βίντεο

https://youtu.be/pd8P12BXebo

«Είναι σκληρό να βλέπεις την πανδημία να καλπάζει και την ίδια στιγμή τους Αμερικανούς να αρνούνται να εμβολιαστούν στο όνομα της ελευθερίας», λέει ο Άλεξάντερ Στόκτον, παραγωγός της ομάδας του τηλεοπτικού ρεπορτάζ «Γνώμης» των New York Times στο νέο βίντεο που δημιούργησε με τίτλο «Πεθαίνοντας στο όνομα της ελευθερίας επιλογής για εμβολιασμό» («Dying in the Name of Vaccine Freedom»).

Dying in the Name of Vaccine Freedom | NYT Opinion

Στο βίντεο, ο Στόκτον ερευνά δύο από τους κύριους λόγους για τους οποίους ο αριθμός των κρουσμάτων της νόσου Covid-19 αυξάνεται και πάλι ραγδαία στις ΗΠΑ: δισταγμός και άρνηση για το εμβόλιο. «Μιλάτε για ένα αναπόδεικτο και μη δοκιμασμένο εμβόλιο που στην πραγματικότητα δεν προστατεύει τους ανθρώπους, καθώς και εμβολιασμένοι αρρωσταίνουν», παρακολουθούμε να ισχυρίζεται ένας αντιεμβολιαστής.

Προσπαθώντας να κατανοήσει την αιτία άρνησης του εμβολίου, ο παραγωγός ταξίδεψε στην πόλη Mountain Home του Αρκάνσας, στην περιοχή The Ozarks, όπου η μόλυνση είναι ανεξέλεγκτη και τα ποσοστά εμβολιασμού είναι τραγικά μικρά.

«Επισκέφτηκα μια από τις περιοχές με τα χειρότερα ποσοστά εμβολιασμού που επίσης έχει τα χειρότερα ρεκόρ κρουσμάτων στη χώρα. Ήθελα να μάθω γιατί οι κάτοικοι της περιοχής δεν εμβολιάζονται», εξηγεί ο Στόκτον. Καταλαβαίνει ότι ο χαμηλός αριθμός εμβολιασμένων οφείλεται σε μια σειρά συναισθημάτων και πεποιθήσεων, συμπεριλαμβανομένων του φόβου, του σκεπτικισμού και μιας «φιλελεύθερης επένδυσης» της απείθειας.

«Δεν θέλω να με εξαναγκάσουν να βάλω δηλητήριο στο σώμα μου», λέει μια γυναίκα σε συγκέντρωση αντιεμβολιαστών. «Κουράστηκα να προσπαθείτε όλοι να μας ελέγξετε», προσθέτει ένας άνδρας. «Ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχουμε είναι τα θεόσταλτα φυσικά αντισώματα», συμπληρώνει μια δεύτερη γυναίκα.

Αυτή η αμφιβολία επεκτείνεται ακόμα και στο προσωπικό ενός νοσοκομείου της περιοχής, όπου το 50% περίπου των ιατρών και νοσηλευτών είναι ανεμβολίαστο – αν και η μονάδα εντατικής θεραπείας είναι γεμάτη με ανεμβολίαστους ασθενείς που παλεύουν για τη ζωή τους.

Η κάμερα βρίσκεται μέσα στο περιφερειακό ιατρικό κέντρο του Mountain Home, Μπάξτερ και ακολουθεί γιατρούς και νοσηλευτές που επισκέπτονται τους ασθενείς στα δωμάτια όπου νοσηλεύονται. Ο Κρίστοφερ Γκριν είναι 53 ετών και δίνει τη μάχη για τη ζωή του. Όπως το 90% των ασθενών του υπερφορτωμένου νοσοκομείου, έτσι κι εκείνος δεν έχει εμβολιαστεί. Ο Στόκτον τον ρωτά στο βίντεο γιατί δεν εμβολιάστηκε. Κι εκείνος απαντά: «Είμαι πολύ φιλελεύθερος και δεν μου αρέσει να μου λένε τι να κάνω. Πιστεύετε ότι θα πρέπει οι άνθρωποι να εμβολιαστούν;».

Ο Κρίστοφερ αντιπροσωπεύει μια γνήσια πρόκληση. Πρέπει οι αμερικανικές αξίες για ατομική επιλογή να έχουν προτεραιότητα έναντι της δημόσιας υγείας; Σε ένα μέρος όπως το Mountain Home, το αποτέλεσμα είναι μόλις 36% εμβολιασμένοι με τους ανθρώπους να πεθαίνουν. Αναμφίβολα, οι περισσότεροι εδώ ανησυχούν για την πανδημία. Δεν μου φάνηκε σαν συνέδριο της QAnon. Οπωσδήποτε υπάρχει παραπληροφόρηση αλλά η μεγάλη δύναμη πίσω από αυτό τον δισταγμό, είναι ακριβώς αυτή η θεμελιώδης ιδέα της προσωπικής ελευθερίας.

Το Mountain Home – όπως και το σύνολο των ΗΠΑ – βρίσκεται στο μέσο μιας διαμάχης μεταξύ της ιδιωτικής ελευθερίας και της δημόσιας υγείας. Κανένας από το ανεμβολίαστο προσωπικό του νοσοκομείο, δεν θέλησε να μιλήσει στην κάμερα.

Τον Απρίλιο, ο κυβερνήτης της πολιτείας υπέγραψε νόμο όπου απαγορεύει την υποχρεωτική χρήση μάσκας και τα πιστοποιητικά εμβολιασμού. Αλλά όπως πιστεύει ο Στόκτον, «αν η κυβέρνηση δεν κάνει το καθήκον της για την προστασία των Αμερικανών, με γνώμονα το γενικό καλό, αυτή η μάχη θα είναι μάλλον μια μάχη χωρίς τέλος».

«Αυτή είναι η ιδέα για την ελευθερία στην Αμερική σήμερα. Υπήρξε πάντοτε περίπλοκη. Αλλά οι πολιτικοί ηγέτες θα πρέπει να θυμούνται ότι αυτή η χώρα βασίστηκε επίσης πάνω στην ιδέα ότι η κυβέρνηση οφείλει να μας προστατεύει», καταλήγει ο Στόκτον.

athensvoice.gr/

Newsroom ΔΟΛ

Διπλή δοκιμασία

Για την Ουάσιγκτον, το Κομπάνι αποτελεί κρίσιμη δοκιμασία της στρατηγικής του προέδρου Ομπάμα να συνδυάσει την αμερικανική αεροπορική ισχύ με εγχώριες χερσαίες δυνάμεις. Για το «Ισλαμικό Κράτος», εδώ δοκιμάζεται η εικόνα του ακατανίκητου, που έχει καλλιεργήσει, όπως και η δυνατότητά του να στρατολογεί τζιχαντιστές. Μεγαλύτερη συμβολική σημασία έχει, ωστόσο, το Κομπάνι για την κατακερματισμένη κουρδική διασπορά, η οποία βρήκε την ευκαιρία να ενωθεί, με την ελπίδα ότι θα αποκτήσει πατρίδα στις γεμάτες αγροκτήματα και φιστικιές εκτάσεις που θεωρητικά εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της συριακής επικράτειας.

Πρακτικά, η πόλη έχει ερημωθεί, εξαιρουμένων μόνο των μαχητών, με τους Κούρδους να ελέγχουν το ένα άκρο της, υπό την αεροπορική προστασία των Αμερικανών, και τους τζιχαντιστές το άλλο. Ο ηγέτης του «Ισλαμικού Κράτους», Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, λέγεται ότι έστειλε τον «υπουργό Πολέμου» του χαλιφάτου στο Κομπάνι, την πόλη που έχει στοιχίσει τη ζωή περισσότερων τζιχαντιστών από οποιοδήποτε άλλο μέτωπο του πολέμου.

Πριν από την επίθεση του «Ισλαμικού Κράτους» η πόλη είχε 60.000 κατοίκους. Ο πληθυσμός της διογκώθηκε σε 400.000 λόγω της εισροής προσφύγων από άλλα σημεία της Συρίας, που μαστίζονταν από τον εμφύλιο πόλεμο. Σήμερα, το Κομπάνι λειτουργεί ως μοχλός για την άνοδο ενός νέου κουρδικού εθνικισμού, που υπερβαίνει τις παραδοσιακές διαιρέσεις. Είναι τόσο πιεστικές οι ανάγκες του πολέμου, ώστε να μάχονται σε κοινό μέτωπο τρεις πολύ διαφορετικές φατρίες – οι Κούρδοι πολιτοφύλακες της Συρίας, οι αντάρτες του ΡΚΚ που έρχονται από την Τουρκία και οι Πεσμεργκά, οι ένοπλες δυνάμεις των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ.

Η μάχη για το Κομπάνι περιπλέκεται από τον ρόλο της γειτονικής Τουρκίας. Η Αγκυρα αντιμετωπίζει ορισμένες από τις φατρίες που υπερασπίζονται τη συριακή πόλη ως τρομοκράτες, θεωρώντας ότι τελικός στόχος τους είναι η αποσταθεροποίηση του τουρκικού κράτους και η δημιουργία κουρδικού. Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, η Τουρκία θα προτιμούσε να αρκεστεί σε ρόλο παρατηρητή, ευελπιστώντας πως οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, τζιχαντιστές και Κούρδοι, θα εκμηδενιστούν αμοιβαία. Επιπλέον, η Τουρκία πιέζει για πιο ενεργό ρόλο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Για τις ΗΠΑ, η μάχη για το Κομπάνι υπογραμμίζει μια άλλη πραγματικότητα: Οι Κούρδοι είναι αξιόπιστοι φίλοι των Αμερικανών. Σ’ ένα μικρό χωριό, μόλις πίσω από τα τουρκικά σύνορα, ο Αχμετ Μίσο, εξόριστος από το Κομπάνι, μας λέει:

«Οι αδελφοί μας οι Αραβες δεν βοηθούν, ενώ οι Αμερικανοί αποφάσισαν να μας στηρίξουν στη μάχη για το Κομπάνι γιατί νοιάζονται». Εκείνη την ώρα, ακούγονται εκρήξεις από τη γειτονική πόλη. Ενα βρέφος, ο γιος του Αχμετ, ξυπνάει μέσα στην κούνια του. Το όνομά του: Μπαράκ Ομπάμα Αχμετ.

Καθημερινή