Τα ξεχασμένα έργα του θρυλικού Νεοϋορκέζου ποιητή Εντ Σάξμπεργκερ γοητεύουν μια εκκεντρική ομάδα νέων δημιουργών, αναζωπυρώνοντας το καλλιτεχνικό του πάθος. Η ίντριγκά τους συνυφαίνεται με τη μαγευτική παρουσία της ηθοποιού Γκλόρια.

Φεστιβάλ Βενετίας 2025 Με τους Γουίλεμ Νταφόε & Γκρέτα Λι

Υπάρχουν ορισμένες ταινίες που καταφέρνουν να πιάσουν ακριβώς την αίσθηση μιας εποχής που έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Αυτό συμβαίνει και στη “Φήμη”, του σκηνοθέτη και κριτικού κινηματογράφου Κεντ Τζόουνς, ο οποίος στη μόλις δεύτερη ταινία μυθοπλασίας του, καταπιάνεται με ζητήματα γύρω από το καλλιτεχνικό αποτύπωμα και το ματαιόδοξο της υστεροφημίας.

Ο Εντ Σάξμπεργκερ είναι ένας υπάλληλος ταχυδρομείου που είχε γράψει σε νεαρή ηλικία μια ποιητική συλλογή, που δεν έλαβε κάποια ιδιαίτερη αναγνώριση. Τώρα, μια λέσχη φιλόδοξων ποιητών, ανακαλύπτει το έργο αυτό και, θεωρώντας το αριστούργημα, τον καλεί στις συναντήσεις τους. Σύντομα, ο Εντ βρίσκει ξανά ενδιαφέρον στην ποίηση αλλά και στον έρωτα, όταν η μοναδική γυναίκα της ομάδας, η μυστηριώδης Γκλόρια, του τραβά την προσοχή

ΣΥΝΟΨΗ Όταν ένας υπάλληλος ταχυδρομείου γίνεται το επίκεντρο της προσοχής μιας λέσχης νέων ποιητών χάρη στην ποιητική συλλογή που έγραψε όταν ήταν νέος, καλείται να γράψει ένα νέο ποίημα.

Οι αφηγήσεις του Εντ για ένα μποέμ, νεοϋορκέζικο παρελθόν, το οποίο η λέσχη προσπαθεί διακαώς (και μάταια) να αναστήσει, κατευθύνονται από τη σκηνοθετική προσέγγιση, η οποία προσδίδει στην ταινία μια αίσθηση νοσταλγίας για εποχές που, μπορεί κιόλας, πολλοί να μη τις έχουμε ζήσει.

Η «Φήμη» είναι και μια ταινία για την ποίηση ως τέχνη, βίωμα, τρόπο θέασης των πραγμάτων. Και σε αντίθεση με παρόμοιες κινηματογραφικές περιπτώσεις, όπως ο πρόσφατος Ποιητής (Σιμόν Μέσα Σότο) και το υπέροχο «Paterson» (Τζιμ Τζάρμους), ο Τζόουνς δίνει την ευκαιρία στον ήρωά του να γευτεί την εφήμερη πλήρωση της αποδοχής.

Σε αυτό το σημείο έγκειται η γοητεία του φιλμ, καθώς απεικονίζει μια αργοπορημένη επιτυχία που συνοδεύεται από μια αφοπλιστική συνειδητοποίηση.

Ο Εντ  Σάξμπεργκερ απολαμβάνει, επιτέλους, την πολυπόθητη αναγνώριση, όχι όμως με όρους νεανικότητας. Εκείνα που πρωτίστως τον συνθλίβουν ψυχολογικά είναι αφενός το γεγονός πως βρίσκεται σε μια φάση ζωής όπου δεν έχει με ποιον να μοιραστεί τον «άθλο» του, αφετέρου ότι αυτή η διάκριση δεν έρχεται με τους όρους που είχε φαντασιωθεί στα νιάτα του. Είναι τελείως διαφορετικό να τα καταφέρνεις όταν όλες οι προοπτικές ανοίγονται εμπρός σου και κάτι ολότελα ξένο όταν αντιμετωπίζεσαι ως αρχαίο κειμήλιο που μόλις ξεθάφτηκε από τη σκόνη του χρόνου.

ΗΠΑ, 2026. Διάρκεια: 97’. Διανομή: SPENTZOS FILM.

Με πληροφορίες από το ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ και το ΚΛΙΚ

Από τους σημαντικότερους έλληνες ποιητές. Ο «ποιητής του φωτός και της αγάπης», όπως αποκλήθηκε, εξέφρασε με το έργο του το πανανθρώπινο όραμα της Ειρήνης και της Δικαιοσύνης. Γραμματολογικά εντάσσεται στη γενιά του ‘30.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1911 στις Κροκεές Λακωνίας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο οικογενειακό κτήμα στην Πλούμιτσα. Αφού ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Γύθειο, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1929 για να ξεκινήσει πανεπιστημιακές σπουδές. Οικονομικοί και οικογενειακοί λόγοι όμως τον ανάγκασαν να εργαστεί ως υπάλληλος σε τεχνική εταιρεία και να εγκαταλείψει το όνειρό του για πανεπιστημιακές σπουδές. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με την ποιητική συλλογή «Κάτω από σκιές και φώτα», η οποία απέσπασε αμέσως την προσοχή της κριτικής.

Τη δεκαετία του ‘30 ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός με 6 ποιητικές συλλογές, από τις οποία ξεχωρίζουν «Η Επιστολή του Κύκνου» (1937) και «Το Ταξίδι του Αρχάγγελου» (1938), με τις οποίες πραγματοποιεί μία στροφή στην ποίησή του και απομακρύνεται από το κλίμα του «καρυωτακισμού», όπως διαπιστώνει η κριτική. Την ίδια χρονιά παρουσιάζει και το πρώτο του πεζό, με τίτλο «Το γυμνό παιδί».

Το 1935 παντρεύτηκε με τη φοιτήτρια φιλολογίας Καλλιόπη Αποστολίδη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, την Ευγενία και τον Κώστα, τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη. Παράλληλα, έκανε διάφορες περιστασιακές χειρωνακτικές δουλειές για να συντηρήσει την οικογένειά του. Το 1940 τιμήθηκε για πρώτη φορά με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του «Το μεσουράνημα της φωτιάς».

Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο πολέμησε στην πρώτη γραμμή ως απλός στρατιώτης και αργότερα πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση υπό τη σημαία του ΕΑΜ. Το 1945 απολύθηκε για πολιτικούς λόγους από το Υπουργείο Εργασίας, όπου είχε προσληφθεί το 1938, λόγω της στράτευσής του στην Αριστερά και συγκεκριμένα στο ΚΚΕ.

Το 1948 γνωρίστηκε με τον Άγγελο Σικελιανό και συνδέθηκε μαζί του με στενή φιλία. Την ίδια περίοδο ανέλαβε την αρχισυνταξία του λογοτεχνικού περιοδικού της Αριστεράς «Ελεύθερα Γράμματα», αλλά θα απολυθεί και διαγραφεί από το ΚΚΕ, εξαιτίας του λυρικού δράματος «Δυο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου» (1949).

Παράλληλα με το λογοτεχνικό του έργο εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες «Αλλαγή», «Ανεξάρτητος Τύπος», «Προοδευτικός Φιλελεύθερος», «Καθημερινά Νέα», «Μάχη», «Ώρα» και στα περιοδικά «Επιστήμη και Ζωή» και «Ελληνικά Χρονικά».

Το 1955 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Πειραιά (1955-1959) και ανέπτυξε αξιοσημείωτη πολιτιστική δράση, με την ίδρυση του Πειραϊκού Θεάτρου του Δημήτρη Ροντήρη, του Ιστορικού Αρχείου, της Φιλαρμονικής Πειραιώς, και της Δημοτικής Πινακοθήκης.

Το 1956 δημοσίευσε τον συγκεντρωτικό τόμο «Τα ποιήματα 1929-1951», για τον οποία τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Το 1958, ύστερα από μία επίσκεψή του στη Σοβιετική Ένωση, δημοσίευσε σειρά άρθρων στην «Επιθεώρηση Τέχνης», για τα οποία κατηγορήθηκε (μαζί με τους Γιάννη Ρίτσο και Μάρκο Αυγέρη) για παράβαση του εμφυλιοπολεμικού νόμου 509/47, αλλά απαλλάχθηκε με βούλευμα. Οι εντυπώσεις του από το ταξίδι του στη Σοβιετική Ένωση περιέχονται στο βιβλίο του «Ο ένας από τους δύο κόσμους». Τα επόμενα χρόνια συνάντησε μεγάλες δυσκολίες οικονομικής επιβίωσης. Ανάμεσα σ’ άλλα, εργάστηκε ως ιματιοφύλακας στο Εθνικό Θέατρο, με παρέμβαση του υφυπουργού Παιδείας Λουκή Ακρίτα.

Μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών (1967), ο Βρεττάκος αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία απ’ όπου ταξίδεψε ανά την Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ευρώπη συμμετείχε σε ραδιοφωνικές εκπομπές και σε φεστιβάλ ποίησης, τιμήθηκε από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και επεξεργάστηκε το αυτοβιογραφικό κείμενο «Οδύνη» που εκδόθηκε το 1969 στη Νέα Υόρκη.

Επέστρεψε στην Αθήνα κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης και το 1982 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (το τρίτο της ποιητικής του διαδρομής) για την ποιητική σύνθεση «Λειτουργία Κάτω από την Ακρόπολη». Στις 26 Φεβρουαρίου 1986 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Δηλωτικό της αξίας του έργου του είναι ότι είχε προταθεί τέσσερις φορές για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Λίγο προτού πεθάνει αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο ποιητής με το ρυτιδιασμένο πρόσωπο, το γελαστό βλέμμα και τη μεγάλη καρδιά έφυγε χαρούμενος, ατενίζοντας τον αγαπημένο του Ταΰγετο, στις 4 Αυγούστου 1991, από το οικογενειακό κτήμα στην Πλούμιτσα Λακωνίας.

https://www.sansimera.gr/biographies/2390

Στις 20 Νοεμβρίου η Sublolita και ο Latenighter μαζί με αγαπημένους ανθρώπους της πόλης συναντιούνται στα δωμάτια του metamatic:taf σε μια ακόμη διαδρομή παράλληλη και εφαπτόμενη. Δε γινόταν να μην κουβεντιάσουμε μαζί τους λίγο πριν μας παρουσιάσουν στο ShoegazingCity project εδώ στο metamatic:taf.

Πώς προέκυψε η ιδέα για αυτή τη στήλη-ημερολόγιο;

Η βασική ιδέα ξεκίνησε από το blog της Αγγελικής (sublolita.tumblr.com), αλλά και από το λογαριασμό της στο instagram, όπου είχε συνθέσει μια ολόκληρη σειρά από φωτογραφίες με πόδια, πατώματα, που έλεγαν κάθε φορά μια ιστορία. Ζήλεψα αμέσως (το κάνω συχνά)! Της είπα τότε: «Το ξέρεις ότι κάνεις shoegazing;» Τότε, μας ήρθε στο μυαλό κατευθείαν η shoegaze μουσική. Αρχίζοντας να μπαίνω κι εγώ όλο και περισσότερο στο τριπάκι, αποφασίσαμε, λίγο καιρό μετά, να «συναντηθούμε». Με απανωτά brainstorming, καταλήξαμε σε αυτό που βλέπετε εδώ και έναν χρόνο στην popaganda.

Αρχιτεκτονική και ποίηση… πού τέμνονται τελικά;

Τέμνονται στην κοινή αναζήτηση του χώρου και του σύγχρονου ατόμου όπως εκείνο εντάσσεται στο (αστικό) περιβάλλον του ― απλώς, με διαφορετικά μέσα. Και τα δύο παρατηρούν, αναλύουν, σχεδιάζουν, καταγράφουν, αναβιώνουν ή και θάβουν για πάντα. Τώρα, αν όλα αυτά γίνονται στην αρχιτεκτονική με το Autocad και στην ποίηση με το Word, λίγη σημασία έχει. Εξάλλου, γι’ αυτό κάναμε αυτήν τη στήλη, για να δείξουμε ότι δεν έχει και πολλή σημασία.

Ποια είναι η αγαπημένη σας προσωπική διαδρομή στην πόλη;

Όποια «βόλτα» αναδεικνύει την Αθήνα που δεν βλέπουμε στη διαδρομή, ας πούμε, σπίτι-δουλειά-σπίτι, σ’ αυτό που λέμε «καθημερινότητα» (μισητή λέξη). Αγαπημένη μας προσωπική διαδρομή είναι όλο το «ταξίδι» του ηλεκτρικού από την Κηφισιά στον Πειραιά, όπου βλέπεις όλο το φάσμα της Αθήνας και δεν το προσέχεις πολύ, γιατί είσαι μέσα σ’ ένα μέσο μεταφοράς, που έχει ένα τέρμα, αλλά κάτι γίνεται στο μεταξύ. Οι βόλτες μας θέλουν να αναδεικνύουν τα κομμάτια της πόλης που γίνονται χαλί να τα πατήσουμε, αλλά απαξιώνουμε να τους ρίξουμε μια ματιά. Είναι παράξενη πόλη η Αθήνα. Έχουμε προσδοκίες από μια πόλη που δεν έχουμε διάθεση να ψηλαφίσουμε. Κρίμα δεν είναι;

Πόσο εύκολο/δύσκολο είναι να περιηγείται κανείς στην Αθήνα με τα πόδια;

Είναι ευκολότερο απ’ ό,τι νομίζουμε. Μπορούμε, φυσικά, να γκρινιάζουμε μονίμως για τ’ ότι δεν είναι πόλη φιλική στον περιπατητή. Αλλά δεν γίνεται την ίδια ώρα να παίρνουμε παντού το αυτοκίνητό μας και (σχεδόν) καθόλου τα μέσα μεταφοράς. Πρέπει ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε, πώς το θέλουμε και γιατί το θέλουμε. Η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα περπατιέται. Πρέπει να περπατηθεί. Η απάντηση σ’ ένα ενδεχόμενο «γιατί;» είναι πάλι απλή: γιατί λέει μια ιστορία που είναι ωραίο να την ακούσεις.

Ποιο είναι το πιο περίεργο που έχει συμβεί σε αυτές τις κοινές σας shoegazing διαδρομές;

Ο Δημήτρης ανακάλυψε ότι έχει ακροφοβία! Στη βόλτα που κάναμε παρέα με τον Dozen Draft, βρεθήκαμε σε μια εσωτερική ταράτσα. Αποφασίσαμε να βγάλουμε φωτογραφία στην άκρη της, καθισμένοι σ’ ένα πεζούλι, με τα πόδια στο κενό των 10 μέτρων. Όταν κάθισε ο Δημήτρης, μου λέει: «Αγγελική, δεν την παλεύω, ιδρώνω και ζαλίζομαι». Έβγαλα τη φωτογραφία γρήγορα και μετά τον βοήθησα, πιάνοντάς τον από την πλάτη, να γυρίσει και να πατήσει ξανά στα πόδια του. Έκτοτε, ονομάσαμε το «θέμα» του αυτό acrophobia nervosa.

[Widget_Twitter id=”1″]