Οι δηλώσεις των ανώνυμων στελχών του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών περιλαμβάνονται συγκεκριμένα σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε το χθες μεσημέρι, στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Die Welt, με τον τίτλο «η εκλογή που θα μπορούσε να φέρει τον όλεθρο στην Ευρώπη».

Στο άρθρο αυτό αναλύονται οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, ενόψει της προεδρικής εκλογής και τίθεται το ερώτημα αν τελικά θα συνεχίσει η κυβέρνηση υπό τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά ή αν θα γίνουν πρόωρες εκλογές που μπορεί να σημάνουν και αλλαγή στάσης της χώρας μας έναντι των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει στο πλαίσιο του προγράμματος στήριξης, το οποίο αξιολογείται από την τρόικα.

«Μια νέα κυβέρνηση θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά την κατάσταση, ειδικά αν ερχόταν στην εξουσία μια συμμαχία της αριστεράς» επισημαίνουν κυβερνητικοί κύκλοι στο Βερολίνο.

Το άρθρο αναφέρεται στις εξαγγελίες που έχει κάνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την αύξηση των μισθών και την ανάκληση των ιδιωτικοποιήσεων και υπενθυμίζοντας τη δήλωση του κ.Τσίπρα από το Ηράκλειο της Κρήτης ότι «η Ελλάδα θα χτυπάει το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν», υπογραμμίζεται ότι αυτό αποτελεί μια ψευαίσθηση που θα έθετε σε κίνδυνο όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά το σύνολο της Ευρώπης.

Αφού επισημαίνεται ότι η Ελλάδα μπορεί να επαναφέρει στην ευρωζώνη την αστάθεια μέσω του κινδύνου μετάδοσης των επιπτώσεων της κρίσης χρέους, παρατίθενται οι δηλώσεις στελεχών του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, που είναι ξεκάθαρες ως προς τις προθέσεις του Βερολίνου.

«Εάν ο Τσίπρας έρθει στην εξουσία και εφαρμόσει όσα υπόσχεται η Ελλάδα δεν θα λάβει άλλα χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ενωση» προειδοποιούν.

Η γερμανική εφημερίδα απηύθυνε επίσης στις ίδιες ανώνυμες πηγές του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών το ερώτημα αν υπάρχει «Σχέδιο Β» του Βερολίνου για μια τέτοια εξέλιξη. «Δεν χρειαζόμαστε νέα σχέδια, έχουμε ήδη τα παλιά σχέδια, που μιλούν για απομόνωση του ελληνικού οικονομικού συστήματος», ξεκαθάρισαν οι συνεργάτες του κ.Σόιμπλε, εννοώντας το σενάριο του Grexit, δηλαδή της εξόδου από το ευρώ.

Πηγή: Εθνος

Ανεξαρτήτως του αν θα πάμε σε εθνικές εκλογές ή όχι, του ποιος θα τις κερδίσει και θα σχηματίσει κυβέρνηση, ακόμη και του αν θα σχηματιστεί κυβέρνηση ή αν θα χρειαστεί να πάμε σε επαναληπτικές εκλογές, υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες που καθορίζουν την οικονομική μας πραγματικότητα. 

Οι παράγοντες αυτοί είναι οι εξής:
Μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου είμαστε καλυμμένοι από το παλιό μνημόνιο. Από το τέλος Φεβρουαρίου και μετά υποτίθεται ότι θα υπαχθούμε στην Πιστωτική Γραμμή με Ενισχυμένες Προϋποθέσεις (ECCL), η οποία θα μας εξασφαλίσει μια χρηματοδότηση 22 δισ. ευρώ για τα επόμενα δύο χρόνια, δηλαδή το 2015 και το 2016.

Η υπαγωγή μας σε αυτή τη γραμμή εγκρίθηκε από τους Ευρωπαίους. Ωστόσο, για να ενεργοποιηθεί πρέπει να υπογραφεί μια νέα συμφωνία (μνημόνιο), η οποία θα περιγράφει τις υποχρεώσεις της ελληνικής κυβέρνησης όσο βρίσκεται στο πλαίσιο της πιστωτικής γραμμής. Οι υποχρεώσεις αυτές είναι τα γνωστά μέτρα που δεν υπέγραψε η κυβέρνηση Σαμαρά και αφορούν το Ασφαλιστικό, την ίδρυση ανεξάρτητης φορολογικής αρχής, τα δημοσιονομικά, τα εργατικά και πολλά άλλα.
Καμία χρηματοδότηση από οποιονδήποτε οργανισμό δεν θα εκταμιευτεί αν πρώτα δεν υπογραφεί το μνημόνιο που συνοδεύει την ECCL. Αρα, αν δεν υπογραφεί μια συμφωνία η οποία θα στηρίζεται στις αξιολογήσεις της τρόικας και στις διαπραγματεύσεις που θα κάνει η Ελλάδα με την Ευρώπη, δεν θα εκταμιευτεί καμία δόση προς τη χώρα μας. Η συμφωνία που θα υπογραφεί μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης (όποια και αν είναι αυτή στο τέλος Φεβρουαρίου) και Ευρώπης θα περιλαμβάνει και χρηματοδοτήσεις από το ΔΝΤ.

Κι άλλη παράταση

Αν δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση για να υπογράψει τη συμφωνία στο τέλος Φεβρουαρίου, ή αν η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι έτοιμη να υπογράψει, τότε θα δοθεί ακόμη μία παράταση στο παλιό μνημόνιο – εφόσον βέβαια τη ζητήσουμε. Για τις χρηματοδοτήσεις σ’ αυτό το διάστημα θα ισχύουν οι όροι και οι προϋποθέσεις του παλιού μνημονίου, δηλαδή πρέπει να εφαρμοστούν τα μέτρα που δεν έχουμε πάρει μέχρι σήμερα. Μέχρι τον Μάρτιο η Ελλάδα διαθέτει τα χρήματα για να καλύψει όλες τις υποχρεώσεις της έναντι των ξένων. Τον Μάρτιο όμως λήγουν ομόλογα αξίας 6 δισ. ευρώ, τα οποία δεν θα έχουμε να πληρώσουμε αν δεν έχουμε μπει στην ECCL. Μετά τον Μάρτιο αρχίζουν οι πληρωμές των δόσεων των δανείων μας που ανέρχονται συνολικά σε 22 δισ. ευρώ, πολλές από τις οποίες πρέπει να πληρωθούν μέχρι το καλοκαίρι. Ούτε αυτά τα λεφτά υπάρχουν. Αν δεν πληρώσουμε τα ομόλογα που λήγουν θα έχουμε πιστωτικό γεγονός, δηλαδή πτώχευση της χώρας.

Η εσωτερική χρηματοδότηση, δηλαδή η χρηματοδότηση με υποχρεωτικές τοποθετήσεις ελληνικών τραπεζών σε έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου ώστε να καλυφθούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες αν δεν έχουμε υπαχθεί στην ECCL, είναι σχεδόν μηδενική. Περιορίζεται σε 3,5 δισ. ευρώ, τα οποία όμως έχουν ήδη διατεθεί. Συνεπώς, δυνατότητα εσωτερικής χρηματοδότησης για να καλυφθούν οι ανάγκες μας δεν υπάρχει.

Λεφτά υπάρχουν μέχρι τον Μάρτιο

Οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση κι αν υπάρχει τον Φεβρουάριο χωρίς συμφωνία παλιού μνημονίου, η χώρα θα πτωχεύσει διότι δεν θα μπορεί να πληρώσει τα χρέη της

Στοπ σε αναλήψεις

Η φορολόγηση των καταθέσεων για να καλυφθούν αυτές οι ανάγκες είναι θεωρητικά μια λύση, αλλά στην πράξη τα χρήματα των καταθέσεων δεν υπάρχουν σε μετρητά στο τραπεζικό σύστημα. Συνεπώς, μια φορολόγηση της τάξεως του 10%, ας πούμε, θα έφερνε 17 δισ. στο Δημόσιο. Ομως δεν υπάρχουν τα 170 δισ. καταθέσεις σε μετρητά, διότι έχουν δοθεί ως δάνεια, έχουν γίνει σπίτια, επιχειρήσεις, κατανάλωση.

Οι τράπεζες δεν έχουν τη δυνατότητα να δώσουν στο Δημόσιο ούτε ως φόρο επί των καταθέσεων 17 δισ., ενδεχομένως δεν έχουν να δώσουν τίποτα χωρίς να αναγκαστούν να απαγορεύσουν τις αναλήψεις και τις συναλλαγές. Δεν διαθέτουν δηλαδή τη ρευστότητα να χρηματοδοτήσουν το κράτος, όσο ανάγκη κι αν έχει το τελευταίο τους ανοιξιάτικους και τους πρώτους καλοκαιρινούς μήνες. Συνεπώς, ακόμα και η φορολόγηση των καταθέσεων δεν θα κάλυπτε τις πραγματικές ανάγκες του κράτους και θα διέλυε αυτομάτως το τραπεζικό σύστημα, με αποτέλεσμα την άμεση κατάρρευση όλης της οικονομίας.
Αλλη εναλλακτική μέθοδος χρηματοδότησης δεν έχει ακόμη ακουστεί από κανέναν στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Με λίγα λόγια, αν οποιαδήποτε κυβέρνηση δεν υπογράψει κάποιου είδους συμφωνία με την Ευρωπαϊ­κή Ενωση, δεν θα υπάρχει καμία γραμμή χρηματοδότησης από το εξωτερικό.

Τι έχει η κυβέρνηση μπροστά της

Ας δούμε λοιπόν τι έχουν μπροστά τους οι ελληνικές κυβερνήσεις υπό το πρίσμα των όσων μέχρι σήμερα λένε και εξαγγέλλουν:
■ Μια κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου -ή και άλλων κομμάτων- που μπορεί να προκύψει μετά τις εκλογές θα βρει μπροστά της όσα άφησε πίσω της πριν από την προκήρυξη των προεδρικών εκλογών, αλλά αυξημένα χρέη τουλάχιστον κατά 1 δισ. λόγω του κόστους των εκλογών. Τα μέτρα που θα χρειαστεί να υπογράψει αυτή η κυβέρνηση θα είναι σκληρότερα απ’ αυτά που δεν υπέγραψε τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο.
■ Μια κυβέρνηση Τσίπρα αυτοδύναμη ή με τη συμμετοχή άλλων πολιτικών δυνάμεων θα ξεκινήσει νέα διαπραγμάτευση του μνημονίου για να μπει στην πιστωτική γραμμή. Σύμφωνα με τις τελευταίες δηλώσεις Τσίπρα, ο ίδιος δεσμεύεται ότι θα κρατήσει τη χώρα στο ευρώ, ότι δεν θα κάνει μονομερείς ενέργειες για τη μείωση του χρέους (εκτός αν τον αναγκάσουν) και ότι θα πληρώσει τα χρέη προς το ΔΝΤ, αλλά θα διαπραγματευτεί με την Ευρώπη για τα χρέη προς την Ε.Ε. Λέει όμως παράλληλα ότι δεν θα σεβαστεί τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει οι προηγούμενες κυβερνήσεις έναντι των πιστωτών. Μέσα σε αυτές τις δεσμεύσεις είναι η υποχρέωσή μας περί επίτευξης πλεονασμάτων κάθε χρόνο. Ο Γιώργος Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ έχει εξηγήσει επανειλημμένως ότι η κυβέρνησή τους δεν θα έχει έλλειμμα, αλλά δεν θα έχει ούτε πλεόνασμα. Δεν δέχεται λοιπόν τη δέσμευση για πλεονάσματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει επίσης ότι δεν θα προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις, ότι δεν θα ανοίξει τις αγορές και τα επαγγέλματα (διότι αυτά είναι αναποτελεσματικά), ότι θα αυξήσει τις κατώτερες συντάξεις και τους κατώτερους μισθούς, ότι θα επαναπροσλάβει τους απολυμένους από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και ότι θα κάνει αυξήσεις στο Δημόσιο. Ολα αυτά επιβαρύνουν τον Προϋπολογισμό, εξαφανίζουν το πλεόνασμα και ενδεχομένως οδηγούν σε νέο έλλειμμα. Σε αυτό το πλαίσιο, πάντως, θα κινηθεί η διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ με την Ευρωπαϊκή Ενωση, με την ελπίδα ότι οι όροι του θα γίνουν αποδεκτοί από τους πιστωτές. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει αν δεν τους δεχτούν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι, αν δεν τους δεχτούν, υπάρχουν λύσεις εναλλακτικής χρηματοδότησης της οικονομίας (όπως η πώληση εντόκων στις τράπεζες και η φορολόγηση των καταθέσεων), που όμως δεν υπάρχουν. Θεωρεί επίσης πως θα έχει χρόνο για να κάνει αυτή τη διαπραγμάτευση τον οποίο όμως δεν θα έχει, αφού από τον Μάρτιο αρχίζουν οι πληρωμές υποχρεώσεων προς το εξωτερικό ύψους 22 δισ. ευρώ για το 2015. Οι παράγοντες λοιπόν που καθορίζουν την οικονομική μας πραγματικότητα για τους επόμενους έξι μήνες με έναν χρόνο είναι τόσο ασφυκτικοί που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο χειρισμού, ούτε στον Αντώνη Σαμαρά, ούτε στον Αλέξη Τσίπρα, ούτε σε κανέναν άλλον.  Οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση υπάρχει τον Φεβρουάριο θα πρέπει να διαπραγματευτεί από εξαιρετικά δυσμενή θέση με τους Ευρωπαίους μια συμφωνία που θα μας εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση της ECCL. Χωρίς αυτή ή χωρίς παράταση του παλιού μνημονίου, η χώρα θα πτωχεύσει διότι δεν θα μπορεί να πληρώσει τα χρέη της.

Πρώτο Θέμα

Το πανίσχυρο επικοινωνιακό πλέγμα που ορίζει τι και πώς λέγεται στον δημόσιο λόγο μάς έχει συνηθίσει σε μια καταρχάς καταδίκη του κρατισμού και της πελατειακού πολιτικαντισμού που κυριαρχούσε στο παρελθόν. Απάντηση σε αυτά τα ολέθρια φαινόμενα του παρελθόντος δίνει το μέλλον που δεν φοβάται να τα καταργήσει, που δεν φοβάται να τα αντικαταστήσει με εθελοντικές δομές, μη κυβερνητικές οργανώσεις, χορηγούς και επιχειρηματικότητα.

Ας ορίσουμε όμως το ενδιαφέρον μας στο ζήτημα των βιβλιοθηκών. Τι έγινε αυτά τα τελευταία 5 «μνημονιακά» χρόνια στις βιβλιοθήκες; Πόσο πυκνές είναι οι αλλαγές που επήλθαν σε έναν βραδύκαυστο θεσμό της πολιτικής πολιτισμού και της παιδείας; Βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής είναι η διάλυση των πολιτιστικών θεσμών του βιβλίου, με κυρίαρχο το κλείσιμο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Δεν ήταν λίγες επίσης και οι βιβλιοθήκες που έκλεισαν, όπως οι 28 παιδικές βιβλιοθήκες του Κέντρου Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου (από το 2010) και οι εκατοντάδες σχολικές βιβλιοθήκες. Χωρίς ουσιαστικό προϋπολογισμό παραμένουν οι δεκάδες δημόσιες βιβλιοθήκες της χώρας, που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπόρεσαν να αγοράσουν βιβλία για τις συλλογές τους αυτά τα χρόνια. Παρόμοια είναι η κατάσταση και στις δημοτικές βιβλιοθήκες – με περιπτωσιακές εξαιρέσεις βέβαια. Ερευνητικές βιβλιοθήκες έκλεισαν ή συγχωνεύτηκαν με άλλες στο πλαίσιο κατάργησης ή συγχώνευσης των ερευνητικών ιδρυμάτων της χώρας, νοσοκομειακές έκλεισαν ή στραγγαλίστηκαν απόλυτα οικονομικά και από την ατμομηχανή των βιβλιοθηκών της χώρας, τις ακαδημαϊκές/πανεπιστημιακές, απολύθηκε για δεύτερη φορά προσωπικό που ουδόλως βέβαια περίσσευε (υπάρχουν πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες με έναν υπάλληλο…).

Σε όλες τις βιβλιοθήκες δεν έγιναν προσλήψεις, αντίθετα υπήρξαν απολύσεις και βέβαια αποχωρήσεις/συνταξιοδοτήσεις. Φέρεται να καμαρώνει η Εθνική Βιβλιοθήκη που με ενδιάμεσο το πανίσχυρο Ίδρυμα Νιάρχου και παρόν το μισό υπουργικό συμβούλιο πέτυχε προ μηνών την έγκριση πρόσληψης λίγων υπαλλήλων! Οι σχολές βιβλιοθηκονομίας συνεχίζουν να παράγουν εκατοντάδες άνεργους «επιστήμονες της πληροφόρησης», την ίδια στιγμή που η πρακτική χρησιμοποίησης ανειδίκευτων αποσπασμένων εκπαιδευτικών σε ρόλο βιβλιοθηκονόμου αποτελεί πάγια πελατειακή απόφαση του Υπουργείου Παιδείας. Η παραίτηση από οποιαδήποτε κυβερνητική ευθύνη σχετικά με τις βιβλιοθήκες, ήρθε αρκετά νωρίς με τον πιο επίσημο τρόπο και από τα επίσημα χείλη της… ανεκδιήγητης υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου, όταν το 2012 με επιστολή της στις δημόσιες βιβλιοθήκες της χώρας προειδοποίησε πως λεφτά δεν υπάρχουν και όσοι θέλουν να σωθούν να προσφύγουν σε δωρεές και χορηγίες, τύπου Ιδρύματος Νιάρχου… Η παραίτηση από οποιαδήποτε κυβερνητική ευθύνη σχετικά με τις βιβλιοθήκες ήταν χαρακτηριστικό της πολιτικής και της κυβέρνησης Σαμαρά, η οποία απλά συνέχισε την αδιαφορία και το καταστροφικό έργο των προηγούμενων

Ιδιαίτερο φαινόμενο της περιόδου αυτής ήταν η εμφάνιση ενός καινούριου παίκτη στο χώρο του πολιτισμού, που ήρθε να καλύψει το κενό της κρατικής πολιτικής: του Ιδρύματος Νιάρχου. Συγκροτώντας ένα δίκτυο με δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες σε όλη τη χώρα και διαθέτοντας ελάχιστα χρήματα προκάλεσε μια επικοινωνιακή καταιγίδα που ήρθε με κάθε έντυπο και ηλεκτρονικό τρόπο να υπηρετήσει την ανάγκη «καλών ειδήσεων» εν μέσω Κρίσης και επιπλέον να μας πει πως το σκονισμένο και μουχλιασμένο κρατικοδίαιτο παρελθόν τελείωσε. Τώρα οι βιβλιοθήκες γίνονται περίπου παιδικές χαρές, αποκτούν medialab με χορηγία της Google, φιλοξενούν μαθήματα ζούμπας και λειτουργούν με εθελοντές. Ο απόστολος αυτής της… καινοτομίας γίνεται αγαπημένο πρόσωπο των συνεντεύξεων σε κάθε καθεστωτικό μέσο επικοινωνίας…. ως και στο “Κόκκινο” ακόμη, το ραδιοσταθμό του ΣΥΡΙΖΑ (στην εκπομπή του Στέλιου Ελληνιάδη). Το παραμύθι βέβαια τελειώνει αυτές τις μέρες, η χορηγία μάλλον στέγνωσε, αφού ολοκλήρωσε τον πολιτικό της ρόλο.

Η πιο εμφατική εξέλιξη τα τελευταία χρόνια στο χώρο των βιβλιοθηκών έχει να κάνει με το «κοιμισμένο μεγαθήριο», την Εθνική Βιβλιοθήκη. Ανακοινώθηκε η κατασκευή ενός εντυπωσιακού κτιρίου στο Φάληρο που θα συστεγάζει την Εθνική Βιβλιοθήκη με την… Εθνική Λυρική Σκηνή. Το κτίριο κατασκευάζεται με χορηγία του Ιδρύματος Νιάρχου, ενώ το υπέρογκο ποσό συντήρησής του σύντομα θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο. Το Ίδρυμα Νιάρχου ανέλαβε και τη μετακόμιση του υλικού και πίεσε την κυβέρνηση Σαμαρά για λίγες προσλήψεις προσωπικού. Ζητήματα όπως ποια μελέτη καθόρισε τη θέση του νέου κτιρίου, αν θα χωρέσει το υλικό εκεί, αν θα υπάρξει και δημόσια/δανειστική βιβλιοθήκη μέσα στην Εθνική Βιβλιοθήκη, ποιος θα είναι ο ρόλος του Ιδρύματος τα επόμενα χρόνια είναι ίσως δευτερεύοντα σε αυτή τη συνοπτική ανασκόπηση.

Αν θέλαμε να περιγράψουμε με δυο κουβέντες τι έγινε αυτά τα χρόνια στο χώρο των βιβλιοθηκών θα  μπορούσαμε να πούμε πως έγινε πολύ θόρυβος για ένα κακό τίποτα. Θα διαπιστώσουμε ολέθριες αποφάσεις για τις βιβλιοθήκες, που κρύφτηκαν σε καλοσχεδιασμένες επικοινωνιακές καμπάνιες. Ενώ οι βιβλιοθήκες κλείνουν και μαραζώνουν, ιστοσελίδες και τύπος διαφημίζουν εταιρικές δωρεές και εθελοντικές πρωτοβουλίες για «δημιουργία βιβλιοθηκών» σε όλη τη χώρα. Ο εθελοντισμός έχει βέβαια κοντά ποδάρια, όμως ο πολιτικός του ρόλος εξυπηρετείται μια χαρά. Υπάρχει ένας μικρός αριθμός ανθρώπων που τόλμησε αυτά τα χρόνια να αντιτάξει έναν αντίλογο σε όλα αυτά. Αποσπασματικό ίσως, αντίλογο βέβαια, άλλοτε εύστοχο και άλλοτε αιχμηρό. Αυτό που φάνηκε είναι πως χρειάζεται μια συντονισμένη αφήγηση, μια συλλογική επεξεργασία που δεν θα απαντά μονάχα, αλλά θα παράγει και ιδέες και επικοινωνία και έργο στο χώρο των βιβλιοθηκών. Για να κερδηθεί μια σταθερή σχέση και απρόσκοπτα να λειτουργήσει ο θεσμός των βιβλιοθηκών.

Είναι εύκολο, αν και βλακώδες, να πούμε πως δεν χρειάζονται βιβλιοθήκες σε μια κοινωνία και οικονομία που διαλύεται. Για όλους εμάς όμως, τους ανθρώπους των βιβλιοθηκών, είναι γνωστό πως οι βιβλιοθήκες τώρα παρά ποτέ είναι απαραίτητες στην κοινωνία, τον λαό και την οικονομία της χώρας. Γιατί παράγουν γνωσιακό κεφάλαιο, γιατί παρέχουν δωρεάν πρόσβαση στην πληροφορία, γιατί λειτουργούν σαν θερμοκήπια ιδεών και αισθητικών αντιλήψεων, γιατί υποστηρίζουν την κοινωνική συνοχή, γιατί εκ της σύστασής τους αντιτάσσονται στην ξενοφοβία, το ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό, γιατί στρατεύονται στην παραγωγή πολιτισμού και την καλλιέργεια της παιδείας.

ο βιβλιοθηκάριος : http://vivliothekarios.blogspot.gr/

Σύμφωνα με αξιωματούχους της ευρωζώνης που μίλησαν στο Reuters, οι τρεις επιλογές είναι οι ακόλουθες:

– Στην πρώτη επιλογή, τα εναπομείναντα κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα επιστραφούν στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και η Ελλάδα θα αιτηθεί την συμμετοχή της στην ενισχυμένη γραμμή πίστωσης του ESM με ενισχυμένες προϋποθέσεις (ECCL).

Αυτό θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να ισχυριστεί ότι δεν βρίσκεται σε πρόγραμμα, και στους υπουργούς της ευρωζώνης να αυξήσουν το μέγεθος της πιστωτικής γραμμής άνω των 11 δισ. ευρώ ενώ παράλληλα θα θέσουν ξεκάθαρους κανόνες για τη διάθεση των κεφαλαίων ακόμα και αν δεν γίνει χρήση τους.

Για να λάβει όμως την δυνατότητα ECCL η Ελλάδα θα πρέπει να υπογράψει ένα νέο «Μνημόνιο κατανόησης» (MOU). Θέμα ιδιαίτερα ευαίσθητο πολιτικά στην Ελλάδα καθώς το προηγούμενα μνημόνια περιείχαν σκληρά μέτρα λιτότητας που είχαν θέσει οι δανειστές και είχαν εκληφθεί από την κοινή γνώμη ως μέσο παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας.

Μία συμφωνία σε αυτό το πλαίσιο θα απαιτούσε τουλάχιστον πέντε εβδομάδες για να ολοκληρωθεί ενώ οι όροι της θα προέβλεπαν ακύρωση της δυνατότητας της πιστωτικής γραμμής σε περίπτωση που η Ελλάδα δεν πετύχαινε τους στόχους. Τότε η Αθήνα θα έπρεπε να αιτηθεί για ένα νέο πλήρες Μνημόνιο.

– Η δεύτερη επιλογή θα απαιτήσει λιγότερο χρόνο, περίπου τρεις εβδομάδες. Με βάση αυτό το σενάριο, η διαθεσιμότητα των 11 δισ. ευρώ του ΤΧΣ (EFSF) θα επεκταθεί πέραν του 2014 και η σχετική σύμβαση θα τροποποιηθεί ώστε η Ελλάδα να μπορέσει να χρησιμοποιήσει τα κεφάλαια αυτά για την αποπληρωμή χρέους.

Τα κεφάλαια θα αποτελέσουν ένα μαξιλάρι για την Ελλάδα αλλά με ανώτατη οροφή τα 11 δισ. ευρώ. Το EFSF θα μπορεί να επαναγοράσει τα ομόλογά του έναντι μετρητών εάν η Αθήνα επιτύχει τις συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα υπάρξει η ανάγκη υπογραφής ενός νέου μνημονίου.

– Η τρίτη επιλογή είναι η επέκταση του υπάρχοντος Μνημονίου από 6 έως 15 μήνες και θα χρειαστεί διάστημα 2-3 εβδομάδων για να λάβει επίσημη έγκριση.

Αυτό θα δώσει περισσότερο χρόνο στην Ελλάδα ώστε να επιτύχει τα υπάρχοντα προαπαιτούμενα και να λάβει τα 1,8 δις ευρώ της τελευταίας δόσης η οποία υπάρχει κίνδυνος να χαθεί εάν δεν ολοκληρωθεί η τρέχουσα αξιολόγηση έως τα τέλη του έτους.

Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης θα μπορούν τότε να συμφωνήσουν σε αλλαγή του σκοπού χρήσης των 11 περίπου δις ευρώ του ΤΧΣ αφού πρώτα επιστρέψουν στο EFSF στα τέλη του έτους στη βάσει την χρονικής επέκτασης του μνημονίου κατά ένα έτος.

Η επιστροφή των κεφαλαίων στο EFSF θα μείωνε το χρέος της Ελλάδας. Ο ρόλος και ο βαθμός εμπλοκής του ΔΝΤ θα έπρεπε να αποφασιστεί αλλά ταυτόχρονα θα ήταν εφικτό το πρόγραμμα να μην ονομαστεί μνημόνιο αλλά «επιστολή προθέσεων».

Αυτή όμως η επιλογή θα είχε το στίγμα ότι η Ελλάδα συνεχίζει να βρίσκεται σε Μνημόνιο.

[Widget_Twitter id=”1″]