεί ιστορικά, πρέπει να καλύπτει δύο προϋποθέσεις: Αφ’ενός να εκφράζει με πιστότητα το παλλαϊκό αίσθημα. Αφ’ετέρου να επιτυγχάνει ένα άξιο λόγου πολιτικό αποτέλεσμα.
Ο Κανάρης είχε μαζί του όλους τους σκλαβωμένους Έλληνες. Ο Σάντας και ο Γλέζος επίσης. Στον Αρμόδιο και στον Αριστογείτονα έστησαν οι Αθηναίοι λαμπρά αγάλματα, τι και αν ισχυρίζονταν οι κακές γλώσσες ότι τα κίνητρα της πράξης τους ήταν πρωτίστως ερωτικά; Ο Χάρβεϋ Λη Όσβαλντ αντιθέτως μπορεί να δολοφόνησε τον Αμερικάνο Πρόεδρο, το έγκλημά του ωστόσο ούτε για μια στιγμή δεν θεωρήθηκε πολιτικό – η τρικυμία εν κρανίω του τού στέρησε ένα τέτοιο φωτοστέφανο.

Στο βιβλίο του, ο Δημήτρης Κουφοντίνας αφιερώνει κάμποσες σελίδες για να αποδείξει ότι η «17 Νοέμβρη» διέθετε μεγάλη αποδοχή – φτάνει να ισχυριστεί πως αν κατέβαινε στις εκλογές, θα σάρωνε. Σίγουρα υπερβάλλει και διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Οι παλαιότεροι ωστόσο όντως θυμόμαστε πως κάθε «χτύπημα» της «17 Νοέμβρη» μέχρι τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, επευφημούνταν από ένα υπολογίσιμο τμήμα των συμπολιτών μας. Η φράση «ε ρε “17 Νοέμβρη” που τους χρειάζεται!» έβγαινε τακτικά απ’τα χείλη φιλήσυχων, νομοταγών ανθρώπων. Με την εξάρθρωση το 2002 των ιστορικών τρομοκρατικών ομάδων της Μεταπολίτευσης, ο κύκλος φάνηκε προσωρινά να κλείνει. Η ευφορία των Ολυμπιακών Αγώνων είχε καταλάβει σχεδόν τους πάντες στην Ελλάδα και δεν επέτρεπε βίαιες, «επαναστατικές», ανορθογραφίες.
Ο κύκλος ξανάνοιξε τον Δεκέμβριο του 2008 με την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και διευρύνθηκε με ό,τι ακολούθησε: Χρεοκοπία, μνημόνια, κατακέφαλα χτυπήματα στη μεσαία τάξη, αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού… Οι τρομοκράτες νέας εσοδείας δεν αποτελούν, κατά την άποψή μου, καν τρομοκράτες. Δεν διαθέτουν ούτε υπόβαθρο ιδεολογικό ούτε στόχευση πολιτική ούτε τη στοιχειώδη εκείνη σοβαρότητα, η οποία χαρακτηρίζει τους «αντάρτες πόλεων».
Η δράση τους είναι σπασμωδική, τα κίνητρα τους –όσο φανφαρόνικα και αν εκφράζονται στις προκηρύξεις τους- είναι απλώς εκδικητικά. Το χέρι τους δεν οπλίζεται από το επαναστικό πρόταγμα του Μπακούνιν ή του Λένιν, για την όποια κοινωνική ανάλυσή τους δεν χρησιμοποιούν τα εργαλεία του Μαρξ ή του Μπαλζάκ, τα προηγούμενα των «Ερυθρών Ταξιαρχιών» και των «Μπάαντερ-Μάινχοφ» προφανώς τα αγνοούν.
Καθοδηγητής των τρομοκρατών νέας εσοδείας στην Ελλάδα είναι η πιο κίτρινη δημοσιογραφία.Οι ελεεινοί τύποι που βγαίνουν νυχθημερόν σε τηλεοράσεις, σε ραδιόφωνα και social media και κανοναρχούν εναντίον της διαφθοράς και της διαπλοκής, από την οποίαν εν κρυπτώ λαδώνονται, τα αλισβερίσια της οποίας πιστά υπηρετούν. Αυτοί που έχουν την κρυφή κάμερα πολύτιμο εργαλείο τους και που επιχαίρουν στο σύνθημα «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή!». Αυτοί που καθημερινά επινοούν, καταγγέλλουν και προγράφουν «προδότες του λαού» και «πουλημένους κουίσλινγκ». Οι διασπορείς του εμφυλίου πνεύματος.
Η μόνη ίσως πρωτότυπη και εύστοχη έκφραση της «17 Νοέμβρη» ήταν η ΛΜΑΤ, η «λούμπεν μεγαλοαστική τάξη». Πράγματι, στην μεταπολεμική Ελλάδα, οι έχοντες και οι κατέχοντες υπήρξαν σε μεγάλο βαθμό λούμπεν. Λογικό ίσως είναι να έχουμε ακόμα πιο λούμπεν «τρομοκράτες»
 Το άρθρο του Χρήστου Χωμενίδη δημοσιεύεται στο Lifo.gr
[Widget_Twitter id=”1″]
]]> 1980 Για τον εμπρησμό της Athens Voice https://artpointview.gr/2014/11/07/athens-voice/ Fri, 07 Nov 2014 13:01:37 +0000 http://www.globalview.gr/?p=1899 Θανάσης Βασιλείου – Για να το ξεκαθαρίσουμε: Το να καις τα γραφεία μιας εφημερίδας, όπως η Athens Voice, είναι τουλάχιστον ανοησία –αν δεν είναι ωμός φασισμός. Κάνεις ακριβώς το ίδια – και χειρότερα – με αυτούς που υποτίθεται αντιπαλεύεις. Αν κατηγορούμε το σύστημα, είναι γιατί δεν έχει ιδέες για έναν άλλον, καλύτερο, κόσμο. Φανταστείτε, εσείς οι εμπρηστές, τον εαυτό σας «κυρίαρχο» του συστήματος, επειδή οι ιδέες σας –ας υποθέσουμε τώρα– είναι οι πιο σωστές. Έχετε την ψευδαίσθηση πως δεν θα υπήρχαν διαφωνούντες; Θέλετε έναν επίπεδο κόσμο; Αλήθεια, τι θα κάνατε με τους διαφωνούντες; Ό,τι κάνουν οι τζιχαντιστές; Και αυτός θα ήταν ένας κόσμος που θα σας άρεσε να ζήτε; Υπάρχουν αρκετοί που ξέρω, και από τον χώρο σας, που δεν θα ήθελαν έναν κόσμο τέτοιο σαν κι αυτόν που προσπαθείτε να φτιάξετε. Για τον κόπο που καταβάλατε, ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε… (Για το ίδιο θέμα άρθρο του σκιτσογράφου της Καθημερινής Ανδρέα Πετρουλάκη  – πρώτη δημοσίευση στην Athens Voice) στο Globalview.gr στην ενότητα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ)

]]> 1899 Ο Εμπρησμός της Αthens Voice. Γιατί δεν συγκλονιστήκαμε; https://artpointview.gr/2014/11/07/thens-voice/ Fri, 07 Nov 2014 09:08:31 +0000 http://www.globalview.gr/?p=1853 Είναι μιθριδατισμός; ́Εχουμε τόσο πολύ εξοικειωθεί με τη βία; Έψαχνα όλη μέρα το διαδίκτυο και παρακολουθούσα τα ηλεκτρονικά μέσα και ειλικρινά εντυπωσιάστηκα από τις τόσο φτωχές αναφορές στον εμπρησμό των γραφείων της Αthens Voice. Η εγκληματική πράξη είναι δεδομένη από την έκθεση της Πυροσβεστικής. Το γεγονός της τρομοκρατικής επίθεσης στα γραφεία μιας εφημερίδας, μιάς δηλαδή δημοσιογραφικής στέγης, και η ολοχερής καταστροφή τους δεν χωρά αμφισβήτηση. Και όμως η μέρα στο υπόλοιπο δημοσιογραφικό συνάφι πέρασε σαν να είχε πάρει φωτιά κάδος απορριμάτων στα Εξάρχεια. Την προσπάθεια φίμωσης μιάς ελεύθερης δημοσιογραφικής φωνής δεν τη βλέπουν οι συνάδελφοι; Η απόπειρα τρομοκράτησης του Τύπου όταν δεν συμφωνούμε με αυτά που γράφει δεν τους κάνει να ανατριχιάζουν;

Η Athens Voice και ο εκδότης της δεν είναι αυτό που λέμε βολικές περιπτώσεις. Δεν πήγε ποτέ με το συρμό και δεν συγχρονίστηκε σε καμιά στιγμή με το τυφλό αντιμνημονιακό μέτωπο που ήταν το mainstream στη χώρα μας την τελευταία τετραετία. Αυτό που νομίζουμε ότι αποτελεί το κοινό αίσθημα τα χρόνια της κρίσης δεν κολακεύτηκε και δεν εξευμενίστηκε από τον Φώτη Γεωργελέ και την εφημερίδα του σε καμιά φάση της κρίσης. Δεν υποδαύλισε το μίσος και την οργή που γέννησε η κρίση, αλλά προσπάθησε να βρει τις ορθολογικές παραμέτρους που την ερμήνευαν.

Ο λόγος του δε υπαγορεύτηκε ποτέ από το θυμικό, έγραφε τις σκέψεις του με νηφαλιότητα και επιχειρήματα, όσο αντιδημοφιλείς και αν ήταν. Οι εχθροί του πολλοί. Κάποιοι τον είχαν απειλήσει. Για ένα διάστημα κυκλοφόρησαν φωτογραφίες του στους τοίχους των Εξαρχείων με απειλητικούς υπότιτλους εν είδει προγραφής. Ο αμετάπειστος Γεωργελές συνέχισε απτόητος να γράφει αυτά που πιστεύει και φαίνεται ότι η μόνη λύση για κάποιους φασίστες ήταν να καταστρέψουν την εφημερίδα του.

Και το έκαναν. Ανέβηκαν στον τρίτο όροφο της παλιάς πολυκατοικίας των Εξαρχείων που στεγάζει τα γραφεία της, έσπασαν το τζάμι της πόρτας και πέταξαν μέσα εμπρηστική ύλη. Στο σκοτεινό μυαλό τους μπορεί και να έκαναν αντίσταση στη Μέρκελ. Μπορεί οτιδήποτε άλλο. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθείς να βρείς το νήμα που σε συνδέει με ταραγμένα εγκληματικά μυαλά για να ερμηνεύσεις τις πράξεις τους. Αρκεί να γίνει συνείδηση όλων εμάς των υπολοίπων ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τη Δημοκρατία και τις αξίες της, ότι όποιοι και αν είναι εμείς ξέρουμε ότι είναι φασίστες. Και αν υπάρχουν συνάδελφοί μου που μέσα τους βρίσκουν δικαιολογίες για την πράξη αυτή, και αν υπάρχουν κάποιοι που είναι πρόθυμοι να αρχίσουν τις γνωστές σχετικοποιήσεις (εδώ ο κόσμος αυτοκτονεί κλπ), λυπάμαι αλλά έχουν χάσει την επαφή με τον πυρήνα της δημοσιογραφίας, δηλαδή την ελευθερία της έκφρασης και διακίνησης των ιδεών.

 

Ανδρέας Πετρουλάκης

Athens Voice

[Widget_Twitter id=”1″]

]]> 1853