Μήνυμα καταδίκης των ενεργειών της Χαμάς, στοχοποιώντας παράλληλα και τoν ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, λέγοντας ότι οι επιθέσεις στο Ισραήλ και η εισβολή στην Ουκρανία έχουν κοινά κίνητρα, έστειλε ο Τζο Μπάιντεν σε διάγγελμά του προς τους Αμερικανούς το βράδυ της Πέμπτης (20/10).

Το παλαιστινιακό ισλαμιστικό κίνημα Χαμάς και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν έχουν το «κοινό» πως θέλουν να «αφανίσουν» δημοκρατίες, δήλωσε ο Τζο Μπάιντεν σε διάγγελμά του προς τους Αμερικανούς, αναγγέλλοντας πως θα ζητήσει σήμερα το Κογκρέσο να εγκρίνει «κατεπειγόντως» τη χρηματοδότηση βοήθειας των ΗΠΑ στο Ισραήλ και στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ θα εξασφαλίσουν εγγυήσεις για την ασφάλειά τους «για γενιές» βοηθώντας τις δυο εμπόλεμες χώρες, επέμεινε ο αμερικανός πρόεδρος στο σπάνιο διάγγελμα από τον Λευκό Οίκο.

«Η Χαμάς και ο Πούτιν αντιπροσωπεύουν διαφορετικές απειλές, αλλά έχουν κοινό τούτο: θέλουν και οι δύο να αφανίσουν εντελώς μια γειτονική δημοκρατία», είπε ο ογδοντάρης Δημοκρατικός κάπου 20 ώρες μετά την επιστροφή του από το Τελ Αβίβ, όπου διαβεβαίωσε τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου πως η Ουάσιγκτον στέκει στο πλευρό της χώρας του.

Για αυτό θα ζητήσει, ήδη από σήμερα, το Κογκρέσο να εγκρίνει «με κατεπείγουσα διαδικασία» χρηματοδότηση γα τη χορήγηση οικονομικής βοήθειας στο Ισραήλ και στην Ουκρανία, «σημαντικών εταίρων μας», τόνισε.

Με το διάγγελμα αυτό, μόλις το δεύτερο που απηύθυνε στους Αμερικανούς από το λεγόμενο «Resolute Desk», ο Τζο Μπάιντεν, υποψήφιος για την επανεκλογή του, ήθελε να πείσει τους αντιπάλους του στην αμερικανική δεξιά και τους ψηφοφόρους, που μοιάζουν να έχουν κουραστεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ότι είναι ανάγκη να εγκριθεί πελώριο πακέτο βοήθειας στην ισραηλινή και στην ουκρανική κυβέρνηση.

Συνδέοντας την υπεράσπιση του Ισραήλ με αυτή της Ουκρανίας, ελπίζει πως θα μπορέσει να δημιουργήσει τη συναίνεση που λείπει ως τώρα στο Κογκρέσο, για να εξασφαλίσει περαιτέρω στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο.

Πηγή του πρακτορείου ειδήσεων Reuters στην κυβέρνησή του είπε πως το αίτημα προς το Κογκρέσο θα περιλαμβάνει 60 δισ. για την Ουκρανία και 14 δισ. δολάρια για το Ισραήλ.

Ακόμη, θα ζητηθούν 10 δισεκ. δολάρια για ανθρωπιστική βοήθεια, 14 δισ. για την ασφάλεια των συνόρων με το Μεξικό και 7 δισ. για την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, ιδίως για την Ταϊβάν, κατά την ίδια πηγή.

Περίπου το μισό από το ποσό για την Ουκρανία θα διατεθεί για την αντικατάσταση και την πλήρωση αποθεμάτων του αμερικανικού στρατού, πάντα κατά την πηγή του Reuters.

«Η Αμερική είναι φάρος για τον κόσμο»

Το διάγγελμα έδωσε εξάλλου την ευκαιρία στον Δημοκρατικό να προβάλει την αντίθεση με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, που συνεχίζει να είναι βυθισμένο στην εσωκομματική σύγκρουση στην οποία πρωτοστατούν οπαδοί του Ντόναλντ Τραμπ – με τον οποίο μπορεί κάλλιστα να βρεθεί αντιμέτωπος στις προεδρικές εκλογές του 2024.

Οι Δημοκρατικοί ελέγχουν τη Γερουσία, οι Ρεπουμπλικάνοι από την αρχή της χρονιάς τη Βουλή των Αντιπροσώπων, οριακά.

Στο σώμα αυτό η φράξια της σκληρής δεξιάς του GOP όχι μόνο καθαίρεσε τον επικεφαλής του, τον Κέβιν Μακάρθι, στην αρχή του μήνα, αλλά μέχρι τώρα οδηγεί σε αδιέξοδο την προσπάθεια να αναδεχθεί νέος «speaker». Η Βουλή, βυθισμένη σε αυτή την κρίση, αδυνατεί προς το παρόν να υιοθετήσει το παραμικρό μέτρο ή νομοσχέδιο.

Ο αμερικανός πρόεδρος συνομίλησε μερικές ώρες πριν από το διάγγελμα με τον ουκρανό ομόλογό του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, που τον ευχαρίστησε για τη «ζωτική υποστήριξη» των ΗΠΑ.

Μολονότι κάποιοι Ρεπουμπλικάνοι μοιάζουν να αντιτίθενται στη συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ζήτησαν να σταλεί βοήθεια στο Ισραήλ, να ενισχυθούν τα μέτρα ασφαλείας στα νότια σύνορα για να ανασχεθεί η μετανάστευση και αυστηρότερη στάση έναντι της Κίνας.

Ο Τζο Μπάιντεν, η χώρα του οποίου έχει δαπανήσει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να υποστηρίξει τον στρατό της Ουκρανίας, θέλει να ξεπεράσει τους δισταγμούς και την εναντίωση των Ρεπουμπλικάνων και της αμερικανικής κοινής γνώμης όσον αφορά τη σύρραξη, που φαίνεται πως θα έχει διάρκεια.

«Η ιστορία μας έχει διδάξει πως όταν οι τρομοκράτες δεν πληρώνουν το τίμημα» και «όταν οι δικτάτορες δεν πληρώνουν το τίμημα», προκαλούν «κι άλλο χάος και θάνατο και καταστροφή» και «το κόστος και οι απειλές για την Αμερική και τον κόσμο αυξάνονται».

Αν δεν εμποδιστεί ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν, υποστήριξε ο κ. Μπάιντεν, μπορεί να απειλήσει την Πολωνία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, κι αν «επιτεθεί σε σύμμαχο στο NATO θα υπερασπιστούμε κάθε εκατοστό του». Αν οι ΗΠΑ δεν αναλάβουν δράση, επέμεινε, «οι κίνδυνοι συρράξεων και χάους θα μπορούσαν να εξαπλωθούν», επέμεινε.

Ο αμερικανός πρόεδρος ξέρει εξάλλου καλά πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Αν το Κογκρέσο δεν ψηφίσει νέο προϋπολογισμό, οι ΗΠΑ θα βρεθούν στο διαβόητο shutdown, την αναστολή λειτουργίας μέρους των υπηρεσιών του ομοσπονδιακού κράτους και τη δημοσιονομική παράλυση, από τη 17η Νοεμβρίου.

«Η Αμερική είναι φάρος για τον κόσμο», «ακόμη σήμερα», ανέφερε, προειδοποιώντας εναντίον των συνεπειών «μικροπρεπών» πολιτικών αντιπαραθέσεων στον ρόλο της χώρας σε διεθνές επίπεδο.

«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε μικροπρεπείς, μικροκομματικές, οργισμένες πολιτικές να μας εμποδίσουν να εκπληρώσουμε τις ευθύνες μας ως μεγάλο έθνος», είπε. «Αρνούμαι να το επιτρέψω».

«Ο αμερικανικός ηγετικός ρόλος είναι αυτός που κρατάει τον κόσμο στη θέση του» και οι «συμμαχίες μας είναι αυτές που μας κρατούν ασφαλείς», επιχειρηματολόγησε.

ΠΗΓΗ   

#Μπάιντεν

Νέο βιβλίο αποκαλύπτει τα μυστικά της «τσαρίνας χωρίς στέμμα». Εχει παντρευτεί τον Πούτιν η Αλίνα Καμπάεβα;

Céline Nony
Alina
Η κρυφή αγάπη του Πούτιν
Είναι η πιο μυστηριώδης γυναίκα στη Ρωσία. Ένα κρατικό μυστικό.
Το όνομά της είναι Αλίνα Καμπάεβα και είναι 40 ετών. Λατρεμένη στην πατρίδα της, παγκόσμιο αστέρι στη ρυθμική γυμναστική και τον αθλητισμό, έχει πλέον σχεδόν εξαφανιστεί από τη δημοσιότητα για να ζήσει παρασκηνιακά στο Κρεμλίνο, στη σκιά του Βλαντιμίρ Πούτιν, του κυβερνήτη όλης της Ρωσίας.

Εκεί, ένας άγραφος κανόνας, γνωστός σε όλους, απαγορεύει κάθε αναφορά σε αυτή την ερωτική ιστορία.

Η Αλίνα Καμπάεβα συστήθηκε στον Βλαντιμίρ Πούτιν το 2001. Ήταν μια συνάντηση που ενορχήστρωσε η προπονήτριά της Ιρίνα Βίνερ, παντρεμένη με τον ολιγάρχη Αλίσερ Ουσμάνοφ. Όπως και η προστατευόμενή τους, και οι δύο κατάγονται από το Ουζμπεκιστάν.
Εκλεγμένη στην Κρατική Δούμα μετά την αποχώρησή της από τον αθλητισμό και τώρα πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της NMG – μιας ισχυρής εταιρείας εκμετάλλευσης μέσων ενημέρωσης υπέρ της εξουσίας – η Αλίνα Καμπάεβα είναι η τέλεια ενσάρκωση των αξιών της Ρωσίας του Πούτιν: λατρεία της ατομικής επιτυχίας και εξύψωση της κοινωνικής αναρρίχησης, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ανάμειξη επιχειρήσεων, αθλητισμού, χρήματος και πολιτικής…

Μια άνευ προηγουμένου έρευνα για την πιο μυστικοπαθή προσωπικότητα της Ρωσίας.

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος στο Kreport.gr 

Εάν όντως οι ΗΠΑ θέτουν ως προαπαιτούμενο μιας συνάντησης Μπάιντεν-Πούτιν την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από την Ουκρανία και αν αντίστοιχα η Ρωσία ζητά να προηγηθεί η αναγνώριση της προσάρτησης των τεσσάρων κατεχομένων ουκρανικών επαρχιών, τότε εύλογα τίθεται το ερώτημα τι νόημα έχουν τοποθετήσεις που εμφανίζουν και τις δύο  πλευρές να είναι αμετακίνητες στις θέσεις τους.

Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε στη φάση επικοινωνιακής προετοιμασίας για μια συνολική διμερή διαπραγμάτευση ΗΠΑ-Ρωσίας που φαίνεται αναπόφευκτη καθώς καμιά πλευρά δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τους αρχικούς της στόχους.

Αυτό που πρέπει εξαρχής να σημειωθεί ότι παρά την δέσμευση των ΗΠΑ να  υπάρξει συναίνεση του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας σε οποιαδήποτε φόρμουλα διαβούλευσης η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Ουάσιγκτον και Μόσχα είναι προφανές ότι διαπραγματεύονται ένα συνολικό πλαίσιο συνύπαρξης που να κατοχυρώνει τα κεκτημένα δέκα μηνών από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ είδαν να υλοποιείται ένας διαχρονικός τους στόχος, η διάρρηξη της ειδικής σχέσης Γερμανίας-Ρωσίας, αλλά και τη συσπείρωση του συνόλου σχεδόν της Γηραιάς Ηπείρου κάτω από το στέγαστρο του ΝΑΤΟ, με κορυφαία πράξη την προσχώρηση της Σουηδίας και της Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Η Ρωσία με την σειρά της κέρδισε στρατηγικά σημαντικές επαρχίες στην Ουκρανία και έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς της πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες ότι το τίμημα της απόσχισης από την άτυπη ζώνη ρωσικής επικυριαρχίας δεν είναι άλλο από τον οδυνηρό εδαφικό ακρωτηριασμό -μια κατάσταση πραγμάτων που καταγράφηκε πρώτα  στη Μολδαβία και τη Γεωργία και στη συνέχεια, το 2014 και το 2022, στην Ουκρανία.

Αν θεωρήσουμε ότι η Λευκορωσία είναι πλέον ντε φάκτο επαρχία της Ρωσίας όπως και το Καζακστάν, που το 40% του συνολικού του πληθυσμού είναι ρωσόφωνοι, τότε, με εξαίρεση την βαριά εδαφικά ακρωτηριασμένη Ουκρανία, η Ρωσία 31 χρόνια μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ ελέγχει το μεγαλύτερο τμήμα της.

Ετσι το πραγματικό ζητούμενο από την σκληρή διαπραγμάτευση Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου είναι αν η σημερινή κατάσταση πραγμάτων μπορεί να παραταθεί όχι σαν Παγωμένη Σύγκρουση αλλά ως Συνολική Εκεχειρία.

Να θυμίσουμε ότι ο Πόλεμος της Κορέας έληξε τον Ιούλιο του 1953 με μια εκεχειρία που ισχύει μέχρι σήμερα, και ότι οι ΗΠΑ ουδέποτε αναγνώρισαν την προσάρτηση των Βαλτικών Δημοκρατιών στην ΕΣΣΔ το 1939-40.

Ο σκληρός πυρήνας της διαπραγμάτευσης Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου είναι αν τα κέρδη των ΗΠΑ στην Γηραιά Ήπειρο από την ρωσική εισβολή μπορούν να συνυπάρξουν με μια έστω σταδιακή άρση των κυρώσεων που η Δύση έχει επιβάλλει στη Ρωσία.

Ο συμβιβασμός που θα έλθει αργά η γρήγορα, προβάλλει ήδη σαν μια νέα Γιάλτα με πιο δυσμενείς  όρους για τη Μόσχα.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν είναι αν θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση Μπάιντεν –Πούτιν αλλά πότε.

Ένα πόλεμος τελειώνει είτε με μια συντριπτική ήττα της μιας πλευράς είτε με συμβιβασμό όταν οι αντίπαλες πλευρές καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η παράταση της σύγκρουσης κοστίζει πολύ πιο περισσότερο.

Το κακοσχεδιασμένο blitzkrieg του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία απέτυχε προφανώς εξαιτίας της αντίστασης των Ουκρανών στρατιωτών και πολιτών. Τα αντιαρματικά όπλα που προμήθευσαν οι Βρετανοί και οι ΗΠΑ έπαιξαν επίσης σοβαρό ρόλο στις εξελίξεις.

Αλλά φαίνεται ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη TB2 Bayraktar, τουρκικής κατασκευής και σήμερα στα χέρια του ουκρανικού στρατού, ήταν αυτά που λειτούργησαν απροσδόκητα αποτελεσματικά ως πολεμικό όπλο. Απροσδόκητα όχι μόνο λόγω της ισχύος τους στο πεδίο της μάχης, αλλά επειδή… ο πεθερός του εφευρέτη και κατασκευαστή του TB2 – τυχαίνει να είναι σύζυγος της μικρής κόρης του τούρκου προέδρου – είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Ερντογάν, με το ένα πόδι στην Ανατολή και το άλλο τη Δύση, έχει αναδειχθεί βασικός διαμεσολαβητής της εξουσίας του πολέμου. Στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ επεδίωξαν να πείσουν τον πρόεδρο της Τουρκίας να δώσει το ρωσικής κατασκευής σύστημα αεράμυνας S400 – που αγοράστηκε από τον Πούτιν το 2017 – στην Ουκρανία. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία θα λάμβανε αμερικανικούς πυραύλους patriot και θα επέστρεφε στο αμερικανικό πρόγραμμα μαχητικών F-35 από το οποίο είχε αποκλειστεί ως “τιμωρία” για τη συμφωνία S400.

Μετά από χρόνια τριβής μεταξύ του Ερντογάν και των συμμάχων του στο ΝΑΤΟ για τα πάντα, από τους στρατιωτικούς δεσμούς της Τουρκίας με τη Ρωσία, την προσφυγική κρίση και τη Συρία, η Ουάσιγκτον χρειάζεται πλέον να επανενώσει την οικογένεια του ΝΑΤΟ ενάντια στη Ρωσία.

Μέχρι στιγμής, ο Ερντογάν έχει αντισταθμίσει τα στρατηγικά του στοιχήματα. Η Άγκυρα δεν έχει συμμετάσχει στις οικονομικές κυρώσεις υπό την ηγεσία της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών σε βάρος του Πούτιν και ο τουρκικός εναέριος χώρος παραμένει ανοιχτός στη ρωσική κυκλοφορία. Ταυτόχρονα, ωστόσο, ο Ερντογάν επικαλέστηκε τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 που επιτρέπει στην Τουρκία να κλείσει τον Βόσπορο και τα Στενά των Δαρδανελίων στα ρωσικά θωρηκτά «σε καιρό πολέμου», κάτι που αμβλύνει τις ανησυχίες του ΝΑΤΟ για το πού βρίσκεται η πραγματική προσήλωση της Τουρκίας. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου χαρακτήρισε τη σύγκρουση ως «πόλεμο» – σε αντίθεση με τη ρωσική αφήγηση – και ο ίδιος ο Ερντογάν χαρακτήρισε τη ρωσική εισβολή «απαράδεκτη».

Ωστόσο, καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης ο Ερντογάν μιλούσε τακτικά στον Πούτιν, στον μαχόμενο πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι και στον Λευκορώσο Πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο, επίσης. Ο εκπρόσωπος του Ερντογάν, Ιμπραήμ Καλίν, μίλησε για ένα «δίκτυο εμπιστοσύνης» με τη Ρωσία που «πρέπει να παραμείνει οπωσδήποτε ανοιχτό για να πετύχει η διπλωματία».

Παρά το κλείσιμο των Στενών, ο Καλίν επεσήμανε ότι η Τουρκία παραμένει ο μόνος αξιόπιστος ομόλογος της Μόσχας για να συνομιλήσει με τη Δύση, επειδή ο Πούτιν είχε «κάψει τις γέφυρες του» με όλους τους άλλους πιθανούς συνομιλητές. Και έχει δίκιο. Με τη Δύση να στέκεται σταθερά πίσω από τον Ζελένσκι και τον Σι Τζινπίνγκ της Κίνας να προσφέρει προσεκτική διπλωματική υποστήριξη στον Πούτιν, δεν μένει κανένας άλλος εκτός από τον Ερντογάν να ενεργήσει ως σοβαρός ενδιάμεσος. Ως αποτέλεσμα, το θέρετρο της Αττάλειας στη νότια Τουρκία ήταν ο τόπος για τις βασικές συνομιλίες μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ, του Ουκρανού ομολόγου του Ντμίτρο Κουλέμπα και του Τούρκου Τσαβούσογλου. Την Τρίτη ξεκίνησε νέος γύρος διαπραγματεύσεων μεταξύ αντιπροσωπειών της Ρωσίας και της Ουκρανίας επί τουρκικού εδάφους και συγκεκριμένα στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο ρόλος του μεσάζοντα είναι κρίσιμος για την πολιτική επιβίωση του Ταγίπ Ερντογάν. Οι Ρώσοι τουρίστες αποτελούν βασικό πυλώνα της τουριστικής βιομηχανίας της Τουρκίας, η οποία πριν από την Covid αντιπροσώπευε το 13 τοις εκατό του ΑΕΠ της χώρας.

Μεγάλο μέρος των νέων κατασκευών στη Μόσχα κατά τα χρόνια της πετρελαϊκής άνθησης που συνέπεσαν με το μεγαλύτερο μέρος της διακυβέρνησης του Πούτιν έχει κατασκευαστεί από Τούρκους εργολάβους.

Ο Ερντογάν ενθάρρυνε έντονα την κατασκευή δύο εξαιρετικά ακριβών ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου κάτω από τη Μαύρη Θάλασσα που παρέχουν το 30 τοις εκατό της ενέργειας της Τουρκίας.

Ο ρωσικός οργανισμός πυρηνικής ενέργειας Rosatom έχει συνάψει σύμβαση για την κατασκευή τεσσάρων αντιδραστήρων στο Akkuyu, ο πρώτος από τους οποίους πρόκειται να τεθεί σε λειτουργία τον επόμενο χρόνο.

Υπάρχει ακόμη και ένα ημι-αντίγραφο του καθεδρικού ναού του Αγίου Βασιλείου της Κόκκινης Πλατείας σε ένα θέρετρο στην Αττάλεια.

Σε αντίθεση με τον Πούτιν, ο Ερντογάν πρέπει να αντιμετωπίσει πραγματικές και ίσως αμφισβητούμενες εκλογές το επόμενο έτος. Για να τις κερδίσει πρέπει να βελτιώσει τα οικονομικά της χώρας. Η κατά 40 τοις εκατό πτώση της αξίας του ρωσικού ρουβλίου μετά τις καταστροφικές κυρώσεις θα πλήξει σκληρά την Τουρκία, σε όλους τους τουριστικούς τομείς, την κατάρρευση της ρωσικής κατασκευαστικής βιομηχανίας και την ικανότητά της να αγοράζει γεωργικά προϊόντα. Τα εισοδήματα και οι αποταμιεύσεις των απλών Τούρκων έχουν ήδη φαγωθεί από τον πληθωρισμό 38 τοις εκατό φέτος. Αυτό θα γίνει χειρότερο εάν και όταν οι παγκόσμιες τιμές της ενέργειας αυξηθούν. Ο Ερντογάν απλά δεν έχει την πολυτέλεια, με την κυριολεκτική έννοια, να κάνει εχθρό τον Πούτιν.

Ιδιοσυγκρασιακά και ιδεολογικά, επίσης, ο Ερντογάν και ο Πούτιν μοιάζουν πολύ και θα έπρεπε να είναι οι καλύτεροι φίλοι. Και οι δύο διατήρησαν την εξουσία για δύο δεκαετίες φιμώντας τον Τύπο, πατώντας, τσακίζοντας ολιγάρχες επιχειρηματίες που τους αντιτίθενται, φυλακίζοντας χιλιάδες πολιτικούς αντιπάλους και χρησιμοποιώντας μέσα ενημέρωσης για να οικοδομήσουν μια λατρεία της προσωπικότητας τους. Και οι δύο έχουν βαθιά κόμπλεξ για τις χαμένες αυτοκρατορίες των εθνών τους, και αμφότεροι χρησιμοποιούν την αυτοκρατορική ιστορία ως δικαιολογία.

Παρά τους στρατηγικούς ανέμους – τους αναφέρουμε πιο κάτω – που ωθούν τους δύο αυταρχικούς της ανατολικής πτέρυγας της Ευρώπης μαζί, ο Ερντογάν σήμερα αμφιταλαντεύεται και δεν έχει τοποθετηθεί με πλήρη σαφήνεια είναι επειδή ο Πούτιν δεν τον έχει κάνει πραγματικό σύμμαχο. Η πρώτη μεγάλη αναταραχή ήταν η προσάρτηση της Κριμαίας από τον Πούτιν το 2014, η οποία έχει έναν αρκετά μεγάλο πληθυσμό Τατάρων της Κριμαίας για τον οποίο ο Ερντογάν είχε ιδιοκτησιακό εθνο-εθνικιστικό ενδιαφέρον. Ο Ερντογάν καταδίκασε απερίφραστα την «εισβολή» και επέκρινε τον Πούτιν για καταπάτηση των δικαιωμάτων των Τατάρων. Στη συνέχεια ήρθε η Συρία, όπου το Κρεμλίνο έστειλε μια στρατηγικής σημασίας μοίρα πολεμικών αεροσκαφών το 2015. Ο Πούτιν ήθελε να βοηθήσει τις δυνάμεις του Μπασάρ αλ Άσαντ να αντιμετωπίσουν τις υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ κουρδικές δυνάμεις – αιώνιους εχθρούς του τουρκικού κράτους. Στη συνέχεια, όμως, τα ρωσικά αεροπλάνα βομβάρδισαν τις συριακές Τουρκμενικές δυνάμεις που συμμάχησαν με την Άγκυρα και τον Φεβρουάριο του 2020 χτύπησαν συνοδεία Τούρκων στρατιωτών κοντά στο χωριό Μπαλιούν στο νότιο Ιντλίμπ. Ένα χρόνο αργότερα ρωσικά αεροπλάνα βομβάρδισαν περιοχές υπό τον έλεγχο των συμμαχικών από την Τουρκία φατριών του Εθνικού Στρατού γύρω από Αφρίν, λίγο πριν από μια ψυχρή σύνοδο κορυφής μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν στο Σότσι της Ρωσίας.

Ενώ η Μόσχα και η Άγκυρα αντάλλαξαν κατηγορίες για τα δικαιώματα των Τατάρων και τους βομβαρδισμούς της Συρίας, Τούρκοι επιχειρηματίες δημιούργησαν δεσμούς με την Ουκρανία. Ενας 42χρονος πτυχιούχος μηχανικός του MIT, ο Selcuk Bayraktar –ο οποίος τυχαίνει να είναι παντρεμένος με τη μικρότερη κόρη του Ερντογάν– πούλησε δεκάδες από μη επανδρωμένα αεροσκάφη TB2 της εταιρείας του στην κυβέρνηση του Κιέβου. Τα drones που κινούνται με έλικα είναι σχετικά φθηνά (στο 1 εκατομμύριο δολάρια και είναι 40 φορές φθηνότερα από ένα American Reaper), μένουν στον αέρα για 24 ώρες και πετούν χαμηλά και αργά με 70 κόμβους – ένα επιχειρησιακό πλεονέκτημα.

Ο Ερντογάν χρειάζεται τη Δύση όπως ακριβώς χρειάζεται τη Ρωσία. Για δεκαετίες προσπαθεί να κάνει την Τουρκία ενεργειακό κόμβο μεταξύ Μέσης Ανατολής, Κεντρικής Ασίας,  Ρωσίας και νότιας Ευρώπης. Πιο πρόσφατα καλλιέργησε την ιδέα προς τους Ισραηλινούς σχετικά με έναν αγωγό που συνδέει τα σημαντικά υπεράκτια αποθέματά τους με τη νότια Τουρκία. Σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους, η Τουρκία έχει γίνει «πολύ συνεργάσιμη» με την Ιερουσαλήμ σε θέματα ασφάλειας. Πιο πρόσφατα, οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες απέτρεψαν Ιρανική απόπειρα δολοφονίας Ισραηλινού επιχειρηματία, του Γιάιρ Γκέλερ, και κατέστρεψαν ιρανική μυστική οργάνωση που σχεδίαζε «συνωμοσίες απαγωγής» εναντίον Ιρανών αντιφρονούντων στην Τουρκία.

Σε αντίθεση με τον Πούτιν, ο οποίος πέτυχε να αποξενώσει ριζικά σχεδόν κάθε γείτονα και πρώην Σοβιετικό σύμμαχο, με εξαίρεση τη Λευκορωσία και τη Συρία, ο Ερντογάν έχει αποδειχτεί ότι είναι μέτρ στο να παίζει τους φίλους του και να στρέφει τον έναν εναντίον του άλλου. Και τις τελευταίες εβδομάδες η λεπτή εξισορροπητική πράξη του Ερντογάν μεταξύ Ουάσιγκτον, Μόσχας και Κιέβου απέδωσε καρπούς – όχι μόνο για την Τουρκία αλλά και για τη Ρωσία.

Ο Πούτιν αναζητά μια επείγουσα λύση για να σώσει τον ίδιο και να κρατήσει τα προσχήματα – κι αυτός που μπορεί να τον βοηθήσει είναι ο παλιός “εν μέρει” φίλος εκ Τουρκίας.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ 

Owen Matthews

Owen Matthews writes about Russia for The Spectator and is the author of Red Traitor.

«Πες μου πώς τελειώνει αυτό;» Eίναι μία από εκείνες τις ερωτήσεις που λένε οι άνθρωποι όταν πρόκειται για κάποια ταινία. Μερικές φορές όμως ισχύει το ίδιο και στην πραγματική ζωή. Αυτό άλλωστε τούτη την περίοδο είναι το κρίσιμο ερώτημα για τον πόλεμο στην Ουκρανία,που όμως αρκετές φορές σκεπάζεται από το δράμα των ανθρώπων και τη φρίκη των καθημερινών γεγονότων.

Λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου, οι περισσότεροι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες περίμεναν μια γρήγορη ρωσική στρατιωτική νίκη. Αυτό αποδείχθηκε λάθος – και νομίζω ότι θα υπάρχουν περισσότερες εκπλήξεις. Άρα όλες οι προβλέψεις πρέπει να γίνονται με προσοχή.

Σήμερα υπάρχουν τρία σενάρια για την Ουκρανία που φαίνονται πιο πιθανά.

Το πρώτο — το πιο τραγικό και το πιο πιθανό — είναι ότι αυτός ο πόλεμος θα συνεχιστεί για πολλούς μήνες.

Το δεύτερο — ίσως στο 30 τοις εκατό — είναι να υπάρξει ειρηνευτική διευθέτηση.

Το τρίτο σενάριο — ίσως 10%— είναι ότι υπάρχει κάποιο είδος πολιτικής αναταραχής στη Ρωσία, που περιλαμβάνει την ανατροπή του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και μια νέα προσέγγιση στην Ουκρανία.

Το μακροχρόνιο, συντριπτικό σενάριο πολέμου προϋποθέτει ότι ούτε η Ρωσία ούτε η Ουκρανία είναι πλέον ικανές να επιτύχουν ολοκληρωτική νίκη και ότι καμία δεν είναι διατεθειμένη να παραδεχτεί την ήττα. Ο Πούτιν παλεύει για να σώσει την πολιτική του ζωή και οι Ουκρανοί για να σώσουν τη χώρα τους.

Μετά από μήνα σύγκρουσης, η Ρωσία απέτυχε να ελέγξει τις μεγάλες πόλεις της Ουκρανίας και έχει υποστεί μεγάλες απώλειες ανδρών και εξοπλισμού. Οι Ρώσοι μπορεί να είναι έτοιμοι να κατακτήσουν το στρατηγικό λιμάνι της Μαριούπολης — αλλά μόνο καταστρέφοντάς το στην πορεία.

Η αυξανόμενη βαρβαρότητα των ρωσικών τακτικών, η οποία είναι απολύτως ορατή στη Μαριούπολη, είναι ένας οδηγός για το μέλλον. Καθώς οι Ρώσοι απελπίζονται μπορεί να γίνουν ακόμη πιο μοχθηροί. Υπάρχουν δυσοίωνες ενδείξεις ότι το Κρεμλίνο εξετάζει την χρήση χημικών όπλων που ήδη χρησιμοποιούνται στη Συρία.

Αλλά το Κίεβο έχει περίπου έξι φορές τον πληθυσμό της Μαριούπολης. Το να περικυκλώνεις την πρωτεύουσα της Ουκρανίας, να τη βομβαρδίζεις για να υποταχθεί και στη συνέχεια να πάρεις τον έλεγχό της με επιτυχία φαίνεται πέρα ​​από τις δυνατότητες του ρωσικού στρατού. Ακόμη και η κατάληψη της Οδησσού, η οποία θα επέτρεπε στη Ρωσία να ελέγχει αποτελεσματικά την ακτογραμμή της Ουκρανίας, θα μπορούσε να διαρκέσει μήνες και να συνεπάγεται την καταστροφή της πόλης-λιμάνι που λειτουργεί ως αρχηγείο των ουκρανικών ναυτικών δυνάμεων.

Εκτός από την πρόκληση τρομερών απωλειών, ένας παρατεταμένος πόλεμος θα αύξανε σταθερά τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Η πίεση στους δυτικούς ηγέτες να παρέμβουν θα αυξανόταν καθώς οι φρικαλεότητες θα επιδεινωθούν. Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης είναι πιθανό να συνεχίσουν να αντιστέκονται σε αυτήν την πίεση. Ωστόσο, η αυξημένη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία μπορεί να θολώσει τη γραμμή μεταξύ επέμβασης και μη επέμβασης – αυξάνοντας τον κίνδυνο μιας άμεσης σύγκρουσης μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης.

Οι τρομακτικές απώλειες και για τις δύο πλευρές, τώρα και στο μέλλον, θα πρέπει να αυξήσουν τις προοπτικές για μια ειρήνη μέσω διαπραγματεύσεων. Οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί μιλούσαν σχεδόν από την αρχή της σύγκρουσης. Οι Ουκρανοί φαίνεται να έχουν αποδεχτεί ότι δεν θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και αντίθετα θα είναι ένα ουδέτερο κράτος. Αυτό ήταν ένα από τα κύρια αιτήματα της Ρωσίας και θα μπορούσε να επιτρέψει στον Πούτιν να διεκδικήσει κάποιου είδους νίκη.

Υπάρχουν και άλλα μεγάλα ζητήματα που παραμένουν άλυτα. Το καθεστώς της ρωσοκρατούμενης Κριμαίας, του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, τα οποία η Ρωσία αναγνωρίζει πλέον ως ανεξάρτητα κράτη, δεν έχει συμφωνηθεί. Μια ειρηνευτική διευθέτηση μπορεί να χρειαστεί να περιλαμβάνει κάποιου είδους δημιουργικό συμβιβασμό που θα αποδέχεται το σημερινό status quo.

Ακόμα κι αν μπορούσε να υπάρξει συμφωνία σε αυτά τα θέματα, θα παρέμεναν άλλα πολύ δύσκολα ζητήματα σε εκκρεμότητα. Πλέον, η Ουκρανία — όπως είναι κατανοητό — θέλει κάποιο είδος διεθνών εγγυήσεων ασφάλειας.

Αλλά αν αυτό έμοιαζε με την ένταξη στο ΝΑΤΟ με άλλο όνομα, μπορεί να μην γίνει αποδεκτό από τη Ρωσία ή και από τις ίδιες τις κυβερνήσεις του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία μπορεί να απαιτήσει την άρση των δυτικών κυρώσεων ως προϋπόθεση για την απόσυρση των στρατευμάτων της. Αλλά οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα είναι απρόθυμες να τερματίσουν το καθεστώς – παρία της Ρωσίας, όσο ο Πούτιν παραμένει στην εξουσία.

Η τρέχουσα υπόθεση στην Ουάσιγκτον είναι ότι οι Ρώσοι μάλλον δεν διαπραγματεύονται  με καλή πίστη. Ακόμη και η ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός είναι πιθανό να αντιμετωπιστεί με σκεπτικισμό – καθώς η Ρωσία μπορεί απλώς να την χρησιμοποιήσει ως ευκαιρία για να ανασυνταχθεί στρατιωτικά.

Αν ο Πούτιν είναι πράγματι ακόμα προσκολλημένος στον πόλεμο, μπορεί να κάνει άλλο ένα καταστροφικό λάθος. Η πίεση στη ρωσική οικονομία και τον στρατό θα αυξηθεί μόνο τους επόμενους μήνες. Ορισμένοι στρατιωτικοί αναλυτές πιστεύουν ότι ο στρατός μπορεί σύντομα να έχει έλλειψη πυρομαχικών και στρατευμάτων. Υπάρχουν ελλείψεις στα καταστήματα και οι τιμές ανεβαίνουν.

Οι εκδηλώσεις δημόσιας διαφωνίας συνεχίζονται στη Ρωσία, παρά τον κίνδυνο για τους διαδηλωτές. Ο ίδιος ο Πούτιν έχει αρχίσει να εκδίδει οργισμένες καταγγελίες για προδότες κλπ. Ορισμένα ανώτερα στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών έχουν τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Από την άλλη πλευρά, η μετάφραση όλης αυτής της σύγχυσης και του πανικού σε ένα αποτελεσματικό πραξικόπημα κατά του Πούτιν είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία. Ο Ρώσος ηγέτης είναι πολύ προσεκτικός σχετικά με την ασφάλειά του — τόσο προσεκτικός που δεν φαίνεται διατεθειμένος να επιτρέψει ακόμη και στενούς βοηθούς να τον πλησιάσουν.

Το Κρεμλίνο έχει προχωρήσει σε εκκαθαρίσεις όλων των φωνών που αντιτίθενταν στις θέσεις του προέδρου Πούτιν. Θα υπάρξει διαφωνία και αγωνία σε όλο το ρωσικό σύστημα — αλλά ο συντονισμός τους σε μια αποτελεσματική συνωμοσία για την απομάκρυνση του Πούτιν μπορεί να μην είναι δυνατός.

Αυτές είναι λοιπόν οι τρεις επιλογές: ένας παρατεταμένος πόλεμος,  ειρηνευτική διευθέτηση, ή πραξικόπημα στη Ρωσία. Να περιμένετε το πρώτο, να δουλέψετε για το δεύτερο και να ελπίζετε για το τρίτο.

gideon.rachman@ft.com

Ο πρόεδρος Πούτιν ονειρεύεται μια διάσκεψη σαν εκείνη της Γιάλτας και του Πότσνταμ, όπου αυτός και οι ηγέτες μεγάλων δυνάμεων, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ, θα μοιράσουν τον κόσμο μεταξύ τους. Εκεί, αυτός και ο νέος σύμμαχός του, ο κινέζος ηγέτης, θα ένωναν πιθανώς τις δυνάμεις τους για να μειώσουν την κυριαρχία της Δύσης και να επεκτείνουν δραστικά τη Ρωσία.

Όπως και ο αντιφρονών συγγραφέας Α. Σολτζενίτσιν, ο πρόεδρος Πούτιν έχει εκφράσει εδώ και καιρό την επιθυμία να αποκαταστήσει το ορθόδοξο χριστιανικό βασίλειο της Ρωσίας – τη βάση του ρωσικού πολιτισμού – χτίζοντας μια «Ρωσική Ένωση» που θα περιλαμβάνει τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και την εθνική Ρωσικές περιοχές του Καζακστάν. Με την εισβολή στην Ουκρανία σε πλήρη εξέλιξη, άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες άρχισαν να ανησυχούν, αλλά, όπως ο Πούτιν διαβεβαίωσε τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, Iλχάμ Αλίγιεφ, η Ρωσία δεν «προγραμματίζει να αποκαταστήσει την αυτοκρατορία στα πρώην αυτοκρατορικά σύνορα». Είναι το σλαβικό έθνος, το οποίο είναι αδικαιολόγητα υπό «τρίτες χώρες, παρά τον έλεγχό του», για το οποίο ανησυχεί τόσο πολύ.

Παρά την προσπάθεια του Πούτιν να εκπληρώσει το όραμα του νομπελίστα Σολζενίτσιν, οι στρατιωτικές του ενέργειες αποτελούν μεγάλη απόκλιση από αυτό. Ακόμη και στην εθνικιστική του μανία, ο Σολζενίτσιν δεν έχασε ποτέ από τα μάτια του τη βασική ηθική. Όσο κι αν ήθελε να αποκαταστήσει την ιστορική Ρωσία, είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι θα υποστήριζε την σφαγή των Ουκρανών στην πορεία. Ο Πούτιν, αντίθετα, δηλώνει ότι αγαπά την Ουκρανία την ίδια ώρα που διατάζει τις ρωσικές δυνάμεις να βομβαρδίσουν τις πόλεις της.

Ο Πούτιν προφανώς υποθέτει ότι η Κίνα θα τον στηρίξει. Όμως, ενώ ξεκίνησε την εισβολή λίγες εβδομάδες μετά τη σύναψη συμφωνίας συμμαχίας με τον Σι στο Πεκίνο, οι αντιδράσεις των Κινέζων αξιωματούχων ήταν πολύ απόμακρες με εκκλήσεις για «αυτοσυγκράτηση».

Δεδομένης της σχεδόν απόλυτης εξάρτησης του Πούτιν από την Κίνα για υποστήριξη στην αμφισβήτηση της διεθνούς τάξης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, το να πει ψέματα στον Σι δεν θα είχε κανένα πολιτικό ή στρατηγικό πλεονέκτημα. Αυτό είναι που είναι τόσο ανησυχητικό: ο Πούτιν δεν φαίνεται ικανός να ακολουθήσει τα όσα απειλητικά εξαπολύει και γενικότερα να σταθεί στο πλαίσιο των αποφάσεων ενός ηγέτη. Ισως, από δω και πέρα θα πρέπει να θεωρηθεί βέβαιον ότι η Ρωσία υπό τον Πούτιν θα εξελιχθεί σε ένα είδος κράτους υποτελούς στην Κίνα.

project-syndicate.org/

NINA L. KHRUSHCHEVA

Nina L. Khrushcheva, Professor of International Affairs at The New School, is the co-author (with Jeffrey Tayler), most recently, of In Putin’s Footsteps: Searching for the Soul of an Empire Across Russia’s Eleven Time Zones (St. Martin’s Press, 2019).

Chris Miller/ΝΥΤ

Ο πρόεδρος Πούτιν είναι ο ηγέτης με το μεγαλύτερο ιστορικό χρήσης στρατιωτικής βίας στους σύγχρονους καιρούς. Είτε αναφερόμαστε στη Γεωργία, το 2008, είτε στην Ουκρανία το 2014, είτε στη Συρία, το  2015, ο ρωσικός στρατός έχει μετατρέψει σε πολιτικές νίκες τις επιτυχίες του στο πεδίο μάχης. Ο επανεξοπλισμός της Ρωσίας την τελευταία και πλέον δεκαετία ήταν πολύ πιο μεγάλος συγκριτικά με τις δυνατότητες της Δύσης.  Άρα, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ρωσία αισθάνεται δυνατή και αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει τη στρατιωτική της ισχύ, με τη Δύση να βρίσκεται γεωγραφικά σε απόσταση αναπνοής.

Η εισβολή στη Γεωργία το 2008 διήρκεσε πέντε ημέρες, αλλά ανάγκασε τη χώρα σε εξευτελιστικές πολιτικές παραχωρήσεις.

Στην Ουκρανία. το 2014, τακτικές ρωσικές στρατιωτικές μονάδες αναπτύχθηκαν σε κλίμακα για μερικές εβδομάδες, αλλά αυτό αποδείχθηκε αρκετό για να αναγκάσει το Κίεβο να υπογράψει μια οδυνηρή ειρηνευτική συμφωνία.

Όταν η Ρωσία παρενέβη στη Συρία το 2015, ορισμένοι δυτικοί αναλυτές προέβλεψαν μια καταστροφή κατά τη γραμμή της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν. Αντίθετα, ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας χρησίμευσε ως πεδίο δοκιμής για τα πιο προηγμένα όπλα της Ρωσίας.

Την τελευταία δεκαετία, οι Αμερικανοί πίστευαν ότι η δύναμη της Ρωσίας έγκειται στις υβριδικές τακτικές — κυβερνοπόλεμος, εκστρατείες παραπληροφόρησης, μυστικές επιχειρήσεις — αλλά και στην ικανότητά της να αναμειγνύεται στην εσωτερική πολιτική άλλων χωρών. Ωστόσο, καθώς ψάχνει κανείς για ρωσικά φαντάσματα πίσω από κάθε fake ανάρτηση στο Facebook, αντιλαμβάνεται ότι η Ρωσία αντικατέστησε τον κακώς εξοπλισμένο στρατό που κληρονόμησε από τη Σοβιετική Ένωση με μια σύγχρονη μαχητική δύναμη, που περιλαμβάνει τα πάντα –  από νέους πυραύλους μέχρι προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου. Σήμερα η απειλή για την ασφάλεια της Ευρώπης δεν είναι ο υβριδικός πόλεμος αλλά η σκληρή ισχύς, ορατή στους πυραύλους Κρουζ που έπληξαν την Ουκρανία.

Το ότι αφήσαμε την στρατιωτική ισορροπία στην Ευρώπη να αλλάξει προς όφελος της Ρωσίας ήταν μια επιλογή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εν μέρει ευθύνη.  Ακόμη και μετά τις πρώτες επιθέσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2014, οι ενισχύσεις της Αμερικής στην ήπειρο ήταν αρκετές μόνο για να επιβραδύνουν τον ρυθμό βελτίωσης της θέσης της Ρωσίας. Η κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν οδηγήθηκε στο να αποφασίσει περικοπές στρατιωτικών δαπανών, αφού ελήφθη υπόψιν ο πληθωρισμός. Ο αμυντικός προϋπολογισμός της Αμερικής, περίπου 700 δισ δολαρίων μπορεί να φαίνεται εντυπωσιακός, αλλά η Ρωσία έχει το πλεονέκτημα να πληρώνει λιγότερα για τους μισθούς των στρατευμάτων και για τον εγχώριο εξοπλισμό. Προσαρμόζοντας αυτές τις διαφορές, ο αμυντικός προϋπολογισμός της Ρωσίας έχει αυξηθεί πολύ πιο γρήγορα από αυτόν της Αμερικής τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι έχουν να απαντήσουν ακόμη περισσότερα: Κυρίως οφείλουν να  εγκαταλείψουν τη φαντασίωση ότι η ειρήνη είναι  δικαίωμά τους. Παλαιότερα είχαν σοβαρή μαχητική δύναμη. Είναι καιρός για την Ευρώπη να προχωρήσει.

Ίσως, στην προσπάθειά του να κατακτήσει όλη την Ουκρανία, ο Πούτιν τα παίζει όλα για όλα.  Μια μακρά κατοχή της Ουκρανίας θα διεύρυνε τις δυνατότητες της Ρωσίας. Ωστόσο, δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι η Ουκρανία θα γίνει το Αφγανιστάν του Πούτιν ή το Ιράκ του, επειδή κάποιοι άλλοι ηγέτες είχαν κάνει τα δικά τους λάθη. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα μπορούσε απλώς να επιλέξει να καταστρέψει την Ουκρανία και να αφήσει τη Δύση να μαζέψει τα κομμάτια της. Μια τόσο διαμελισμένη, δυσλειτουργική Ουκρανία θα μπορούσε κάλλιστα να ταιριάζει στα συμφέροντά του. Οι πρόσφατοι πόλεμοι της Ρωσίας έχουν υπολογιστεί προσεκτικά και έχουν περιορισμένο κόστος. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα συμβεί κάτι διαφορετικό στη σημερινή σύγκρουση.

Η στρατηγική των ΗΠΑ για τη δημοσιοποίηση πληροφοριών σχετικά με την συγκέντρωση ρωσικών στρατευμάτων γύρω από την Ουκρανία ήταν έξυπνη, αλλά ο Πούτιν ενήργησε διαφορετικά. Ενδεχομένως να ήταν – είναι ;- δημοφιλές να κοροϊδεύεις τον Ρώσο πρόεδρο για την κοσμοθεωρία του – του 19ου αιώνα – αλλά η χρήση της στρατιωτικής του δύναμης για την ενίσχυση της επιρροής της Ρωσίας λειτούργησε, δυστυχώς, στον 21ο αιώνα.

Η υπόθεση της Δύσης ότι το τόξο της ιστορίας είναι προς το μέρος της, θεωρείται αφελής. Το ίδιο αφελές θα ήταν να αφήσουμε το στρατιωτικό μας πλεονέκτημα να ξεφύγει. Η ήπια ισχύς και η οικονομική επιρροή είναι καλές δυνατότητες, αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν τη ρωσική πανοπλία καθώς κατευθύνεται σταθερά προς το Κίεβο.

Chris Miller, assistant professor at the Fletcher School at Tufts University.

Η συνάντηση του Τζο Μπάιντεν με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στην ουδέτερη επικράτεια της Γενεύης ήταν –κατά την έναρξή της–  πολύ διαφορετική από όλες τις προηγούμενες συναντήσεις μεταξύ ενός αμερικανού προέδρου και ενός ρώσου (ή σοβιετικού) ηγέτη κατά τη διάρκεια των τελευταίων σαράντα χρόνων.

  Ηταν διαφορετική από τη συνάντηση του Ρόναλντ Ρίγκαν με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, το 1985, που πραγματοποιήθηκε επίσης στη Γενεύη, στον απόηχο της έναρξης της περεστρόικα, η οποία είχε δημιουργήσει ένα κλίμα αισιοδοξίας, μάλλον περισσότερο στη Δύση παρά στη Ρωσία.

Και από τη συνάντηση του Μπιλ Κλίντον με τον Μπόρις Γέλτσιν στο Βανκούβερ, το 1993, όταν ακόμα καλλιεργούνταν η ψευδαίσθηση ότι η Ρωσία θα μπορούσε να καταστεί μία ολοκληρωμένη δημοκρατία δυτικού τύπου.

  Διέφερε επίσης από τη συνάντηση ανάμεσα στον Τζορτζ Μπους τον νεότερο και τον Βλαντίμιρ Πούτιν, το 2001 στη Σλοβενία, κατά την οποία ο αμερικανός πρόεδρος είχε δηλώσει πως «κατάφερα να αντιληφθώ τη ψυχή του».

Οσον αφορά τη συνάντηση του ρώσου ηγέτη με τον Ντόναλντ Τραμπ στο Ελσίνκι το 2018, ο προκάτοχος του Τζο Μπάιντεν έφτασε στο σημείο να υπερασπιστεί τον Πούτιν αναφορικά με τη ρωσική εμπλοκή στις προεδρικές εκλογές του 2016, οπότε δεν τίθεται θέμα σύγκρισης μεταξύ εκείνης της συνάντησης και αυτής που έλαβε χώρα την Τετάρτη στη Γενεύη.

Σύμφωνα με τον Πάολο Γκαριμπέρτι, αρθρογράφο της La Repubblica –η πρώτη μεγάλη διαφορά της συνάντησης Μπάιντεν – Πούτιν με όλες τις προηγούμενες, αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, οι οποίες, όπως δήλωσε ο ίδιος ο Πούτιν, μιλώντας στο NBC την προηγούμενη εβδομάδα, τα τελευταία χρόνια επιδεινώθηκαν δραματικά, φτάνοντας στο κατώτατο σημείο τους.

Οι πρεσβείες των ΗΠΑ στη Μόσχα και της Ρωσίας στην Ουάσιγκτον παραμένουν ακέφαλες (αν και το ζήτημα πρόκειται άμεσα να διευθετηθεί), καθώς οι επικεφαλής τους ανακλήθηκαν στις πατρίδες τους, αφότου οι δύο πρόεδροι αντάλλαξαν ανείπωτες προσβολές. Ο Μπάιντεν αποκάλεσε τον Πούτιν «φονιά» ενώ ο ρώσος ηγέτης αρκέστηκε να επισημάνει πως «όταν χαρακτηρίζουμε άλλους ανθρώπους, ή ακόμα και όταν χαρακτηρίζουμε άλλα κράτη, άλλους λαούς, πάντα είναι σαν να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη».

Οι… τρίτοι παίκτες

Η δεύτερη, σημαντική, διαφορά σχετίζεται, κατά τον Γκαριμπέρτι, με το διεθνές πλαίσιο. Oταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ συναντήθηκε με τον Ρίγκαν πριν από σχεδόν 36 χρόνια στη Γενεύη, ο αμερικανός πρόεδρος το πρώτο που επισήμανε ήταν ότι «οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ενωση είναι δύο πιο σημαντικές χώρες στη Γη, οι υπερδυνάμεις. Είναι οι μοναδικές που θα μπορούσαν να αρχίσουν τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά επίσης οι μόνες δύο χώρες που θα μπορούσαν να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο».

Πλέον αυτό δεν ισχύει, παρότι τα οπλοστάσια αμφότερων των χωρών εξακολουθούν να προκαλούν τρόμο. Καταρχάς γιατί η ειρήνη, σήμερα, «δεν εξαρτάται μόνο από τους πυραύλους και από εκείνη την ισορροπία που συνοψιζόταν στο ακρωνύμιο MAD», εξηγεί ο Γκαριμπέρτι, αναφερόμενος στο περιβόητο ψυχροπολεμικό δόγμα της «Αμοιβαία Εξασφαλισμένης Καταστροφής – Mutual Assured Destruction.

Σε σχέση με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου σήμερα υπάρχουν πάρα πολλά ζητήματα –«η κυβερνοασφάλεια, η κλιματική αλλαγή, τα μικροτσίπ, η πανδημία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι περιφερειακές κρίσεις (π.χ. στην Ουκρανία η οποία κατέστη τρόπον τινά μήλον της έριδος ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή)»– που μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταστούν παράγοντες αστάθειας, οδηγώντας σε αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις.

Το ότι η σταθερότητα και, κατ’ επέκταση και η ειρήνη, ανά τον κόσμο δεν εξαρτάται πλέον μόνο από τις αμερικανορωσικές σχέσεις το είχε υποστηρίξει πρώτος ο Μπαράκ Ομπάμα –«ακόμη ένας πρόεδρος που επιδίωξε μάταια να κάνει μια νέα αρχή με τον Πούτιν»– χαρακτηρίζοντας τη Ρωσία «περιφερειακή δύναμη» και στρέφοντας το βλέμμα, το δικό του και των ΗΠΑ, προς την ολοένα πιο ισχυρή Κίνα.

Το ότι ο Μπάιντεν και η κυβέρνησή του ανησυχούν περισσότερο για το Πεκίνο παρά για το Κρεμλίνο ο αμερικανός πρόεδρος το έχει δηλώσει πολλές φορές.

Επιστροφή στο μέλλον

Ωστόσο για τον Πούτιν, η συνάντηση της Γενεύης αποτέλεσε «μία εξαργύρωση», υποστηρίζει ο Γκαριμπέρτι, υπενθυμίζοντας πως τα τελευταία χρόνια ο ρώσος ηγέτης επιδίωξε να ανακτήσει τη θέση της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή, με την προσάρτηση της Κριμαίας, με την στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσίας στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, με τις παρεμβάσεις στις αμερικανικές και ευρωπαϊκές εκλογές, με τις αποστολές πρακτόρων της GRU (της υπηρεσίας πληροφοριών του στρατού) στο εξωτερικό για την εξόντωση αντιπάλων του Κρεμλίνου, με την καταστολή των αντιφρονούντων στο εσωτερικό της χώρας με σοβιετικές μεθόδους. «Είχε χαρακτηρίσει την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης ως “τη μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του 20ου αιώνα. Το τετ-α-τετ με τον Μπάιντεν για τον πρώην αντισυνταγματάρχη της KGB αποτέλεσε τρόπον τινά μια νεκρανάσταση της ΕΣΣΔ”», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γκαριμπέρτι.

Στο να συμβεί αυτό συντέλεσαν σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες οι ΗΠΑ. Με το που ανέλαβε την προεδρία ο Τζο Μπάιντεν, ξεκαθάρισε πως μεταξύ των προτεραιοτήτων του συγκαταλέγεται η αποκατάσταση του μετώπου της Δύσης και η προάσπιση των δυτικών αξιών. Εχοντας αυτό κατά νου, επέλεξε να εμπιστευτεί την εξωτερική του πολιτική σχεδόν αποκλειστικά σε «Cold War warriors», πολιτικούς που γαλουχήθηκαν μέσα στο κλίμα του Ψυχρού Πολέμου, όπως ο υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν, ο επικεφαλής της CIA Γουίλιαμ Μπερνς.

Συνυπολογίζοντας πως καθ’ όλη τη διάρκεια της περιοδείας του στην Ευρώπη ο αμερικανός πρόεδρος δεν σταμάτησε να μιλάει για τη μεγάλη «επιστροφή» – των ΗΠΑ, του G7, του NATO – στη διεθνή σκηνή, ο Γκαριμπέρτι κάνει λόγο για «επαναφορά του παλιού σιδηρού παραπετάσματος, με τις χώρες που κατάφεραν να ξεφύγουν, όπως τα κράτη της Βαλτικής και η Πολωνία, να συντηρούν την εχθρότητα προς τη Μόσχα, και την Ουκρανία να επιδιώκει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ για να προστατευτεί από τη ρωσική απειλή. Στο τέλος ο Πούτιν, ο οποίος είναι εξαιρετικός παίκτης του σκάκι (με φυσιογνωμία, ωστόσο, παίκτη του πόκερ) άδραξε την ευκαιρία», καταλήγει ο ιταλός αρθρογράφος. 

Βαλβίδα εκτόνωσης

Οσον αφορά την πρακτική σημασία της συνάντησης, οι δύο ηγέτες κατάφεραν να ορίσουν ένα κοινό σημείο αναφοράς, με στόχο την εκτόνωση των εντάσεων, ανάβοντας το πράσινο φως για την έναρξη διαβουλεύσεων για τα πιο διαπραγματεύσιμα από τα ζητήματα που απασχολούν τις δύο πλευρές (κυβερνοασφάλεια, κλίμα κ.ά.) αλλά και αναγνωρίζοντας ότι εξακολουθούν να έχουν σημαντικές διαφορές, σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα για παράδειγμα.  Σημειώνοντας πως πριν εισέλθουν στο σαλόνι όπου πραγματοποιήθηκε η σύνοδος, οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν χειραψία «κίνηση η οποία στον καιρό της Covid αποκτά ιδιαίτερη συμβολική σημασία» ο ιταλός αρθρογράφος και αναλυτής σημειώνει πως «για τον Μπάιντεν η Κίνα παραμένει ο μεγάλος αντίπαλος ενώ η Ρωσία καθίσταται συνομιλητής».

   Πηγή: Protagon.gr

Στις 10 Νοεμβρίου ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, μιλώντας στη Σύνοδο Κορυφής της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας και Ειρηνικού (APEC) – γράφει η Ρωσία τώρα –  δήλωσε ότι η Ρωσία και οι χώρες της Ασίας και του Ειρηνικού πρέπει να χρησιμοποιήσουν το δυναμικό συνεργασίας που υπάρχει, με σκοπό το κοινό όφελος. Ο Ρώσος ηγέτης ανέφερε ότι «η Ρωσία, ως τμήμα της περιοχής της Ασίας και του Ειρηνικού, υποχρεούται να κάνει χρήση όλων εκείνων των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων, τα οποία προσφέρει αυτό το ραγδαία αναπτυσσόμενο κέντρο οικονομικής, τεχνολογικής και επενδυτικής ισχύος». Ο ίδιος σημείωσε πως «η ανάπτυξη της Σιβηρίας και Άπω Ανατολής, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία για τις χώρες αυτής της ισχυρής περιοχής, μια ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά τις δυνατότητες που διανοίγονται εδώ και να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τις δυνατότητές τους».

Ο Πούτιν χαρακτήρισε τη συνεργασία με την περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού ως κατεύθυνση στρατηγικής προτεραιότητας και σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία πρότεινε μια σειρά από βήματα για την ανάπτυξη της συνεργασίας με αυτές τις χώρες, μεταξύ αυτών και την αύξηση του μεριδίου της συγκεκριμένης περιοχής στο εξωτερικό εμπόριο της Ρωσίας, από το σημερινό 25% στο 40%.

Ζώνη ελεύθερου εμπορίου

Η Ρωσία υποστηρίζει την ιδέα της δημιουργίας μιας ζώνης ελεύθερου εμπορίου Ασίας και Ειρηνικού, και ρίχνει βάρος στην αλληλεπίδραση αυτού του σχήματος με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση. «Θεωρούμε ως σημαντικότατο επίτευγμα της κινεζικής προεδρίας στην APEC, τη συμφωνία συγκεκριμένων βημάτων για τη δημιουργία της μελλοντικής ζώνης ελεύθερου εμπορίου Ασίας και Ειρηνικού», ανέφερε ο πρόεδρος της Ρωσίας στη Σύνοδο Κορυφής. Πρόσθεσε σε, ότι «φυσικά η μελλοντική ζώνη ελεύθερου εμπορίου Ασίας και Ειρηνικού θα πρέπει να βρίσκεται σε συνεργασία με άλλες μεγάλες περιφερειακές οικονομικές ενώσεις».

Την προηγούμενη μέρα, στις 9 Νοεμβρίου, βασικές για τον Πούτιν ήταν οι συνομιλίες με τον Κινέζο ηγέτη, Σι Τζινπίνγκ. Οι αρχηγοί των δύο κρατών διαπίστωσαν τη θετική δυναμική της διμερούς συνεργασίας. Ο ρώσος πρόεδρος αναφέρθηκε στην εξαιρετική σημασία της συνεργασίας Ρωσίας και Κίνας «προκειμένου να διατηρηθεί ο κόσμος εντός των πλαισίων του διεθνούς δικαίου, γενόμενος κατ’ αυτό τον τρόπο πιο σταθερός». Μετά τη συνάντηση των δυο ηγετών, ο εκπρόσωπος Τύπου του ρώσου προέδρου, Ντμίτρι Πεσκόφ, ανέφερε ότι οι Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ εξέτασαν τη δυνατότητα οικονομικών συναλλαγών σε γιουάν κατά τα συνεργασία των δυο χωρών σε διάφορους τομείς, «συμπεριλαμβανομένων και ευαίσθητων τομέων όπως η στρατιωτικοτεχνική συνεργασία».

Το φυσικό αέριο στην πρώτη θέση

Με το πέρας των συνομιλιών η ρωσική και η κινεζική πλευρά υπέγραψαν 17 έγγραφα, μεταξύ των οποίων μνημόνιο για προμήθειες φυσικού αερίου από τη Ρωσία στην Κίνα από τα κοιτάσματα της Δυτικής Σιβηρίας. Όπως γράφει η εφημερίδα Kommersant, το συμβόλαιο προμήθειας μέσω της  «δυτικής διαδρομής» θα υπογραφεί ως το τέλος του 2015, και ότι από αυτή θα περνούν 30 δις. κυβικά μέτρα ετησίως, ενώ προβλέπεται να λειτουργήσει 30 χρόνια. Αργότερα, ο υπουργός Ενέργειας, Νόβακ, διευκρίνισε ότι οι υπογραφές θα μπουν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2015.

Ο επικεφαλής της Gazprom, Αλεξέι Μίλερ, διευκρίνισε ότι έχουν καθοριστεί οι προθεσμίες κατασκευής και αυτές θα είναι ακριβώς οι ίδιες με εκείνες που αφορούν την ανατολική διαδρομή. Δηλαδή, τέσσερα συν δύο χρόνια. Επομένως, η ημερομηνία έναρξης λειτουργίας του αγωγού αερίου από τη στιγμή που το συμβόλαιο θα τεθεί σε ισχύ, υπολογίζεται μετά από τέσσερα έως έξι χρόνια. Ο κ.Μίλερ δήλωσε ότι από αυτή τη διαδρομή ο όγκος των προμηθειών μπορεί να φτάσει τα 60 με 100 δις. κυβ. μέτρα το χρόνο.

Αναλυτές εκτιμούν ότι καθεμιά από τις υπογραφείσες συμφωνίες (κατασκευή υδροηλεκτρικών σταθμών στην Άπω Ανατολή, άνοιγμα γραμμών πίστωσης μεταξύ της Αποταμιευτικής Τράπεζας -Sberbank- της Ρωσίας και της κινεζικής Τράπεζας Εξαγωγών και Εισαγωγών, η κατασκευή εργοστασίων παραγωγής τσιμέντου), υποδηλώνουν ότι η Ρωσία πραγματικά κάνει θεαματικό άνοιγμα προς την πλευρά της Κίνας.

Η ατζέντα με Ιαπωνία και Χιλή

Την πρώτη ημέρα της παραμονής του στο Πεκίνο, ο Πούτιν πραγματοποίησε συναντήσεις και με τους ηγέτες της Ιαπωνίας και της Χιλής. Για τον Ιάπωνα πρωθυπουργό, Σίνζο Άμπε, σημαντικότερη ήταν η ικανοποίηση που εξέφρασε ο πρόεδρος της Ρωσίας για την επανάληψη των συνομιλιών σχετικά με τη σύναψη συνθήκης ειρήνης. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η επανέναρξη των συνομιλιών για το θέμα αυτό εκδηλώνεται με φόντο τη συμμετοχή της Ιαπωνίας στις κυρώσεις που έχουν επιβάλλει στη Ρωσία η ΕΕ και οι ΗΠΑ.

Όσον αφορά τις συνομιλίες με την πρόεδρο της Χιλής, Μισέλ Μπατσελέτ, εδώ, πρωταρχικής σημασίας ήταν ζητήματα οικονομικής συνεργασίας. Η Χιλή υπολογίζει στη συνεργασία της με τη Ρωσία και τις χώρες της Ασίας και του Ειρηνικού στα πλαίσια της δημιουργίας της ζώνης ελεύθερου εμπορίου, δήλωσε η Μπατσελέτ. Η Ρωσία, από την πλευρά της, θεωρεί τη Χιλή ως ένα σημαντικό εξαγωγέα γεωργικών προϊόντων, ο οποίος είναι ικανός να αυξήσει τις προμήθειες ύστερα από την απαγόρευση της Ρωσίας στις εισαγωγές ευρωπαϊκών προϊόντων στο έδαφός της.

http://gr.rbth.com/international/2014/11/10/poytin_sto_pekino_i_rosia_strefetai_pro_anatola_33665.html

[Widget_Twitter id=”1″]