Μήνυμα καταδίκης των ενεργειών της Χαμάς, στοχοποιώντας παράλληλα και τoν ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, λέγοντας ότι οι επιθέσεις στο Ισραήλ και η εισβολή στην Ουκρανία έχουν κοινά κίνητρα, έστειλε ο Τζο Μπάιντεν σε διάγγελμά του προς τους Αμερικανούς το βράδυ της Πέμπτης (20/10).

Το παλαιστινιακό ισλαμιστικό κίνημα Χαμάς και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν έχουν το «κοινό» πως θέλουν να «αφανίσουν» δημοκρατίες, δήλωσε ο Τζο Μπάιντεν σε διάγγελμά του προς τους Αμερικανούς, αναγγέλλοντας πως θα ζητήσει σήμερα το Κογκρέσο να εγκρίνει «κατεπειγόντως» τη χρηματοδότηση βοήθειας των ΗΠΑ στο Ισραήλ και στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ θα εξασφαλίσουν εγγυήσεις για την ασφάλειά τους «για γενιές» βοηθώντας τις δυο εμπόλεμες χώρες, επέμεινε ο αμερικανός πρόεδρος στο σπάνιο διάγγελμα από τον Λευκό Οίκο.

«Η Χαμάς και ο Πούτιν αντιπροσωπεύουν διαφορετικές απειλές, αλλά έχουν κοινό τούτο: θέλουν και οι δύο να αφανίσουν εντελώς μια γειτονική δημοκρατία», είπε ο ογδοντάρης Δημοκρατικός κάπου 20 ώρες μετά την επιστροφή του από το Τελ Αβίβ, όπου διαβεβαίωσε τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου πως η Ουάσιγκτον στέκει στο πλευρό της χώρας του.

Για αυτό θα ζητήσει, ήδη από σήμερα, το Κογκρέσο να εγκρίνει «με κατεπείγουσα διαδικασία» χρηματοδότηση γα τη χορήγηση οικονομικής βοήθειας στο Ισραήλ και στην Ουκρανία, «σημαντικών εταίρων μας», τόνισε.

Με το διάγγελμα αυτό, μόλις το δεύτερο που απηύθυνε στους Αμερικανούς από το λεγόμενο «Resolute Desk», ο Τζο Μπάιντεν, υποψήφιος για την επανεκλογή του, ήθελε να πείσει τους αντιπάλους του στην αμερικανική δεξιά και τους ψηφοφόρους, που μοιάζουν να έχουν κουραστεί από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ότι είναι ανάγκη να εγκριθεί πελώριο πακέτο βοήθειας στην ισραηλινή και στην ουκρανική κυβέρνηση.

Συνδέοντας την υπεράσπιση του Ισραήλ με αυτή της Ουκρανίας, ελπίζει πως θα μπορέσει να δημιουργήσει τη συναίνεση που λείπει ως τώρα στο Κογκρέσο, για να εξασφαλίσει περαιτέρω στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο.

Πηγή του πρακτορείου ειδήσεων Reuters στην κυβέρνησή του είπε πως το αίτημα προς το Κογκρέσο θα περιλαμβάνει 60 δισ. για την Ουκρανία και 14 δισ. δολάρια για το Ισραήλ.

Ακόμη, θα ζητηθούν 10 δισεκ. δολάρια για ανθρωπιστική βοήθεια, 14 δισ. για την ασφάλεια των συνόρων με το Μεξικό και 7 δισ. για την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, ιδίως για την Ταϊβάν, κατά την ίδια πηγή.

Περίπου το μισό από το ποσό για την Ουκρανία θα διατεθεί για την αντικατάσταση και την πλήρωση αποθεμάτων του αμερικανικού στρατού, πάντα κατά την πηγή του Reuters.

«Η Αμερική είναι φάρος για τον κόσμο»

Το διάγγελμα έδωσε εξάλλου την ευκαιρία στον Δημοκρατικό να προβάλει την αντίθεση με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, που συνεχίζει να είναι βυθισμένο στην εσωκομματική σύγκρουση στην οποία πρωτοστατούν οπαδοί του Ντόναλντ Τραμπ – με τον οποίο μπορεί κάλλιστα να βρεθεί αντιμέτωπος στις προεδρικές εκλογές του 2024.

Οι Δημοκρατικοί ελέγχουν τη Γερουσία, οι Ρεπουμπλικάνοι από την αρχή της χρονιάς τη Βουλή των Αντιπροσώπων, οριακά.

Στο σώμα αυτό η φράξια της σκληρής δεξιάς του GOP όχι μόνο καθαίρεσε τον επικεφαλής του, τον Κέβιν Μακάρθι, στην αρχή του μήνα, αλλά μέχρι τώρα οδηγεί σε αδιέξοδο την προσπάθεια να αναδεχθεί νέος «speaker». Η Βουλή, βυθισμένη σε αυτή την κρίση, αδυνατεί προς το παρόν να υιοθετήσει το παραμικρό μέτρο ή νομοσχέδιο.

Ο αμερικανός πρόεδρος συνομίλησε μερικές ώρες πριν από το διάγγελμα με τον ουκρανό ομόλογό του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, που τον ευχαρίστησε για τη «ζωτική υποστήριξη» των ΗΠΑ.

Μολονότι κάποιοι Ρεπουμπλικάνοι μοιάζουν να αντιτίθενται στη συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ζήτησαν να σταλεί βοήθεια στο Ισραήλ, να ενισχυθούν τα μέτρα ασφαλείας στα νότια σύνορα για να ανασχεθεί η μετανάστευση και αυστηρότερη στάση έναντι της Κίνας.

Ο Τζο Μπάιντεν, η χώρα του οποίου έχει δαπανήσει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για να υποστηρίξει τον στρατό της Ουκρανίας, θέλει να ξεπεράσει τους δισταγμούς και την εναντίωση των Ρεπουμπλικάνων και της αμερικανικής κοινής γνώμης όσον αφορά τη σύρραξη, που φαίνεται πως θα έχει διάρκεια.

«Η ιστορία μας έχει διδάξει πως όταν οι τρομοκράτες δεν πληρώνουν το τίμημα» και «όταν οι δικτάτορες δεν πληρώνουν το τίμημα», προκαλούν «κι άλλο χάος και θάνατο και καταστροφή» και «το κόστος και οι απειλές για την Αμερική και τον κόσμο αυξάνονται».

Αν δεν εμποδιστεί ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν, υποστήριξε ο κ. Μπάιντεν, μπορεί να απειλήσει την Πολωνία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, κι αν «επιτεθεί σε σύμμαχο στο NATO θα υπερασπιστούμε κάθε εκατοστό του». Αν οι ΗΠΑ δεν αναλάβουν δράση, επέμεινε, «οι κίνδυνοι συρράξεων και χάους θα μπορούσαν να εξαπλωθούν», επέμεινε.

Ο αμερικανός πρόεδρος ξέρει εξάλλου καλά πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Αν το Κογκρέσο δεν ψηφίσει νέο προϋπολογισμό, οι ΗΠΑ θα βρεθούν στο διαβόητο shutdown, την αναστολή λειτουργίας μέρους των υπηρεσιών του ομοσπονδιακού κράτους και τη δημοσιονομική παράλυση, από τη 17η Νοεμβρίου.

«Η Αμερική είναι φάρος για τον κόσμο», «ακόμη σήμερα», ανέφερε, προειδοποιώντας εναντίον των συνεπειών «μικροπρεπών» πολιτικών αντιπαραθέσεων στον ρόλο της χώρας σε διεθνές επίπεδο.

«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε μικροπρεπείς, μικροκομματικές, οργισμένες πολιτικές να μας εμποδίσουν να εκπληρώσουμε τις ευθύνες μας ως μεγάλο έθνος», είπε. «Αρνούμαι να το επιτρέψω».

«Ο αμερικανικός ηγετικός ρόλος είναι αυτός που κρατάει τον κόσμο στη θέση του» και οι «συμμαχίες μας είναι αυτές που μας κρατούν ασφαλείς», επιχειρηματολόγησε.

ΠΗΓΗ   

#Μπάιντεν

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος στο Kreport.gr 

Εάν όντως οι ΗΠΑ θέτουν ως προαπαιτούμενο μιας συνάντησης Μπάιντεν-Πούτιν την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από την Ουκρανία και αν αντίστοιχα η Ρωσία ζητά να προηγηθεί η αναγνώριση της προσάρτησης των τεσσάρων κατεχομένων ουκρανικών επαρχιών, τότε εύλογα τίθεται το ερώτημα τι νόημα έχουν τοποθετήσεις που εμφανίζουν και τις δύο  πλευρές να είναι αμετακίνητες στις θέσεις τους.

Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε στη φάση επικοινωνιακής προετοιμασίας για μια συνολική διμερή διαπραγμάτευση ΗΠΑ-Ρωσίας που φαίνεται αναπόφευκτη καθώς καμιά πλευρά δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τους αρχικούς της στόχους.

Αυτό που πρέπει εξαρχής να σημειωθεί ότι παρά την δέσμευση των ΗΠΑ να  υπάρξει συναίνεση του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας σε οποιαδήποτε φόρμουλα διαβούλευσης η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Ουάσιγκτον και Μόσχα είναι προφανές ότι διαπραγματεύονται ένα συνολικό πλαίσιο συνύπαρξης που να κατοχυρώνει τα κεκτημένα δέκα μηνών από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ είδαν να υλοποιείται ένας διαχρονικός τους στόχος, η διάρρηξη της ειδικής σχέσης Γερμανίας-Ρωσίας, αλλά και τη συσπείρωση του συνόλου σχεδόν της Γηραιάς Ηπείρου κάτω από το στέγαστρο του ΝΑΤΟ, με κορυφαία πράξη την προσχώρηση της Σουηδίας και της Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Η Ρωσία με την σειρά της κέρδισε στρατηγικά σημαντικές επαρχίες στην Ουκρανία και έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς της πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες ότι το τίμημα της απόσχισης από την άτυπη ζώνη ρωσικής επικυριαρχίας δεν είναι άλλο από τον οδυνηρό εδαφικό ακρωτηριασμό -μια κατάσταση πραγμάτων που καταγράφηκε πρώτα  στη Μολδαβία και τη Γεωργία και στη συνέχεια, το 2014 και το 2022, στην Ουκρανία.

Αν θεωρήσουμε ότι η Λευκορωσία είναι πλέον ντε φάκτο επαρχία της Ρωσίας όπως και το Καζακστάν, που το 40% του συνολικού του πληθυσμού είναι ρωσόφωνοι, τότε, με εξαίρεση την βαριά εδαφικά ακρωτηριασμένη Ουκρανία, η Ρωσία 31 χρόνια μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ ελέγχει το μεγαλύτερο τμήμα της.

Ετσι το πραγματικό ζητούμενο από την σκληρή διαπραγμάτευση Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου είναι αν η σημερινή κατάσταση πραγμάτων μπορεί να παραταθεί όχι σαν Παγωμένη Σύγκρουση αλλά ως Συνολική Εκεχειρία.

Να θυμίσουμε ότι ο Πόλεμος της Κορέας έληξε τον Ιούλιο του 1953 με μια εκεχειρία που ισχύει μέχρι σήμερα, και ότι οι ΗΠΑ ουδέποτε αναγνώρισαν την προσάρτηση των Βαλτικών Δημοκρατιών στην ΕΣΣΔ το 1939-40.

Ο σκληρός πυρήνας της διαπραγμάτευσης Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου είναι αν τα κέρδη των ΗΠΑ στην Γηραιά Ήπειρο από την ρωσική εισβολή μπορούν να συνυπάρξουν με μια έστω σταδιακή άρση των κυρώσεων που η Δύση έχει επιβάλλει στη Ρωσία.

Ο συμβιβασμός που θα έλθει αργά η γρήγορα, προβάλλει ήδη σαν μια νέα Γιάλτα με πιο δυσμενείς  όρους για τη Μόσχα.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν είναι αν θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση Μπάιντεν –Πούτιν αλλά πότε.

Ένα πόλεμος τελειώνει είτε με μια συντριπτική ήττα της μιας πλευράς είτε με συμβιβασμό όταν οι αντίπαλες πλευρές καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η παράταση της σύγκρουσης κοστίζει πολύ πιο περισσότερο.

Η παγκόσμια βιομηχανία τροφίμων έχει αναστατωθεί. Από τότε που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία τον περασμένο μήνα, οι παγκόσμιες τιμές σιταριού έχουν ξεπεράσει την οροφή και το ηλιέλαιο γίνεται μια σπάνια …λιχουδιά.

Η διαφαινόμενη παγκόσμια επισιτιστική κρίση είναι χρόνια σε εξέλιξη. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή και τα ζητήματα της εφοδιαστικής αλυσίδας που προκαλούνται από την πανδημία είχαν ήδη προκαλέσει ελλείψεις και εκτόξευσαν τις τιμές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει επιδεινώσει πολύ την κακή κατάσταση.

Αλλά πόσο άσχημα μπορεί να γίνουν τα πράγματα και ποιος κρατά όλα τα χαρτιά;

Ένας πόλεμος ανάμεσα σε δύο αγροτικούς γίγαντες. Ο πόλεμος στην Ουκρανία καθιστά τα βασικά τρόφιμα σε όλο τον κόσμο πιο σπάνια και ακριβότερα. Μαζί, η Ουκρανία και η Ρωσία αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 30% των παγκόσμιων εξαγωγών σιταριού, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν αποκοπεί από την παγκόσμια αγορά. Η πληρωμή της Ρωσίας για τις εξαγωγές γεωργικών προϊόντων έχει καταστεί σχεδόν αδύνατη λόγω των κυρώσεων. Η Ουκρανία έχει απαγορεύσει τις εξαγωγές βασικών τροφίμων, συμπεριλαμβανομένου του σιταριού, για να διασφαλίσει ότι έχει αρκετό για να ταΐσει τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτό είναι ανησυχητικό για τις δεκάδες χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος που εξαρτώνται από τη Ρωσία και την Ουκρανία για το ένα τρίτο ή ίσως και περισσότερο της προσφοράς τους σε σιτάρι.

Επιπλέον, ο παρατεινόμενος πόλεμος, που μπαίνει τώρα στον δεύτερο μήνα του, σημαίνει ότι τα αγροκτήματα μπορεί να χάσουν τις βασικές περιόδους φύτευσης και συγκομιδής αυτό το καλοκαίρι, οδηγώντας τις αλυσίδες εφοδιασμού σε μια περαιτέρω ζάλη.

Πόσο άσχημα μπορεί να γίνουν τα πράγματα; Ακόμη και σε πλούσιες χώρες, τα πράγματα δεν φαίνονται καλά. Από τότε που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, πολλοί ευρωπαίοι καταναλωτές —που έχουν ήδη φρικάρει από την οικονομική αβεβαιότητα που προκαλείται από την πανδημία— έχουν καταφύγει στη συσσώρευση τροφίμων. Τα γερμανικά παντοπωλεία, για παράδειγμα, αναγκάστηκαν να μεριμνήσουν για τις πωλήσεις μαγειρικού λαδιού λόγω πανικού. Και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ο πόλεμος επιδεινώνει τον πληθωρισμό που σχετίζεται με την πανδημία, οι τιμές των τροφίμων έχουν αυξηθεί με τον ταχύτερο ρυθμό τους από το 2013.

Επιπλέον, υπάρχουν αυξανόμενοι φόβοι ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα μπορούσε να οπλίσει τις εξαγωγές τροφίμων για να προκαλέσει κακό στη Δύση. Η Μόσχα έχει ήδη εμποδίσει τα πλοία που μεταφέρουν εμπορεύματα να φύγουν από τη Μαύρη Θάλασσα και έχει δεσμευτεί να ανταποδώσει για τις οικονομικές κυρώσεις. Πράγματι, η κατάληψη του ουκρανικού λιμανιού της Οδησσού, ενός κρίσιμου εμπορικού σημείου για την πρώην Σοβιετική Ένωση, θα επέτρεπε στη Ρωσία να ελέγχει τις εμπορευματικές αποστολές τροφίμων στην περιοχή.

Εάν ο Πούτιν παίξει σκληρό μπάλα, το φαγητό θα γίνει ακόμα πιο ακριβό σε πολλά μέρη του κόσμου, ιδιαίτερα σε φτωχότερες χώρες. Αυτό έρχεται ήδη στο προσκήνιο στο Λίβανο, ο οποίος μαστίζεται από πολιτικές και οικονομικές κρίσεις και τώρα αντιμετωπίζει ακόμη πιο σοβαρές ελλείψεις τροφίμων.

Πολλές κυβερνήσεις βρίσκονται σε αδιέξοδο, καθώς το μόνο πράγμα που μπορούν να κάνουν για να διορθώσουν το πρόβλημα είναι να επιβάλουν τον καθορισμό τιμών και στις επιδοτήσεις. Αλλά αυτά τα μέτρα μπορεί να τους βλάψουν μακροπρόθεσμα, λέει ο Πήτερ Σερέτι, αναλυτής του Eurasia Group. «Για τις κυβερνήσεις, ιδιαίτερα εκείνες με περιορισμένους πόρους, οι επιδοτήσεις γίνονται επίσης ένα αυξανόμενο βάρος στα δημόσια ταμεία», λέει, προσθέτοντας ότι «οι πολιτικές συνέπειες της περικοπής τους εάν το κράτος δεν μπορεί πλέον να τις αντέξει κάποια στιγμή, μπορεί να είναι πολύ σοβαρές. ”

Η Αίγυπτος, ο μεγαλύτερος εισαγωγέας σιταριού στον κόσμο – το 80% του οποίου προέρχεται από την Ουκρανία και τη Ρωσία – καθόρισε αυτήν την εβδομάδα την τιμή του μη επιδοτούμενου ψωμιού για να αποτρέψει μια κοινωνική και οικονομική κρίση. Εν τω μεταξύ, χώρες όπως η Ουγγαρία και η Σερβία έχουν απαγορεύσει τις εξαγωγές σιτηρών.

Αυτή η δυναμική θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές σε όλο τον κόσμο. Στην Αίγυπτο που εξαρτάται από τις εισαγωγές, ο Πρόεδρος Abdel Fatah Al-Sisi γνωρίζει ότι η λαϊκή οργή για τις τιμές του σιταριού στη χώρα του – όπου περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού τρώνε επιδοτούμενο ψωμί – θα μπορούσε να μεταδοθεί σε μαζική εξέγερση. Μια επισιτιστική κρίση που προκλήθηκε από την ξηρασία το 2007-2008 οδήγησε σε ταραχές σε δεκάδες χώρες. Το 2008, ο πρώην αυταρχικός ηγέτης της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ διέταξε τον στρατό και την αστυνομία να ψήσουν ψωμί για να προσπαθήσουν να μειώσουν τη θερμοκρασία.

Ποιος κρατάει τα χαρτιά; Η Ρωσία φυσικά και η Δύση που προσπαθεί να τονώσει την παραγωγή για να αντισταθμίσει τις απώλειες από την Ουκρανία και τη Ρωσία. Όμως, ο πραγματικός διαμεσολαβητής θα μπορούσε να είναι η Κίνα, η οποία συσσωρεύει τα μισά σιτηρά του κόσμου. Ορισμένοι αναλυτές προειδοποιούν ότι η Κίνα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα αποθέματά της σε σιτηρά για να προσπαθήσει να κερδίσει σε όλη την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή.

«Η ανησυχία είναι ότι η Κίνα θα χρησιμοποιήσει τα αποθέματα σιτηρών της ως διπλωματικό εργαλείο. Σε ένα περιβάλλον παγκόσμιας έλλειψης, θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την προσφορά τους για να επιδιώξουν εύνοια επιλεκτικά», λέει ο Αντιπρόεδρος του Ομίλου Eurasia, Τζέραλντ Μπουτς. «Μπορεί τα σιτηρά να μην πάνε εκεί που τα χρειάζονται περισσότερο, αλλά εκεί που θα αποδώσουν διπλωματικά για την Κίνα».

Τα Ηνωμένα Έθνη, από την πλευρά τους, έχουν προειδοποιήσει για έναν «τυφώνα πείνας», λέγοντας ότι όσο ο πόλεμος επιμένει, τα πράγματα είναι βέβαιο ότι θα γίνουν πολύ χειρότερα.

ΠΗΓΗ

«Πες μου πώς τελειώνει αυτό;» Eίναι μία από εκείνες τις ερωτήσεις που λένε οι άνθρωποι όταν πρόκειται για κάποια ταινία. Μερικές φορές όμως ισχύει το ίδιο και στην πραγματική ζωή. Αυτό άλλωστε τούτη την περίοδο είναι το κρίσιμο ερώτημα για τον πόλεμο στην Ουκρανία,που όμως αρκετές φορές σκεπάζεται από το δράμα των ανθρώπων και τη φρίκη των καθημερινών γεγονότων.

Λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου, οι περισσότεροι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες περίμεναν μια γρήγορη ρωσική στρατιωτική νίκη. Αυτό αποδείχθηκε λάθος – και νομίζω ότι θα υπάρχουν περισσότερες εκπλήξεις. Άρα όλες οι προβλέψεις πρέπει να γίνονται με προσοχή.

Σήμερα υπάρχουν τρία σενάρια για την Ουκρανία που φαίνονται πιο πιθανά.

Το πρώτο — το πιο τραγικό και το πιο πιθανό — είναι ότι αυτός ο πόλεμος θα συνεχιστεί για πολλούς μήνες.

Το δεύτερο — ίσως στο 30 τοις εκατό — είναι να υπάρξει ειρηνευτική διευθέτηση.

Το τρίτο σενάριο — ίσως 10%— είναι ότι υπάρχει κάποιο είδος πολιτικής αναταραχής στη Ρωσία, που περιλαμβάνει την ανατροπή του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και μια νέα προσέγγιση στην Ουκρανία.

Το μακροχρόνιο, συντριπτικό σενάριο πολέμου προϋποθέτει ότι ούτε η Ρωσία ούτε η Ουκρανία είναι πλέον ικανές να επιτύχουν ολοκληρωτική νίκη και ότι καμία δεν είναι διατεθειμένη να παραδεχτεί την ήττα. Ο Πούτιν παλεύει για να σώσει την πολιτική του ζωή και οι Ουκρανοί για να σώσουν τη χώρα τους.

Μετά από μήνα σύγκρουσης, η Ρωσία απέτυχε να ελέγξει τις μεγάλες πόλεις της Ουκρανίας και έχει υποστεί μεγάλες απώλειες ανδρών και εξοπλισμού. Οι Ρώσοι μπορεί να είναι έτοιμοι να κατακτήσουν το στρατηγικό λιμάνι της Μαριούπολης — αλλά μόνο καταστρέφοντάς το στην πορεία.

Η αυξανόμενη βαρβαρότητα των ρωσικών τακτικών, η οποία είναι απολύτως ορατή στη Μαριούπολη, είναι ένας οδηγός για το μέλλον. Καθώς οι Ρώσοι απελπίζονται μπορεί να γίνουν ακόμη πιο μοχθηροί. Υπάρχουν δυσοίωνες ενδείξεις ότι το Κρεμλίνο εξετάζει την χρήση χημικών όπλων που ήδη χρησιμοποιούνται στη Συρία.

Αλλά το Κίεβο έχει περίπου έξι φορές τον πληθυσμό της Μαριούπολης. Το να περικυκλώνεις την πρωτεύουσα της Ουκρανίας, να τη βομβαρδίζεις για να υποταχθεί και στη συνέχεια να πάρεις τον έλεγχό της με επιτυχία φαίνεται πέρα ​​από τις δυνατότητες του ρωσικού στρατού. Ακόμη και η κατάληψη της Οδησσού, η οποία θα επέτρεπε στη Ρωσία να ελέγχει αποτελεσματικά την ακτογραμμή της Ουκρανίας, θα μπορούσε να διαρκέσει μήνες και να συνεπάγεται την καταστροφή της πόλης-λιμάνι που λειτουργεί ως αρχηγείο των ουκρανικών ναυτικών δυνάμεων.

Εκτός από την πρόκληση τρομερών απωλειών, ένας παρατεταμένος πόλεμος θα αύξανε σταθερά τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Η πίεση στους δυτικούς ηγέτες να παρέμβουν θα αυξανόταν καθώς οι φρικαλεότητες θα επιδεινωθούν. Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης είναι πιθανό να συνεχίσουν να αντιστέκονται σε αυτήν την πίεση. Ωστόσο, η αυξημένη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία μπορεί να θολώσει τη γραμμή μεταξύ επέμβασης και μη επέμβασης – αυξάνοντας τον κίνδυνο μιας άμεσης σύγκρουσης μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης.

Οι τρομακτικές απώλειες και για τις δύο πλευρές, τώρα και στο μέλλον, θα πρέπει να αυξήσουν τις προοπτικές για μια ειρήνη μέσω διαπραγματεύσεων. Οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί μιλούσαν σχεδόν από την αρχή της σύγκρουσης. Οι Ουκρανοί φαίνεται να έχουν αποδεχτεί ότι δεν θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και αντίθετα θα είναι ένα ουδέτερο κράτος. Αυτό ήταν ένα από τα κύρια αιτήματα της Ρωσίας και θα μπορούσε να επιτρέψει στον Πούτιν να διεκδικήσει κάποιου είδους νίκη.

Υπάρχουν και άλλα μεγάλα ζητήματα που παραμένουν άλυτα. Το καθεστώς της ρωσοκρατούμενης Κριμαίας, του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ, τα οποία η Ρωσία αναγνωρίζει πλέον ως ανεξάρτητα κράτη, δεν έχει συμφωνηθεί. Μια ειρηνευτική διευθέτηση μπορεί να χρειαστεί να περιλαμβάνει κάποιου είδους δημιουργικό συμβιβασμό που θα αποδέχεται το σημερινό status quo.

Ακόμα κι αν μπορούσε να υπάρξει συμφωνία σε αυτά τα θέματα, θα παρέμεναν άλλα πολύ δύσκολα ζητήματα σε εκκρεμότητα. Πλέον, η Ουκρανία — όπως είναι κατανοητό — θέλει κάποιο είδος διεθνών εγγυήσεων ασφάλειας.

Αλλά αν αυτό έμοιαζε με την ένταξη στο ΝΑΤΟ με άλλο όνομα, μπορεί να μην γίνει αποδεκτό από τη Ρωσία ή και από τις ίδιες τις κυβερνήσεις του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία μπορεί να απαιτήσει την άρση των δυτικών κυρώσεων ως προϋπόθεση για την απόσυρση των στρατευμάτων της. Αλλά οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα είναι απρόθυμες να τερματίσουν το καθεστώς – παρία της Ρωσίας, όσο ο Πούτιν παραμένει στην εξουσία.

Η τρέχουσα υπόθεση στην Ουάσιγκτον είναι ότι οι Ρώσοι μάλλον δεν διαπραγματεύονται  με καλή πίστη. Ακόμη και η ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός είναι πιθανό να αντιμετωπιστεί με σκεπτικισμό – καθώς η Ρωσία μπορεί απλώς να την χρησιμοποιήσει ως ευκαιρία για να ανασυνταχθεί στρατιωτικά.

Αν ο Πούτιν είναι πράγματι ακόμα προσκολλημένος στον πόλεμο, μπορεί να κάνει άλλο ένα καταστροφικό λάθος. Η πίεση στη ρωσική οικονομία και τον στρατό θα αυξηθεί μόνο τους επόμενους μήνες. Ορισμένοι στρατιωτικοί αναλυτές πιστεύουν ότι ο στρατός μπορεί σύντομα να έχει έλλειψη πυρομαχικών και στρατευμάτων. Υπάρχουν ελλείψεις στα καταστήματα και οι τιμές ανεβαίνουν.

Οι εκδηλώσεις δημόσιας διαφωνίας συνεχίζονται στη Ρωσία, παρά τον κίνδυνο για τους διαδηλωτές. Ο ίδιος ο Πούτιν έχει αρχίσει να εκδίδει οργισμένες καταγγελίες για προδότες κλπ. Ορισμένα ανώτερα στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών έχουν τεθεί σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Από την άλλη πλευρά, η μετάφραση όλης αυτής της σύγχυσης και του πανικού σε ένα αποτελεσματικό πραξικόπημα κατά του Πούτιν είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία. Ο Ρώσος ηγέτης είναι πολύ προσεκτικός σχετικά με την ασφάλειά του — τόσο προσεκτικός που δεν φαίνεται διατεθειμένος να επιτρέψει ακόμη και στενούς βοηθούς να τον πλησιάσουν.

Το Κρεμλίνο έχει προχωρήσει σε εκκαθαρίσεις όλων των φωνών που αντιτίθενταν στις θέσεις του προέδρου Πούτιν. Θα υπάρξει διαφωνία και αγωνία σε όλο το ρωσικό σύστημα — αλλά ο συντονισμός τους σε μια αποτελεσματική συνωμοσία για την απομάκρυνση του Πούτιν μπορεί να μην είναι δυνατός.

Αυτές είναι λοιπόν οι τρεις επιλογές: ένας παρατεταμένος πόλεμος,  ειρηνευτική διευθέτηση, ή πραξικόπημα στη Ρωσία. Να περιμένετε το πρώτο, να δουλέψετε για το δεύτερο και να ελπίζετε για το τρίτο.

gideon.rachman@ft.com

Πώς θα είναι ο ανασυγκροτούμενος κόσμος; Από την ελευθερία στη σταθερότητα

Γράφει ο Γιώργος – Στυλιανός Πρεβελάκης 

Το “ουκρανικό” παραλληλίζεται με την πτώση του τείχους του Βερολίνου- το γεγονός που άλλαξε τον κόσμο. Η κοσμοϊστορική αυτή αλλαγή, όμως, δεν προκλήθηκε αιφνιδίως το 1989. Ο θάνατος του Μάο, η ιρανική επανάσταση, η εμπλοκή της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν, η εκλογή της Θάτσερ και του Ρέιγκαν, το Τσερνομπίλ και η Περεστρόϊκα είχαν προετοιμάσει τον μετασχηματισμό. Η πτώση του τείχους λειτούργησε απλώς ως καταλύτης. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία φαίνεται να λειτουργεί επίσης ως καταλύτης. Η Ανθρωπότητα αλλάζει εποχή. Στο κλασικό δίλημμα “ελευθερία ή σταθερότητα”, το 1989 η Ανθρωπότητα επέλεξε την ελευθερία, τα αγαθά της οποίας κυριάρχησαν επί μία τριακονταετία. Προφανής έκφανση υπήρξε η ανεμπόδιστη κυκλοφορία. Μετά το 1989, άνθρωποι, εμπορεύματα, αγαθά, κεφάλαια, πληροφορίες και ιδέες κυκλοφορούσαν με αύξουσα ταχύτητα. Η λειτουργία των κρατικών συνόρων υποβαθμίστηκε και, συνεπακολούθως, το κύρος των κρατικών θεσμών. Η ατομική ελευθερία βάρυνε περισσότερο από την εθνική κυριαρχία. Νεοφιλελευθερισμός και Παγκοσμιοποίηση εξέφρασαν αυτή την αναβάθμιση, με εντυπωσιακά οικονομικά αποτελέσματα.Οι ανεπτυγμένες χώρες έζησαν μια μακρά περίοδο καταναλωτικής ευμάρειας. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε τις αρνητικές της συνέπειες. Η ανεξέλεγκτη κυκλοφορία προκάλεσε πολλαπλή αποσταθεροποίηση. Η χρηματοπιστωτική κρίση προέκυψε από την απουσία φραγμών και ελέγχων, με αποτέλεσμα οι τοπικές κρίσεις να εξαπλώνονται ταχύρρυθμα σε παγκόσμια κλίμακα. Η υγειονομική κρίση γενικεύθηκε από την αθρόα κυκλοφορία των ατόμων. Η περιβαλλοντική κρίση σχετίζεται άμεσα με την παγκόσμια διάδοση του δυτικού καταναλωτικού προτύπου. Τέλος, η τρέχουσα γεωπολιτική κρίση εγγράφεται σαφώς στην αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας.

Σε όλες αυτές τις κρίσεις, η Δύση διαπίστωσε τα αρνητικά της υπερ-ελευθερίας. Η πανδημία απεκάλυψε την ανάγκη να διαθέτει κάθε κράτος όχι μόνον επαρκή αποθέματα από υγειονομικό υλικό, αλλά και την ικανότητα να το παράγει. Η ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία έδειξε πώς η στενά οικονομική λογική δημιουργεί σοβαρές γεωπολιτικές δεσμεύσεις.

Η ελεύθερη κυκλοφορία των πληροφοριών διευκολύνει τον κυβερνοπόλεμο και την παραπληροφόρηση. Η εκμετάλλευση της οικονομικής ελευθερίας από την Κίνα έφτιαξε έναν απειλητικό αντίπαλο. Τέλος, η οικονομική ανάπτυξη χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς οδήγησε σε έντονες ανισότητες. Οι πολιτικές συνέπειες απειλούν ακόμη και τις αναπτυξιακές προοπτικές τις οποίες υποτίθεται ότι υπηρετεί η οικονομική ελευθερία. Η ουκρανική κρίση συνιστά την καμπή η οποία ωθεί οριστικά τη Δύση και, γενικότερα, την Ανθρωπότητα προς την αναζήτηση σταθερότητας, προς τον περιορισμό της κυκλοφορίας. Τα σύνορα επανεδραιώνονται.

Έτσι ελπίζεται ότι θα αντιμετωπιστούν πολιτικο-οικονομικά προβλήματα, όπως οι ανισότητες· πολιτικο-κοινωνικά, όπως οι μεταναστεύσεις· πολιτικο-ιδεολογικά, όπως η παραπληροφόρηση ή οι ανατρεπτικές ιδεολογίες.

Στοιχεία διαχωρισμού διαφαίνονται ήδη. Τα προπαγανδιστικά media της Ρωσίας, RT και Sputnik, αποκλείστηκαν από τον επικοινωνιακό χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο χρηματοπιστωτικός χώρος βαίνει προς διάσπαση. Ο χώρος του διαδικτύου είναι ήδη οροθετημένος από την Κίνα. Η Ευρώπη σπεύδει να αναδιαρθρώσει τα δίκτυα φυσικού αερίου. Η οικονομική και η ιδεολογική Γεωγραφία του κόσμου διασπάται σύμφωνα με γεωπολιτικές αναγκαιότητες, μετά από τη μακρά ενοποιητική περίοδο την οποία ενέπνευσαν οικονομιστικά ιδεολογήματα.

Ο Νεοφιλελευθερισμός και η Παγκοσμιοποίηση, κυρίαρχα χαρακτηριστικά, κλονίζονται. Η de facto αυτή αμφισβήτηση συνοδεύει μια νέα οργάνωση της Ανθρωπότητας. Η Γεωοικονομία παύει να είναι ο καθοριστικός παράγων· η Γεωπολιτική αποκτά αυξημένο ρόλο.Τείνουν να διαμορφωθούν μεγάλα περιφερειακά συστήματα με εσωτερική οικονομική συνοχή, διασυνδεδεμένα αμυντικά συστήματα, κλειστά δίκτυα πληροφόρησης και διαφέρουσες ιδεολογίες

Πώς θα είναι ο ανασυγκροτούμενος κόσμος; Εξαρτάται πώς θα κινηθεί το γεωπολιτικό εκκρεμές. Αν η μετακίνηση προς τη σταθερότητα δεν υπερ-αμφισβητήσει την ελευθερία και την κυκλοφορία, ενδέχεται να αμβλυνθούν οι καταστροφικές υπερβολές. Αν η κίνηση υπερβεί τα όρια, ελλοχεύουν μείζονες κίνδυνοι. Η ανεξέλεγκτη πορεία προς τη σταθερότητα, η άρνηση της κυκλοφορίας, συνεπάγεται βαρύτατες απειλές- ιδιαίτερα σε μιαν Ανθρωπότητα πυρηνικά εξοπλισμένη.

Ο Γεώργιος-Στυλιανός Πρεβελάκης είναι ομότιμος Καθηγητής Γεωπολιτικής, Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris 1) Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ

 Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 

Οι γενικές διευθύνσεις της Κομισιόν έχουν λάβει εντολή να προτείνουν νέες κυρώσεις κατά της Μόσχας θέτοντας σε εφαρμογή το σχέδιο «αποκλεισμού της Ρωσίας από τον πλανήτη», σύμφωνα με πληροφορίες της EURACTIV.

«Τέτοια μέτρα δεν υπήρχαν ούτε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου», τόνισε χαρακτηριστικά πηγή της Κομισιόν.

Οι νέες κυρώσεις περιλαμβάνουν τομείς και επιλογές που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ακόμη, όπως οι θαλάσσιες μεταφορές, η ενέργεια και διεύρυνση της λίστας φυσικών προσώπων που έχουν σχέσεις με το καθεστώς Πούτιν.

Πηγές της Κομισιόν είπαν στην EURACTIV ότι υπάρχουν σκέψεις για αποκλεισμό των ρωσικών πλοίων από τα ευρωπαϊκά λιμάνια. Όχι μόνο των πλοίων με ρωσική σημαία, αλλά και των πλοίων με άλλη σημαία αλλά ρωσικής ιδιοκτησίας και συμφερόντων.

Σε αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, αντιτίθεται το Βερολίνο, καθώς φοβάται πως η Ρωσία θα αντιδράσει με κλείσιμο της στρόφιγγας του φυσικού αερίου.

Επίσης, το Λονδίνο φαίνεται ότι θα απαγορεύσεις στις ασφαλιστικές εταιρείες να ασφαλίζουν ρωσικά πλοία. Οι Βρυξέλλες δεν αποκλείουν να γίνει κάτι παρεμφερές και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Επίσης, εξετάζεται το ενδεχόμενο απαγόρευσης εισαγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου από τη Μόσχα.

Σε αυτή την πρόταση, η Ουγγαρία αντιτίθεται σθεναρά αλλά δεδομένου ότι και οι ΗΠΑ τάσσονται υπέρ ενός τέτοιου μέτρου – δη στο πετρέλαιο – οι Βρυξέλλες εκτιμούν ότι η ουγγρική αντίσταση θα καμφθεί.

Επιπλέον, πηγή της Κομισιόν είπε ότι οι υπηρεσίες της «εξετάζουν έναν-έναν τους Ρώσους ολιγάρχες που δραστηριοποιούνται σε όλα τα κράτη της ΕΕ και έχουν σχέσεις με το καθεστώς Πούτιν.

«Δεν μιλάμε μόνο για πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων αλλά και για διακοπή κάθε είδους οικονομικής συναλλαγής», πρόσθεσε η πηγή, τονίζοντας ότι αυτοί οι ολιγάρχες θα καταστούν «οικονομικά νεκροί».

Τέλος, πάνω στο τραπέζι είναι επίσης και ο πλήρης αποκλεισμός από το SWIFT όλων των ρωσικών τραπεζών, με στόχο τον «χρηματοπιστωτικό στραγγαλισμό» του ρωσικού τραπεζικού συστήματος.

Οι προτάσεις αυτές θα συζητηθούν στην άτυπη σύνοδο κορυφής αυτή την εβδομάδα στη Γαλλία μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών.

EURACTIV

Φέτος, οι πολικές αρκούδες θα περάσουν από την Αλάσκα στη Σιβηρία όπως κάνουν κάθε άνοιξη, περνώντας από την παγωμένη θάλασσα Chukchi μέχρι το… εξοχικό τους, στο νησί Wrangel της Ρωσίας. Αλλά αυτή τη φορά, οι επιστήμονες των ΗΠΑ δεν θα τiς ακολουθήσουν.

«Δεν υπάρχει περίπτωση», λέει ο Eric Regehr, στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον (UW) του Σιάτλ, βιολόγος πολικής αρκούδας. Ο Eric Regehr σχεδίαζε να ταξιδέψει στο νησί τον Οκτώβριο μαζί με Ρώσους ερευνητές.

Η μοίρα αυτής της ετήσιας επιστημονικής αποστολής, η οποία προσφέρει ένα κρίσιμο παράθυρο για τη ζωή χιλιάδων αρκούδων, είναι μόνον ένα δείγμα του πώς η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία περιορίζει τις ερευνητικές συνεργασίες σε όλο τον κόσμο.

Καθώς πολλές χώρες επιβάλλουν κυρώσεις στη Ρωσία για την επιθετικότητά της, η έρευνα της Αρκτικής που επικεντρώνεται σε θέματα, όπως ο σολομός, οι πολικές αρκούδες και τα αποδημητικά πτηνά εμφανίζεται ως θύμα.

Η Αρκτική περιβάλλεται από παγκόσμιες δυνάμεις με αλληλένδετες αξιώσεις – διεκδικήσεις σε μια περιοχή πλούσια σε πόρους και επιστημονικά παζλ, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων του κλίματος που θερμαίνεται τέσσερις φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο κόσμο.

Την περασμένη Πέμπτη, επτά από τα οκτώ κράτη της Αρκτικής —Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Δανία, Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία και Σουηδία— ανακοίνωσαν ότι «παύουν προσωρινά» τη συμμετοχή τους στο Αρκτικό Συμβούλιο, το διακυβερνητικό όργανο που συντονίζει την πολιτική της Αρκτικής, στο οποίο η Ρωσία προηγείται πλέον. Οι χώρες είπαν επίσης ότι οι εκπρόσωποι τους δεν θα ταξιδέψουν προκειμένου να συμμετάσχουν στις συνεδριάσεις του συμβουλίου στη Ρωσία «υπό το φως της κατάφωρης παραβίασης της ουκρανικής κυριαρχίας από τη Μόσχα.

Η κίνηση είναι «πολύ ατυχής, αλλά φαίνεται απαραίτητη», λέει η Marisol Maddox, εμπειρογνώμονας στην πολιτική της Αρκτικής στο Woodrow Wilson International Center ενα ανεξάρτητο think tank. Αν και το Αρκτικό Συμβούλιο δεν χρηματοδοτεί άμεσα την έρευνα, βοηθά ωστόσο στον καθορισμό της επιστημονικής ατζέντας για τη συνεργασία μεταξύ των χωρών μελών, λέει η Marisol Maddox,  η οποία συμβουλεύει μια ομάδα εργασίας του συμβουλίου για τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Θα μπορούσαν να χρειαστούν μήνες ή χρόνια, οι αποφάσεις των διεθνών φορέων, όπως το Αρκτικό Συμβούλιο να καταλήξουν σε σημαντικά ερευνητικά έργα, αλλά η ρήξη με τη Ρωσία πηγαίνει τα πάντα πίσω και κανείς δεν μπορεί με στοιχειώδη βεβαιότητα να πει πότε το ερευνητικό έργο θα επανατοποθετηθεί στις ράγες.

Η διαχείριση τριών χιλιάδων πολιτικών αρκούδων που διασχίζουν ΗΠΑ και Ρωσία διέπεται από μια συνθήκη του 2000 . Τα τελευταία χρόνια, Αμερικανοί και Ρώσοι επιστήμονες συγκεντρώνονταν στο νησί Wrangel, όπου περίπου 1000 αρκούδες περνούν μέρος του καλοκαιριού. Εκεί, οι ερευνητές μετρούσαν τις αρκούδες, προσθέτοντας ετικέτες για να συλλέξουν δεδομένα σχετικά με την υγεία τους.

Είναι ένα διακυβερνητικό φόρουμ για την προώθηση της συνεργασίας, του συντονισμού και της αλληλεπίδρασης μεταξύ των αρκτικών κρατών σχετικά με κοινά θέματα της Αρκτικής (ιδίως θέματα βιώσιμης ανάπτυξης και προστασίας του περιβάλλοντος στην Αρκτική), με τη συμμετοχή των αυτοχθόνων αρκτικών κοινοτήτων και άλλων κατοίκων της Αρκτικής.

Ιδρύθηκε επίσημα το 1996, υπογράφοντας τη διακήρυξη της Οττάβα. Μόνο κράτη που έχουν στην κατοχή τους περιοχές στην Αρκτική μπορούν να είναι μέλη του Αρκτικού Συμβουλίου. Τα κράτη μέλη είναι: ο Καναδάς, η Δανία (συμπεριλαμβανομένης της Γροιλανδίας και των Νήσων Φερόες), η Φινλανδία, η Ισλανδία, η Νορβηγία, η Ρωσική Ομοσπονδία, η Σουηδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η θέση του παρατηρητή στο Αρκτικό Συμβούλιο είναι ανοικτή σε κράτη που δεν κατέχουν αρκτικές περιοχές.

Διπλή δοκιμασία

Για την Ουάσιγκτον, το Κομπάνι αποτελεί κρίσιμη δοκιμασία της στρατηγικής του προέδρου Ομπάμα να συνδυάσει την αμερικανική αεροπορική ισχύ με εγχώριες χερσαίες δυνάμεις. Για το «Ισλαμικό Κράτος», εδώ δοκιμάζεται η εικόνα του ακατανίκητου, που έχει καλλιεργήσει, όπως και η δυνατότητά του να στρατολογεί τζιχαντιστές. Μεγαλύτερη συμβολική σημασία έχει, ωστόσο, το Κομπάνι για την κατακερματισμένη κουρδική διασπορά, η οποία βρήκε την ευκαιρία να ενωθεί, με την ελπίδα ότι θα αποκτήσει πατρίδα στις γεμάτες αγροκτήματα και φιστικιές εκτάσεις που θεωρητικά εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της συριακής επικράτειας.

Πρακτικά, η πόλη έχει ερημωθεί, εξαιρουμένων μόνο των μαχητών, με τους Κούρδους να ελέγχουν το ένα άκρο της, υπό την αεροπορική προστασία των Αμερικανών, και τους τζιχαντιστές το άλλο. Ο ηγέτης του «Ισλαμικού Κράτους», Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, λέγεται ότι έστειλε τον «υπουργό Πολέμου» του χαλιφάτου στο Κομπάνι, την πόλη που έχει στοιχίσει τη ζωή περισσότερων τζιχαντιστών από οποιοδήποτε άλλο μέτωπο του πολέμου.

Πριν από την επίθεση του «Ισλαμικού Κράτους» η πόλη είχε 60.000 κατοίκους. Ο πληθυσμός της διογκώθηκε σε 400.000 λόγω της εισροής προσφύγων από άλλα σημεία της Συρίας, που μαστίζονταν από τον εμφύλιο πόλεμο. Σήμερα, το Κομπάνι λειτουργεί ως μοχλός για την άνοδο ενός νέου κουρδικού εθνικισμού, που υπερβαίνει τις παραδοσιακές διαιρέσεις. Είναι τόσο πιεστικές οι ανάγκες του πολέμου, ώστε να μάχονται σε κοινό μέτωπο τρεις πολύ διαφορετικές φατρίες – οι Κούρδοι πολιτοφύλακες της Συρίας, οι αντάρτες του ΡΚΚ που έρχονται από την Τουρκία και οι Πεσμεργκά, οι ένοπλες δυνάμεις των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ.

Η μάχη για το Κομπάνι περιπλέκεται από τον ρόλο της γειτονικής Τουρκίας. Η Αγκυρα αντιμετωπίζει ορισμένες από τις φατρίες που υπερασπίζονται τη συριακή πόλη ως τρομοκράτες, θεωρώντας ότι τελικός στόχος τους είναι η αποσταθεροποίηση του τουρκικού κράτους και η δημιουργία κουρδικού. Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, η Τουρκία θα προτιμούσε να αρκεστεί σε ρόλο παρατηρητή, ευελπιστώντας πως οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές, τζιχαντιστές και Κούρδοι, θα εκμηδενιστούν αμοιβαία. Επιπλέον, η Τουρκία πιέζει για πιο ενεργό ρόλο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Για τις ΗΠΑ, η μάχη για το Κομπάνι υπογραμμίζει μια άλλη πραγματικότητα: Οι Κούρδοι είναι αξιόπιστοι φίλοι των Αμερικανών. Σ’ ένα μικρό χωριό, μόλις πίσω από τα τουρκικά σύνορα, ο Αχμετ Μίσο, εξόριστος από το Κομπάνι, μας λέει:

«Οι αδελφοί μας οι Αραβες δεν βοηθούν, ενώ οι Αμερικανοί αποφάσισαν να μας στηρίξουν στη μάχη για το Κομπάνι γιατί νοιάζονται». Εκείνη την ώρα, ακούγονται εκρήξεις από τη γειτονική πόλη. Ενα βρέφος, ο γιος του Αχμετ, ξυπνάει μέσα στην κούνια του. Το όνομά του: Μπαράκ Ομπάμα Αχμετ.

Καθημερινή