Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Σε μια (ελληνική, ιδίως…) προεκλογική εκστρατεία εκστομίζονται πολλά παλαβά και αστεία πράγματα, που στοχεύουν στην εντυπωσιοθηρία της στιγμής και το ψάρεμα σε θολά νερά. Σύμφωνοι…

Στην τρέχουσα ημέτερη, όμως, η προκλητική σαχλαμάρα χτυπάει… ταβάνι -και έχουμε ακόμη να δούμε και τα χειρότερα. Είναι, ας πούμε, άλλο πράγμα να υπόσχεσαι και να επιχειρηματολογείς με εξόφθαλμα αδύνατες και α(δια)νόητες «δεσμεύσεις», και τελείως διαφορετικό και επικίνδυνο πολιτικάντης αρχηγός κόμματος να θέλει να σε πείσει και παρασύρει, υποστηρίζοντας τη μια στιγμή κάτι και την αμέσως επόμενη το ακριβώς αντίθετό του!

Ο κ. Τσίπρας διαλαλεί τη σιγουριά του ότι θα είναι πρώτο κόμμα και, αν τα «κουκιά» το επιτρέπουν, θα σχηματίσει «προοδευτική» κυβέρνηση συνεργασίας. Αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτό θα γίνει με τη σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ (αλλά ο κ. Ανδρουλάκης επιμένει ότι δεν μετέχει σε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη), ενδεχομένως και… «με άλλες δημοκρατικές δυνάμεις…»! Τσακαλώτος και Δραγασάκης αφήνουν να εννοηθεί ότι και δεύτερο κόμμα να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να εξασφαλίσει κυβέρνηση (αυτό που λέμε «των ηττημένων»), αφού τα προστιθέμενα ποσοστά των «προθύμων» θα ξεπερνούν αυτά της νικήτριας των εκλογών ΝΔ.

Ο Βαρουφάκης διατείνεται ότι «δεν συνεργάζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ!» και απειλεί, αν… υπαναχωρήσει, να κόψει το δεξί του «χέρι από τον ώμο!». Δεν έχει πει τίποτε συγκεκριμένο, όμως, για παροχή «ψήφου ανοχής» σε υποτιθέμενη «κυβέρνηση δευτερότριτων». Επιφυλάσσεται αιδημόνως και κουτοπόνηρα, διατηρεί για τον εαυτό του και το κόμμα του την «πούρα»  ριζοσπαστική αριστεροσύνη του, και για να μας πείσει… ξαναμιλάει περήφανα για κλείσιμο των τραπεζών «αγάπες μου», για… σχέδια «Δήμητρα» με έκδοση ενδιάμεσου εθνικού νομίσματος (αυτήν τη φορά όχι στα πιεστήρια του Εθνικού Νομισματοκοπείου, αλλά σ’ αυτά των… κρατικών λαχείων!) -μιλάμε για ξεκαρδιστικές μπουφόνικες αρλούμπες!

Πάμε πάλι στον κ. Τσίπρα. Από την «αυτοδύναμη κυβέρνηση προοδευτικής συνεργασίας» με τον ίδιο πρωθυπουργό ως νικητή (φαντασιώνεται) των εκλογών, όσο περνάνε οι μέρες και η δημοσκοπική διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ αντί να μειώνεται αυξάνει, προσεγγίζει την 22α Μαΐου πιο… διαλλακτικά, για να μην ξεθωριάσει τελείως το «όραμά» του να ξανάρθει στην εξουσία και να μην απογοητεύσει τη «σκληρή» εκλογική του πελατεία.

Τι μας είπε χθες; Αναφερόμενος στα σενάρια (λόγω Βαρουφάκη) για κλείσιμο των τραπεζών, υποστήριξε πολύ ψύχραιμα πως «δεν υπάρχει κίνδυνος χρεοκοπίας των τραπεζών, αλλά υπάρχει κίνδυνος χρεοκοπίας των νοικοκυριών…». Και στη συνέχεια (πάντα στο… κλίμα Βαρουφάκη), μιλώντας για κυβερνήσεις συνεργασίας, τόνισε ότι «δεν μπορεί ένα κόμμα του 3% ή του 4% να επιβάλλει τους όρους του, είναι αστείο…», πρόσθεσε όμως με σημασία πως «υπάρχουν πολλοί τρόποι να στηριχτεί μια κυβέρνηση είτε με τη συμμετοχή κάποιου σε αυτή είτε με την ανοχή του, δεν θέλω εκ των προτέρων να αποκλείσω κανέναν»! ΟΚ, το… πιάσαμε το υπονοούμενο!

Τα δίνει όλα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Λέει κάτι τη μια στιγμή, και την άλλη το αντίθετό του. Δείτε το θέμα με το ντιμπέιτ: σωστά ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ από τη διακομματική να εξασφαλισθεί απολύτως ίσος χρόνος στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα κατά την προεκλογική περίοδο, με δεδομένο ότι οι συχνότητες ανήκουν στο κράτος. Ταυτόχρονα, επιμένει στο αίτημά του να γίνουν δύο ντιμπέιτ, ένα με συμμετοχή όλων των πολιτικών αρχηγών των κομμάτων στη Βουλή, και ένα… δεύτερο μόνο μεταξύ του κ. Μητσοτάκη και του κ. Τσίπρα! Αυτό, άραγε, δεν συνιστά διαφορετική μεταχείριση των άλλων κομμάτων, παραβίαση της (ορθής) θέσης του ΣΥΡΙΖΑ για ισότιμη μεταχείριση όλων των κομμάτων;

Με όλα αυτά τα παλαβά και τα αντιφατικά, σχηματίζω την εντύπωση ότι σε αυτήν την προεκλογική περίοδο που διανύουμε, η τοξικότητα, οι ιδεοληψίες, ο παράλογος φανατισμός (δεν είμαστε στο 2012-2015), η επιχείρηση επιστράτευσης του θυμικού σε βάρος της λογικής, η επιχείρηση δημιουργίας «μετώπου στρατευμένων ψηφοφόρων» δεν μπορεί παρά να πέσουν στο κενό…

Η κοινωνία και μνήμη έχει, και κρίση για το πραγματικό συμφέρον της διαθέτει…iefimerida.gr

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος 

Για να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου, αυτό το «οι γαλοπούλες δεν βιάζονται να έρθουν τα Χριστούγεννα…», που είπε ο κ. Μητσοτάκης για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις πρόωρες εκλογές, κάλλιστα θα μπορούσε να ισχύει και για τον ίδιο και την κυβέρνησή του!

Θεωρήθηκε, εύλογα, ότι η (κατόπιν ερωτήσεων…) εκλογολογία στην πρωθυπουργική συνέντευξη στη ΔΕΘ, αυτό το «ακόμη και αν στο τέλος της τετραετίας οι εκλογές είναι διπλές, εγώ θα αναζητήσω την αυτοδυναμία…», εκ των πραγμάτων επαναφέρει στο προσκήνιο τον οψέποτε εκλογικό αιφνιδιασμό με πρόωρες κάλπες. Και θέτει πρόωρα το δίλημμα που θα προβάλει τότε: ή εγώ ή το χάος.

Το σύνηθες είναι ένας εν ενεργεία πρωθυπουργός να επιλέγει πρόωρες εκλογές αν είναι απολύτως σίγουρος ότι θα τις κερδίσει, για να ανανεώσει τη θητεία του εν όψει δύσκολων προοπτικών…  Ή να καταφεύγει σε αυτές αν εκτιμά ότι η εξάντληση της τετραετίας θα αποτελειώσει το ήδη κλονιζόμενο κόμμα. Αν, δηλαδή, θέλει να προλάβει μια πλήρη κατάρρευση.

Το ζήτημα είναι ποια είναι η εκτίμηση του ίδιου του κ. Μητσοτάκη, στο κρίσιμο μέσον της θητείας της κυβέρνησής του, που καταλήγει αποτιμώντας κέρδη-ζημιές, ποιες νομίζει (και μπορεί να στηρίξει με στοιχεία) ότι είναι οι προοπτικές, και πώς μπορεί να υπηρετήσει την επιδίωξή τους με νέα επικαιροποιημένα πλάνα, οργανωτικές ανακατατάξεις, νηφάλιες αποτιμήσεις των «θερινών περιπετειών», αποφυγή υπεραισιοδοξίας και… συνακόλουθα λάθη πανικού.

Εκτιμώ, ελπίζω περισσότερο, ότι ο πρωθυπουργός έχει σταθμίσει το κόστος που υπέστη από τον ατυχή χειρισμό του δεύτερου κύματος της πανδημίας (ίσως και βαρύτερο του αναλογούντος, λόγω άριστης επίδοσης στο πρώτο), έχει αντιληφθεί τις άσκοπες «βιασύνες» και βεβιασμένες κινήσεις του «ανασχηματισμού». Κι’ αυτό, σε συνδυασμό ότι οι πρώτες φθινοπωρινές δημοσκοπήσεις δείχνουν την κυβέρνηση να αντέχει σχεδόν εντυπωσιακά, «παρά ταύτα…», του προκαλούν ένα αίσθημα αυτοπεποίθησης. Λελογισμένης ελπίζω…

Τα οικονομικά μέτρα που ανακοίνωσε, αν βαδίζαμε σε μια σχετικά σύντομα πρόωρη εκλογική αναμέτρηση, νομίζω ότι θα ήταν πιο «γενναιόδωρα» και εντυπωσιακά. Είναι στοχευμένα και ουσιαστικά, αλλά  δεν… «ξεσηκώνουν», όπως θα ήταν η οριζόντια μείωση του ΕΝΦΙΑ, η κατάργηση του φόρου επιτηδεύματος, η επέκταση της κατάργησης της «εισφοράς αλληλεγγύης» (που είχαμε προβλέψει ότι θα εξαγγελθεί) και σε συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους.

Ο κ. Μητσοτάκης δεν επέλεξε το «δώσ’ τα όλα!». Κινήθηκε στο πλαίσιο που επιτρέπει η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας και οι οικονομικές προοπτικές. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι αυτό το 16,2% της αύξησης του ΑΕΠ (που επιχειρήθηκε από την κυβέρνηση να προβληθεί σχεδόν πανηγυρικά…) είναι μεν αισιόδοξο και θετικό, αλλά σε μεσο-μακροπρόθεσμη βάση δεν  προκαλεί αισθήματα ασφάλειας. Προκύπτει από την αύξηση της κατανάλωσης (μετά από ασφυκτικά λοκντάουν, αναγκαστικό περιορισμό καταναλωτικών δαπανών και… «υποχρεωτική» αύξηση της αποταμίευσης), και την πολύ καλύτερη του αναμενομένου πορεία του φετινού τουρισμού…

Για να είναι «στέρεη», «δομική» και με μακροχρόνια προοπτική η ανάπτυξη, θα πρέπει να σχεδιασθεί, καταρχήν, και να βασίζεται σε πλήρη αναδιάρθρωση του ξεπερασμένου και αναποτελεσματικού παραγωγικού μοντέλου της ελληνικής οικονομίας. Στην πρωτογενή παραγωγή, στον τομέα των υπηρεσιών, της παραγωγής (και εξαγωγών…) βιοτεχνικών και βιομηχανικών προϊόντων, στα οποία η χώρα διαθέτει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, στην αναβάθμιση εκ βάθρων της Παιδείας και κυρίως των προγραμμάτων σπουδών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και τη σύνδεσή της με την αγορά, της επίσπευσης και επέκτασης σε κάθε τομέα του ψηφιακού κράτους…

Απ’ ό,τι δείχνει, ο κ. Μητσοτάκης (εκπλήξεις, φυσικά, δεν αποκλείονται) σκοπεύει να προχωρήσει σε σχετικές πρωτοβουλίες και… επικαιροποιήσεις και επισπεύσεις προεκλογικών και προγραμματικών δεσμεύσεών του. Αν δεν προκύψουν εγγενείς… αδυναμίες του κυβερνητικού συστήματος (και του «κομματικού στρατού» που δυστροπεί, αλλά πρέπει να βάλει πλάτη), και ευοδωθούν στο μεγαλύτερο μέρος τους οι εικαζόμενοι κυβερνητικοί σχεδιασμοί, εκλογές το πιθανότερο είναι να γίνουν την άνοιξη του ’23, όταν ο πρωθυπουργός θα έχει να εμφανίσει έναν θετικό απολογισμό και καλές προοπτικές…

Αλλιώς, και με την «απλή» στο ενδιάμεσο που πολυπλοκοποιεί τα πράγματα (εκτιμώ ότι ο κ. Μητσοτάκης, ακόμη κι αν έρθει πρώτο κόμμα με δυνατότητες διακομματικής διακυβέρνησης, θα πάει σε νέες κάλπες…), πολίτες και… «γαλοπούλες» ας μην αποκλείουν τον αιφνιδιασμό!

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος 

Στην πολιτική, το timing σχεδόν πάντα διαδραματίζει τον κύριο, αποφασιστικό ρόλο. Διόρθωσης λαθών, αλλά και σηματοδότησης μιας νέας αρχής…Υπ’ αυτό το πρίσμα, λοιπόν, η φετινή «πολιτική» ΔΕΘ, ίσως να είναι η πλέον ενδιαφέρουσα των τελευταίων ετών.

Το «έθιμο» ο πρωθυπουργός κάθε Σεπτέμβρη, με την έναρξη της Διεθνούς Έκθεσης, να κάνει ένα οικονομικό απολογισμό, αλλά κυρίως να διαγράφει τις οικονομικό-κοινωνικές κυβερνητικές πολιτικές για το νέο χρόνο ( για την κοινωνία, σε απλά ελληνικά: τι θα «δώσει», σε ποιους και πότε…), έχει φέτος , πέραν της ουσιαστικής, και μια ιδιαίτερη σημειολογική σημασία…

Βγαίνουμε από ένα πολύ δύσκολο και θλιβερό καλοκαίρι, που… φαινόταν ότι θα είναι άλλο από αυτό που βιώσαμε. Και η συνειρμική των περιστάσεων, δεν είναι υπέρ της κυβέρνησης. Κλείνουν σχεδόν δυο χρόνια μια φοβερής πανδημίας που είχαμε πιστέψει (με κεντρική ενθάρρυνση…) ότι οσονούπω αποδημεί, για να διαπιστώσουμε έντρομοι ότι «να’ την πετιέται από ξ’ αρχής…», απειλώντας δυναμικά όχι μόνο την κοινωνική «κανονικότητά μας, αλλά και την οικονομία που μόλις έχει αρχίσει να παίρνει τα πάνω της.

Καπάκι, και ένα παγκόσμιο (κι’ ας λέει τις παλαβομάρες της η εμμονική αντιπολίτευση των στερεοτύπων…) κύμα ακρίβειας και ανατιμήσεων που πλήττει τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα.

Και την κυβέρνηση που διαχειρίζεται όλη αυτή την προβληματικότητα, στο μέσον της θητείας της να γνωρίζει μια κάμψη, μια «κούραση», πέραν της φυσιολογικής φθοράς της εξουσίας, λόγω και δικών της ημαρτημένων…

Χωρίς αμφιβολία, η κυβέρνηση δεν… απολαμβάνει μέρες κρασιού και λουλουδιών! Όλες οι απανωτές κρίσεις που της έλαχαν, δημιούργησαν αναταραχή, υπερβολικό συναισθηματισμό, υπερβολικές ενοχές και έλλειψη ψυχραιμίας- αδικαιολόγητης σε μεγάλο βαθμό. Ο πύρινος όλεθρος της χρεώθηκε- και το «επιβεβαίωσε» και ο πρωθυπουργός με την καθ’ υπερβολή αναδοχή όλων των ευθυνών. Ο ανασχηματισμός, δεν της «βγήκε» (το αντίθετο μάλιστα…) όχι μόνο με την «γκάφα» Αποστολάκη, αλλά και με κινήσεις εσωκομματικού εφησυχασμού και αποκατάστασης «ισορροπιών», με την αναίτια αποπομπή Χρυσοχοΐδη και την αχρείαστη υπουργοποίηση Πλεύρη. Υπήρχαν και άλλα «δεξιά» πρόσωπα να τοποθετηθούν για να καλμάρουν την εσωκομματική γκρίνια. Δεν χρειαζόταν ένα όνομα (που πέρα κι’ άσχετα από τις ικανότητες που πιθανόν έχει…) φέρει ένα συγκεκριμένο αμφιλεγόμενο ακραίο φορτίο, Που, επιτέλους, ήδη… εκπροσωπείται στην κυβέρνηση, η «ενίσχυση» ήταν περιττή και πάντως άκαιρη.

Αυτό το όχι ευχάριστο (τουλάχιστον…) κλίμα, ο πρωθυπουργός αναμένεται να επιχειρήσει να το ανατρέψει σημαντικά, με τις «εξαγγελίες» που θα κάνει (σε τελευταία ανάλυση ο κόσμος νοιάζεται για το πώς περνάει, όχι για… τον Αποστολάκη και τον Πλεύρη!), για να αποκαταστήσει ζημιές της πανδημίας και της συνακόλουθης κρίσης- ελπίζοντας ότι έχει υπολογίσει τις δυνατότητες και τις προοπτικές της οικονομίας, που πάντως εμφανίζει σημεία ανάκαμψης, όσο και αν ο κ. Τσίπρας επιμένει να… πολεμάει τους αριθμούς και να μην τους δέχεται εφ’ όσον δεν τον συμφέρουν…

Και η σχεδόν προεξοφλημένη μείωση του ΦΠΑ (θυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση ΚΑΙ, αν όχι κυρίως, από τον ΦΠΑ του Στουρνάρα…) εφ’ όσον θα είναι ουσιαστική και όχι προς εντυπωσιασμό, αλλά και η σχεδιαζόμενη κατάργηση σε συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους της «εισφοράς αλληλεγγύης», σε συνδυασμό με μια ουσιαστική και γενναία κυβερνητική ανασυγκρότηση, μπορούν ν’ αντιστρέψουν το κλίμα και ν’ αποδώσουν καρπούς…

Όχι, η κυβέρνηση δεν απολαμβάνει μέρες κρασιού και λουλουδιών. Αλλά δεν έχει χάσει ολοκληρωτικά το momentum που εξασφάλισε εντυπωσιακά τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησής της. Την «βοηθάει» και η αλλοπρόσαλλη, αντιφατική αντιπολίτευση που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που δυο χρόνια από την εκλογική του ήττα, και παρά τις ευκαιρίες που… εκ παραλείψεων του έχει προσφέρει η κυβέρνηση, δεν έχει κατορθώσει να καταλήξει στο ποιος είναι και τι θέλει να γίνει!

Το κυβερνητικό σχήμα και το πρωθυπουργικό περιβάλλον, ως όρο εκ των ων ουκ άνευ, θα πρέπει να ηρεμήσει, να μην αγχώνεται πέραν του επιβεβλημένου ορίου, να σταματήσει να διακατέχεται από οίηση μεγαλείου και «ανίκητου», ν’ ανασυγκροτηθεί σε πολιτικές ίσως και σε πρόσωπα, και να γυρίσει σελίδα. Πάντα έχοντας κατά νου ότι η μόνη πολιτική για την Ελλάδα του σήμερα, δεν είναι μια συντηρητική αντίληψη που οδηγεί σε ατολμία, αλλά τόλμη, πρωτοπορία, ριζοσπαστισμός και περισσότερες μεταρρυθμίσεις. Σπάσιμο αβγών, δηλαδή. Ότι έκανε ο κ. Μητσοτάκης τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησης και «χτύπησε ταβάνι»…

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Θα μπορούσε η συζήτηση για τις πυρκαγιές στην Βουλή ν’ αποδειχθεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον Αλέξη Τσίπρα να κερδίσει πόντους.

Ν΄αναδειχθεί κάτι για το οποίο υποτίθεται ότι πασχίζει, κόντρα στο κόμμα του, σε σύγχρονο και υπεύθυνο κεντροαριστερό ηγέτη που έμαθε από τα λάθη, τις εμμονές και τις αραχνιασμένες ιδεοληψίες του, που τον στιγμάτισαν στην κυβερνητική του θητεία. Ένας «παθός-μαθός», έτοιμος και πειστικός για όποιους τυχόν ρόλους του επιφυλάσσουν οι εξελίξεις…

Είχε την ευκαιρία, και την σπατάλησε σε λαϊκισμούς και εντυπωσιοθηρία. Η κυβερνητική διαχείριση των πυρκαγιών, είχε και λάθη, και αστοχίες και ολιγωρίες και προβλήματα συντονισμού της κρατικής μηχανής. Θα μπορούσε να εστιάσει σ’ αυτά ο κ. Τσίπρας, να κάνει συγκεκριμένες βελτιωτικές προτάσεις, όπως η πολύ θετική πρότασή του για «εισόδημα έκτακτης ανάγκης», για όσο διάστημα χρειαστεί, στους πυρόπληκτους που έχασαν τα μέσα παραγωγής εισοδήματος, και να επιμείνει ζητώντας την επ’ αυτού τοποθέτηση του πρωθυπουργού. Ή η πολύ εποικοδομητική πρόταση να ανανεωθεί οργανωτικά και δομικά, μετά τις εμπειρίες της πύρινης λαίλαπας, η Πολιτική Προστασία με ενεργότερη συμμετοχή συναρμοδίων υπηρεσιών και οργανισμών- την οποία και έξυπνα αποδέχθηκε ο κ. Μητσοτάκης, ευχόμενος ο ΣΥΡΙΖΑ να στείλει, επιτέλους, εκπρόσωπο στην διακομματική επιτροπή Πολιτικής Προστασίας που έχει συσταθεί…

Θα μπορούσε και έπρεπε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να ελέγξει την κυβέρνηση και να ζητήσει εξηγήσεις για τον πρόδηλο σε πολλές περιπτώσεις ελλιπή συντονισμό των εναέριων μέσων πυρόσβεσης, αντί να λαϊκίζει αφόρητα και να κοπιάρει την «κριτική Λαζόπουλου», λέγοντας ότι «πάνω από κάθε οικισμό, δεν μπορεί να υπάρχει ένα ελικόπτερο, όπως μας είπε ο κ. Μητσοτάκης, αλλά εκείνος… πήρε ελικόπτερο του στρατού για να πάει σε παράσταση του Λιγνάδη…»

Αντ’ αυτών, ένας Τσίπρας που δείχνει ότι δεν μπορεί να εναρμονισθεί με τις ανάγκες των καιρών, επέμενε πότε ότι ο πρωθυπουργός δεν ζήτησε στην πραγματικότητα συγγνώμη, κάτι εξόφθαλμα ψευδές, πότε ότι ζήτησε συγγνώμη «μόνο για λόγους επικοινωνίας», και πότε ότι αφού, ζήτησε συγγνώμη (κάτι που επανέλαβε και στην Βουλή ο πρωθυπουργός) γιατί «μας λέει ότι όλα τα «έκανε καλά η κυβέρνηση»;

Αλλά είναι σαφές ότι οκ. Μητσοτάκης, ποτέ δεν είπε αυτό –ούτε στην Βουλή. Παραδέχθηκε λάθη και αστοχίες, «παρά το ότι κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε», που μελετάνε πως θα διορθωθούν και, κυρίως, δεν θα ξαναπροκύψουν. Χαρακτήρισε τον πρωθυπουργό «απόντα από τα μέτωπα»(;) ενώ αυτός «πήγε στην Εύβοια την ώρα που καιγόταν»! Καλά δεν σκέφθηκε τους συνειρμούς του κόσμου από την εκατόμβη στ ό Μάτι, όταν πήγε στον Κρανίου Τόπο 10 μέρες μετά τον όλεθρο; Νομίζει ότι ο κόσμος έχει μνήμη χρυσόψαρου, και δεν θυμάται ότι ο ίδιος για το Μάτι δεν ζήτησε ΠΟΤΕ συγγνώμη. Δεν καταλαβαίνει ότι απλά… «δεν δικαιούται δια να ομιλεί!»;

Μια (ακόμη) χαμένη ευκαιρία για τον κ. Τσίπρα. Που δεν μπορεί να αποβάλλει τον… «Πολακισμό» που δυστυχώς φαίνεται ότι διακατέχει και τον ίδιο. Με τον λόγο του, αδικεί τον εαυτό του. Εκτός κι’ αν δεν τον αδικεί. Τόσος είναι…

Πηγή: iefimerida.gr

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Ακούγεται αυτονόητο. Αλλά δεν είναι. Πάρτε για παράδειγμα όλον αυτόν τον ντόρο που έχει ξεσπάσει, κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα, μετά την αποτρόπαιη δολοφονία στα Γλυκά Νερά, για την ανάγκη αναγνώρισης ως «ειδικού εγκλήματος» της «γυναικοκτονίας».

Αν η δημόσια συζήτηση είχε προκληθεί και εδραζόταν σε επιστημονικά κοινωνιοπαθολογικά δεδομένα, θα είχε ενδιαφέρον, ουσία, ενδεχομένως και χρησιμότητα. Αλλά δεν ξεκίνησε έτσι, ούτε οι έξαλλα διαμαρτυρόμενοι (στην φασιαριόζικη πλειοψηφία τους, τουλάχιστον) ενδιαφέρονται για τίποτε περισσότερο από το να υψώσουν λάβαρα άλογου φεμινισμού, «δικαιωματισμού», «προοδευτισμού» και γενικής… κοινωνικής «εξέγερσης».

Ο όρος «γυναικοκτονία» που τόσο θέλουν να καθιερωθεί, υπάρχει ήδη από ετών και αποτελεί ξεχωριστή ειδικών χαρακτηριστικών εγκληματική ενέργεια! Δεν είναι κάθε δολοφονία με θύμα γένους θηλυκού «γυναικοκτονία», όπως δεν είναι και κάθε δολοφονία άρρενος «ανδροκτονία»- γιατί ,ναι, υπάρχει και αυτός ο αναγνωρισμένος όρος εγκλήματος με ξεχωριστά ειδικά χαρακτηριστικά. Όπως προβλέπεται διεθνώς και ισχύει και στην «γυναικοκτονία».

Υπάρχει η «Διεθνής Ταξινόμηση Εγκλημάτων για Στατιστικούς Σκοπούς» που εκδίδει το «Γραφείο για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα» του ΟΗΕ, την οποία έχει αποδεχθεί και χρησιμοποιεί για τα στατιστικά και τις κατηγορίες της εγκληματικότητας και η ΕΕ (και η Εurostat), όπου ρητά περιλαμβάνει την γυναικοκτονία (femicide) , που με την σειρά της ορίζεται ως «οι ανά τον κόσμο δολοφονίες γυναικών, για λόγους μισογυνισμού ή λόγους που σχετίζονται με το γυναικείο φύλο», μαζί με την παιδοκτονία (infanticide) και τα εγκλήματα τιμής.

Όταν η διεθνής ταξινόμηση εγκλημάτων ορίζει την γυναικοκτονία με αναφορά σε «λόγους που σχετίζονται με το γυναικείο φύλο», αναφέρεται σε φόνους που έγιναν επειδή η συμπεριφορά του θύματος δεν ήταν σύμφωνη με αυτές τις «ενδεδειγμένες» συμπεριφορές που υιοθετεί η κοινωνία, τι θεωρεί «σωστό» η κάθε κοινωνία. Δεν είναι κάθε φόνος γυναίκας, ως εκ τούτου, γυναικοκτονία, αλλά ο φόνος επειδή μια γυναίκα δεν σεβάστηκε τον κοινωνικά «επικρατούντα» επιθυμητό ρόλο της (δεν ήταν πχ «καλή μάνα» ή «αφοσιωμένη και πιστή σύζυγος.)

Η Ελληνική Αστυνομία οφείλει, σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες, να δίνει στοιχεία για τις γυναικοκτονίες στην ΕΛΣΤΑΤ και αυτή με την σειρά της να τα επεξεργάζεται και να τα παρέχει στην Eurostat. Αλλά, φυσικά, την αποτρόπαιη, αδιανόητη, δολοφονία στα Γλυκά Νερά, δεν πρόκειται να την αναφέρει ως «γυναικοκτονία», γιατί απλούστατα δεν πληροί τα απαραίτητα ειδικά χαρακτηριστικά. Είναι μια κτηνώδης ανθρωποκτονία…

Κι’ ας ουρλιάζουν εμμονικά οι ιδεοληπτικές φεμινίστριες που βασικό μέλημα τους είναι όχι η (απαραίτητη και χρονίως ανεκπλήρωτη) εξίσωση των δύο φύλων εργασιακά, κοινωνικά κλπ, αλλά η φούντωση του… μισανδρισμού τους -σαφές δείγμα ρατσισμού που κατά τα άλλα… καταγγέλλουν, καθώς επίσης και οι επαγγελματίες «προοδευτικοί» και «δικαιωματιστές» που δημιουργούν αναστάτωση σε χωράφια που ποτέ τους δεν έχουν πατήσει

Εντάξει το «θερμόαιμο» μεσογειακό ταπεραμέντο μας, αλλά και ολίγη λογική αυτοσυγκράτηση, δεν βλάπτει.

 Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Αξίζει, έχει νόημα να ασχολείται κανείς με τις εμμονές του ΣΥΡΙΖΑ, την θεολογική, διαστροφική του πίστη ότι ο κόσμος που ζούμε δεν είναι ο… πραγματικός, πραγματικός είναι αυτός που ο ίδιος φαντασιώνεται και υπόσχεται, στον οποίο θα έχει τον απόλυτο λόγο και την απόλυτη εξουσία- κι’ αν δεν τον έφερε… επί της γης την «πρώτη φορά…», μας διαβεβαιώνει ότι θα το πετύχει «πάση θυσία» την «δεύτερη φορά αριστερά»;

Σίγουρα έχει μεγάλο ενδιαφέρον το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ από επιστημονικής, κλινικής άποψης. Είναι ιδανική case study για τον κλάδο της πολιτικής- κοινωνικής ψυχοπαθολογίας. Αλλά και για τις πανεπιστημιακές σχολές που ασχολούνται με την επικοινωνία, το πολιτικό marketing, τον στρατηγικό πολιτικό σχεδιασμό. Ιδανικό… παράδειγμα προς αποφυγή!

Μα εξακολουθεί πείθει ένα μέρος της κοινής γνώμης, θα πείτε. Και τι σημαίνει αυτό; Εδώ το 35 % των Ελλήνων έχει δηλώσει πεπεισμένο ότι… μας ψεκάζουν! Ένα σοβαρό ποσοστό θρησκευόμενων (όχι θρησκόληπτων), υιοθετεί τον δογματισμό των ιερωμένων ότι με την μετάληψη δεν μεταδίδεται ο κορωνοιός, επειδή η πίστη δρα ως βακτηριοκτόνο! Και κάποιοι (όπως και ιεράρχες…) μεταλαμβάνουν χωρίς καμιά προφύλαξη, παραβιάζουν τους κανόνες της επιστήμης μέσα στους ναούς και…

Ναι, αξίζει να ξεγυμνώνεται και να απαξιώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι ως… γραφική, περιθωριακή, ιδεολογική σέχτα φανατικών, αλλά ως πολιτικό κόμμα που κυβέρνησε κατά τρόπο ολέθριο, με απόπειρες καθεστωτικές, καταχθόνια αντιδημοκρατικά σχέδια που –ευτυχώς- δεν του βγήκαν, και τώρα… στοχεύει να ξανακυβερνήσει! Όχι μόνο χωρίς να μάθει από τα τραγικά λάθη του, όχι μόνο χωρίς να ζητήσει από την κοινωνία ένα «συγγνώμη, έσφαλα…», αλλά… διακηρύσσοντας προκλητικά ότι όσα φρικώδη, σταλινικά, καθεστωτικά δεν πρόλαβε ή δεν μπόρεσε να «εφαρμόσει» την πρώτη φορά, θα τα επιβάλλει εξ αρχής και δια… ροπάλου την δεύτερη φορά, αν του δώσει τέτοια ευκαιρία ο λαός.

Προσοχή: δεν επιχειρούμε… δίκη προθέσεων! Πατάμε πάνω στις κυβερνητικές απόπειρες του ΣΥΡΙΖΑ, τις αποδεδειγμένες πλέον πολιτικές συνωμοσίες και σκευωρίες για να εξαφανίσει και να «σκοτώσει» πολιτικά τους πολιτικούς του αντιπάλους, τις ίντριγκες και τις διαπλοκές με συγκεκριμένα συμφέροντα που ο ίδιος αντρείεψε με σκοπό να γίνουν το «μακρύ χέρι» του «μαγαζιού» ( κατά την… γλαφυρή περιγραφή του κυβερνητικού τότε κόμματος από το alter ego του κ. Τσίπρα) τις χωρίς καν φτιασίδωμα νομιμότητας μεθοδεύσεις απολυταρχικού ελέγχου του Τύπου, την μετατροπή της δημόσιας τηλεόρασης σε… «TV Βόρειας Κορέας»!

ADVERTISING

Δεν είναι η… εξαίρεση, η «παράφρων μεταβλητή» ο (και Γραμματέας του κόμματος…) Δ. Τζανακόπουλος που βγήκε με οίηση και αναίδεια σε κομματική οργάνωση να πει πως «όταν ξαναγίνουν κυβέρνηση θα διαλύσουν τους μηχανισμούς της δημόσιας διοίκησης που βάζουν εμπόδια στις κυβερνητικές επιλογές…», χωρίς να τις κατονομάσει! Δικαίως ερμηνεύθηκε ως απειλή εναντίον των (μη κομματικών, μη οσφυοκαμπτών…) δημοσίων υπαλλήλων , και… εξανέστη ο ΣΥΡΙΖΑ με τον δικαιολογημένο σάλο που προκλήθηκε τις δηλώσεις του αψύ σταλινίσκου.

Τι εννοούν στην Κουμουνδούρου (που αντέδρασε με καθυστέρηση…48 ωρών), «άλλο πράγμα η εκκαθάριση μηχανισμών παραεξουσίας, διαφθοράς, παράκαμψης της λαϊκής κυριαρχίας (;), και άλλο απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων…»;

Ποιοι είναι αυτοί οι «μηχανισμοί παραεξουσίας», οι «αυτονομημένες εστίες εξουσίας», γιατί δεν τις κατονομάζει; Είναι οι θεσμοθετημένες και δια του Συντάγματος Ανεξάρτητες Αρχές, οι νόμιμες επιτροπές στην δημόσια διοίκηση, ο… συνδικαλισμός (που δεν κατόρθωσε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει ισχυρό πυρήνα), τα… δικαστήρια που μπορούν να κρίνουν και να ακυρώσουν κυβερνητικές παρανομίες- όπως λ.χ, το Σ.Τ.Ε ακύρωσε τον στημένο διαγωνισμό Παπά για τις… τηλεοπτικές άδειες; Ποιες είναι αυτές οι «εστίες» που μπλοκάρουν πολιτικές επιλογές- μπας και απλά κάνουν… την δουλειά τους, και «έκοβαν» το… αυγολέμονο του ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο «κουτσουλάει» ελεύθερα και αναπάντητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ της κ. Μπέτυς Μπαζιάνα που έκλαιγε (και υποθέτω κλαίει ακόμη από τσαντίλα…) επειδή «πήραμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία», του ίδιου του κ. Τσίπρα που ακριβώς ένα χρόνο πριν δήλωνε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ότι «το λάθος μας ήταν ότι με το που πήραμε την κυβέρνηση δεν ελέγξαμε τους αρμούς της εξουσίας…», του γνωστού και μη εξαιρετέου (αν και θα ‘πρεπε!) Πολάκη, που κάθε τρεις και λίγο βγαίνει και μας προειδοποιεί ότι… την «δεύτερη φορά, τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά…»!Μπορεί να μην θέλει ( ίσως και δεν μπορεί, αυτή να είναι η αρρώστια του…) να συνέλθει, ν’ αλλάξει, να προσγειωθεί στην δημοκρατική πραγματικότητα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει, στον διαταραγμένο κόσμο που ζούμε, ότι τον… ιό που διασπείρει δεν πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα…

 iefimerida.gr 

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος 

Δεν έχουμε σωσμό, βρε, με τα μυαλά που κουβαλάμε! Με το που ξεκαθάρισε, μετά από ένα… τσουβάλι «ευοίωνες εξαγγελίες» και ισάριθμες ανακλήσεις τους από «υπεύθυνα χείλη», πως ούτε αυτό το Πάσχα θα το περάσουμε στο χωριό, ξεχύθηκαν ήδη στις εθνικές οδούς και στα λιμάνια, κατά χιλιάδες, οι απόγονοι του… πολυμήχανου Οδυσσέα να προλάβουν την επιβολή αυστηρών μέτρων ελέγχου στα διόδια! Να αποδειχθούν… έξυπνοι!

Να εκμεταλλευθούν τους ελάχιστους ( και υποτυπώδεις…) ελέγχους που γίνονται όλους αυτούς τους μήνες της «καραντίνας», να ξεγελάσουν την αστυνομία, να κάνουν πράξη το όνειρο της… ηρωικής πασχαλινής εξόδου!

Δείτε τώρα το παλαβό και το οξύμωρο: οι… εξοδούχοι είναι, ως επί το πλείστον, άνθρωποι κάποιας ηλικίας. Από τους οποίους, τουλάχιστον το 40% (σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές), έχουν αρνηθεί να εμβολιασθούν, και από αυτούς η συντριπτική πλειοψηφία επειδή… φοβούνται τις απειροελάχιστα ενδεχόμενες παρενέργειες των εμβολίων! Το ταξίδι στο χωριό, (αν τελικά το καταφέρουν-γιατί οι έλεγχοι ήδη είναι αυστηρότατοι) είναι πολλαπλασίως πιο επικίνδυνο, σύμφωνα με τις στατιστικές!

Και οι πιθανότητες να κολλήσουν οι ίδιοι τον κορωνοϊό (ιδίως όσοι σκοπεύουν να πάνε σε «κόκκινες» περιοχές) ή να τον μεταδώσουν αυτοί σε γερόντια γονείς και συγγενείς είναι εφιαλτικά μεγάλες. Κι’ όμως, αδιαφορούν παγερά, προκλητικά, εγκληματικά! Αυτοί, βρε αδερφέ, γουστάρουν να κάνουν Πάσχα στο χωριό. Και ο Θεός βοηθός… Κι’ αν «μετά», τα κρούσματα ξανά-πολλαπλασιαστούν, τιγκάρουν οι ΜΕΘ και αυξηθούν οι νεκροί, κανένα απολύτως πρόβλημα: θα τα βάλουμε… με το κράτος που «δεν υπάρχει»!

Δείτε τώρα και το … παράπλευρο εντελώς παρανοϊκό: μια πολύ μεγάλη μερίδα των… παράνομων «ηρωικών εξοδούχων» της Λαμπρής, κάποιας ηλικίας οι περισσότεροι είπαμε, ως… κάτοικοι της πόλης, αγανακτούν, εξανίστανται, διαμαρτύρονται, καλούν την αστυνομία (που στα διόδια θέλουν να κοροϊδέψουν!) και πετάνε… μπουγέλα από τα αστικά μπαλκόνια τους, στους… «άμυαλους νέους» που παραβιάζουν την απαγόρευση της κυκλοφορίας, μαζεύονται κάθε βράδυ στις πλατείες, χορεύουν, πίνουν και μεθούν υπό τους ήχους μουσικής στην διαπασών, μεταδίδουν ανεξέλεγκτα αυτόν τον διαολεμένο Covid-19!

Ότι, δηλαδή, επιχειρούν να κάνουν «στην ψύχρα» οι ίδιοι, οι… υποτιθέμενοι «ώριμοι., μυαλωμένοι», το καταγγέλλουν και το στιγματίζουν όταν το κάνουν οι νέοι! Που κάποιοι είναι παιδιά τους, και πιθανότατα θα τα πιέσουν να… στο σκάσουν το Πάσχα στο χωριό! Τρέχα βγάλε άκρη με τους θεοπάλαβους, θεομπαίχτες, εξυπνάκηδες, ωχαδερφιστές Έλληνες, που μπορεί να μην αποτελούν την πλειοψηφία (θέλω να ελπίζω) της κοινωνίας, αλλά την «σταμπάρουν», την χαρακτηρίζουν, την εξευτελίζουν, και… την αγανακτούν!

Περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον, πραγματικά, να δω τις επόμενες μέρες πόσοι από τους νέους 30άρηδες που αποκτούν δικαίωμα και ελεύθερη πρόσβαση στον εμβολιασμό, θα σπεύσουν να συμμορφωθούν και δεν ακολουθήσουν την τακτική των «γέρων» που σε ποσοστό περί το 60% «φοβούνται» τις παρενέργειες. Αυτοί που περιφρονούν τον κίνδυνο να μεταδώσουν, σε ποσοστό 15-40%, τον ιό στα κορωνοπάρτι στις πλατείες, θα σκιαχτούν μπροστά στην πιθανότητα …0,00002% μια ελεγχόμενης παρενέργειας, και δεν θα εμβολιαστούν ;

Σκέφτομαι πως, τελικά, η μόνη λύση που απομένει (μιας και τα εμβόλια είναι τζάμπα και δεν μπορεί να επαναληφθεί το κόλπο του Καποδίστρια με τις πατάτες, που τις… άπλωσε σε σωρούς αφύλακτες στους δρόμους και… απαγόρευσε να τις παίρνει ο κόσμος, με αποτέλεσμα σε μια νύκτα να κλαπούν όλες και να τις μαγειρέψει οι δύσπιστος λαός!) είναι ή να επιτραπεί η κάθε είδους μετακίνηση και δραστηριότητα ΜΟΝΟ με την επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού (έστω της πρώτης δόσης), η τουλάχιστον να ανακοινωθεί ότι με κάθε εμβόλιο, η πολιτεία θα δίνει δώρο και μια… πίτσα, κατά το εμπνευσμένο σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη!

Γιατί, τελικά, φαίνεται πώς τέτοιος λαός δείχνουμε να είμαστε οι Έλληνες, ο… «εξυπνότερος λαός του κόσμου»! όπως βαυκαλιζόμαστε…

iefimerida.gr

Έχει περάσει ποτέ από το ελληνικό μυαλό η περίπτωση να μην είναι όλα όσα λέει η Τουρκία λάθος, παράλογα, εκτός πραγματικότητας; Να έχει κι’ αυτή κάποιο δίκιο το οποίον την πνίγει, άσχετα με τον τρόπο που επιδιώκει να της αναγνωρισθεί;

Δεν ήταν ποτέ καλός γείτονας η Τουρκία. Το γνωρίζουμε, το έχουμε υποστεί ως έθνος. Ταυτόχρονα, είναι μια χώρα με δεσπόζουσα γεωπολιτική θέση στην ευαίσθητη περιοχή μας, με αγορά και οικονομία «ενδιαφέρουσα» για τις μεγάλες και ισχυρές χώρες. Γεγονός που της επιτρέπει να «παίζει», να πιέζει, ακόμη και να εκβιάζει κατά την άσκηση της πολιτικής της, κι’ αυτή της η προκλητική συμπεριφορά να γίνεται ανεκτή. Έστω με δυσφορία.

Μ’ αυτόν τον γείτονα είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε. Δεν μπορούμε ούτε να… τον διώξουμε, ούτε εμείς να μετακομίσουμε. Είναι ανάγκη, λοιπόν, να βρούμε ένα modus vivendi μαζί του.
Η πολιτική που ακολουθήσαμε τα πολλά τελευταία χρόνια, εκ των εξελίξεων αποδεικνύεται ότι δεν τελεσφόρησε. Το γνωστό σ’ αυτές τις διμερείς σχέσεις «κάθε πέρσι και καλύτερα», μιλάει από μόνο του. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ευθύνη βαρύνει την Ελλάδα. Ευθύνεται κατά κύριο λόγο η διεκδικητική και συχνότατα προκλητική πολιτική που ακολούθησε η Τουρκία. Αυτό στο οποίο φταίμε, είναι ότι παραβλέποντας, αγνοώντας τις εξελισσόμενες συγκυρίες δεν φροντίσαμε να αναπροσαρμόσουμε την δική μας τακτική και στρατηγική έναντι της γείτονος σε σχέση μ’ αυτές τις εξελίξεις και τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες. Παραμείναμε αμετακίνητοι στις θέσεις και τις γραμμές μας, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε.

Με την ακριβώς αντίθετη λογική, κινήθηκε η Άγκυρα. Όχι μόνο φρόντιζε να προκαλεί αυτή αλλαγές στις παραμέτρους του προβλήματος και των μεταξύ μας σχέσεων, αλλά έσπευδε και να εκμεταλλευθεί υπέρ της κατά τον καλύτερο για την ίδια τρόπο τις μεταβολές των ισορροπιών και των συσχετισμών στην περιοχή μας αλλά και ευρύτερα.

Οχυρωμένοι και επικαλούμενοι πάντα το διεθνές δίκαιο και συνθήκες του παρελθόντος (που στην πράξη είχαν παραβιασθεί και παραβλεφθεί κάμποσες φορές…), παραμέναμε αμετακίνητοι στα επιχειρήματά μας. Καταφεύγαμε κι’ επιζητούσαμε την στήριξη και την προστασία συμμάχων και εταίρων, επικαλούμενοι «το δίκιο μας», ακόμη και όταν εκείνοι μας έδειχναν ξεκάθαρα ότι δεν είναι διατεθειμένοι να τα προσφέρουν. Γιατί φρόντιζαν τα δικά τους συμφέροντα, σ’ ότι αφορούσε τις σχέσεις τους με την Τουρκία. Αγνοούσαμε συστηματικά αυτό που έλεγε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στους διπλωμάτες του υπουργείου εξωτερικών ένα αιώνα πίσω, πως «στα διεθνή φόρα, δεν θα μιλάτε για εθνικά δίκαια, αλλά θα επικαλείσθε εθνικά συμφέροντα, αυτά μόνο αναγνωρίζουν και σέβονται τα κράτη…»

Επιμένουμε να επικαλούμαστε την Συνθήκη της Λωζάννης, όταν αυτήν δεν την έχει σεβασθεί ποτέ η Άγκυρα όχι μόνο στις μεταξύ μας σχέσεις, αλλά και σε διεθνές επίπεδο, με πρόσφατο παράδειγμα την εισβολή στην Συρία. Όχι μόνο δεν υπέστη κυρώσεις, αλλά… ανταμείφθηκε κι’ όλας γι’ αυτήν, αναβάθμισε την επιρροή της!

Αν στο Αιγαίο και την νοτιοανατολική Μεσόγειο δεν υπήρχε η προοπτική να υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα ενεργειακά κοιτάσματα, η κατάσταση στις σχέσεις μας με την Τουρκία θα παρέμεναν στο επίπεδο… του σκύλου με την γάτα. Οξύνσεις, προκλήσεις, διεκδικήσεις νησιών και βραχονησίδων, εντάσεις και υφέσεις. Δυσάρεστες και προβληματικές καταστάσεις, αλλά διαχειρίσιμες. Κρίσιμες, αλλά όχι άμεσα επικίνδυνες…

Τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο, άλλαξαν τα πράγματα. Η Τουρκία, δεν μπορούσε να αφήσει τον εαυτό της έξω από αυτό το… πλούσιο τραπέζι. Συστηματικά και μεθοδικά, άρχισε να αναπροσαρμόζει την εξωτερική πολιτική της, να δημιουργεί «επιμέρους» καταστάσεις που θα μπορούσε να τις εκμεταλλευθεί μελλοντικά. Κατέθεσε δημόσια την απαίτησή της για συνεκμετάλλευση αυτού του δυνητικού πλούτου. Και φρόντιζε επιμελώς να «περιγράφει» το διεθνές δίκαιο, υπό το δικό της πρίσμα και με την δημιουργία τετελεσμένων, όπως στην περίπτωση της «κοινής ΑΟΖ» της με τα κατεχόμενα…

Μια απλή ματιά στον χάρτη, οδηγεί και τον πλέον φιλέλληνα παρατηρητή και παράγοντα στην εκτίμηση ότι δεν είναι δυνατόν μια τεράστια χώρα, με έξοδο στην θάλασσα και την μεγαλύτερη ακτογραμμή της Μεσογείου, να μην έχει το νομικό δικαίωμα να «ξεμυτίσει», να μετέχει στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου. Ακόμη κι’ αν κάποτε, σε ανύποπτο χρόνο, αυτό ορίσθηκε τυπικά στις δέλτους του διεθνούς δικαίου και των συνθηκών. Τα πάντα ρει. Η πραγματικότητα μεταλλάσσεται, κανόνες και αρχές αναθεωρούνται και αναπροσαρμόζονται…

Η δική μας στάση της εμμονής σε κανόνες και χαρτιά που έχουν εκ των πραγμάτων ξεπεραστεί, δεν αποδίδει. Το βλέπουμε, το βιώνουμε επικίνδυνα. Και κάνει την Τουρκία, μια αναντίρρητα δύστροπη, προκλητική, απρόβλεπτη και επικίνδυνη δύναμη, να γίνεται ακόμη πιο άτεγκτη. Ακόμη πιο επικίνδυνη- ιδίως τώρα που μπορεί να εκβιάζει και να περιφρονεί δυνάμεις πολύ ισχυρότερες από την Ελλάδα…

Ο πόλεμος, μόνο από «ελληναράδες», ανεγκέφαλους ή υπηρέτες σκοτεινών συμφερόντων μπορεί να προταθεί ως «λύση». Η άλλη λύση, είναι προσπάθεια συνεννόησης μ’ αυτόν τον συγκεκριμένο γείτονα. Κι’ αυτό, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην απεμπόληση δικαιωμάτων και συμφερόντων. Δεν συνιστά «εθνική μειοδοσία» η ρεαλιστική αποτίμηση της διαμορφούμενης πραγματικότητας.

Αλλά, αυτό προϋποθέτει εθνική πολιτική με διακομματική συναίνεση. Την χάραξη ενός συγκεκριμένου εθνικού σχεδίου εξωτερικής πολιτικής με προοπτική, μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες…

Ένα πρώτο βήμα, θα μπορούσε να είναι η προσφυγή στα διεθνή δικαστήρια. Αλλά, με επίγνωση του ότι αυτά σχεδόν πάντα βγάζουν αποφάσεις συμβιβαστικές, που λαμβάνουν υπ’ όψη τους την διαμορφωμένη πραγματικότητα, την εξασφάλιση ωφελημάτων και για τις δύο πλευρές. Που επιδιώκουν ισορροπίες και καλές, ανεκτές έστω, σχέσεις γειτονίας.

Έχουμε την ωριμότητα να το δεχθούμε, η θα παραμένουμε αδιέξοδα και με προφανή τον κίνδυνο να συμβεί το… «ο μη γένοιτο» σε μια εθνική πολιτική που μας καταδικάζει να λέμε κάθε χρόνο «κάθε πέρσι και καλύτερα»;