Παρότι ο δεύτερος κύκλος των παραστάσεων είχε προγραμματιστεί όσο ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν εν ζωή, η απώλεια του μεγάλου Έλληνα οικουμενικού μουσουργού δημιουργεί πιο έντονα την ανάγκη να ενωθούμε με τα διαχρονικά τραγούδια του και προσδίδει άλλη βαρύτητα στην παράσταση που, αυτή τη φορά, θα έχει τη μορφή αφιερώματος στο τεράστιο έργο του, το οποίο προσέφερε ως παρακαταθήκη ο σπουδαίος συνθέτης στον πολιτισμό μας.

Με το θέατρο λοιπόν να δίνει και πάλι το παρόν, αυτή τη δύσκολη περίοδο,  θα ταξιδέψουμε ξανά στον μαγικό κόσμο της τέχνης με μια ξεχωριστή παράσταση που όλοι αγαπήσαμε, μέσα  από τους στίχους, τη διαχρονική μουσική και την ποίηση του Μίκη Θεοδωράκη, απολαμβάνοντας την «Όμορφη πόλη» που ξαναπαρουσιάζεται στο Μέγαρο με ανανεωμένο καστ και με τους δημοφιλείς λαϊκούς ερμηνευτές Γλυκερία και Δημήτρη Μπάση επί σκηνής. Προσκεκλημένη καλλιτέχνις, η Μελίνα Ασλανίδου. Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: Κώστας Καζάκος, Λεωνίδας Κακούρης, Κωνσταντίνος Καζάκος,  Ελισάβετ Μουτάφη, Γιώργος Βάλαρης, Αιμίλιος Ράφτης και η Λήδα Πρωτοψάλτη. Η χορογραφία είναι του Φώτη Νικολάου, τα σκηνικά και το video υπογράφουν οι Χρήστος Μαγγανάς – Χριστόφορος Κώνστας και το X SQUARE DESIGN LAB. Τα κοστούμια σχεδίασε η Έλενα Παπανικολάου, και τους φωτισμούς ο Γιώργος Τέλλος.

Με άξονα-μύθο τις γνωστές μελωδίες του μεγάλου μας μουσουργού και την ποίησή του για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή, ο σκηνοθέτης Γιώργος Βάλαρης παρουσιάζει μια σύγχρονη «Όμορφη πόλη», μια μοναδική θεατρική-μουσική υπερπαραγωγή, μια ωδή στον Μίκη Θεοδωράκη. Μέσα από τα ποιητικά κείμενα που υπογράφει ο μεγάλος μας συνθέτης και πεζά του Γιώργου Βάλαρη, τα οποία πραγματεύονται κυρίαρχα θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης και της ελληνικής κοινωνίας –ο έρωτας, η ξενιτιά, ο θάνατος, η ρωμιοσύνη–, αλλά και μέσα από τα γνήσια λαϊκά και διαχρονικά τραγούδια του σπουδαίου δημιουργού που γαλούχησαν γενιές και γενιές («Όμορφη πόλη», «Φεγγάρι μάγια μου ’κανες», «Της δικαιοσύνης», «Ένα το χελιδόνι», «Στρώσε το στρώμα σου», «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», κ.ά.), δημιουργείται ένα μοντέρνο εικαστικό-οπτικοακουστικό θέαμα, με σύγχρονη χορογραφία και video art.

Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη στον Γιώργο Βάλαρη

Όταν ο Μίκης Θεοδωράκης παρακολούθησε την παράσταση «Όμορφη πόλη» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τον Ιανουάριο του 2020, έγραψε στον σκηνοθέτη Γιώργο Βάλαρη:

«Αγαπητέ μου Γιώργο,

 Έφυγα μετά την παράσταση ευτυχής και προβληματισμένος. Όχι για σένα και τους εξαίσιους συνεργάτες σου αλλά για μένα και για το έργο μου.

Η σκηνοθεσία και η ερμηνεία με επηρέασαν βαθιά. Τελικά αυτό που είδα και που άκουσα ήταν ένα Όνειρο! Και νομίζω ότι έτσι το εισπράττει και το κοινό.

Τα στοιχεία, τα υλικά υπήρχαν.

Τι έλειπε; Έπρεπε να έρθει ένας άνθρωπος όπως εσύ, με δύο βασικές ιδιότητες πέραν της αξίας του: την Αγάπη και την Πίστη.

Έτσι κατόρθωσες να αναδείξεις την πνευματικότητα και τους κρυμμένους συμβολισμούς του έργου μου πλάθοντας τελικά ένα νέο πρόσωπο που να πατάει γερά στη σύγχρονη πραγματικότητα και ταυτόχρονα να στοχεύει στο Μέλλον. Στο Αύριο της Ελλάδας και του Κόσμου.

Κι αυτό είναι μια νίκη για μένα, γιατί οι δοκιμασίες που επέλεξα να ζήσω με βοήθησαν να γεννήσω ιδέες και έργα σαν κι αυτό της Όμορφης πόλης.

Η παρουσία σου στη ζωή μου δεν είναι τυχαία. Ήρθες στις πιο κρίσιμες στιγμές ενός ανθρώπου για τον οποίο η δικαίωση αποτελεί την τελευταία αλλά και μέγιστη επιθυμία.

Σε ευχαριστώ θερμά και σε παρακαλώ να διαβιβάσεις τις θερμές μου ευχαριστίες και σ’ όλους τους συντελεστές της παράστασης.»

Αθήνα, 21.1.2020

Μίκης Θεοδωράκης

Συντελεστές

Μουσική-ποίηση | Μίκης Θεοδωράκης
Σύνθεση έργου-Σκηνοθεσία | Γιώργος Βάλαρης
Πεζά κείμενα | Γιώργος Βάλαρης, Στέλιος Παπαδόπουλος
Μουσική διεύθυνση-ενορχήστρωση | Θανάσης Βασιλάς
Χορογραφία | Φώτης Νικολάου
Σκηνικά-video art | X SQUARE DESIGN LAB
Χρήστος Μαγγανάς – Χριστόφορος Κώνστας
Κοστούμια | Έλενα Παπανικολάου 
Φωτισμοί | Γιώργος Τέλλος
Οργάνωση-εκτέλεση παραγωγής | Δημήτρης Χωριανόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη | Κωνσταντίνος Φρίγγας
Φωτογράφος | Γιώργος Καλφαμανώλης
Δημιουργία trailer | X SQUARE DESIGN LAB – Φώτης Φωτόπουλος
Φωτογραφίες παράστασης | photolifez.com

Τα τραγούδια ερμηνεύουν | Γλυκερία, Δημήτρης Μπάσης, Σαλίνα Γαβαλά

Προσκεκλημένη καλλιτέχνις | Μελίνα Ασλανίδου

Πρωταγωνιστούν | Κώστας Καζάκος, Λεωνίδας Κακούρης, Κωνσταντίνος Καζάκος, Ελισάβετ Μουτάφη, Γιώργος Βάλαρης, Αιμίλιος Ράφτης και η Λήδα Πρωτοψάλτη

Χορεύουν (αλφαβητικά) | Ιωάννα Θεοδώρου, Αλέξανδρος Κεϊβανάι, Ηλίας Μπαγεώργος, Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, Στεφανία Σωτηροπούλου

 Με τη Λαϊκή Ορχήστρα «ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ»

Διεύθυνση | Μαργαρίτα-Ασπασία Θεοδωράκη
Διεύθυνση ορχήστρας, μπουζούκι | Θανάσης Βασιλάς
Πιάνο | Δημήτρης Ανδρεάδης
Μπουζούκι | Γιάννης Ματσούκας
Όμποε, φλογέρες, μπαγλαμάς | Ξενοφών Συμβουλίδης
Κιθάρα | Νίκος Γκιόλιας
Βιόλα | Αρτέμης Σαμαράς
Ακορντεόν | Λευτέρης Γρίβας
Μπάσο | Θεόδωρος Κουέλης
Ντραμς | Νίκος Σκομόπουλος
Κρουστά | Στέφανος Θεοδωράκης-Παπαγγελίδης

Από: 18/11/2021 Εως: 20/11/2021

Πέμπτη 18 Νοεμβρίου | 21:00
Παρασκευή 19 Νοεμβρίου | 21:00
Σάββατο 20 Νοεμβρίου | 21:00

πηγη culturenow.gr 

Γράφει ο Γιάννης Βούλγαρης/ΤΑ ΝΕΑ

Σωστά το έγραψε ο Παύλος Τσίμας. «Ολοι κάποια στιγμή συναντηθήκαμε με τη μουσική του, με τον ίσκιο του, με τον μύθο του». Του Μίκη Θεοδωράκη. Για τη γενιά μου, η συνάντηση κράτησε πολύ περισσότερο από κάποια στιγμή. Για την ακρίβεια, κράτησε και θα κρατήσει όλη τη ζωή. Γιατί, όπως ποιητικά είπε ο ίδιος ο Μίκης, «οι λεπτομέρειες σβήνουν, μένουν τα Μεγάλα Μεγέθη». Και ο Μίκης είναι Μεγάλο Μέγεθος, για τη μουσική που έγραψε, για το πάθος που προσωποποίησε, για την άπλα που μας έδωσε. Ερήμην συνήθως των πολιτικών – κομματικών μεταστροφών του, που σήμερα σβήνουν σαν λεπτομέρειες. Εξάλλου ο καθένας μας έχει μια δική του λεπτομέρεια να σβήσει. Διαφορετική λεπτομέρεια οι δεξιοί, διαφορετική οι κεντρώοι και οι ανδρεϊκοί, διαφορετική οι αριστεροί.

Μεγάλα Μεγέθη προκύπτουν όταν και οι εποχές είναι μεγάλες, όταν διακυβεύονται πολλά, όταν ο φόβος και η ελπίδα φορτίζουν την πολιτική καθημερινότητα, όταν η μνήμη των θανάτων συνυπάρχει με τη λήθη που χρειάζεται για να συνεχίσει η ζωή, όταν οι συνηθισμένοι άνθρωποι ρισκάρουν με θάρρος αδιανόητο σε ομαλότερες περιόδους, όταν η Ιστορία αναμοχλεύει βαθιά τον εθνικό βίο της χώρας. Τέτοιες ήταν η μετεμφυλιακή εποχή, η δικτατορία, τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Αυτές οι δεκαετίες, 1960-1980, ήταν η εποχή του Μίκη Θεοδωράκη.

Η πολιτική του δράση συσκοτίζει ως έναν βαθμό τη βαθιά πολιτισμική – ιδεολογική επίδραση που άσκησε. Η μυσταγωγία των μεγάλων λαϊκών συναυλιών του συμπυκνώνει καλύτερα τον ρόλο του στην ιστορία της περιόδου. Οποιος έχει συμμετάσχει, θα έχει κρατήσει ασφαλώς το συναίσθημα της ατομικής ανάτασης και της συλλογικής μέθεξης που υποκινούσε η μουσική του. Η προσωπική μου ανάμνηση ανάγεται πίσω, προδικτατορικά, 1966 θα ήταν, στη μεγάλη συναυλία στο Θέατρο Λυκαβηττού. Εφηβος τότε, γόνος αριστερής οικογένειας, ήδη «μυημένος» και συναισθηματικά προδιατεθειμένος δηλαδή, μαζί με εκατοντάδες κόσμου μέσα και έξω από το θέατρο ως πάνω στα νταμάρια, με τα φτωχικά «καλά» τους, όπως συνήθιζαν τότε να ντύνονται, κυρίως οι γυναίκες, σε τέτοιες περιστάσεις. Η στιγμή της μαγείας ήταν η αρχική, η γνωστή: ο πανύψηλος Μίκης άνοιγε τα χέρια – φτερούγες, όπως μνημόνευσε η Μαρία Φαραντούρη, που έκανε τότε τα πρώτα βήματά της, και το πλήθος σώπασε σε μια σιωπή ομόθυμη, γεμάτη προσμονή. Τότε συγκράτησα μόνο την ψυχική ευφορία και την προσδοκία στα πρόσωπα που έβλεπα γύρω μου, σήμερα ξέρουμε ότι ήταν κάτι πολύ περισσότερο.

Ηταν εκείνες οι βαθύτερες και αόρατες διαδικασίες που συμβαίνουν όταν αναδύεται ένα νέο συλλογικό υποκείμενο ή όταν αναμορφώνεται μια μεγάλη παράταξη με ιστορικό βάρος και βάθος. Αυτό που έβλεπα γύρω μου ήταν ο Λαός της Αριστεράς που αναζητούσε το νέο του στίγμα μετά την ήττα του Εμφυλίου, μετά τα πρώτα δραματικά χρόνια των μετεμφυλιακών διώξεων, στις νέες συνθήκες μιας κοινωνίας που είχε αρχίσει να αναπτύσσεται και να ελπίζει σε μια ομαλότερη δημοκρατική ζωή. Εκείνη η διαδικασία «γέννησε» τον «Μίκη» και σε εκείνη τη διαδικασία πρωτοστάτησε ο Θεοδωράκης. Και δεν εννοώ ως πολιτικός ή ως πρόεδρος των Λαμπράκηδων, αλλά ως μουσικός και διανοούμενος. Γι’ αυτό είπα ότι εκείνες οι συναυλίες συμπυκνώνουν εκ των υστέρων τον ιστορικό του ρόλο.

Στην πραγματικότητα, ήταν μια εξέλιξη που ζούσαν τότε όλα τα σημαντικά δυτικοευρωπαϊκά κομμουνιστικά κινήματα, όπως της Ιταλίας και της Γαλλίας. Ηταν μια διαδικασία εθνικοποίησής τους που είχε αρχίσει δειλά από τη δεκαετία του 1930, αλλά παγιώθηκε με τη συμμετοχή στην εθνική αντίσταση της κάθε χώρας. Χωρίς να εγκαταλείψουν τον τριτοδιεθνιστικό μαρξισμό – λενινισμό, έπαψαν να είναι κόμματα στελεχών, έγιναν κόμματα μαζών, βουτώντας βαθιά στην εθνική κουλτούρα, την εθνική ιστορία και τον λαϊκό ψυχισμό. Η ιδιαιτερότητα της ελληνικής Αριστεράς ήταν ότι το εγχείρημα έλαβε χώρα σε συνθήκες πολεμικής ήττας και αμφισβήτησης της εθνικής της αξιοπιστίας από την κυρίαρχη τότε ιδεολογία της εθνικοφροσύνης. Οπως έχει περιγράψει η ιστορικός Κατερίνα Λαμπρινού, η ΕΔΑ προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και ιδίως στη «σύντομη άνοιξη της δεκαετίας του 1960», ως τη δικτατορία δηλαδή, αναζήτησε με τα πολιτικά – αξιακά συστατικά της ελληνικότητας, της αντίστασης, της αγωνιστικότητας, της λαϊκότητας να αναμορφώσει τη δική της ταυτότητα και να προβάλει μια δυνάμει ευρύτερη εθνική δημοκρατική προοδευτική παράταξη πέραν των ορίων της Αριστεράς. Σε αυτό το πλαίσιο ο Θεοδωράκης έγινε «η μελωδική ηθική μιας λαϊκότητας» (Νικόλας Σεβαστάκης), έφτιαξε και προσέφερε το δικό του μουσικό σύμπαν, το οποίο πράγματι άσκησε μια μακρόχρονη πολιτισμική, αισθητική και εμμέσως ιδεολογική ηγεμονία. Με την ουσιαστική έννοια του όρου: δεν κατέβασε την ποίηση στον λαό, αλλά ανέβασε τον λαό στην ποίηση. Με τη δικτατορία, τη βαθμιαία εξάπλωση της αντιδικτατορικής διάθεσης των πολιτών σε όλο το πολιτικό φάσμα και τα κύματα της διεθνούς συμπαράστασης, η μουσική του αγκάλιασε τον εθνικό κορμό. Οι γιγάντιες συναυλίες τους πρώτους μήνες της Μεταπολίτευσης συμβόλιζαν τη νίκη του Λαού – Εθνους, ασχέτως πόσο αντιστασιακό κόπο είχαν καταβάλει οι πολίτες που συνιστούσαν αυτόν τον λαό. Τώρα, η χώρα ολόκληρη τραγουδούσε ποίηση. Ηταν μια όψη αυτού που στον δημόσιο λόγο ονομάστηκε χωρίς ιδιαίτερη ακρίβεια «ηγεμονία των ηττημένων του Εμφυλίου», ένα μείγμα συγκροτημένης αριστερής ιδεολογίας, από τη μια, με μεγάλες δόσεις λαϊκισμού, από την άλλη, που στη συνέχεια πήρε συχνά το πάνω χέρι. Μέσα στο κλίμα των ημερών, σκέφτομαι ότι αυτό μπορεί να ήταν το κόστος μιας συνάντησης που δεν έγινε: του Μίκη με τον Αντρέα. Δεν εννοώ τα πρόσωπα, εννοώ τις ιστορικές – πολιτικές διαδικασίες που συμβόλισαν, οι οποίες σε τελική ανάλυση αφορούσαν το ίδιο πράγμα: ποια χαρακτηριστικά θα έπαιρνε η αποκληθείσα τότε «δημοκρατική – προοδευτική παράταξη», ο χώρος της Αριστεράς και του Κέντρου. Ο Μίκης συμβόλισε το εγχείρημα από τη μεριά της προδικτατορικής Αριστεράς, με καταλυτικό πολιτισμικό – ιδεολογικό αποτέλεσμα, που επιβεβαίωνε την ισχυρή επιρροή της αριστερής διανόησης εκείνης της εποχής σε εθνικό επίπεδο. Ο Αντρέας προσωποποίησε την ίδια επιδίωξη από τον χώρο του Κέντρου, με κατάληξη τη μεταπολιτευτική κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ. Ομως, αυτή η κυριαρχία δεν απέκτησε ποτέ ανάλογο πολιτισμικό – ιδεολογικό βάθος, ούτε κινητοποίησε τον ευρύτερο πνευματικό καλλιτεχνικό χώρο, αντιθέτως σε κρίσιμες περιόδους παραδόθηκε στους πιο ποταπούς μηχανισμούς του λαϊκισμού. Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση, για άλλη ώρα.

Ηταν ο τελευταίος των μεγάλων; Σίγουρα θα υπάρξουν και άλλοι μεγάλοι, όχι όμως με τη μορφή του εθνικού διανοουμένου, ηχείου μιας εθνικής – λαϊκής ψυχής. Η ανάδυση ενός πνευματικού «εθνικού ταγού» προϋπέθετε μια εθνική κοινωνία και μια εθνοκεντρική κουλτούρα, σε επικοινωνία βεβαίως με τα διεθνή ρεύματα. Στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης η συνθήκη αυτή αίρεται. Ο Θεοδωράκης όπως και ο Χατζιδάκις διεθνοποίησαν το εθνικό. Οι μετέπειτα εθνικοποιούν το διεθνές.

Αποχαιρετούμε λοιπόν έναν μεγάλο και μια εποχή που όταν έσβησαν οι λεπτομέρειες έμειναν τα Μεγάλα Μεγέθη. Και ανάμεσά τους ο Θεοδωράκης και η μουσική του που, με τα λόγια της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, «σηματοδότησε την αντίσταση, την ελπίδα, τη συντροφικότητα, τη συλλογική διεκδίκηση – σαν ένα μήνυμα ελευθερίας».

Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου

Στην χρυσή (γιατί ήταν η δικιά μας…) δεκαετία του ’60, στην βράση της απολυτότητας και της επαναστατικότητας των εφηβικών χρόνων, έπρεπε να καταθέσεις με ποιόν είσαι. Με τον Μάνο, οι «δεξιοί», με τον Μίκη οι «αριστεροί»…

Γράφει ο Θάνος Οικονομόπουλος

Δεν είχαν ωριμάσει (και ωρίμασαν βεβιασμένα και άτσαλα) ακόμη οι συνθήκες, αυτές οι εμφυλιοπολεμικές ετικέτες, να αντικατασταθούν με το «συντηρητικός» και «προοδευτικός», που κι’ αυτές με την σειρά τους έχασαν την διαχωριστική τους δύναμη από την παγκοσμιοποιημένη αγωνία της πραγματικότητας.

Τότε είχες (είχαμε οι περισσότεροι) την ανάγκη της ασφάλειας που νόμιζες ότι σου δίνει η «ένταξη», η ψευδαίσθηση ότι δεν ήσουν μόνος αλλά με κάποια «ομάδα». «Χατζηδακικοί», λοιπόν και «Θεοδωρακικοί»! Στις συναυλίες (και κυρίως στο «Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης»…) των δύο γιγάντων του σύγχρονου πολιτισμού μας, το πάθος και η «οπαδικότητα» των πολιτικών-κομματικών συγκεντρώσεων! Λίγοι, ελάχιστοι, νέοι της εποχής ήξεραν και εκτιμούσαν τον ένα ή τον άλλο συνθέτη, για το έργο τους και όχι ότι σηματοδοτούσαν πολιτικά. Ερήμην τους, άλλωστε… Γι’ αυτό και ο μεταξύ τους δημιουργικός «ανταγωνισμός», καταύγαζε τον σεβασμό του ενός προς τον άλλον σεβασμό και εκτίμηση. Παρά τους αστικούς μύθους…

Για την μουσική τους, είμαι πολύ αναρμόδιος για να έχω άποψη και κρίση. Για τις προσωπικότητες και την δημόσια εικόνα τους, το αποτύπωμα και την «πολιτική» στάση του καθενός, έχω. Ποτέ δεν πρόδωσαν τα πιστεύω και τις αρχές τους. Οι κατά καιρούς «παράδοξες» πολιτικό-κομματικές επιλογές του Μίκη που αρκετούς απογοήτευσαν και πολύ περισσότερους προβλημάτισαν, δεν είχαν να κάνουν σε καμιά περίπτωση με ευτελή, ιδιοτελή κίνητρα. Ο Μίκης, ήταν πάνω και πολύ περισσότερο από τα κόμματα με τα οποία συνέπλευσε. Αυτά τον είχαν ανάγκη και τον εκμεταλλεύθηκαν, όχι ο τεράστιος γίγαντας Μίκης, που συστρατευόταν μαζί τους, με αφέλεια ίσως, αλλά με την πεποίθηση ότι υπηρετεί το ουτοπικό πάθος που τον χαρακτήριζε, το αδέρφωμα όλων των Ελλήνων…

Ο Μάνος, πάλι, ο τρυφερός και ευαίσθητος αστός, διαολόστελνε όποιον του κολλούσε την ταμπέλα του «δεξιού». Από το στόμα του, σε δημόσιες τοποθετήσεις αλλά και προσωπικές συζητήσεις, έχω ακούσει τα πιο… αριστεροπροδευτικά ριζοσπαστικά πράγματα! Οι απόψεις του για τα προβλήματα της εποχής του, οι αξιολογήσεις του για πολιτικές και πρόσωπα, αυστηρές, δίκαιες και απόλυτες, χωρίς παρωπίδες και «χάρες»…

Με τα χρόνια, φυσικά, οι «οπαδικές» απολυτότητες, τα πάθη και οι θαμπές «ταυτότητες» των νιάτων μας ξεθώριασαν. Εκτίμηση, σεβασμός και δέος και για τους δυο εμβληματικούς, μυθικούς πια, δημιουργούς που δόξασαν την Ελλάδα και την διαφήμισαν με το έργο τους στα πέρατα του κόσμου.

Νομίζω, ότι ο Χατζιδάκις, παρέμεινε δημιουργικός για μεγαλύτερο διάστημα από τον Θεοδωράκη. Αλλά ο Μίκης είχε μια εκρηκτική παρουσία για μια περίπου 20ετία (χονδρικά ’60-’80) και επικράτησε του άλλου μεγάλου δημιουργού. Όχι τόσο, όσο νομίζεται, για τις διώξεις και τις ταλαιπωρίες της χούντας (που σε… φυλάκιζε αν άκουγες Μίκη!) και τα επαναστατικά έργα που έγραψε κατά την διάρκειά της και αμέσως μετά, αλλά για την μεγαλειώδη έμπνευσή του, έμπνευση ζωής, να μελοποιήσει έργα όλων των κορυφαίων της ελληνικής ποίησης! Να κάνει «λαϊκή» τέχνη την ποίηση, να κάνει την ελληνική κοινωνία να αισθάνεται ότι είναι οικεία και γνώστης των ποιητικών αναζητήσεων και παραισθήσεων του Ελύτη, του Ρίτσου, του Σεφέρη, του Γκάτσου, κι ας μην ξέρει, στην πλειονότητά της, παρά μονάχα τα αποσπάσματα που μελοποίησε ο Θεοδωράκης….

Γι’ αυτό και μόνο το επίτευγμα, ο Μίκης είναι τεράστιος. Για το ότι το έργο του τραγουδιέται από όλους (ακόμη και από ανθρώπους που δεν ξέρουν ότι «το αγαπημένο τους τραγούδι…» είναι του Μίκη!), από «δεξιούς» και «αριστερούς», λαϊκούς και ελιτιστές ανθρώπους, αποδεικνύοντας την πανεθνική ακτινοβολία και επιρροή του!