Φαίνεται ότι όσοι υγιείς ενήλικες περιορίζουν την ημερήσια πρόσληψη θερμίδων κατά 14% σε διάστημα δύο χρόνων αποτρέπουν τη συρρίκνωση που υφίσταται με τα χρόνια ο θυρεοειδής αδένας, με αποτέλεσμα να ζουν περισσότερο. Αυτό αποκάλυψε νέα έρευνα που δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από λίγες εβδομάδες. Είναι η πρώτη έρευνα του είδους που έγινε σε υγιείς ανθρώπους, μέχρι τώρα γνωρίζαμε τα οφέλη που είχε ο περιορισμός των θερμίδων στα πειραματόζωα και γενικά πιστεύαμε ότι το χαμηλό βάρος είναι ένας παράγοντας μακροζωίας. Φαίνεται όμως πως τα οφέλη είναι σημαντικότερα.

Ο θυρεοειδής αδένας παράγει τα T-κύτταρα τα οποία είναι ζωτικά για τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Σημειώστε μόνο ότι είναι συμβατική η περιγραφή, στην πραγματικότητα ο θυρεοειδής παράγει την ορμόνη που συμβάλλει στη δημιουργία των Τ-κυττάρων.  Μια φτωχότερη σε θερμίδες διατροφή διατηρεί τον θυρεοειδή ακμαίο δεδομένου ότι είναι το πρώτο ζωτικό όργανο που συρρικνώνεται όσο μεγαλώνουμε.

Ακμαίος θυρεοειδής σημαίνει περισσότερες ορμόνες και πρωτείνες που μας προστατεύουν από τις λοιμώξεις και τις χρόνιες παθήσεις.

FACT

https://www.science.org/doi/10.1126/science.abn6576

Caloric restriction (CR) has been a cornerstone of aging biology for decades (1). A reduction of energy intake without malnutrition delays aging and the onset of age-associated diseases in multiple species, including nonhuman primates (2). Although there has been interested in CR as a lifestyle recommendation for humans, the real potential lies in understanding the mechanisms and translating them. By identifying critical factors and processes that are causal in the beneficial effects of CR, it could be possible to learn what is creating vulnerability and what might be targeted to change the pace of functional decline. On page 671 of this issue, Spadaro et al. (3) profiled adipose tissues from people undergoing CR for 2 years and identified reduced expression of platelet-activating factor acetylhydrolase (PLA2G7). Poised at the intersection of metabolism and immunity, PLA2G7 could be a valuable target for correction of immunometabolic dysfunction.

Η άσκηση ενίσχυσης των μυών μπορεί να περιλαμβάνει «βαράκια», αλτήρες, push-ups, κοιλιακούς, βαθιά καθίσματα, αλλά και σκάψιμο, φτυάρισμα κ.ά.

Το όφελος αφορά αποκλειστικά τη μυϊκή ενδυνάμωση και είναι ανεξάρτητο από το όφελος της αεροβικής άσκησης.

Η συνδυασμένη αεροβική άσκηση και μυϊκή ενδυνάμωση εκτιμήθηκε ότι μειώνει κατά 40% τον κίνδυνο θανάτου από κάθε αιτία, 46% καρδιαγγειακού θανάτου και 28% θανάτου από καρκίνο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής το δρα Χαρούκι Μόμα της Ιατρικής Σχολής του ιαπωνικού Πανεπιστημίου Τοχόκου, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό περιοδικό Αθλητιατρικής British Journal of Sports Medicine, αξιολόγησαν (μετα-ανάλυση) 16 έρευνες από πολλές χώρες (ΗΠΑ, Βρετανία, Αυστραλία, Ιαπωνία κ.ά.), οι οποίες αφορούσαν άτομα από 18 έως 97 ετών σε χρονικό ορίζοντα έως 25 ετών.

Διαπιστώθηκε ότι η μυϊκή ενδυνάμωση σχετίζεται με μείωση κατά 10% έως 20% του κινδύνου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, καθώς και ειδικότερα του θανάτου από καρδιακή νόσο, εγκεφαλικό, μερικούς καρκίνους και διαβήτη.

Δε βρέθηκε μείωση του κινδύνου στους καρκίνους εντέρου, νεφρών, ουροδόχου κύστης και παγκρέατος.

Από την άλλη πλευρά, παραμένει ασαφές εάν υπάρχει έξτρα όφελος σε περίπτωση που η μυϊκή εξάσκηση υπερβαίνει τη μία ώρα εβδομαδιαίως.

(Πηγή πληροφοριών: ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Θυμάμαι προ πολλών ετών κατά τη διάρκεια μας σύσκεψης στην εφημερίδα εμφανίστηκε ο τότε εκδότης Αριστείδης Αλαφούζος. Εξαπλάγην λίγο γιατί δεν εμφανιζόταν συχνά στις συσκέψεις. Ημουν υπεύθυνη στα διεθνή θέματα και εκείνη την ημέρα είχα ένα θέμα για το…χάπι της μακροζωίας. Προφανώς ο Αριστείδης Αλαφούζος ο οποίος ήδη γνώριζε την είδηση, δεδομένου ότι από πρωίας ήταν ενημερωμένος για τα πάντα, περίμενε να ακούσει με ενδιαφέρον το τι θα έλεγα. Εγώ πάντα διστακτική μπροστά σε τέτοιες ειδήσεις, αναφέρθηκα στα στοιχεία, στην πηγή και προσέθεσα μερικές δικές μου αισιόδοξες κουβέντες. Ομως ο Α. Αλαφούζος περιμένε να ακούσει πολλά περισσότερα – λόγω ηλικίας υποθέτω – κι έτσι θυμάμαι πως έτρεχα όλη εκείνη την ημέρα προκειμένου να βγει ένα καλό και ελπιδοφόρο κείμενο που θα απευθυνόταν κυρίως στους μεγάλους ανθρώπους που αισθάνονταν ότι το νήμα της ζωής κοβόταν σιγά σιγά.

Εκτοτε έχουν περάσει πολλά χρόνια και η επιστήμη έχει προχωρήσει με συγκλονιστικά άλματα. Κατά διαστήματα δημοσιεύονται νέες πληροφορίες γύρω από το προσδόκιμο ζωής των ανθρώπων, εγείροντας όμως πολλά ερωτηματικά για το πώς αυτές οι εξελίξεις συνάδουν με τον τρόπο ζωής μας που κι αυτός βεβαίως εξελίσσεται,  την οικονομική επιφάνεια του πλανήτη, αλλά και την ατομική μας φυσικά.

Και να που εκ νέου η επιστήμη επιμένει! Με βάση πρόσφατη μελέτη μπορεί ,λένε οι ειδικοί, να φτάσουμε να ζούμε 150 χρόνια!  Δεν ξέρω αν ενδιαφέρει τόση ζωή ειδικά αν δεν έχεις οικονομική άνεση ή αν δεν μπορούν να διασφαλιστούν συντάξεις και αν δεν υπάρχει κοινωνικό αντίκρυσμα.

Ρ.Μ.

Οι περισσότεροι άνθρωποι υπολογίζουμε ότι θα ζήσουμε μέχρι, περίπου, 80 χρόνια. Κάποιοι όμως, ιδιαίτερα στην Οκινάουα της Ιαπωνίας και στη Σαρδηνία της Ιταλίας, αφήνουν πίσω τους για τα καλά το ορόσημο του ενός αιώνα ζωής. Η πιο ηλικιωμένη γυναίκα της Ιστορίας, άλλωστε, η Γαλλίδα Ζαν Καλμάν, γιόρτασε τα 122α γενέθλιά της, παρότι είχε γεννηθεί το 1875, όταν το προσδόκιμο ζωής δεν ξεπερνούσε τα 45 χρόνια. Ποιο, όμως, είναι το μέγιστο όριο της ανθρώπινης μακροζωίας; Αυτό το ερώτημα ανέκαθεν απασχολούσε ειδικούς και μη. Παρότι ο υπολογισμός του μέσου προσδόκιμου ζωής είναι εύκολος, το ανώτατο όριο μακροζωίας προσδιορίζεται πολύ δυσκολότερα. Παλιότερες έρευνες υποδείκνυαν ότι η μέγιστη ηλικία που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος είναι τα 140 χρόνια. Πρόσφατη μελέτη μάς χαρίζει άλλη μία δεκαετία ζωής, τοποθετώντας το όριο της μακροζωίας στα 150 χρόνια.

Τον 19ο αιώνα

Η παλαιότερη μέθοδος υπολογισμού του προσδόκιμου του βίου, αλλά και της μέγιστης ηλικίας, βασίζεται στη λεγόμενη «εξίσωση Γκόμπερτζ». Πρόκειται για μία παρατήρηση που έγινε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα, ότι δηλαδή τα ποσοστά θανάτων εξαιτίας ασθένειας αυξάνονται εκθετικά με το πέρασμα του χρόνου. Ετσι ο κίνδυνος θανάτου από καρκίνο, καρδιοπάθεια ή λοίμωξη,διπλασιάζεται με την πάροδο οκτώ ή εννέα ετών. Η ίδια εξίσωση μπορεί να μεταβληθεί κατά τρόπο ώστε να υποδείξει με ποιον τρόπο παράγοντες όπως το φύλο και οι ασθένειες επηρεάζουν τη χρονική διάρκεια της ζωής σε έναν πληθυσμό. Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα στον υπολογισμό των ασφαλίστρων υγείας. Ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που οι ασφαλιστικές εταιρείες δείχνουν τέτοιο ενδιαφέρον για το αν καπνίζετε, αν είστε παντρεμένος και γενικότερα για οτιδήποτε τους επιτρέπει να υπολογίσουν σε ποια ηλικία θα αποχαιρετήσετε τα εγκόσμια.

Μία άλλη μέθοδος που, επίσης, υπολογίζει το ανώτατο όριο της ανθρώπινης μακροζωίας είναι η μελέτη της φθοράς των διαφορετικών οργάνων που προκαλεί η γήρανση. Σε αυτήν την περίπτωση συνυπολογίζεται η ταχύτητα εξέλιξης αυτής της φθοράς. Καλό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης είναι αφενός η παρακολούθηση της λειτουργίας των οφθαλμών, όσο και της ποσότητας οξυγόνου που καταναλώνουμε όταν ασκούμαστε. Αμφότερα αποκαλύπτουν το γενικό πρότυπο της φθοράς που επιφέρει η γήρανση. Οι περισσότεροι ειδικοί εκτιμούν πως κανένα όργανο δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί περισσότερο από 120 χρόνια.

Είναι, όμως, αυτή όλη η αλήθεια; Οι ίδιες μελέτες αποδεικνύουν, επιπλέον, ότι μεταξύ των ατόμων καταγράφονται αξιοσημείωτες διαφορές, ιδιαίτερα στη διαδικασία της γήρανσης. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της νεφρικής λειτουργίας. Σε κάποιους ανθρώπους οι νεφροί, με το πέρασμα του χρόνου, φθίνουν και υπολειτουργούν, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα, σε άλλους λειτουργούν τέλεια παρά το βαθύ γήρας.
Επιστήμονες από τις ΗΠΑ, τη Σιγκαπούρη και τη Ρωσία θέλησαν να μάθουν τον μέγιστο αριθμό ετών που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος, επιλέγοντας μια τελείως διαφορετική προσέγγιση. Σύμφωνα με υπολογιστικό μοντέλο που δημιούργησαν μπορούμε να ζήσουμε μέχρι τα 150 χρόνια.

Είναι προφανές ότι ο κίνδυνος θανάτου είναι αντιστρόφως ανάλογος της ικανότητας ταχείας και πλήρους ανάρρωσης από κάποια ασθένεια. Αυτή η παράμετρος είναι το μέτρο της ικανότητας διατήρησης της ομοιόστασης –της ισορροπίας της φυσιολογίας του οργανισμού– δηλαδή, αυτού που ονομάζεται «ανθεκτικότητα». Στην πραγματικότητα, η γήρανση μπορεί να οριστεί ως η απώλεια της ικανότητας διατήρησης της ομοιόστασης. Είναι γνωστό σε όλους ότι όσο νεότερης ηλικίας είναι ένας άνθρωπος, τόσο ταχύτερα μπορεί να αναρρώσει πλήρως εάν αρρωστήσει.

Προκειμένου να καταλήξουν σε σαφή συμπεράσματα, οι ερευνητές έλαβαν δείγματα αίματος από 70.000 εθελοντές με ηλικία μέχρι τα 85 χρόνια. Τα επίπεδα των λευκών αιμοσφαιρίων αποκαλύπτουν το επίπεδο φλεγμονής στον οργανισμό του. Ταυτόχρονα, ο όγκος των ερυθρών αιμοσφαιρίων «μαρτυρεί» τον κίνδυνο καρδιοπάθειας, εγκεφαλικού επεισοδίου ή έκπτωσης των γνωσιακών ικανοτήτων, όπως π.χ. είναι η απώλεια της μνήμης. Οι ερευνητές απλοποίησαν όλα αυτά τα δεδομένα σε μία μοναδική παράμετρο, τον δείκτη δυναμικής κατάστασης οργανισμών (DOSI).

Γήρανση και νοσήματα

Οι μεταβολές στην τιμή του συγκεκριμένου δείκτη μεταξύ των συμμετεχόντων στην έρευνα προέβλεψαν με ακρίβεια ποιοι θα εμφάνιζαν νοσήματα που συνδέονται με τη γήρανση και πότε θα απολέσουν την «ανθεκτικότητά τους». Η ανάλυση των στοιχείων έδειξε ότι η «ανθεκτικότητα» εξαλείφεται ολοκληρωτικά στα 150 χρόνια, ασχέτως της γενετικής προδιάθεσης ή της κατάστασης υγείας του ανθρώπου. Αυτό, εκτιμούν οι επιστήμονες, είναι το ανώτατο όριο της μακροζωίας μας. Ωστόσο αυτές οι μέθοδοι έχουν περιορισμούς, καθώς λαμβάνουν ως δεδομένο ότι η ιατρική επιστήμη δεν εξελίσσεται και ότι δεν εφευρίσκονται νέες θεραπείες για τις πιο συνηθισμένες νόσους. Πρόκειται για σοβαρό σφάλμα, αφού η επιστήμη προοδεύει κατά τη διάρκεια της ζωής μας και κάποιοι ωφελούνται από αυτό. Ενα μωρό που θα γεννηθεί σήμερα μπορεί να ελπίζει ότι οι ιατρικές εξελίξεις των επόμενων 85 ετών θα αυξήσουν τη μακροζωία του. Αντιθέτως, ο σημερινός 85χρονος περιορίζεται από τις ιατρικές εξελίξεις που έχουν ήδη συντελεστεί. Οι υπολογισμοί των επιστημόνων, λοιπόν, μπορεί να είναι ακριβείς όσον αφορά τους ηλικιωμένους ανθρώπους, αλλά σίγουρα η αξιοπιστία τους μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με την ηλικία.

Αν θέλετε να ζήσετε περισσότερο από τη Ζαν Καλμάν και να φτάσετε το ανώτατο όριο της ανθρώπινης μακροζωίας, τα 150, πρέπει να έχετε τρία πράγματα: καλά γονίδια, εξαιρετική διατροφή και καθημερινή άσκηση, που συνδυαστικά προσθέτουν 15 χρόνια στο προσδόκιμο ζωής, και τελικά μεγάλη τύχη ώστε η επιστημονική γνώση για τους μηχανισμούς της γήρανσης να «εκφραστεί» σε νέες θεραπείες και φάρμακα που θα σας κρατήσουν υγιή.

Η αύξηση του προσδόκιμου ζωής, κατά 15% έως 20%, είναι κάτι πολύ δύσκολο, επειδή δεν γνωρίζουμε αρκετά για τη βιολογία της γήρανσης. Ομως θα γίνει. Μέσα σε μισή ώρα το μέσο προσδόκιμο ζωής αυξάνεται κατά 6 λεπτά. Με αυτόν τον ρυθμό, πάντως, ο μέσος άνθρωπος δεν θα μπορέσει να κλείσει τα 150 πριν από την πάροδο τριακοσίων ετών.

πηγη ΚΑΘΗΝΕΡΙΝΗ