Ο Thomas Farriner ήταν ένας φούρναρης, που είχε ανάμεσα στους πελάτες του τον Βασιλιά Κάρολο Β’ και το Βασιλικό Ναυτικό. Το βράδυ της 1ης Σεπτεμβρίου του 1666 πήγε για ύπνο, στο σπίτι του στην Pudding Lane του Λονδίνου, αφήνοντας τη φωτιά στον φούρνο του να καίει.

2 Σεπτεμβρίου 1666

Τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας, σπίθες από τον φούρνο άναψαν φωτιά, η οποία σύντομα είχε «καταπιεί» το σπίτι. Ο ίδιος ο Farriner γλίτωσε, όπως και η οικογένειά του, βρίσκοντας διαφυγή από ένα παράθυρο. Όμως η υπηρέτριά του, Ρόουζ, χάθηκε στη φωτιά.

Ήταν ένα από τα μόλις έξι θύματα αυτής που έμελλε να μείνει γνωστή ως η Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου, η οποία προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στις υποδομές της βρετανική πρωτεύουσας. Παρότι ο επίσημος αριθμός των θυμάτων ήταν τόσο χαμηλός, πιστεύεται ότι τα άγνωστα θύματα αυτής της τραγωδίας είναι πολύ περισσότερα, καθώς οι σοροί τους εκτιμάται ότι αποτεφρώθηκαν στην πυρκαγιά.

Η φωτιά επεκτάθηκε και συνέχισε να καίει για τέσσερις ημέρες, με αποτέλεσμα το 80% των κτισμάτων του Λονδίνου να καταστραφούν από τις φλόγες. Επρόκειτο για 13.200 σπίτια, χιλιάδες επιχειρήσεις, 87 εκκλησίες, το Δημαρχείο, το Χρηματιστήριο και τον καθεδρικό ναό του Αγ. Παύλου. Όπως έγραψε ο χρονικογράφος Samuel Pepys, «όλο το μεσαιωνικό Λονδίνο είναι τώρα στάχτες».

Τελικά, την τέταρτη ημέρα, οι άνεμοι που είχαν βοηθήσει τη φωτιά να εξαπλωθεί στο Λονδίνο γύρισαν, με αποτέλεσμα οι φλόγες σταδιακά να σβήσουν.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτή η καταστροφή αποτέλεσε παράλληλα και μία ευλογία. Η φωτιά είχε καταστρέψει τους βρώμικους δρόμους και τις παράγκες στις οποίες είχε μεταδοθεί η Μεγάλη Πανούκλα τον προηγούμενο χρόνο.

Πλέον, έμενε να σχεδιαστεί η ανοικοδόμηση του Λονδίνου. Ο αρχιτέκτονας Christopher Wren ανέλαβε το project και ήταν εκείνος που έκανε τον εντυπωσιακά ανασχεδιασμένο καθεδρικό ναό του Αγ. Παύλου το κέντρο του νέου Λονδίνου.

Η γέννηση μίας βιομηχανίας

Η αξία των περιουσιών που καταστράφηκαν στη φωτιά υπολογίστηκε στα 10 εκατ. στερλίνες ή πάνω από 2 δισ. ευρώ σε σημερινά χρήματα. Τα συμβόλαια της εποχής προέβλεπαν ότι οι ενοικιαστές των κτισμάτων, και όχι οι ιδιοκτήτες, ήταν υπεύθυνοι για τις επισκευές και την ανοικοδόμηση των σπιτιών. Και αυτό σήμαινε ότι οι ενοικιαστές έπρεπε να πληρώνουν κανονικά τα ενοίκιά τους όσο τα καμένα σπίτια τους χτίζονταν ξανά.

Απαντώντας στη ζήτηση, λοιπόν, ο Nicholas Barbon έστησε το «Fire Office», την πρώτη ασφαλιστική εταιρεία, το 1680. Σύντομα, ακολούθησε η ίδρυση και άλλων ασφαλιστικών εταιρειών και έως το 1690, ένα στα δέκα σπίτια στο Λονδίνο ήταν ασφαλισμένο για φωτιά.

Από το 1907, όταν η Εταιρία London General Omnibus έβαψε τα λεωφορεία της προκειμένου να ξεχωρίζουν από τον ανταγωνισμό, το κόκκινο άρχισε να κυριαρχεί στην πόλη, δίνοντας το δικό της στυλ. Με λίγα λόγια, ένα από τα πράγματα που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε το Λονδίνο ή όταν κοιτάμε φωτογραφίες του είναι τα κόκκινα λεωφορεία. Αφού, όμως, είναι σήμα κατατεθέν της πόλης, γιατί τείνουν να εξαφανιστούν;

Στο βωμό του μάρκετινγκ και της διαφήμισης, τα λεωφορεία πλέον χάνουν το χρώμα τους «ντύνονται» με διαφημίσεις, οι οποίες όσο πετυχημένες κι αν είναι, αφαιρούν το χαρακτήρα τους και τα καταργούν ως ένα από τα σημεία αναφοράς της πόλης.

Όλα ξεκίνησαν όταν κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ, μια μεγάλη μάρκα αθλητικών παπουτσιών «κατέλαβε» κάποια από τα λεωφορεία, τα οποία είτε «έντυσε» ολόμαυρα ή πρόσθεσε κόκκινους κύκλους σε μαύρο φόντο, όλα συνοδευόμενα από σλόγκαν. Ο Jason Cotterrell, διευθυντής της Exterion Media που βοήθησε στην ανάπτυξη της καμπάνιας, δήλωσε ότι πρόκειται για μια εντελώς νέα και καινοτόμα προσέγγιση στη διαφήμιση, αναφερόμενος στην ολοκληρωτική αλλαγή του λεωφορείου, πιστεύοντας ότι τραβάει τα βλέμματα των πολιτών και προσφέρει θέαμα στους δρόμους του Λονδίνου.

Η αντίπερα όχθη, όμως, η οποία εκφράζεται από τη δημοσιογράφο της Telegraph Helen Coffey, υποστηρίζει ότι τέτοιου είδους διαφημίσεις αφαιρούν ένα σημαντικό στοιχείο της καθημερινότητας της πόλης, καθώς όλο το λεωφορείο παραχωρείται στο brand και χάνει το χαρακτήρα του, αφαιρώντας κάτι από την προσωπικότητα του Λονδίνου, το οποίο προσελκύει 15 εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο.

Περίπου 5.000 φοιτητές πραγματοποίησαν πορεία ως την Πάρλιαμεντ Σκουέρ, όπου μια μικρή ομάδα αποσπάστηκε από τον κύριο όγκο των διαδηλωτών και έσπασε τα φράγματα που είχαν στήσει οι αστυνομικοί έξω από το Κοινοβούλιο.

«Διάφορα αντικείμενα εκτοξεύθηκαν εναντίον των αστυνομικών», ανέφερε η Σκότλαντ Γιαρντ σε ανακοίνωσή της, προσθέτοντας ότι τρεις αστυνομικοί τραυματίστηκαν ελαφρά.

Μάλιστα, διαδηλωτές επιτέθηκαν και εναντίον ενός καταστήματος Starbucks και πέταξαν καρέκλες από ένα άλλο εστιατόριο προς τους αστυνομικούς, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες.

Η σημερινή διαδήλωση είναι η πρώτη μαζική διαμαρτυρία των φοιτητών στο Λονδίνο εδώ και τρία χρόνια, ενώ σκοπεύουν να πραγματοποιήσουν και άλλες ενέργειες διαμαρτυρίας, όπως μαζικές αποχωρήσεις από τα μαθήματα και καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων.

Οι φοιτητές είναι οργισμένοι από την απόφαση του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον να αυξήσει τα δίδακτρα των πανεπιστημίων. Στο πλευρό τους, μάλιστα, τάχθηκαν και άλλοι διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για τις περικοπές δαπανών.

Ελληνικά έργα τέχνης – Η δημοπρασία θα περιλαμβάνει μοντέρνα τέχνη από χώρες της  Ευρώπης και γύρω από τη Μεσόγειο,  με τα έργα  να υπογράφονται από καλλιτέχνες με ισχυρή αναγνώριση στον τόπο τους. Τα ελληνικά έργα λειτουργούν και  ως αντιλήψεις των κινημάτων στην τέχνη του 20ού αιώνα, μέσα από το πρίσμα της χώρας μας.

Καλλιτέχνες και έργα της δημοπρασίας

Ο Νίκος Εγγονόπουλος (1910 – 1985) είναι γνωστός ως ο πρωτοπόρος του υπερρεαλισμού στην ελληνική ζωγραφική και λογοτεχνία. Είχε επηρεαστεί από το έργο του Ιταλού ζωγράφου Giorgio de Chirico, ο οποίος εγκαινίασε το καλλιτεχνικό ρεύμα «scuola metafisica».  Οι πίνακες «Δύο φιλόσοφοι και ένας Στρατιωτικός Ήρωας» (εκτίμηση: 76.500 -102.000 ευρώ) και «Καφενείο, Τα Παλληκάρια» (εκτίμηση: 51.000 – 76.500 ευρώ) συμπυκνώνουν το σουρεαλιστικό όραμα του καλλιτέχνη. Οι εικόνες του Εγγονόπουλου συνδυάζουν την πραγματικότητα και το μύθο, το κλασικό και το σύγχρονο. Ενσωματώνοντας τις ανησυχίες της σύγχρονης Ελλάδας, ο καλλιτέχνης φέρνει τον θεατή πρόσωπο με πρόσωπο με μια έμφυτη αίσθηση της «ελληνικότητας».

Ο πίνακας «Από τον Ωρωπό» (εκτίμηση: 25.500 – 38.200 ευρώ) είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα των ποιητικών τοπίων που χαρακτηρίζουν το έργο του Μιχάλη Οικονόμου (1888-1933). Τα θέματα του Οικονόμου απορρέουν από τη σαγήνη της φύσης, όπως ο ίδιος ερμηνεύει μοναδικά τα τοπία της Ελλάδα. Αυτό το έργο αποπνέει μια λεπτή αίσθηση της ατμόσφαιρας μέσω της λεπτής αλλά εντυπωσιακής χρωματικής παλέτα από γήινους τόνους και αποχρώσεις του μπλε. Η ανάμειξη αυτών των χρωμάτων δίνει στο έργο μία μουντή και αιθέρια ποιότητα. Το χρώμα γίνεται ένα όχημα μέσω του οποίου τα συναισθήματα μεταφέρονται και η ατμόσφαιρα δημιουργείται, αποκτώντας προβάδισμα έναντι των αφηγηματικών στοιχείων.

Μεταξύ άλλων έργων Ελλήνων καλλιτεχνών θα παρουσιαστεί και η δημιουργία «Τρία Δέντρα» από τον Παύλο (Διονυσόπουλο, 1930), (εκτίμηση:  38.200 – 64.000 ευρώ).  Ο Παύλος αντικαθιστά το πινέλο και το χρώμα του παραδοσιακού μέσου των καλών τεχνών για κατασκευές τοίχων και installations με τις στενές, μηχανικά κομμένες λωρίδες των περιοδικών και των αφισών. Το χρονικό διάστημα που πέρασε  στο Παρίσι, κατά το οποίο γνώρισε καλλιτέχνες όπως οι Calder, Giacometti και Dubuffet, αναμφίβολα θα τον βάλει στην μέση ενός διαλόγου σχετικά με τη χρήση και έκφραση του χώρου, την τρισδιαστατικότητα και την υφή, αλλά και τα βιομηχανικά μέσα ενημέρωσης. Η καλλιτεχνική πορεία του ήταν σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένη από την καινοτόμο ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1960, και αυτό το έργο είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της μεταφυσικής αίσθησης  που δημιουργεί μέσω της χρήσης εικόνων και υλικών.

naftemporiki.gr

[Widget_Twitter id=”1″]