Μαδρίτη: χιλιάδες πολίτες στους δρόμους. Γιατί ζητούν παραίτηση του πρωθυπουργού

Οι διαδηλωτές, πολλοί από τους οποίους ανέμιζαν ισπανικές σημαίες, συγκεντρώθηκαν στην Πλάθα ντε Εσπάνια, στο κέντρο της πρωτεύουσας, και φώναξαν «Πέδρο Σάντσεθ, παραιτήσου».

Το Λαϊκό Κόμμα (PP) είχε καλέσει στη διαδήλωση μετά τη διαρροή ηχογραφημένων συνομιλιών που έδειχναν ότι ένα μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, η Λέιρε Ντίεθ, διεξήγαγε εκστρατεία δυσφήμισης μιας συγκεκριμένης μονάδας της αστυνομίας που διεξάγει έρευνα σχετικά με κατηγορίες για διαφθορά όπου εμπλέκονται η σύζυγος του Πέδρο Σάντσεθ, ο αδελφός του και ένας πρώην στενός συνεργάτης του.

Η ίδια απέρριψε τις κατηγορίες, λέγοντας στους δημοσιογράφους την Τετάρτη ότι έκανε έρευνα για ένα βιβλίο και ότι δεν ενεργούσε εξ ονόματος του κόμματος ή του Πέδρο Σάντσεθ. Λίγες ώρες αργότερα, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Ο ηγέτης του PP Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχόο κατηγόρησε την κυβέρνηση για «πρακτικές μαφίας» και είπε πως ο Πέδρο Σάντσεθ είναι «στο κέντρο» πολλών σκανδάλων διαφθοράς.

«Η κυβέρνηση αυτή τα βρώμισε όλα – την πολιτική, τους κρατικούς θεσμούς, τη διάκριση των εξουσιών», είπε κατά τη συγκέντρωση προτού καλέσει τον Πέδρο Σάντσεθ να «υποταχθεί στη δημοκρατία και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του PP, τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι συμμετείχαν στη συγκέντρωση, το σύνθημα της οποίας ήταν «Μαφία ή Δημοκρατία». Εκπρόσωπος της κεντρικής κυβέρνησης στη Μαδρίτη εκτίμησε ότι στο συλλαλητήριο έλαβαν μέρος 45.000- 50.000 άνθρωποι.

Από την άλλη, ο Πέδρο Σάντσεθ χαρακτήρισε τις έρευνες που εμπλέκουν μέλη του στενού κύκλου του «εκστρατεία δυσφήμισης» που έχει εξαπολύσει η δεξιά προκειμένου να υπονομεύσει την κυβέρνησή του.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Αν δεν αλλάξουμε ρότα με πρώτο απ’ όλους τον πρωθυπουργό μεγιστοποιούμε τον κίνδυνο να βουλιάξουμε ως χώρα. 

Eίμαστε σε έναν καινούργιο «πόλεμο» και αν δεν το πάρουμε χαμπάρι, η ίδια η επιβίωση της χώρας θα είναι αμφίβολη. Ή θα σοβαρευτούμε ή θα βουλιάξουμε. Είναι η ώρα να βάλουμε όλοι μας τον εγωισμό μας στην άκρη. Πρώτος ο πρωθυπουργός.

Το 41% δεν ήταν εντολή να τοποθετήσει όποιον ήθελε όπου να ‘ναι, να βάλει λάιτ πολιτικούς σε κρίσιμα πόστα. Αν δεν μπορούσε να βρει στον πάγκο του ή στο Κοινοβούλιο, ας διάλεγε από τον εθνικό πάγκο, πέρα από κομματικές ή προσωπικές προτιμήσεις. Αλλά ακόμη και οι υπουργοί που δείχνουν να λιώνουν –καθώς τα δίνουν όλα βέβαια οι άνθρωποι– θα έπρεπε να ξεπεράσουν τον εγωισμό τους και να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με όσα αντιμετωπίζουμε. Οσο για τους αφανείς διαπληκτισμούς εξουσίας μεταξύ κορυφαίων στελεχών, που είτε διεκδικούν επικοινωνιακά οφέλη είτε προσπαθούν να ρίξουν αλλού το μπαλάκι των ευθυνών έπειτα από μια τραγωδία, τι να πει κανείς…

Εχει φτάσει η ώρα να σοβαρευτούμε σαν χώρα και να σπάσουμε αυγά. Κάθε φορά που έχουμε μια μεγάλη κρίση, ανακαλύπτουμε ότι δεν διαθέτουμε τον στοιχειώδη αριθμό αεροσκαφών ή ελικοπτέρων. Μικρό αλλά χρήσιμο παράδειγμα. Τα διαθέτουμε, δηλαδή, όλα αυτά στα χαρτιά αλλά όχι στο πεδίο. Αρχίζουμε συζητήσεις επί συζητήσεων και καταλήγουμε ότι η χώρα χρειάζεται αμυντική βιομηχανία και βάση υποστήριξης. Μάλιστα. Ποιος είναι ο καλύτερος να τη διοικήσει; Ο Χ. Ο άνθρωπος προσφέρεται μέχρι που ανακαλύπτει ότι θα πληρώνεται 2.200 ευρώ, με έναν εισαγγελέα συνέχεια πάνω από τον ώμο του και συνδικαλιστές και διάφορα δικτυωμένα λαμόγια να τον κυνηγάνε. Προτιμάει να μείνει σπίτι του και η χώρα να παραμείνει αθωράκιστη, όταν η Τουρκία κάνει άλματα.

Ψηφίζουμε για βουλευτές, περιφερειάρχες, δημάρχους ανθρώπους που είναι τέλειοι στα πανηγύρια, αλλά ανίκανοι όταν γίνεται η στραβή.

Εχει επίσης έλθει η ώρα της μηδενικής ανοχής στη διαφθορά και στην κακοδιαχείριση. Δεν είναι μόνο ότι χάνονται χρήματα του Ελληνα φορολογουμένου. Είναι ότι το φαινόμενο αυτό ροκανίζει την επιβίωση της χώρας όταν κάποιοι κάνουν τα στραβά μάτια σε κακοτεχνίες και καθυστερήσεις ή όταν ένας δήμαρχος παίρνει τα κονδύλια των αντιπλημμυρικών και τα κάνει φιέστες γιατί αυτές φαίνονται και φέρνουν ψήφους.

Τον εγωισμό μας πρέπει όλοι μας να τον βάλουμε στην άκρη. Και εμείς οι ψηφοφόροι. Να καταλάβουμε πόσο αυτοκτονικές, ηλίθιες, είναι συχνά οι επιλογές μας. Που ψηφίζουμε για βουλευτές, περιφερειάρχες, δημάρχους ανθρώπους που είναι τέλειοι στα πανηγύρια, στα βαφτίσια μας και στις σέλφι, αλλά ανίκανοι και εξαφανισμένοι όταν γίνεται η στραβή. Δικό μας είναι το λάθος, εμείς τους ψηφίζουμε χωρίς να ρωτάμε «τι έχεις κάνει στη ζωή σου; Εχεις δουλέψει ποτέ σε κανονική δουλειά, έχεις νιώσει τον κίνδυνο της απόλυσης;».

Στεκόμαστε με δέος, ανασφάλεια και θυμό κοιτώντας τις καταστροφές των τελευταίων μηνών. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη φύση ή τη γεωγραφία. Το ζητούμενο είναι να ξυπνήσουμε όλοι, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο πολίτη, και να καταλάβουμε ότι αν δεν βγούμε από την αδράνεια και τον κυνικό μας λήθαργο, θα καταλήξουμε ένα «αποτυχημένο κράτος».

Αλέξης Παπαχελάς/ Καθημερινή

«Μα φόρο εισοδήματος 44%;». Το αφοπλιστικό ερώτημα της Νεφέλης Meg προς τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη χρήζει μεγαλύτερης προσοχής. Όχι ότι τα άλλα (π.χ. μη εφαρμογή νόμων που ψηφίζονται, κατάσταση δημοσίων συγκοινωνιών στο λεκανοπέδιο, κλπ) δεν ήταν εξίσου εύστοχα.

Κάθε ευρώ εισοδήματος μετά τις €40.000 ετησίως υπάγεται σε φορολογία 44%. Ναι, συστήματα προοδευτικής φορολογίας εφαρμόζονται και σε άλλες χώρες – και περιλαμβάνουν φορολογικούς συντελεστές περί το 44%.

Όμως: Στην Γερμανία το 42% για τον χωρίς οικογένεια ισχύει από τα €62.810, με οικογένεια ισχύει από τα €125.620. Στο 45% ανεβαίνει για τα €277.825/€549.652 αντιστοίχως.

Στην Γαλλία το 41% εφαρμόζεται για εισόδημα από €78.570.01 έως €168.994, και 45% για εισόδημα άνω των €168.994.

Στην Αυστρία το 42% εφαρμόζεται σε ετήσιες αποδοχές από €31.000.01 έως €60.000, αλλά εξαιρούνται από αυτήν την υψηλή φορολογία ο 13ος και ο 14ος μισθός.

Στην Φινλανδία το 44% εφαρμόζεται σε ετήσιες αποδοχές άνω των €85.800. Στο Λουξεμβούργο ο ανώτατος συντελεστής φτάνει το 42%.

Συγκρινόμαστε με ανεπτυγμένες παραγωγικές οικονομίες υψηλής παραγωγικότητας και αποτελεσματικού κοινωνικού κράτους;

Όμως: Στην Ιταλία, την καθηλωμένη χωρίς μεγέθυνση και ανάπτυξη δυο και πλέον δεκαετίες – λόγω και της υψηλής φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών, ο συντελεστής του 43% εφαρμόζεται για εισόδημα άνω των €50.000. Ο προηγούμενος είναι 35%.

Στην Ισπανία ο συντελεστής 45% εφαρμόζεται από τα €60.000 έως τα €300.000. Ο προηγούμενος είναι 37%.

Όμως: Σε χώρες όπως η Τσεχία, η Πολωνία και η Ουγγαρία, που τις δυο τελευταίες δεκαετίες μας προσπέρασαν σε κατά κεφαλήν εισόδημα, ανάπτυξη, επενδύσεις, εφαρμόζονται είτε συστήματα προοδευτικής φορολογίας με πολύ χαμηλότερους συντελεστές, είτε ενιαίος κατ’ αποκοπή συντελεστής.

Στην Τσεχία ο συντελεστής είναι 15% και ανεβαίνει στο 23% για εισόδημα άνω των CZK1,935,552 (€82.325).

Στην Πολωνία από 1η Ιουλίου 2022 ο φορολογικός συντελεστής είναι 12% (προηγουμένως ήταν 17%) για ετήσιο εισόδημα έως PLN120.000 (€25.500) και 32% για μεγαλύτερο ετήσιο εισόδημα.

Στην Ουγγαρία εφαρμόζεται ενιαίος κατ’ αποκοπή συντελεστής φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων 15%. (Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι οι εργαζόμενοι κάτω των 25 ετών δεν πληρώνουν φόρο. Από την 1η Ιανουαρίου 2023, οι γυναίκες κάτω των 30 ετών που έχουν γεννήσει ή έχουν υιοθετήσει παιδί δεν θα πληρώνουν φόρο εισοδήματος μεταξύ 25 και 30 ετών).

Όμως: και στην Βαλκανική γειτονιά μας, που συνέκλινε με εμάς και τείνει να μας προσπεράσει, η Βουλγαρία και η Ρουμανία έχουν ενιαίο κατ’ αποκοπή συντελεστή φόρου εισοδήματος 10%.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά: έχουν διότι πλέον κινητικότητα, στην Ευρώπη και στον κόσμο, δεν έχει μόνον το επενδυτικό κεφάλαιο αλλά και η ειδικευμένη εργασία – το ανθρώπινο κεφάλαιο.

Το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι από το μισό εκατομμύριο, κυρίως μορφωμένων και ειδικευμένων Ελλήνων, του brain drain της περασμένης δεκαετίας.

Τα ψήγματα φορολογικών κινήτρων επαναπατρισμού χρήζουν επανεξέτασης. Όπως και τα φορολογικά, και όχι μόνο, αντικίνητρα παραμονής και συγκράτησης των νέων. Πόσω μάλλον εάν πρέπει να δημιουργηθούν στην χώρα χιλιάδες θέσεις εργασίας υψηλής ειδίκευσης και υψηλών αμοιβών.

Ακόμη κι αν είναι δύσκολο να υιοθετηθεί η επιλογή του ενιαίου κατ’ αποκοπήν συντελεστή φόρου εισοδήματος τύπου Βουλγαρίας και Ρουμανίας 10%, υπάρχουν καλύτερες λύσεις προοδευτικής φορολογίας.

Π.χ. χωρών που τις βλέπουμε υψηλά σε διεθνείς συγκρίσεις ανταγωνιστικότητας όπως της Σιγκαπούρης, όπου ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων είναι προοδευτικός και ο μέγιστος συντελεστής είναι 22%. Ή έστω της Κύπρου, που δεν κείται τόσο μακράν, όπου ο ανώτερος φορολογικός συντελεστής μισθωτής εργασίας είναι 35% για ετήσιο εισόδημα άνω των €60.000. Άλλωστε και στην Βενεζουέλα, που έχει προοδευτική φορολογία, οι φορολογικοί συντελεστές αρχίζουν από 6% και ο ανώτερος είναι 34%.

Η μείωση των φορολογικών συντελεστών της μισθωτής εργασίας του ιδιωτικού τομέα είναι μια αναγκαία αναπτυξιακή επιλογή. Με στόχο την σύγκλιση της φορολογίας της ειδικευμένης εργασίας και του ανθρωπίνου κεφαλαίου στον συντελεστή 22% της φορολογίας των κερδών. Ο «δημοσιονομικός χώρος» είναι θέμα πολιτικών επιλογών και προτεραιοτήτων.

Γι’αυτόν το λόγο το «Μα 44%;» της Νεφέλης ήταν ιδιαίτερα εύστοχο. Σημειωτέον ότι αν στο 44% του φόρου προστεθεί και το 13,87% για ασφαλιστικές κρατήσεις – εισφορές του εργαζομένου, παρακρατείται συνολικά το 57,87% του εισοδήματος.

Ο κ. Χρήστος Α. Ιωάννου είναι οικονομολόγος σύμβουλος επιχειρήσεων

Οικονομικός Ταχυδρόμος 

                 Η συνέντευξη του πρωθυπουργού στη Νεφέλη Μεγκ

Ο Ορτέγκα υ Γκασσέτ μιλώντας, τότε, στους Ισπανούς φοιτητές είχε τονίσει: «Τίποτα απολύτως δεν μας δωρίζεται… Το πάθος, το υψηλό δημιουργικό πάθος για ένα Πανεπιστήμιο του 21ου αιώνα, θα πρέπει να επιδιώξει να συμπληρωθεί με τις πιο ψυχρές αρετές, να έχει την πολυτέλεια να καταβροχθίσει τη σκέψη χωρίς να χάσει τη θερμοκρασία του, και η φλόγα του να διαπερνάται από την καθαρή αντίληψη και την ανόθευτη θέληση».

Στο δοκίμιό του, μιλώντας για μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και το Πανεπιστήμιο, είχε θέσει καταρχήν το ζήτημα μιας ισόρροπης σχέσης που οφείλει να υπάρχει μεταξύ εκπαιδευτικού περιβάλλοντος και του γενικότερου δημόσιου χώρου στον οποίο βαπτίζεται η παιδαγωγική και επιστημονική πράξη. Και ― κάτι που δεν γίνεται στα καθ’ ημάς ― είχε κάνει μια ουσιώδη διάκριση μεταξύ μεταρρυθμίσεων και διόρθωσης ποικίλων παρεκτροπών. «Η μεταρρύθμιση» έλεγε στους Ισπανούς φοιτητές «είναι πάντοτε δημιουργία νέων πρακτικών. Δεν μπορεί να περιοριστεί, ούτε ακόμα να αποτελεί διόρθωση των παρεκτροπών. Οι παρεκτροπές έχουν πάντα ήσσονα σημασία. Διότι μπορεί να συμβαίνει ένα από τα ακόλουθα δύο: είτε θα πρόκειται για παρεκτροπές με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, δηλαδή για περιπτώσεις μεμονωμένες, σπάνιες, αντίθετες προς τις σωστές πρακτικές, είτε για τόσο συχνές, τακτικές, επίμονες και ανεκτές παρεκτροπές, που πλέον δεν πρέπει να αποκαλούνται έτσι. Στην πρώτη περίπτωση τα πράγματα διορθώνονται αυτόματα. Στη δεύτερη, όμως, κάθε προσπάθεια για επανόρθωση θα ήταν μάταιη, αφού η συχνότητα και η αποδοχή των παρεκτροπών υποδεικνύουν ότι δεν αποτελούν ανωμαλίες, αλλά αποτέλεσμα πρακτικών που είναι εν γένει κακές. Αυτές πρέπει να αντιμετωπίσουμε και όχι τις παρεκτροπές. Κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα που θα περιοριζόταν στο να διορθώσει πρόχειρα και απρόσεκτα τις παρεκτροπές εντός του Πανεπιστημίου μας θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε μια, ομοίως, πρόχειρη μεταρρύθμιση».

Σε εμάς ο πρύτανης κ. Φορτσάκης, με έντονη πολιτική τοποθέτηση δεξιού φιλοκυβερνητικού προσήμου, συγκρούστηκε με τη μειοψηφία σαράντα αριστερών φοιτητών, εφαρμόζοντας τον νόμο. Δέχθηκε συγχαρητήρια για αυτή του την «τόλμη» από τον πρωθυπουργό και τον υπουργό της παιδείας οι οποίοι αγνοούν ότι salus populi suprema lex-υπέρτατος νόμος, η ευημερία του λαού. Ενώ ο ίδιος ο πρύτανης έχει ξεχάσει ότι… «το θείον και οι νόμοι, ευ μεν αγόντων, εισίν ωφέλιμοι, κακώς δε αγόντων ουδέν ωφελούσιν» (Σόλων).

Προφανώς, αντί του διαλόγου, προεκρίθη η οδός των πειθαρχικών και ποινικών διώξεων κατά φοιτητών, δηλαδή, η σύγκρουση σε μια προσπάθεια να διευθετηθούν μόνον οι έμμονες παρεκτροπές. Το αποτέλεσμα θα είναι το Πανεπιστήμιο να τανίζεται ανάμεσα στον χαρακτήρα του ως μείζον δημόσιο αγαθό και στην ταυτόχρονη αυτοακύρωσή του. Προκειμένου να επιτύχουμε «προοδευτικά πρόσημα», ακυρώνουμε ή και επαναφέρουμε «νεωτερισμούς» που δυσαρεστούν ή προκαλούν την ευαρέσκεια των ψηφοφόρων μας ― με τον υπουργό Παιδείας να διατάσσει ΕΔΕ για να δει γιατί δεν παρέστη στη δοξολογία της 28ης.

Όταν η πολιτική και μάλιστα η πολιτική για την παιδεία και το Πανεπιστήμιο γίνεται ένα αυτοτροφοδοτούμενο καθοδικό σπιράλ, και οι πολιτικές και πρυτανικές αρχές με υπευθυνότητα που ευνοεί μάλλον προσωπικές πόζες, οργανώνουν και επιβάλλουν επιδεικτικά μιντιακές παραστάσεις «σκληρών παλικαριών» που δίνουν «φιλολαϊκές» μάχες μόνον για τον εαυτό τους, το δημόσιο συμφέρον, το summum bonum, παραδίδεται σε ιστορικές στιγμές εγκατάλειψης.

Επιπλέον, ακυρώνουν και υπονομεύον οποιαδήποτε συνεργασία, οποιονδήποτε «συνεταιρισμό», όπως θα έλεγε ακόμη και ο συντηρητικός Έντμουντ Μπερκ, πολλών παραγόντων: κυβέρνησης, πανεπιστημιακών αρχών, καθηγητών, λοιπού διδακτικού προσωπικού, ερευνητών, φοιτητών, διοικητικών, βιβλιοθηκονόμων, υπηρεσιών καθαριότητας, υγείας, σίτισης. Ακυρώνεται όλο αυτό το «εμείς» που διακηρύσσει την ύπαρξή του στο δημόσιο χώρο, με την παιδεία και το Πανεπιστήμιο να γίνονται φευγαλέα σκιά της αποστολής τους.

Και ένα τελευταίο. Στα κείμενά του ο Ορέγκα υ Γκασσέτ, δεν είχε περιοριστεί μόνον στο Πανεπιστήμιο ή την παιδεία εν γένει. Θεωρούσε πως η απάντηση στο ερώτημα για την αποστολή ή, τις αποστολές της παιδείας και του Πανεπιστημίου, προϋπέθετε καταρχήν μια περισσότερο σαρκωμένη απάντηση στο ερώτημα «τι χώρα θέλουμε;» Αυτά τα πράγματα δεν συνηθίζουμε να τα συζητάμε.

[Widget_Twitter id=”1″]