Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης απαιτεί πολιτική βούληση, θεσμική σοβαρότητα και, πάνω απ’ όλα, αναγνώριση ότι η συνεργασία δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη.

ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ

Η σχέση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Καναδά, κάποτε πρότυπο συμμαχικής συνεργασίας, πλέον επισκιάζεται από την οικονομική επιθετικότητα του Αμερικανού προέδρου και την διπλωματική ασυνεννοησία. Στην καρδιά αυτής της ρήξης βρίσκονται οι μονομερώς  αυξανόμενοι δασμοί και η αποτυχία επικοινωνίας, που έχουν μετατρέψει δύο έμπιστους εταίρους σε επιφυλακτικούς αντιπάλους.

Η κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ επέβαλε σαρωτικούς δασμούς στις καναδικές εισαγωγές, αρχικά με ποσοστό 25% και αργότερα αυξάνοντάς το στο 35%. Τα μέτρα αυτά, που παρουσιάστηκαν ως απαραίτητα για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, στόχευσαν ευρύ φάσμα προϊόντων, εξαιρώντας μόνο την ενέργεια και τα αγαθά που καλύπτονται από τη συμφωνία USMCA. Ο Καναδάς απάντησε με αντίποινα, πυροδοτώντας έναν εμπορικό πόλεμο που διατάραξε τις αλυσίδες εφοδιασμού και αύξησε τις τιμές για τους καταναλωτές και στις δύο χώρες.

Η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να επιβάλει δασμούς έως και 35% σε καναδικά προϊόντα, δεν είναι απλώς οικονομικά επιζήμια. Είναι πολιτικά προσβλητική. Ο Καναδάς δεν είναι ανταγωνιστής ούτε απειλή—είναι σύμμαχος. Η χρήση των δασμών ως εργαλείο πίεσης απέναντι σε έναν στενό εταίρο αποκαλύπτει μια βαθύτερη κρίση: την αποδυνάμωση της διμερούς  συνεργασίας και την άνοδο του μονομερούς εθνικισμού, την αποκορύφωση του προστατευτισμού του εμπορίου λόγω της οικονομικής υπεροχής των ΗΠΑ.

Η απάντηση του Καναδά με αντίποινα ήταν αναμενόμενη, αλλά η πραγματική ζημιά δεν είναι οι αριθμοί. Είναι η διάρρηξη της εμπιστοσύνης. Όταν οι εμπορικές διαπραγματεύσεις διακόπτονται με μια ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, και όταν οι διπλωματικές χειρονομίες όπως το φιλικό στοίχημα του Πρωθυπουργού Κάρνεϊ για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του baseball αγνοούνται επιδεικτικά, τότε δεν μιλάμε πια για πολιτική. Μιλάμε για περιφρόνηση.

Η κρίσιμη καμπή προέκυψε την περασμένη εβδομάδα  όταν ο Τραμπ διέκοψε απότομα όλες τις εμπορικές διαπραγματεύσεις με τον Καναδά. Η αφορμή; Μια τηλεοπτική διαφήμιση από τον πρωθυπουργό του  Οντάριο Ντάγκ Φόρντ που παρουσίαζε τον Ρόναλντ Ρέιγκαν να προειδοποιεί για τους κινδύνους των υψηλών δασμών και την επικινδυνότητα του εμπορικού προστατευτισμού. Ο Τραμπ κατηγόρησε τον Καναδά ότι χρησιμοποιεί τη διαφήμιση για να επηρεάσει υπόθεση του Ανώτατου Δικαστηρίου σχετικά με τις εξουσίες του για την επιβολή δασμών.

Πέρα από τις οικονομικές επιπτώσεις, ο διπλωματικός τόνος από την αμερικάνικη πλευρά έχει ενταθεί. Αυτή η κατάρρευση της εμπιστοσύνης και του διαλόγου κορυφώθηκε με την  απόφαση του Τράμπ να τερματίσει τις συνομιλίες μέσω κοινωνικών δικτύων, αντί διπλωματικών διαύλων, μια τακτική που αντικατοπτρίζει στροφή προς τον μονομερή θεατρινισμό.

Ο Καναδάς, από την πλευρά του, έχει αρχίσει να απομακρύνεται από την εξάρτηση με τις ΗΠΑ. Ο Κάρνεϊ ανακοίνωσε σχέδια για διπλασιασμό των εξαγωγών προς μη αμερικανικές αγορές μέσα στην επόμενη δεκαετία, σηματοδοτώντας στρατηγική διαφοροποίηση απέναντι στην αμερικανική απροβλεψιμότητα.

Η επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Καναδά έχει ευρύτερες συνέπειες. Οι δύο χώρες μοιράζονται μακροχρόνιες αμυντικές δεσμεύσεις, πολιτιστικούς δεσμούς και οικονομική αλληλεξάρτηση. Όμως το σημερινό κλίμα δείχνει πόσο εύθραυστοι είναι αυτοί οι δεσμοί όταν ο οικονομικός εθνικισμός και η πολιτική θεατρικότητα αντικαθιστούν τον αμοιβαίο σεβασμό και τον στρατηγικό διάλογο.

Αναλυτές προειδοποιούν ότι οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να θεωρηθούν αναξιόπιστος εταίρος, ενώ ο Καναδάς ενδέχεται να στραφεί όλο και περισσότερο προς την Ευρώπη και την Ασία για εμπορική και διπλωματική σταθερότητα.

Εν ολίγοις, ο εμπορικός πόλεμος και η διπλωματική σιωπή μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά αντικατοπτρίζουν μια βαθύτερη κρίση εμπιστοσύνης. Μια συμμαχία που άλλοτε λειτουργούσε αβίαστα, τώρα κινδυνεύει να διαρραγεί εντελώς—απόδειξη ότι ακόμη και οι πιο στενοί σύμμαχοι μπορούν να κλονιστούν όταν η επικοινωνία αποτυγχάνει και η οικονομική επιθετικότητα κυριαρχεί.

Το ερώτημα δεν είναι αν οι ΗΠΑ και ο Καναδάς θα συνεχίσουν να συνεργάζονται. Το ερώτημα είναι πώς θα το κάνουν. Η σημερινή κρίση δεν είναι απλώς εμπορική—είναι υπαρξιακή. Αν οι δύο ιστορικοί  σύμμαχοι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν, να διαφωνήσουν με σεβασμό και να επιλύσουν τις διαφορές τους με διάλογο, τότε η έννοια της συμμαχίας χάνει το νόημά της.

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης απαιτεί πολιτική βούληση, θεσμική σοβαρότητα και, πάνω απ’ όλα, αναγνώριση ότι η συνεργασία δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη.

Ο πρόεδρος Τράμπ που διακηρύσσει ότι σκέφτεται ως businessman θα πρέπει να αποδεχθεί χωρίς κρίσεις και υστερίες ότι με  αυτή τη συμπεριφορά του απέναντι στον Καναδά, στην ουσία χάνει τον πολυτιμότερο σύμμαχό του στην Αμερικάνικη ήπειρο.

HuffingtonPost.gr

Κείμενο-Φωτογραφίες

 Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Τα βήματά μας έφεραν στην αρχαία Πέλλα, πρωτεύουσα του βασιλείου της Μακεδονίας από το 433 π.Χ , οπότε ιδρύθηκε είτε  από τον Αρχέλαο Α’ (413-399 π.Χ.) ή από τον Αμύντα Γ’ για να γίνει η νέα πρωτεύουσα του Μακεδονικού κράτους αντί των Αιγών (Βεργίνα).

Θα πρέπει να σημειώσω πως η αρχαία Πέλλα δέχεται πολύ λιγότερους επισκέπτες απο την Βεργίνα (το πρότερο βασίλειο των βασιλέων της Μακεδονίας όπου βρίσκονται οι τάφοι του βασιλέων Φιλίππου του Β), γεγονός που προκαλεί ερωτήματα. Αυτή η πόλη αποτελεί την τρανότερη απόδειξη της ελληνικότητας της Μακεδονίας χωρίς άλλα λόγια και εξηγήσεις.

Περπατήσαμε βήμα-βήμα μέσα στα ερείπια της αρχαίας Πέλλας, γενέτειρας των Μακεδόνων βασιλέων που σημάδεψαν την αρχαία ελληνική ιστορία. Ο Βασιλιάς Φίλιππος Β και ο στρατηλάτης Μέγας Αλέξανδρος γεννήθηκαν εκεί στην πόλη που απλωνόταν σε έκταση 4000 στρεμμάτων.Ο πρώτος κατήγαγε νικηφόρους πολέμους υποτάσσοντας πόλεις της Αρχαίας Ελλάδας στο βασίλειό του, ο δεύτερος κατόρθωσε να φθάσει με το σθένος, την ορμητικότητα και την εξυπνάδα του βαθειά στην Ευρασία και μέχρι την Αίγυπτο.

Μείναμε εκστασιασμένοι από την θέση της πόλης, που κατά τους αρχαίους καιρούς ήταν παραθαλάσσια, σε κοντινή απόσταση απο τους ποταμούς της περιοχής,απλωμένη σε εύφορη πεδιάδα . Ο λόφος της στο βόρειο τμήμα φιλοξενούσε το επιβλητικό ανάκτορο των βασιλέων της Μακεδονίας. Η ρυμοτομία της αρχαίας πόλης είναι κορυφαία, με την αγορά της πόλης να απλώνεται νοτιότερα σε έκταση 70.000 τετραγωνικών.

Γύρω από την αγορά αναπτύσσεται το οικιστικό τμήμα της πόλης. Η ρυμοτομία της αρχαίας Πέλλας μοιάζει βγαλμένη από το μέλλον: οικοδομικά τετράγωνα, τα οποία ορίζονται από δρόμους που τέμνονται κάθετα, καλά μελετημένα συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης.

Με ελάχιστες γνώσεις και με πλοηγό μόνο το ένστικτο για την αισθητική τελειότητα ανακαλύψαμε τα συγκλονιστικά μωσαϊκά δάπεδα τα οποία στόλιζαν τις αίθουσες υποδοχής του Παλατιού αλλά και αρχοντικών οικιών εκείνης της λαμπρής περιόδου.

Τα  ψηφιδωτά δάπεδα( άλλα βρίσκονται στον αρχαιολογικό χώρο και άλλα έχουμε μεταφερθεί στο μουσείο της Πέλλας) με τις μυθολογικές παραστάσεις αποτελούν παγκόσμια ιστορικά μνημεία: η αρπαγή της Ελένης, η Αμαζονομαχία, το Κυνήγι ενός Ελαφιού ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας κατά τον μυθικό περίπατο.

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πέλλας αργότερα ανακαλύψαμε πως στην Πέλλα χρησιμοποιήθηκαν όλα τα αρχιτεκτονικά και γλυπτικά στυλ του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Οι δωρικές κολώνες εναλλάσσονταν με τις κορινθιακές και τις ιωνικές και μάλιστα οι στολισμοί τους πάντρευαν τις διάφορες τάσεις, δημιουργώντας αισθητικές καινοτομίες.

Η παλαιότερη αναφορά που έχουμε για την Πέλλα είναι από τον Ηρόδοτο κατά την περιγραφή της εκστρατείας των Περσών και από το Θουκυδίδη κατά την περιγραφή της Μακεδονικής επέκτασης και του πολέμου κατά του Σιτάλκη, βασιλιά των Θρακών. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, στην αρχή του 4ου αιώνα π.Χ. ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Μακεδονίας.

Η πόλη προσέλκυσε φημισμένους καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο ζωγράφος Ζεύξις, ο ποιητής Τιμόθεος ο Μιλήσιος και ο Ευριπίδης, ο οποίος και πέθανε εκεί γράφοντας την τραγωδία Αρχέλαος.

Οι ρίζες του ονόματος της περιοχής προέρχονται από την Δωρική Απέλλα που σημαίνει μια περιοχή τελετουργικών πράξεων όπου λαμβάνονταν αποφάσεις. Ωστόσο η περιοχή δεν θεωρείται δωρικού ρυθμού καθώς η λέξη Πέλλα ταυτίζεται με την Ελληνική «πέλλα» πέτρα η οποία πιθανότατα αναφέρεται στο ακριβές σημείο της ίδρυσης τη πόλης.

Όλα τα ευρήματα των ανασκαφών της Πέλλας βρίσκονται στο καταπληκτικό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης αποκαλύπτοντας τον πλούσιο τρόπο διαβίωσης των αρχαίων Μακεδόνων. Τα κτερίσματα που ανακαλύφθηκαν στους τάφους των γυναικών και των ανδρών με επικρατούντα τα χρυσά στεφάνια και τα χρυσά κοσμήματα για τις γυναίκες αλλά και τις περικεφαλαίες των περιώνυμων ανδρών μαρτυρούν τον πλούτο της αρχαίας Μακεδονίας.Η Πέλλα που λάτρευε το θεό Πάνα και τη θεά Αφροδίτη ήταν μια πόλη της ευζωίας και των οργίων, πρόδρομος των Ρωμαϊκών οργίων.

Ω Πέλλα! Γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου πόσο σε λατρέψαμε οι ταπεινοί περιηγητές σου.

Ιστορικά στοιχεία για την Πέλλα (wikipedia)

Η πόλη ιδρύθηκε από τον Αρχέλαο Α’ (413-399 π.Χ.) ή από τον Αμύντα Γ’ για να γίνει η νέα πρωτεύουσα του Μακεδονικού κράτους αντί των Αιγών (Βεργίνα). Η Πέλλα παρέμεινε πρωτεύουσα μέχρι την κατάλυση του Μακεδονικού κράτους από τους Ρωμαίους, οι οποίοι την λεηλάτησαν και μετέφεραν τους θησαυρούς της στη Ρώμη. Αργότερα η πόλη καταστράφηκε από σεισμό και στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε. Περί το 180 μ.Χ. ο Λουκιανός μας πληροφορεί ότι «είναι πια ασήμαντη και με λιγοστούς κατοίκους». Η παλαιότερη αναφορά που έχουμε για την Πέλλα είναι από τον Ηρόδοτο κατά την περιγραφή της εκστρατείας των Περσών και από το Θουκυδίδη κατά την περιγραφή της Μακεδονικής επέκτασης και του πολέμου κατά του Σιτάλκη, βασιλιά των Θρακών. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, στην αρχή του 4ου αιώνα π.Χ. ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Μακεδονίας. Η πόλη προσέλκυσε φημισμένους καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο ζωγράφος Ζεύξις, ο ποιητής Τιμόθεος ο Μιλήσιος και ο Ευριπίδης, ο οποίος και πέθανε εκεί γράφοντας την τραγωδία Αρχέλαος.

Η Πέλλα αναφέρεται αργότερα από τον Πολύβιο και τον Λίβιο ως η έδρα του βασιλείου του Φίλιππου Ε’ και του Περσέα του Μακεδόνα κατά τους Μακεδονικούς πολέμους. Ο Λίβιος μας δίνει τη μόνη περιγραφή της πόλης, όπως την είδε ο Ρωμαίος Λούκιος Αιμίλιος Παύλος ο Μακεδονικός, νικητής της Μάχης της Πύδνας:

“…και αυτός είδε ότι δεν επελέγη άδικα σαν θέση βασιλικής κατοικίας. Είναι τοποθετημένη στη νοτιοδυτική πλαγιά ενός λόφου και περιβάλλεται από βάλτο πολύ βαθύ για να διασχιστεί με τα πόδια χειμώνα-καλοκαίρι. Η ακρόπολη, η οποία είναι κοντά στη πόλη, βρίσκεται μέσα στο βάλτο και εξέχει σαν νησί, είναι δε χτισμένη πάνω σε γιγαντιαία θεμέλια που αντέχουν τείχη πάνω τους και προστατεύουν από την εισχώρηση των υδάτων της λίμνης. Από μακριά φαίνεται σα να είναι συνέχεια του τείχους της πόλης, αλλά στην πραγματικότητα είναι ξεχωριστή και ανάμεσα στα δύο τείχη υπάρχει ένα κανάλι. Η ακρόπολη ενώνεται με την πόλη με μια γέφυρα, έτσι αποκόπτονται όλες οι πλευρές πρόσβασης για έναν εξωτερικό εχθρό και αν ο βασιλιάς φυλακίσει κάποιον εκεί δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής εκτός από τη γέφυρα, η οποία φυλάσσεται εύκολα.”

Στη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας η Πέλλα ήταν πρωτεύουσα του τρίτου διαμερίσματος και πιθανώς η έδρα του Ρωμαίου κυβερνήτη. Από την Πέλλα διερχόταν η Αρχαία Εγνατία Οδός και ήταν σημαντικός σταθμός μεταξύ Δυρράχειου και Θεσσαλονίκης. Ο Κικέρων έμεινε εκεί το 58 π.Χ., αλλά η θέση του επάρχου την εποχή εκείνη είχε μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη.

Μικρή μου αγαπημένη πάνε κιόλας 17 χρόνια αφότου αποφάσισες να φύγεις πετώντας με τα φτερά της Πεταλούδας σε ένα κόσμο που δεν γνώριζες κι όμως σου ήταν οικείος. Όλη η ενήλικη ζωή σου προς τα εκεί σημάδευε κι όμως δεν είχα καταλάβει τίποτε.

Φέτος συνέβησαν πολλά τόσα πολλά που πραγματικά δεν θα μας έφταναν χρόνια να σου τα αφηγηθώ διότι μπορεί και να χωρέσουν σε μια ολάκερη ζωή.Η ζωή λοιπόν ακινητοποιήθηκε απο ένα λοιμό που έπνιξε τους ανθρώπους και τους οδηγούσε σε θανατηφόρες πνευμονίες. Κι έτσι έκλεισαν τα πάντα, τα σύνορα , τα μαγαζιά, τα εστιατόρια, τα ταξίδια… και μίκρυνε τόσο η ζωή, μίκρυναν οι άνθρωποι, χάθηκε για μήνες η ανθρώπινη επαφή. Και κανείς δεν επιτρεπόταν να επισκεφθεί στα νοσοκομεία τους συγγενείς του.

Κι εγώ σκεφτόμουν πως ευτυχώς όταν εσύ ήσουν στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα εκείνο το εφιαλτικό καλοκαίρι του 2004 κάνοντας χημειοθεραπείες και μεταγγίσεις τουλάχιστον μπορούσα να σου κρατώ το χέρι και να ακούω εκείνη την επαναλαμβανόμενη ερώτηση: θα ζήσω;

Κι όμως οι γιατροί είχαν πει το τελευταίο καλοκαίρι που τους επισκέφθηκες στο Μόντρεαλ πως η ζωή σου μετρούσε μόνο τρεις μήνες ακόμη. Το είχες κρυφακούσει κι εσύ επέμενες να ρωτάς λες κι εγώ μπορούσα να παρέμβω στη θανατηφόρα πορεία της νόσου που σε είχε χτυπήσει ανυποψίαστα σωριάζοντάς σε στο κρεβάτι του μαρτυρίου.

Μικρή μου μωβ βεντάλια, πόσο δύσκολο ήταν να διαχειριστώ το σβήσιμό σου από τη ζωή, την παντοτινή αναχώρησή σου.Ήταν το κενό που άφησες, ήταν εκείνα που θα κάναμε μαζί και ποτέ δεν θα ξαναρχόνταν. Ήταν τα γέλια, οι χαρές μας, οι βόλτες μας στην Κούβα, τα φλέρτ σου με τους άντρες, οι φόβοι για το αύριο. Μα ναι, μου έλεγες πως εσύ δεν θα γερνούσες ποτέ, πως δεν θα άσπριζαν τα μαλλιά σου, πως δεν θα καθόταν ρυτίδα στο κατάλευκο προσωπάκι σου, πως τα πράσινα μάτια σου δεν θα έχαναν ποτέ το χρώμα τους, πως τα βλέφαρα δεν θα κάμπτονταν από την φθορά του χρόνου.

Έτσι συνέβη σα να τα είχες όλα προγραμματίσει να φύγεις στην ακμή της ηλικίας σου για να μη χαλάσει το τριαντάφυλλο. Να σπάσει ο μίσχος για να μείνει άλικο το τριαντάφυλλο , να μη μαραθεί. ‘Ετσι ακριβώς έγινε.

Αυτός ο χρόνος που πέρασε μας έφερε μια μεγάλη, μέγιστη χαρά. Παντρεύτηκε ο Αλεξανδρίνος σου στη Νέα Υόρκη με την αγαπημένη της καρδιάς του,  τη Λέξια. Και ήταν μια σεμνή τελετή όπου βρεθήκαμε μόνο δέκα καλεσμένοι, δηλαδή οι δύο οικογένειες μόνο και ο κουμπάρος των παιδιών. Συνέβη έτσι λόγω κορωνοϊού, αλλά εσύ θα γελούσες από τον ουρανό που το δικό μου μοτίβο του γάμου των 20 ατόμων είχε επαναληφθεί ακούσια και στο λατρεμένο σου ανηψιό. Έλειψες και σκεφτόμασταν πόσο χαρούμενη θα ήσουν να βρίσκεσαι εκεί ανάμεσα την ώρα της ευτυχίας του. Κι όμως πετούσες με τα φτερά της Πεταλούδας στις καρδιές και στις αναμνήσεις μας κι όλο επαναλάμβανε ο Αλέξανδρος : Αν ήταν εδώ η θεία Κωνσταντίνα όλα θα φωτιζόταν από το χρώμα της χαράς της.

Συνέβησαν κι άλλα φέτος, άλλα τραγικά και αναπόδραστα. Έφυγαν από ανάμεσά μας αγαπημένα μας πρόσωπα με αποκορύφωμα τη Ντίνα του θείου Μήτσου. Είμαι σίγουρη πως θα έχετε συναντηθεί τώρα στη γειτονιά του ουρανού και θα μιλάτε ατελείωτα να πιάσετε το νήμα εκεί που το αφήσατε το 2004. Γιατί και η Ντίνα δική σου ήταν, παρούσα κι όμως από καιρό φευγάτη για άλλους κόσμους.

Πολύχρωμη αγαπημένη Πεταλούδα μου σε σκέφτομαι διαρκώς και μου λείπεις. Ο κόσμος μου έχει μικρύνει από τότε που σε έχασα. Και δεν ξεχνώ να σου ανάβω τα αρωματισμένα σου κεριά, με άρωμα κολοκύθας για το φθινόπωρο, άρωμα λεμονιού για το χειμώνα, άρωμα λεβάντας για την άνοιξη και άρωμα γαρδένιας για το καλοκαίρι…

Ώσπου να σου ξαναγράψω…

Σε γλυκοφιλώ

Η αδελφή σου

Ιουστίνη

Γράφει η Ιουστίνη Φραγκούλη – Αργύρη 

Ο Καναδάς συγλονίζεται τις τελευταίες εβδομάδες από την αποκάλυψη ότι 215 λείψανα παιδιών βρέθηκαν θαμμένα σε ένα σχολείο αφομοίωσης των Ινδιάνων στην Κάμλουπς της Βρετανικής Κολομβίας.

Η Καθολική Εκκλησία κατηγορείται για τη χρήση βίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης αυτών των παιδιών. Τα σχολεία αφομοίωσης (Residential schools) ιδύθηκαν το 1880 με σκοπό να εκπαιδεύσουν και να εκχριστιανίσουν τα παιδιά των αυτόχθονων Ινδιάνων στις μεγάλες επαρχίες του Καναδά. Η κυβέρνηση του Καναδά σε συνεργασία με την Καθολική Εκκλησία δημιούργησαν στα τέλη του 19ου αιώνα αυτά τα σχολεία, στα οποία κυριολεκτικά έσυραν ανήλικα παιδιά απάγοντάς τα απο τις δικές τους αυτόχθονες κοινωνίες προκειμένου να τα αφομοιώσουν στην δυτιοκοευρωπαϊκή κουλτούρα.

Το τελευταίο σχολείο αφομοίωσης έκλεισε το 1997 μέσα σε γενική κατακραυγή.

Σύμφωνα με τις στατιστικές, 150.000 παιδιά αυτοχθόνων πληθυσμών του Καναδά απήχθηκαν κυριολεκτικά απο τις οικογένειές τους και σύρθηκαν παρά τη θέλησή τους στα σχολεία αφομοίωσης, τα οποία ήταν οικοτροφεία που διοικούσαν ιερείς της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Τα παιδιά παρέμεναν μέχρι την ενηλικίωσή τους σε αυτά τα σχολεία χωρίς το δικαίωμα να έρχονται σε επαφή με τις οικογένειές τους.

Αρχιτέκτονας αυτής της ιδέας ήταν ο περίφημος Ryerson ιερέας της Εκκλησίας των Μεθοδιστών και δάσκαλος. Το Πανεπιστήμιο που φέρει το όνομά του στο Τορόντο βανδαλίστηκε μετά την αποκάλυψη για τα λείψανα των 215 παιδιών ,το άγαλμά του γκρεμίσθηκε και στη θέση του, οι διαδηλωτές τοποθέτησαν 215 ζευγάρια παιδικών παπουτσιών εις μνήμην των παιδιών που δολοφονήθηκαν από το σύστημα των σχολείων αφομοίωσης.

Επίσης, οι καθηγητές του εν λόγω Πανεπιστημίου ζητούν την αλλαγή του ονόματος του πανεπιστημίου Ryerson καθότι θεωρείται πλέον ο βασικός υπεύθυνος αυτής της τραγικής πολυετούς ιστορίας. Η Olson- Pitawanakwat αυτόχθων ακτιβίστρια είπε ότι η ανακάλυψη των λειψάνων ρίχνει φως στον όρο «πολιτιστική γενοκτονία». Σημείωσε ότι η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης του Καναδά χρησιμοποίησε τον όρο στην έκθεσή της. «Υπάρχει δισταγμός εκ μέρους της καναδικής κυβέρνησης και του κοινού να συμφωνήσει με αυτή την ορολογία», είπε. “Είναι μια κλήση αφύπνισης για αυτήν τη χώρα, τον Καναδά, που έχει δώσει τόσα καλά στον κόσμο του, και που όμως έχει συνεργήσει σε μια πολύ θλιβερή και τραγική ιστορία ρατσισμού και θεσμικού ρατσισμού που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.” «Αυτούς τους δύο αιώνες υπήρχαν 130 σχολεία αφομοίωσης στον Καναδά όπου ίσως βρίσκονται θαμμένα χιλιάδες αυτόχρθονα παιδιά», σημείωσε.

Η ίδια επισήμανε ότι οι κοινότητες των αυτοχθόνων ζητούν πλέον να οριστεί η υπόθεση των σχολείων αφομοίωσης ως πολιτιστική γενοκτονία, τονίζοντας: “Η συγγνώμη δεν είναι τίποτα για εμάς. Μια συγγνώμη θα έπρεπε να είχε ζητηθεί πριν από χρόνια, όχι το 2021.”

Νωρίτερα την Κυριακή, ο Καρδινάλιος Τόμας Κόλινς, ο Ρωμαιοκαθολικός αρχιεπίσκοπος του Τορόντο, δήλωσε ότι η εκκλησία εργάζεται προς συμφιλίωση με τους αυτόχθονες πληθυσμούς όσον αφορά στην κακοποίηση που υπέστησαν τα παιδιά και οι οικογένειές τους κατά τη διάρκεια του σχολικού συστήματος αφομοίωσης. .

Από τον 19ο αιώνα έως το τελευταίο σχολείο που έκλεισε το 1996, περισσότερα από 150.000 παιδιά των Πρώτων Εθνών υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν χριστιανικά σχολεία που χρηματοδοτήθηκαν από το κράτος ως μέρος ενός προγράμματος για την αφομοίωσή τους στην καναδική κοινωνία. Οι ιερωμένοι είχαν πλήρη και ανεξέλεγκτο έλεγχο στα παιδιά των αυτοχθόνων αναγκάζοντάς τα να γίνουν Χριστιανοί, και να πάψουν να μιλούν τις μητρικές τους γλώσσες. Επρόκειτο για ένα βίαιο απογαλακτισμό από τις κοινωνίες τους τον οποίο πληρώνουν σήμερα με ισχυρό αντίτιμο οι φυλές των Πρώτων Εθνών.

Το Εθνικό Κέντρο Αλήθειας και Συμφιλίωσης εκτιμά ότι περίπου 4.100 παιδιά πέθαναν στα σχολεία, με βάση τα αρχεία θανάτου, αλλά είπε ότι το πραγματικό σύνολο είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερο. Το Κέντρο ανέφερε ότι μεγάλος αριθμός παιδιών αυτόχθονων που στάλθηκαν βίαια σε σχολεία αφομοίωσης δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους.

Η κυβέρνηση του Καναδά διέταξε να είναι μεσίστειες οι σημαίες για τους φόνους των 215 μαθητών, ενώ ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τρουντό έκανε έκκληση στον πάπα Φραγκίσκο να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους της Καθολικής Εκκλησίας για την σεξουαλική κακοποίηση και τις μαζικές δολοφονίες των παιδιών που φοίτησαν με βία στα σχολεία αφομοίωσης. Ο πάπας Φραγκίσκος έκανε μια μικρή αναφορά πρόσφατα στο θέμα αλλά δεν ζήτησε ευθέως συγγνώμη, ανεβάζοντας το αντιεκκλησιαστικό μένος σε ολόκληρο τον Καναδά.

Πάντως, ο Καναδάς απ΄άκρη σε άκρη ζεί την εθνική ντροπή των σχολείων αφομοίωσης κλαίγοντας πάνω απ΄τα λείψανα των 215 παιδιών!