Μπορούμε να νοσταλγούμε έναν τόπο που δεν γνωρίσαμε ποτέ; Μια παράξενη γερμανική λέξη, μια έκθεση που ταξιδεύει από την Αθήνα στο Λονδίνο και η Ελλάδα ως πραγματικός αλλά και φανταστικός τόπος.

Υπάρχουν τόποι στους οποίους επιστρέφουμε επειδή κάποτε ζήσαμε εκεί. Υπάρχουν όμως και τόποι που μας λείπουν χωρίς να έχουμε πάει ποτέ.

Μια πόλη που γνωρίζουμε μόνο από φωτογραφίες. Ένα νησί που έχουμε φανταστεί τόσες φορές ώστε σχεδόν πιστεύουμε πως θυμόμαστε το φως του. Μια χώρα που έφτασε σε εμάς μέσα από βιβλία, πίνακες, ιστορίες άλλων ανθρώπων ή όνειρα ταξιδιών που δεν έγιναν.

Οι Γερμανοί έχουν μια λέξη γι’ αυτό: Fernweh.

Κυριολεκτικά παραπέμπει στη λαχτάρα για το μακρινό. Είναι κάτι σαν το αντίθετο της νοσταλγίας για το σπίτι: όχι Heimweh, η επιθυμία να επιστρέψεις εκεί απ’ όπου έφυγες, αλλά η παράξενη μελαγχολία που γεννά ένας μακρινός τόπος προς τον οποίο θέλεις να φύγεις.

Η λέξη καταγράφεται ήδη από το 1835 και αποδίδεται στον Γερμανό πρίγκιπα, ταξιδιώτη και συγγραφέα Hermann von Pückler-Muskau, ο οποίος τη χρησιμοποίησε για να περιγράψει τη μελαγχολική λαχτάρα που ένιωθε ακόμη και για μέρη στα οποία δεν είχε ποτέ ταξιδέψει.

Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, αυτή η αλλόκοτη και ταυτόχρονα τόσο οικεία ανθρώπινη αίσθηση γίνεται ο πυρήνας μιας έκθεσης που ανοίγει στις 8 Οκτωβρίου στο Hellenic Centre του Λονδίνου.

Η «Revisiting: Fernweh, or Nostalgia for Unknown Lands» συγκεντρώνει 17 έργα 15 διεθνών καλλιτεχνών από τη Συλλογή Irene Y. Panagopoulos και επιχειρεί να κοιτάξει την Ελλάδα όχι μόνο ως γεωγραφικό τόπο, αλλά ως έναν τόπο της μνήμης και της φαντασίας.

Μια Ελλάδα που υπάρχει και μια Ελλάδα που φανταζόμαστε

Αυτό ίσως είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της έκθεσης.

Για αιώνες η Ελλάδα υπήρξε για ανθρώπους που δεν την είχαν επισκεφθεί κάτι πολύ περισσότερο από μια χώρα στον χάρτη. Υπήρξε μύθος, αρχαιότητα, ταξιδιωτική επιθυμία, τόπος προβολής ονείρων και προσδοκιών.

Άλλοι την αναζήτησαν μέσα από τον Όμηρο και τους αρχαίους συγγραφείς. Άλλοι μέσα από τα ταξίδια των Ευρωπαίων περιηγητών. Άλλοι μέσα από έργα τέχνης. Και κάθε εποχή κατασκεύασε, με έναν τρόπο, τη δική της Ελλάδα.

Αυτή ακριβώς τη σχέση ανάμεσα στον πραγματικό και τον φανταστικό τόπο εξερευνά το Fernweh. Τα έργα της έκθεσης κινούνται από τον 18ο έως τον 21ο αιώνα και χρησιμοποιούν ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία, χαρακτική, κολάζ, βίντεο, lightboxes και βιβλία.

Ανάμεσα στους καλλιτέχνες βρίσκονται ο Marc Chagall, ο Βλάσης Κανιάρης, η Niki de Saint Phalle και ο Jean Tinguely, ο Sean Scully, ο Thomas Struth, ο Martin Parr, η Lynda Benglis, η Elizabeth Peyton, ο Kader Attia και ο Brice Marden.

Και οι διαφορετικές ματιές τους συναντώνται γύρω από ένα ερώτημα: πόσο από έναν τόπο είναι αυτό που πραγματικά υπάρχει και πόσο αυτό που εμείς έχουμε ανάγκη να δούμε;

Το ταξίδι της έκθεσης

Η έκθεση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 2025, εγκαινιάζοντας τον χώρο της Συλλογής Irene Y. Panagopoulos. Έναν χρόνο αργότερα ταξιδεύει στο Λονδίνο, σε νέα μορφή, και αποτελεί την πρώτη διεθνή παρουσίαση της συλλογής εκτός Ελλάδας.

Την επιμέλεια έχει η Κατερίνα Χατζή και η παρουσίαση γίνεται σε συνεργασία με το Hellenic Centre.

Η μεταφορά της έκθεσης στο Λονδίνο μοιάζει, μάλιστα, να προσθέτει ακόμη ένα επίπεδο στο ίδιο της το θέμα. Γιατί τώρα η Ελλάδα παρουσιάζεται μακριά από την Ελλάδα — ως τόπος που μπορεί κανείς να γνωρίζει, να θυμάται, να φαντάζεται ή ακόμη και να νοσταλγεί από απόσταση.

Ίσως γι’ αυτό η λέξη Fernweh μας αφορά περισσότερο απ’ όσο αρχικά πιστεύουμε.

Γιατί δεν μιλά μόνο για ταξίδια.

Μιλά για την ανθρώπινη τάση να επιθυμούμε κάτι που βρίσκεται αλλού. Για εκείνο το «αλλού» που συχνά εξιδανικεύουμε ακριβώς επειδή δεν το γνωρίζουμε ολόκληρο. Για τόπους που κατοικήσαμε πρώτα στη φαντασία μας και ίσως πολύ αργότερα —ή ποτέ— στην πραγματικότητα.

Και πιθανόν αυτό να είναι ένα από τα παράδοξα της νοσταλγίας: μερικές φορές δεν χρειάζεται να έχουμε χάσει έναν τόπο για να μας λείπει.

Η έκθεση «Revisiting: Fernweh, or Nostalgia for Unknown Lands» παρουσιάζεται στο Hellenic Centre του Λονδίνου από τις 8 Οκτωβρίου έως τις 7 Νοεμβρίου 2026. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Η πριγκίπισσα της Ουαλίας Κέιτ Μίντλετον, συνοδευόμενη από τον πρίγκιπα Ουίλιαμ πραγματοποίησε μία από τις εντυπωσιακότερες δημόσιες εμφανίσεις της στην παγκόσμια πρεμιέρα του «Digger» στο Λονδίνο και συνομίλησε με τον Τομ Κρουζ.

Μ’ ένα βαθύ μωβ φόρεμα της Jenny Packham και κοσμήματα φορτισμένα με τη μνήμη της βασιλικής οικογένειας, η Κέιτ βρέθηκε ξανά κάτω από τα φώτα μιας μεγάλης κινηματογραφικής πρεμιέρας — και αυτή τη φορά η εικόνα δεν ήταν απλά αφοπλιστική, είχε μια διαφορετική σημασία.

Η νέα ταινία «Digger» είναι μια σατιρική μαύρη κωμωδία σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Όσκαρ Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου.

Η Πλοκή 

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Ντίγκερ Ρόκγουελ (τον οποίο υποδύεται ο Τομ Κρουζ), έναν πανίσχυρο και εκκεντρικό δισεκατομμυριούχο μεγιστάνα του πετρελαίου. Κατά τη διάρκεια μιας εξόρυξης στη Γροιλανδία, ο Ρόκγουελ προκαλεί κατά λάθος μια τεράστια ρωγμή στη Γη, πυροδοτώντας μια παγκόσμια οικολογική καταστροφή.

Αντί όμως να αναλάβει την εταιρική του ευθύνη, ξεκινά μια ξέφρενη και απόλυτα απρόβλεπτη εκστρατεία για να πείσει την ανθρωπότητα ότι αυτός είναι ο μοναδικός της σωτήρας. Καθώς προσπαθεί απεγνωσμένα να διατηρήσει την εξουσία του, έρχεται αντιμέτωπος με τον κυβερνητικό του σύμβουλο, ο οποίος λειτουργεί ως η ηθική πυξίδα της ταινίας.

Τι θα δούμε στην ταινία η οποία έκανε μεν πρεμιέρα, αλλά θα αρχίσει να προβάλλεται στις αρχές Οκτωβρίου.

Τη μεταμόρφωση του Τομ Κρουζ: Ο διάσημος σταρ κάνει μια από τις πιο ριζικές και αναπάντεχες εμφανίσεις της καριέρας του. Αφήνοντας πίσω τους ρόλους του ατρόμητου ήρωα δράσης, ενσαρκώνει έναν σκοτεινό χαρακτήρα με έντονη νότια προφορά και τεχνητή κοιλιά.

‘Ενα πολύ δυνατό Cast: Δίπλα στον Τομ Κρουζ πρωταγωνιστούν κορυφαίοι ηθοποιοί, όπως ο Ριζ Άχμεντ, ο Τζον Γκούντμαν, η Σάντρα Χιούλερ και ο Τζέσι Πλέμονς.

 Το είδος των γυρισμάτων: Η ταινία έχει γυριστεί εξολοκλήρου σε εντυπωσιακό φορμάτ VistaVision από τον διάσημο, βραβευμένο με Όσκαρ διευθυντή φωτογραφίας, Εμανουέλ Λουμπέτσκι.

Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου 2026 στο Λονδίνο, ενώ η επίσημη κυκλοφορία της στους κινηματογράφους είναι προγραμματισμένη για τις αρχές Οκτωβρίου.

 ΕΛΛΑΔΑ: Πέμπτη 1η Οκτωβρίου 2026/ Village Cinemas.

Ύστερα από δεκαετίες συνεργασίας, το Science Museum του Λονδίνου έβαλε τέλος στη χρηματοδοτική σχέση του με την BP. Μια σημαντική νίκη για τους ακτιβιστές του κλίματος – αλλά και η επιστροφή ενός δύσκολου ερωτήματος: ποιος θα πληρώνει τελικά για τον πολιτισμό και την επιστήμη;

Μια σχέση δεκαετιών έφτασε στο τέλος της. Η συμφωνία του Science Museum Group με την BP έληξε στις 31 Αυγούστου και το βρετανικό μουσείο αποφάσισε να μην την ανανεώσει.

Για τις οργανώσεις που επί χρόνια ζητούσαν από ένα από τα σημαντικότερα επιστημονικά μουσεία του κόσμου να διακόψει τους δεσμούς του με τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, η απόφαση αποτελεί σημαντική νίκη. Η οργάνωση Culture Unstained, η οποία έχει πρωταγωνιστήσει στην εκστρατεία εναντίον των χορηγιών από εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου στον πολιτισμό, χαρακτήρισε την εξέλιξη «σεισμική αλλαγή».

Η ιστορία όμως δεν είναι τόσο απλή.

Τι πρόσφερε η BP

Η BP χρηματοδοτούσε την Academy του Science Museum Group, η οποία προσφέρει εκπαίδευση σε εκπαιδευτικούς και επαγγελματίες στους τομείς της επιστήμης, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών.

Σύμφωνα με το μουσείο, χάρη στη συνεργασία περισσότεροι από 11.000 εκπαιδευτικοί, επιστήμονες και επαγγελματίες μουσείων συμμετείχαν σε σχετικά προγράμματα, τα οποία στη συνέχεια έφτασαν σε περισσότερους από ένα εκατομμύριο νέους.

Για τους επικριτές, όμως, το αντάλλαγμα ήταν διαφορετικό.

Υποστήριζαν ότι μέσω της σύνδεσής της με ένα κορυφαίο επιστημονικό ίδρυμα η BP αποκτούσε κοινωνικό κύρος και ενίσχυε την περιβαλλοντική εικόνα της, ενώ η κύρια επιχειρηματική δραστηριότητά της παρέμενε άμεσα συνδεδεμένη με τα ορυκτά καύσιμα.

Η αντιπαράθεση έγινε ακόμη εντονότερη όταν δημοσιοποιήθηκαν στοιχεία για παλαιότερη ερευνητική συνεργασία που συνέβαλε στη δημιουργία της Academy και έθεσαν ερωτήματα για τον βαθμό συμμετοχής της εταιρείας σε αποφάσεις του προγράμματος.

Το Science Museum Group απέρριψε την άποψη ότι η BP είχε οποιονδήποτε έλεγχο στο εκπαιδευτικό περιεχόμενο, υποστηρίζοντας ότι το μουσείο διατηρούσε την ανεξαρτησία του.

Τα μουσεία απομακρύνονται από το πετρέλαιο

Το Science Museum δεν είναι το πρώτο μεγάλο βρετανικό πολιτιστικό ίδρυμα που απομακρύνεται από τις χορηγίες της πετρελαϊκής βιομηχανίας.

Τα προηγούμενα χρόνια η Tate, η National Portrait Gallery, η Royal Shakespeare Company, η Royal Opera House και οι National Galleries of Scotland είχαν ήδη τερματίσει μακροχρόνιες σχέσεις με την BP.

Το ίδιο το Science Museum Group είχε διακόψει το 2024 τη συνεργασία του με τη νορβηγική ενεργειακή εταιρεία Equinor, κρίνοντας ότι δεν πληρούσε πλέον τα κριτήρια που είχε θέσει το μουσείο σχετικά με τις προσπάθειες περιορισμού των εκπομπών και την ευθυγράμμιση με τους στόχους της Συμφωνίας του Παρισιού. Η αποχώρηση της BP κλείνει επομένως ακόμη ένα κεφάλαιο στη μακρά σχέση ανάμεσα στη βρετανική πολιτιστική ζωή και τις μεγάλες εταιρείες ορυκτών καυσίμων.

Αλλά ποιος θα πληρώνει;

Και εδώ αρχίζει ίσως η δυσκολότερη συζήτηση. Τα μεγάλα μουσεία χρειάζονται τεράστια ποσά για εκθέσεις, έρευνα, συντήρηση συλλογών, εκπαιδευτικά προγράμματα και προσωπικό. Η δημόσια χρηματοδότηση δεν επαρκεί πάντοτε. Οι ιδιωτικές χορηγίες καλύπτουν μέρος αυτού του κενού.

Τι γίνεται λοιπόν όταν μια εταιρεία διαθέτει τα χρήματα που χρειάζεται ένα μουσείο, αλλά η δραστηριότητά της έρχεται σε σύγκρουση με τις αξίες που το ίδιο το μουσείο θέλει να εκπροσωπεί; Και πού ακριβώς χαράσσεται η γραμμή; Στις πετρελαϊκές εταιρείες; Στις καπνοβιομηχανίες; Στις εταιρείες όπλων; Σε επιχειρήσεις που κατηγορούνται για κακές εργασιακές πρακτικές; Και κυρίως: ποιος αποφασίζει ποια χρήματα είναι «καθαρά» αρκετά για να χρηματοδοτήσουν τον πολιτισμό;

Το τέλος της συνεργασίας του Science Museum με την BP δεν απαντά σε αυτά τα ερωτήματα. Τα κάνει όμως πολύ δυσκολότερο να αγνοηθούν. Γιατί πίσω από τη συζήτηση για τα «πετροδολάρια» βρίσκεται ένα πολύ μεγαλύτερο δίλημμα:

Μπορεί ένα μουσείο να επιλέγει από πού προέρχονται τα χρήματά του, όταν ταυτόχρονα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αυτά;

Ο Thomas Farriner ήταν ένας φούρναρης, που είχε ανάμεσα στους πελάτες του τον Βασιλιά Κάρολο Β’ και το Βασιλικό Ναυτικό. Το βράδυ της 1ης Σεπτεμβρίου του 1666 πήγε για ύπνο, στο σπίτι του στην Pudding Lane του Λονδίνου, αφήνοντας τη φωτιά στον φούρνο του να καίει.

2 Σεπτεμβρίου 1666

Τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας, σπίθες από τον φούρνο άναψαν φωτιά, η οποία σύντομα είχε «καταπιεί» το σπίτι. Ο ίδιος ο Farriner γλίτωσε, όπως και η οικογένειά του, βρίσκοντας διαφυγή από ένα παράθυρο. Όμως η υπηρέτριά του, Ρόουζ, χάθηκε στη φωτιά.

Ήταν ένα από τα μόλις έξι θύματα αυτής που έμελλε να μείνει γνωστή ως η Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου, η οποία προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στις υποδομές της βρετανική πρωτεύουσας. Παρότι ο επίσημος αριθμός των θυμάτων ήταν τόσο χαμηλός, πιστεύεται ότι τα άγνωστα θύματα αυτής της τραγωδίας είναι πολύ περισσότερα, καθώς οι σοροί τους εκτιμάται ότι αποτεφρώθηκαν στην πυρκαγιά.

Η φωτιά επεκτάθηκε και συνέχισε να καίει για τέσσερις ημέρες, με αποτέλεσμα το 80% των κτισμάτων του Λονδίνου να καταστραφούν από τις φλόγες. Επρόκειτο για 13.200 σπίτια, χιλιάδες επιχειρήσεις, 87 εκκλησίες, το Δημαρχείο, το Χρηματιστήριο και τον καθεδρικό ναό του Αγ. Παύλου. Όπως έγραψε ο χρονικογράφος Samuel Pepys, «όλο το μεσαιωνικό Λονδίνο είναι τώρα στάχτες».

Τελικά, την τέταρτη ημέρα, οι άνεμοι που είχαν βοηθήσει τη φωτιά να εξαπλωθεί στο Λονδίνο γύρισαν, με αποτέλεσμα οι φλόγες σταδιακά να σβήσουν.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτή η καταστροφή αποτέλεσε παράλληλα και μία ευλογία. Η φωτιά είχε καταστρέψει τους βρώμικους δρόμους και τις παράγκες στις οποίες είχε μεταδοθεί η Μεγάλη Πανούκλα τον προηγούμενο χρόνο.

Πλέον, έμενε να σχεδιαστεί η ανοικοδόμηση του Λονδίνου. Ο αρχιτέκτονας Christopher Wren ανέλαβε το project και ήταν εκείνος που έκανε τον εντυπωσιακά ανασχεδιασμένο καθεδρικό ναό του Αγ. Παύλου το κέντρο του νέου Λονδίνου.

Η γέννηση μίας βιομηχανίας

Η αξία των περιουσιών που καταστράφηκαν στη φωτιά υπολογίστηκε στα 10 εκατ. στερλίνες ή πάνω από 2 δισ. ευρώ σε σημερινά χρήματα. Τα συμβόλαια της εποχής προέβλεπαν ότι οι ενοικιαστές των κτισμάτων, και όχι οι ιδιοκτήτες, ήταν υπεύθυνοι για τις επισκευές και την ανοικοδόμηση των σπιτιών. Και αυτό σήμαινε ότι οι ενοικιαστές έπρεπε να πληρώνουν κανονικά τα ενοίκιά τους όσο τα καμένα σπίτια τους χτίζονταν ξανά.

Απαντώντας στη ζήτηση, λοιπόν, ο Nicholas Barbon έστησε το «Fire Office», την πρώτη ασφαλιστική εταιρεία, το 1680. Σύντομα, ακολούθησε η ίδρυση και άλλων ασφαλιστικών εταιρειών και έως το 1690, ένα στα δέκα σπίτια στο Λονδίνο ήταν ασφαλισμένο για φωτιά.

Από το 1907, όταν η Εταιρία London General Omnibus έβαψε τα λεωφορεία της προκειμένου να ξεχωρίζουν από τον ανταγωνισμό, το κόκκινο άρχισε να κυριαρχεί στην πόλη, δίνοντας το δικό της στυλ. Με λίγα λόγια, ένα από τα πράγματα που μας έρχεται στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε το Λονδίνο ή όταν κοιτάμε φωτογραφίες του είναι τα κόκκινα λεωφορεία. Αφού, όμως, είναι σήμα κατατεθέν της πόλης, γιατί τείνουν να εξαφανιστούν;

Στο βωμό του μάρκετινγκ και της διαφήμισης, τα λεωφορεία πλέον χάνουν το χρώμα τους «ντύνονται» με διαφημίσεις, οι οποίες όσο πετυχημένες κι αν είναι, αφαιρούν το χαρακτήρα τους και τα καταργούν ως ένα από τα σημεία αναφοράς της πόλης.

Όλα ξεκίνησαν όταν κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ, μια μεγάλη μάρκα αθλητικών παπουτσιών «κατέλαβε» κάποια από τα λεωφορεία, τα οποία είτε «έντυσε» ολόμαυρα ή πρόσθεσε κόκκινους κύκλους σε μαύρο φόντο, όλα συνοδευόμενα από σλόγκαν. Ο Jason Cotterrell, διευθυντής της Exterion Media που βοήθησε στην ανάπτυξη της καμπάνιας, δήλωσε ότι πρόκειται για μια εντελώς νέα και καινοτόμα προσέγγιση στη διαφήμιση, αναφερόμενος στην ολοκληρωτική αλλαγή του λεωφορείου, πιστεύοντας ότι τραβάει τα βλέμματα των πολιτών και προσφέρει θέαμα στους δρόμους του Λονδίνου.

Η αντίπερα όχθη, όμως, η οποία εκφράζεται από τη δημοσιογράφο της Telegraph Helen Coffey, υποστηρίζει ότι τέτοιου είδους διαφημίσεις αφαιρούν ένα σημαντικό στοιχείο της καθημερινότητας της πόλης, καθώς όλο το λεωφορείο παραχωρείται στο brand και χάνει το χαρακτήρα του, αφαιρώντας κάτι από την προσωπικότητα του Λονδίνου, το οποίο προσελκύει 15 εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο.

Περίπου 5.000 φοιτητές πραγματοποίησαν πορεία ως την Πάρλιαμεντ Σκουέρ, όπου μια μικρή ομάδα αποσπάστηκε από τον κύριο όγκο των διαδηλωτών και έσπασε τα φράγματα που είχαν στήσει οι αστυνομικοί έξω από το Κοινοβούλιο.

«Διάφορα αντικείμενα εκτοξεύθηκαν εναντίον των αστυνομικών», ανέφερε η Σκότλαντ Γιαρντ σε ανακοίνωσή της, προσθέτοντας ότι τρεις αστυνομικοί τραυματίστηκαν ελαφρά.

Μάλιστα, διαδηλωτές επιτέθηκαν και εναντίον ενός καταστήματος Starbucks και πέταξαν καρέκλες από ένα άλλο εστιατόριο προς τους αστυνομικούς, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες.

Η σημερινή διαδήλωση είναι η πρώτη μαζική διαμαρτυρία των φοιτητών στο Λονδίνο εδώ και τρία χρόνια, ενώ σκοπεύουν να πραγματοποιήσουν και άλλες ενέργειες διαμαρτυρίας, όπως μαζικές αποχωρήσεις από τα μαθήματα και καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων.

Οι φοιτητές είναι οργισμένοι από την απόφαση του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον να αυξήσει τα δίδακτρα των πανεπιστημίων. Στο πλευρό τους, μάλιστα, τάχθηκαν και άλλοι διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για τις περικοπές δαπανών.

Ελληνικά έργα τέχνης – Η δημοπρασία θα περιλαμβάνει μοντέρνα τέχνη από χώρες της  Ευρώπης και γύρω από τη Μεσόγειο,  με τα έργα  να υπογράφονται από καλλιτέχνες με ισχυρή αναγνώριση στον τόπο τους. Τα ελληνικά έργα λειτουργούν και  ως αντιλήψεις των κινημάτων στην τέχνη του 20ού αιώνα, μέσα από το πρίσμα της χώρας μας.

Καλλιτέχνες και έργα της δημοπρασίας

Ο Νίκος Εγγονόπουλος (1910 – 1985) είναι γνωστός ως ο πρωτοπόρος του υπερρεαλισμού στην ελληνική ζωγραφική και λογοτεχνία. Είχε επηρεαστεί από το έργο του Ιταλού ζωγράφου Giorgio de Chirico, ο οποίος εγκαινίασε το καλλιτεχνικό ρεύμα «scuola metafisica».  Οι πίνακες «Δύο φιλόσοφοι και ένας Στρατιωτικός Ήρωας» (εκτίμηση: 76.500 -102.000 ευρώ) και «Καφενείο, Τα Παλληκάρια» (εκτίμηση: 51.000 – 76.500 ευρώ) συμπυκνώνουν το σουρεαλιστικό όραμα του καλλιτέχνη. Οι εικόνες του Εγγονόπουλου συνδυάζουν την πραγματικότητα και το μύθο, το κλασικό και το σύγχρονο. Ενσωματώνοντας τις ανησυχίες της σύγχρονης Ελλάδας, ο καλλιτέχνης φέρνει τον θεατή πρόσωπο με πρόσωπο με μια έμφυτη αίσθηση της «ελληνικότητας».

Ο πίνακας «Από τον Ωρωπό» (εκτίμηση: 25.500 – 38.200 ευρώ) είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα των ποιητικών τοπίων που χαρακτηρίζουν το έργο του Μιχάλη Οικονόμου (1888-1933). Τα θέματα του Οικονόμου απορρέουν από τη σαγήνη της φύσης, όπως ο ίδιος ερμηνεύει μοναδικά τα τοπία της Ελλάδα. Αυτό το έργο αποπνέει μια λεπτή αίσθηση της ατμόσφαιρας μέσω της λεπτής αλλά εντυπωσιακής χρωματικής παλέτα από γήινους τόνους και αποχρώσεις του μπλε. Η ανάμειξη αυτών των χρωμάτων δίνει στο έργο μία μουντή και αιθέρια ποιότητα. Το χρώμα γίνεται ένα όχημα μέσω του οποίου τα συναισθήματα μεταφέρονται και η ατμόσφαιρα δημιουργείται, αποκτώντας προβάδισμα έναντι των αφηγηματικών στοιχείων.

Μεταξύ άλλων έργων Ελλήνων καλλιτεχνών θα παρουσιαστεί και η δημιουργία «Τρία Δέντρα» από τον Παύλο (Διονυσόπουλο, 1930), (εκτίμηση:  38.200 – 64.000 ευρώ).  Ο Παύλος αντικαθιστά το πινέλο και το χρώμα του παραδοσιακού μέσου των καλών τεχνών για κατασκευές τοίχων και installations με τις στενές, μηχανικά κομμένες λωρίδες των περιοδικών και των αφισών. Το χρονικό διάστημα που πέρασε  στο Παρίσι, κατά το οποίο γνώρισε καλλιτέχνες όπως οι Calder, Giacometti και Dubuffet, αναμφίβολα θα τον βάλει στην μέση ενός διαλόγου σχετικά με τη χρήση και έκφραση του χώρου, την τρισδιαστατικότητα και την υφή, αλλά και τα βιομηχανικά μέσα ενημέρωσης. Η καλλιτεχνική πορεία του ήταν σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένη από την καινοτόμο ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1960, και αυτό το έργο είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της μεταφυσικής αίσθησης  που δημιουργεί μέσω της χρήσης εικόνων και υλικών.

naftemporiki.gr

[Widget_Twitter id=”1″]