Η εμπνευσμένη ιστορία της Ολλανδής συγγραφέως Κόρι τεν Μπουμ ( Απρίλιος 1892– Απρίλιος 1983) που έσωσε 800 εβραίους από το Ολοκαύτωμα

Σήμερα το παλιό της σπίτι, εκεί που έκρυβε τους εβραίους είναι πλέον μουσείο.

 Από το 1940 έως το 1944, η Κόρι τεν Μπουμ και η οικογένειά της βοήθησαν να κρυφτούν στο σπίτι τους στην Ολλανδία πολλοί εβραίοι και έτσι να αποφύγουν να οδηγηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάποια στιγμή συνελήφθη και η ίδια και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Ραβενσμπουκ στη Γερμανία. ( Στον σύνδεσμο που παραθέτουμε, μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία άλλων κρατουμένων στο συγκεκριμένο στρατόπεδο).

Οι ωρολογοποιοί – αυτό ήταν το επάγγελμα της οικογένειας – είχαν ένα μυστικό. Στο σπίτι τους πάνω από το οικογενειακό κατάστημα στο Barteljorisstraat στην ολλανδική πόλη του Χάρλεμ, είχαν χτίσει ένα ασφαλές δωμάτιο. Εκεί, η Κόρι τεν Μπουμ, η αδερφή της και ο πατέρας τους θα έσωζαν τη ζωή 800 περίπου Εβραίων που έφυγαν από τους Ναζί.

Η οικογένεια Μπουμ εντάχθηκε στην ολλανδική αντίσταση αφού η Γερμανία εισέβαλε στις Κάτω Χώρες, το 1940. Καθοδηγούμενοι όλοι από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, οργάνωσαν με προσοχή τον τρόπο προστασίας εβραίων προσφύγων, κάτι που διήρκεσε τέσσεραχρόνια.  Αλλά το 1944, ένας πληροφοριοδότης έστελνε τους Ναζί κατευθείαν στην πόρτα τους.

Η Κόρι τεν Μπουμ επέζησε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης – μόλις – μετά το θάνατο του πατέρα και της αδελφής της. Μετά το τέλος του πολέμου δημιούργησε μια κλινική αποκατάστασης για τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος, κήρυξε τη δύναμη της συγχώρεσης και έγραψε βιβλία για την εμπειρία της.

Η συνέχεια του άρθρου εδώ 

Η βιογραφία της Μάργκοτ Φριντλέντερ

Η Μάργκοτ Φριντλέντερ κατέγραψε όλες τις μνήμες της σε ένα βιβλίο με τίτλο «Προσπάθησε να φτιάξεις τη ζωή σου» (Versuche, dein Leben zu machen). Αυτό είναι το μήνυμα της μητέρας της, που της είχε δώσει πριν από 74 χρόνια. Τότε ήταν 21 ετών. Εκείνη την εποχή η οικογένειά της σχεδίαζε να φύγει από το Βερολίνο, όμως η Γκεστάπο τους πρόλαβε. Συνέλαβε τον αδερφό της και η μητέρα της παραδόθηκε στην αστυνομία για να βρίσκεται μαζί του. Από τότε δεν τους ξαναείδε. H ίδια κατάφερε να διαφύγει και μάλιστα αναγκάστηκε να αλλάξει την εμφάνισή της, να βάψει τα μαλλιά της κόκκινα και να κάνει επέμβαση στη μύτη της.

Μετά από 15 μήνες από κρυψώνα σε κρυψώνα οι εβραίοι «κυνηγοί κεφαλών», οι οποίοι τότε εντόπιζαν άλλους Εβραίους για λογαριασμό των Ναζί, την έπιασαν. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τερέζιενσταντ (Τερεζίν της Τσεχίας). «Ήτα κάτι ενδιάμεσο. Ούτε ζωή ούτε θάνατος», λέει χαρακτηριστικά για την εμπειρία της κατά τη διάρκεια της κράτησής της. Μετά το τέλος του πολέμου έφυγε με τον σύζυγό της Άντολφ Φριντλέντερ, τον οποίο παντρεύτηκε στο Τερεζίν, για τις ΗΠΑ. Εκεί εργάστηκε σε ένα μαγαζί με ρούχα και ως ταξιδιωτική πράκτορας. Ο άντρας της έμεινε στο πλευρό της για 50 ολόκληρα χρόνια και πέθανε το 1997.

Το μήνυμα της επιστροφής

Με την πρόσκληση της τοπικής κυβέρνησης του Βερολίνου και συνοδευόμενη κινηματογραφικά από έναν σκηνοθέτη, το 2003 επέστρεψε για πρώτη φορά πίσω στην πατρίδα της. Αποφάσισε τότε να μετακομίσει μόνιμα στη Γερμανία. Το φιλικό περιβάλλον της στην Αμερική διατήρησε ωστόσο επιφυλακτική στάση απέναντι στην απόφαση της. Κάποιοι της έλεγαν συχνά ότι «οι Γερμανοί θα σε βλέπουν απλά σαν μια συμπαθητική μεγάλη κυρία και θα αισθάνονται λιγότερο ένοχοι». Η ξαδέρφη της είπε χαρακτηριστικά στο ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για την Μάργκοτ Φριντλέντερ ότι «δεν θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ να γυρίσω πίσω σ᾽αυτά τα γουρούνια».

H Μάργκοτ Φριντλέντερ όμως, σύμφωνα με την deutsche welle, δεν μετάνιωσε για την επιστροφή της. Βλέπει διαφορετικά τα πράγματα. Στη χώρα που διαπράχθηκαν τόσα εγκλήματα υπήρχαν και «καλοί» Γερμανοί που τη βοήθησαν. Στις ομιλίες της εξηγεί στους μαθητές γιατί επέστρεψε, λέγοντας τα εξής: «(Επέστρεψα) για να μιλήσω μαζί σας και να σας απλώσω το χέρι. Γιατί θα ήθελα να είστε οι αυτόπτες μάρτυρες της εποχής που δεν θα μπορούμε πια να είμαστε εμείς».

  Tο διαβάσαμε εδώ