Συγκεκριμένα ο διεθνούς φήμης ‘Ελληνας εικαστικός δημιουργεί την οπτική ταυτότητα του 62oυ Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και παρουσιάζει την εκκεντρική κυρία Τεπενδρή στους Θεσσαλονικείς.

Τα πόστερ του 62ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης φέρουν την υπογραφή του ελληνα εικαστικού Κωνσταντίνου Κακανιά, ο οποίος συνεργάζεται με γκαλερί και μουσεία σε όλο τον κόσμο, αλλά και με τα μεγαλύτερα ονόματα από τον χώρο της μόδας, όπως ο Κριστιάν Ντιόρ, ο Κριστιάν Λουμπουτέν και ο Υβ Σεν Λοράν.

Η εκκεντρική κυρία Τεπενδρή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Η εφημερίδα των “The New York Times” είχε σταθερά για πολλά χρόνια χώρο για τις δημιουργίες του, η Κυρία Τεπενδρή, η ηρωίδα του, πέραν της μεγάλης επιτυχίας της, είναι το στόμα και τα μάτια του καλλιτέχνη.

Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1961 στην Αθήνα. Όταν ήταν μικρός δεν έβρισκε κανένα ενδιαφέρον στο σχολείο, τα βιβλία τα χρησιμοποιούσε ως καμβάδες για να ζωγραφίζει. Σπούδασε σχεδιασμό κλωστοϋφαντουργίας στο Fashion Institute of Technology της Νέας Υόρκης ενώ το 1979 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου σπούδασε μόδα και τέχνη στο Studio Bercot, υπό τη διδασκαλία της γνωστής καλλιτέχνιδος και σκηνογράφου Lila de Nobili.

Ο Κακανιάς ξεκίνησε την καριέρα του στα 22 ως εικονογράφος σε διάφορες εφημερίδες αλλά και στη γαλλική και ιταλική Vogue. Δημιούργησε κλωστοϋφαντουργικά σχέδια για τους οίκους Yves Saint Laurent και Christian Lacroix.

To 1984, η αγάπη του για τον αιγυπτιακό πολιτισμό τον έκανε να μετακομίσει στο Λούξορ της Αιγύπτου, όπου παρέμεινε εκεί για έναν χρόνο. Η τέχνη του έχει επηρεαστεί από αυτή την εμπειρία και σε πολλά από τα σχέδια του μπορεί να διακρίνει κανείς την «ηχώ των Φαραώ».

Λίγα χρόνια αργότερα, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου ξεκίνησε να εικονογραφεί στην εφημερίδα The New York Times και στο περιοδικό Vanity Fair. Οι συνεργασίες του δεν περιορίστηκαν στον Τύπο, συνεργάστηκε με τους Tiffany και Barneys New York δίνοντας τους σχέδια.

Το 1991, αφιερώθηκε πλήρως στην τέχνη, ενώ το 1995 έκανε μια πρωτοποριακή έκθεση στη Νέα Υόρκη στη Gallery Postmasters, με γλυπτά σε συνδυασμό με ένα performance. Το 1997, ξεκίνησε να ζει στο Λος Άντζελες -όπου βρίσκεται το σπίτι του έως και σήμερα- συνέχισε με τις περιπέτειες της κυρίας Τεπενδρή τόσο σε σκίτσα όσο και σε κόμικς, ενώ έκανε και αρκετές εκθέσεις παρουσιάζοντας πολλά από τα εικαστικά του ταλέντα.

Σημαντική συνεργασία για τον Κωνσταντίνο Κακανιά αποτέλεσε και αυτή με το περιοδικό Τ-Magazine, όπου εκεί δημιούργησε πάνω από 400 σχέδια μέσα σε μια πενταετία. Αξίζει να σημειωθεί πως όλα τα έργα του είναι φτιαγμένα πάνω σε χαρτί, ενώ ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε ψηφιακός τρόπος κατά τη διάρκεια της δημιουργίας τους.

Το όνομα του Κωνσταντίνου Κακανιά είναι περισσότερο ταυτισμένο με την περσόνα της «», μιας κυρίας της καλής κοινωνίας, κοσμοπολίτισσας, υπέρμαχου της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα και του γάμου των ομοφυλοφίλων.

Ο καλλιτέχνης τη σύστησε στο κοινό του για πρώτη φορά το 1996, σε ένα εικονογραφημένο άρθρο στην εφημερίδα “The New York Times” και έκτοτε αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο alter ego του.

«Όσο μεγαλώνω, αισθάνομαι ότι μου λείπει όλο και πιο πολύ η αμεσότητα που έχουν οι Έλληνες. Παράδειγμα: πάω στο σούπερ μάρκετ και μπορώ να πιάσω κουβέντα με την ταμία, και να μου πει την ιστορία της ζωής της και εγώ της δικιάς μου. Αν το τολμήσω αυτό εδώ στην Αμερική, θα με μηνύσει η πωλήτρια ότι παραβίασα κάποιο νόμο προσωπικών δεδομένων και θα με κλείσουν φυλακή» είπε χαρακτηριστικά σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «Η Καθημερινή».

Λίγους μήνες πριν ο διάσημος καλλιτέχνης, με αφορμή τα 100 χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας «Η Καθημερινή», έφτιαξε και αφιέρωσε ένα πρωτοσέλιδο με την αγαπημένη του ηρωίδα. Η ενέργεια αυτή είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα καθώς στο τέλος του χρόνου, το έργο θα δημοπρατηθεί και τα έσοδα θα δοθούν για την ενίσχυση της Τράπεζας Τροφίμων.

Ο καλλιτέχνης έχει παρουσιάσει έργα του σε όλο τον κόσμο, σε μουσεία και γκαλερί, όπως στο “Time Goes So Slowly” στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης Γουλανδρή το 2006 και στο Μουσείο Μπενάκη στο «Αφιέρωμα στον Αντώνη Μπενάκη», το 2004-2005.

Το πνεύμα του είναι ανήσυχο, έχει δηλώσει πως όταν δουλεύει πάνω σε ένα πρότζεκτ, το μυαλό του βρίσκεται ήδη στο επόμενο. «Για να δημιουργήσω, πρέπει να είμαι μόνος και αυτό είναι κάπως δύσκολο γιατί είμαι κοινωνικό άτομο».

Η σχέση του με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ο καλλιτέχνης αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου, επικοινωνεί. Αν δεν θέλει υπάρχουν τόσοι άλλοι, με τους οποίους μπορεί να επικοινωνήσει».

Το 2004, τοιχογράφησε μια εκκλησία στην Ισπανία για την Carolina Herrera Jr., ενώ δημιούργησε και ένα βιβλίο για τους θερινούς Ολυμπιακούς του 2004 στην Αθήνα. Το 2008, συνεργάστηκε με τη Diane von Fürstenberg για τη δημιουργία του κόμικς “Be The Wonder Woman You Can Be” (DC Comics 2008).

Η δουλειά του δεν ανήκει σε μια συγκεκριμένη κατηγορία και αυτό είναι που τον κάνει τόσο ξεχωριστό, αφού καταπιάνεται με κάθε λογής υλικό. Το ταξίδι της εξερεύνησης για τον εικαστικό δε σταματά πουθενά, από το φως και την “παιδικότητα” των κόμικς περνά στο σκοτάδι με μια ιδιαίτερη μαεστρία, ανακαλύπτει κόσμους από την «τράπεζα έμπνευσής του και ιδεών» όπως έχει δηλώσει.

Ο τόπος και οι καθημερινές εικόνες είναι σημαντικά εφόδια για έναν καλλιτέχνη, ώστε να μπορέσει να βρει την ισορροπία και την αρμονία της τέχνης του μέσω αυτών. Έτσι ο Κωνσταντίνος Κακανιάς μοιράζει το χρόνο του μεταξυ του Λος Άντζελες  και ενός αγροκτήματος που διατηρεί στα Βίλια Αττικής.

Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος από τις 4 έως 14 Νοεμβρίου, επιστρέφει στον φυσικό του χώρο, στις κινηματογραφικές αίθουσες, οι οποίες θα λειτουργήσουν ως αμιγείς χώροι, ενώ παράλληλα ένα κομμάτι του θα διεξαχθεί και διαδικτυακά.

Στο Salumeria θα βρούμε τα καπνιστά και αλίπαστα της εταιρείας Πασχαλίδη από την Κομοτηνή, μια και το μαγαζί αρχικά ξεκίνησε ως σημείο πώλησής τους. Ανάμεσά τους τα καπνιστά μύδια, το αβγοτάραχο από κεφαλόπουλα του Πόρτο Λάγος, η λακέρδα που αλιεύεται στον Βόσπορο, ο παστουρμάς θαλάσσης, το σκουμπρί, το χταπόδι, ο τσίρος, ο γαύρος, ο λευκός ταραμάς, οι καπνιστές ελιές, τα καπνιστά σαλιγκάρια και πολλά άλλα. Θα βρούμε όμως και εκλεκτά προϊόντα όπως ζυμαρικά, όσπρια, ελαιόλαδο, μέλι, μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού, μπαχαρικά, καφέ και όλων των ειδών τα αλλαντικά και τυροκομικά από την υπόλοιπη Ελλάδα.

Οταν ο καιρός το επιτρέπει, το Salumeria βγάζει τα τραπεζάκια του στον στρωμένο με κυβόλιθους πεζόδρομο και γίνεται πόλος έλξης με τους λογιών λογιών μεζέδες του και «κράχτη» τα king’s size σάντουιτς μισής φραντζόλας, συνοδεία τσίπουρου, ούζου και κρασιού.

Τώρα τον χειμώνα, στο εσωτερικό του, μπορούμε να απολαμβάνουμε καβουρμά, πολίτικο σουτζούκι με αβγά, χειροποίητα ντολμαδάκια και οπωσδήποτε λακέρδα και χέλι καπνιστό με τσίπουρο από τη Νάουσα.

Salumeria: Μπαλάνου 5, τηλ. 2310 228.585.

Στην τελική φάση βρίσκεται ο διαγωνισμός για την παραχώρηση από το ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιώτες των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, όπου βάσει της σύμβασης οι επενδυτές δεσμεύονται να υλοποιήσουν επενδύσεις 250 εκατ. ευρώ μέσα στα τέσσερα πρώτα χρόνια.

Συγκεκριμένα, την ερχόμενη Δευτέρα αναμένεται να ανοίξουν στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) οι τεχνικές και την Τρίτη οι οικονομικές προσφορές των ενδιαφερομένων. Προσφορές για τις δύο ομάδες έχουν καταθέσει οι κοινοπραξίες VINCI Airports S.A.S.-ΑΚΤOR Παραχωρήσεις Α.Ε., FRAPORT AG- SLENTEL Ltd και CASA (Corporation America S.A.)-METKA Α.Ε.

Στην πρώτη ομάδα περιλαμβάνονται οι αερολιμένες: Θεσσαλονίκης, Κέρκυρας, Χανίων, Κεφαλονιάς, Ζακύνθου, Ακτίου και Καβάλας και στην δεύτερη ομάδα Ρόδου, Κω, Σάμου, Μυτιλήνης, Μυκόνου, Σαντορίνης και Σκιάθου. Η παραχώρηση των αεροδρομίων στους επενδυτές θα γίνει για 40 έτη και οι επενδύσεις που θα αφορούν έργα αναβάθμισης και ανακαίνισης υφιστάμενων εγκαταστάσεων θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί σε 20 μήνες από τη θέση της σύμβασης σε ισχύ, ενώ τα νέα έργα και οι επεκτάσεις (νέοι αεροσταθμοί, επεκτάσεις πίστας,κλπ) σε 48 μήνες.

Μάλιστα σε ότι αφορά τις επενδύσεις, πηγές από το ΤΑΙΠΕΔ επισήμαναν ότι «η ολοένα και αυξανόμενη κίνηση των αεροδρομίων της χώρας σε συνδυασμό με τις προβλέψεις για περαιτέρω άνοδο του τουρισμού απαιτούν την υλοποίηση επενδύσεων σε υποδομές και υπηρεσίες ώστε τα περιφερειακά αεροδρόμια να είναι σε θέση να προσελκύσουν περισσότερους πελάτες και κατ’ επέκταση να υποδέχονται περισσότερους τουρίστες συμβάλλοντας έτσι στην περαιτέρω ενίσχυση της τουριστικής κίνησης, προς όφελος της οικονομίας της χώρας και των τοπικών κοινωνιών».

Οι χρεώσεις των περιφερειακών αεροδρομίων, θα είναι 14,5 ευρώ ανά αναχωρούντα επιβάτη έως την αποπεράτωση των έργων αναβάθμισης, που θα ολοκληρωθούν το αργότερο σε 48 μήνες από την έναρξη ισχύος της σύμβασης. Η αεροπορική χρέωση θα είναι 13 ευρώ, ενώ προστίθεται και 1,5 ευρώ χρέωση security.

Το υφιστάμενο Τέλος Εκσυγχρονισμού και Ανάπτυξης Αερολιμένων, γνωστό ως «Σπατόσημο», σήμερα είναι 12 ευρώ/αναχωρούντα επιβάτη για πτήσεις εντός Ε.Ε. και 22 ευρώ για πτήσεις εκτός Ε.Ε. και έως τον Οκτώβριο του 2024 θα είναι 12 ευρώ ανά αναχωρούντα επιβάτη για όλα τα αεροδρόμια ανεξαρτήτως χώρας. Μετά τον Οκτώβριο του 2024, το ΤΕΑΑ θα μειωθεί στα 3 ευρώ ανά επιβάτη. Από το συγκεκριμένο τέλος που θα εισπράττεται στα περιφερειακά αεροδρόμια που παραχωρούνται, το Δημόσιο θα λαμβάνει 1 ευρώ ανά επιβάτη προκειμένου να χρηματοδοτεί τη λειτουργία των υπόλοιπων αεροδρομίων, τις άγονες γραμμές και την ΥΠΑ.

Ωστόσο, από το ΤΑΙΠΕΔ, τονίζουν ότι δεν υφίσταται θέμα απώλειας από το Δημόσιο των τελών υπερπτήσεων, τα οποία θα συνεχίσουν να εισπράττονται από την ΥΠΑ, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν επενδύσεις στην αεροναυτιλία και τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας.

Ακόμη, επισημαίνουν πως ο «παραχωρησιούχος θα ελέγχεται συνεχώς για το επίπεδο εξυπηρέτησης, την ικανοποίηση των επιβατών καθώς και την επάρκεια της δυναμικότητας των εγκαταστάσεων». Επίσης, «σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, υπάρχουν σημαντικές ποινικές ρήτρες ενώ σε περίπτωση επανειλημμένης υποτροπής, αυτό είναι λόγος καταγγελίας της σύμβασης».

Οι συμβάσεις διασφαλίζουν την ανταγωνιστικότητα των αεροδρομίων, απαγορεύουν αυξήσεις στις χρεώσεις πριν από την ολοκλήρωση των έργων και δεσμεύουν τους επενδυτές για παροχή υψηλής ποιότητας υπηρεσιών.

Τέλος, σε ότι αφορά τα αεροδρόμια με βαριά στρατιωτική παρουσία (Χανιά, Άκτιο) παραχωρείται μόνο το αμιγώς πολιτικό κομμάτι του αεροδρομίου (π.χ. αεροσταθμός, πίστα πολιτικών αεροσκαφών, πάρκινγκ αυτοκινήτων). Οι υποδομές κοινής χρήσης (διάδρομος προσγείωσης, τροχιόδρομοι) παραμένει υπό την πλήρη ευθύνη και έλεγχο της Πολεμικής Αεροπορίας και ο παραχωρησιούχος μπορεί να τα χρησιμοποιεί έναντι τιμήματος που θα πληρώνει στην Πολεμική Αεροπορία. Στα αεροδρόμια με λιγότερη στρατιωτική παρουσία (Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Σαντορίνη), ο παραχωρησιούχος δεν έχει καμία πρόσβαση στο στρατιωτικό τμήμα του αεροδρομίου και η Πολεμική Αεροπορία μπορεί να χρησιμοποιεί τις υποδομές κοινής χρήσης δωρεάν, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα αεροδρόμια.

Πηγή, Πρώτο Θέμα

Την έναρξη κήρυξε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, ενώ ο διευθυντής του φεστιβάλ, Δημήτρης Εϊπίδης (απουσίαζε ο πρόεδρος του φεστιβάλ Γιάννης Σμαραγδής) παρουσίασε το φετινό πρόγραμμα, τονίζοντας πως το «ορόσημο της φετινής οργάνωσης» είναι το αφιέρωμα στην επέτειο των 100 χρόνων του Ελληνικού Κινηματογράφου. Το ερώτημα όμως που, πολύ σωστά, θέτουν αρκετοί, είναι πώς και από ποιούς επελέγη το 1914 ως το ξεκίνημα του ελληνικού κινηματογράφου, τη στιγμή που οι πρώτες ελληνικές ταινίες γυρίστηκαν πολύ νωρίτερα, από τους ελληνικής (βλάχικης στην πραγματικότητα) καταγωγής αδερφούς Μανάκη, που γύρισαν τις πρώτες τους ταινίες τους στην υπό τουρκική κατοχή Μακεδονία το 1905 – εκτός και αν θέλουμε να τους χαρίσουμε στα Σκόπια που επιμένουν πως οι Μανάκη ήταν Σλαβομακεδόνες. Ενώ, εκτός από τους αδερφούς Μανάκη, ελληνικές ταινίες γυρίζονταν από το 1908, μαζί και διάφορες κωμωδίες («Κβο Βάντις Σπυριντιόν», 1911).

Δυνατή αλληγορία είναι η βραβευμένη στο «`Ενα κάποιο βλέμμα» των Κανών, ταινία «Λευκός θεός» του Ούγγρου σκηνοθέτη Κόρνελ Μούντρουτσο. Με αφορμή τον Χάγκεν, τον ημίαιμο σκύλο της 12χρονης Λίλης, που ο πατέρας της την αναγκάζει να τον εγκαταλείψει, ο Μούντρουτσο έφτιαξε μια συγκλονιστική ταινία, χρησιμοποιώντας τους σκύλους για να κάνει ένα καυστικό σχόλιο πάνω στα αντικομφορμιστικά, συχνά σπρωγμένα στο περιθώριο άτομα, που μια καταπιεστική κοινωνία θέλει να «εξημερώσει». Η ταινία αρχίζει με μια όμορφη, δοσμένη με λυρισμό, σκηνή, με τη Λίλη να τρέχει πάνω σε ένα ποδήλατο, σε έρημους δρόμους, ακολουθούμενη από εκατοντάδες σκυλιά, σκηνή που επαναλαμβάνεται προς το φινάλε, όπου και δίνεται η απρόβλεπτη εξήγηση. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό κοινωνικό δράμα, δοσμένο με έντονο ρεαλισμό και αρκετές σκηνές ωμής βίας, τόσο όταν ένας κυνικός «δαμαστής» προσπαθεί με διάφορα απάνθρωπα μέσα να μετατρέψει τον απαχθέντα, μέχρι τότε ήσυχο και συμπαθητικό Χάγκεν σε άγριο σκυλί για σκυλομαχίες, όσο και όταν τα εξεγερμένα σκυλιά αρχίζουν να κομματιάζουν τους βασανιστές τους.

Με μια το ίδιο δυνατή, γοητευτική, ταυτόχρονα τρομακτική, σοκαριστική για ορισμένους, ταινία ξεκίνησε το διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Η ουκρανική, βραβευμένη στην «Εβδομάδα της Κριτικής» των Κανών, ταινία «Η φυλή» του Μιροσλάβ Σλαποσπίτσκι, αφηγείται, χωρίς διαλόγους, με τη νοηματική γλώσσα, τις περιπέτειες ενός κωφάλαλου νεαρού που φτάνει σε μια σχολή κωφών και αναγκάζεται να ενταχθεί στη «φυλή», μια συμμορία αναρχικών κωφαλάλων με δικούς της κώδικες, που κλέβουν, επιδίδονται σε διάφορα εγκλήματα και εκδίδουν δυο από τα κωφάλαλα κορίτσια της σχολής. Με μεγάλα πλάνα-σεκάνς, με συνεχή τράβελινγκ, με την κάμερα στο χέρι, ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης καταγράφει με τρόπο έντονα νατουραλιστικό, που σόκαρε πολλούς (τόσο στις ερωτικές σκηνές όσο και σε μια φριχτή, δοσμένη με κάθε λεπτομέρεια, σκηνή παράνομης έκτρωσης), τη βασανιστική πορεία του ήρωά του, που τελικά, χάρη στον έρωτά του για ένα από τα εκδιδόμενα κορίτσια, εξεγείρεται και οδηγείται σε σκηνές άγριας ωμότητας. Με πραγματικούς κωφάλαλους που ερμηνεύουν τους ρόλους τους με τις εκφράσεις και τις κινήσεις του σώματος (θυμίζοντας τον βωβό κινηματογράφο), με πλάνα εικαστικά εντυπωσιακά, με ρυθμό που κυλάει άνετα, ο σκηνοθέτης παρακολουθεί τα παιδιά, στις καθημερινές «απασχολήσεις» τους σε μια σχολή όπου οι δάσκαλοι είναι σχεδόν απόντες, για να μας οδηγήσει σε ένα εκπληκτικό φινάλε που κυριολεκτικά σε παγώνει.

Στις καλές ταινίες και η «Μόντρις» του Γιούρις Κουρσιέτις, συμπαραγωγή ανάμεσα στη Λατβία, τη Γερμανία και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Ο σκηνοθέτης καταγράφει με λιτότητα και ευαισθησία το καθημερινό δράμα ενός εξεγερμένου, εθισμένου στο τζόγο, έφηβου μαθητή, που αρνείται να επικοινωνήσει με τη μοναχική μητέρα του αλλά και με την υπόλοιπη κοινωνία και ο οποίος, κάποια στιγμή, προσπαθεί να ανακαλύψει τον εξαφανισμένο πατέρα του. Στην κάπως άνιση, αμερικανική «Εκτός ελέγχου» της Ανία Μαρκάντ, μια γυναίκα, αναπληρώτρια/θεραπεύτρια του σεξ, που βοηθά άντρες με σεξουαλικά προβλήματα, αρχίζει να αντιμετωπίζει η ίδια προβλήματα με τον άντρα που προσπαθεί να βοηθήσει.

Ανιση και η πρώτη ταινία του κύριου ελληνικού προγράμματος, «Η εκδίκηση του Διονύσου» του Δημήτρη Κολλάτου. Είδος πολιτικής μπροσούρας ενάντια στο Μνημόνιο και τους υπεύθυνους για την επιβολή του. Ενα είδος επιφανειακού, γκονταρικού μανιφέστου (της μαοϊκής περιόδου), με τον Κολλάτο να στήνει στο «εκτελεστικό του απόσπασμα» τους κύριους υπεύθυνους για την κρίση, αν και από αυτό λείπουν πρόσωπα όπως ο Κώστας Καραμανλής ενώ καμιά αναφορά δεν γίνεται στη Χρυσή Αυγή. Στα συν της ταινίας (θα μπορούσε άνετα να περιοριστεί σε 70-75 λεπτά), οι αναφορές στη Θράκη και την προδοσία της Κύπρου από την εποχή της καραμανλικής πολιτικής.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

[Widget_Twitter id=”1″]