Η βιογραφία της Μάργκοτ Φριντλέντερ

Η Μάργκοτ Φριντλέντερ κατέγραψε όλες τις μνήμες της σε ένα βιβλίο με τίτλο «Προσπάθησε να φτιάξεις τη ζωή σου» (Versuche, dein Leben zu machen). Αυτό είναι το μήνυμα της μητέρας της, που της είχε δώσει πριν από 74 χρόνια. Τότε ήταν 21 ετών. Εκείνη την εποχή η οικογένειά της σχεδίαζε να φύγει από το Βερολίνο, όμως η Γκεστάπο τους πρόλαβε. Συνέλαβε τον αδερφό της και η μητέρα της παραδόθηκε στην αστυνομία για να βρίσκεται μαζί του. Από τότε δεν τους ξαναείδε. H ίδια κατάφερε να διαφύγει και μάλιστα αναγκάστηκε να αλλάξει την εμφάνισή της, να βάψει τα μαλλιά της κόκκινα και να κάνει επέμβαση στη μύτη της.

Μετά από 15 μήνες από κρυψώνα σε κρυψώνα οι εβραίοι «κυνηγοί κεφαλών», οι οποίοι τότε εντόπιζαν άλλους Εβραίους για λογαριασμό των Ναζί, την έπιασαν. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τερέζιενσταντ (Τερεζίν της Τσεχίας). «Ήτα κάτι ενδιάμεσο. Ούτε ζωή ούτε θάνατος», λέει χαρακτηριστικά για την εμπειρία της κατά τη διάρκεια της κράτησής της. Μετά το τέλος του πολέμου έφυγε με τον σύζυγό της Άντολφ Φριντλέντερ, τον οποίο παντρεύτηκε στο Τερεζίν, για τις ΗΠΑ. Εκεί εργάστηκε σε ένα μαγαζί με ρούχα και ως ταξιδιωτική πράκτορας. Ο άντρας της έμεινε στο πλευρό της για 50 ολόκληρα χρόνια και πέθανε το 1997.

Το μήνυμα της επιστροφής

Με την πρόσκληση της τοπικής κυβέρνησης του Βερολίνου και συνοδευόμενη κινηματογραφικά από έναν σκηνοθέτη, το 2003 επέστρεψε για πρώτη φορά πίσω στην πατρίδα της. Αποφάσισε τότε να μετακομίσει μόνιμα στη Γερμανία. Το φιλικό περιβάλλον της στην Αμερική διατήρησε ωστόσο επιφυλακτική στάση απέναντι στην απόφαση της. Κάποιοι της έλεγαν συχνά ότι «οι Γερμανοί θα σε βλέπουν απλά σαν μια συμπαθητική μεγάλη κυρία και θα αισθάνονται λιγότερο ένοχοι». Η ξαδέρφη της είπε χαρακτηριστικά στο ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για την Μάργκοτ Φριντλέντερ ότι «δεν θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ να γυρίσω πίσω σ᾽αυτά τα γουρούνια».

H Μάργκοτ Φριντλέντερ όμως, σύμφωνα με την deutsche welle, δεν μετάνιωσε για την επιστροφή της. Βλέπει διαφορετικά τα πράγματα. Στη χώρα που διαπράχθηκαν τόσα εγκλήματα υπήρχαν και «καλοί» Γερμανοί που τη βοήθησαν. Στις ομιλίες της εξηγεί στους μαθητές γιατί επέστρεψε, λέγοντας τα εξής: «(Επέστρεψα) για να μιλήσω μαζί σας και να σας απλώσω το χέρι. Γιατί θα ήθελα να είστε οι αυτόπτες μάρτυρες της εποχής που δεν θα μπορούμε πια να είμαστε εμείς».

  Tο διαβάσαμε εδώ

Είδε πως δεν του πολυβγαίνει η αναταραχή στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, με τους αποκλεισμούς των πρυτανικών αρχών και τα ενώπιον τηλεοράσεως νταηλίκια των κομματικών εγκάθετων στην φοιτητική κοινότητα (που, άλλωστε, ουδέποτε αποκήρυξε η σχολίασε έστω αρνητικά), λόγω της σθεναρής και αποφασιστικής στάσης κάποιων νέων πρυτάνεων, και επέλεξε να…κατέβει σε χαμηλότερη “πίστα”-αυτή των μαθητών!

Έτσι, λοιπόν, πριν οι καταλήψεις αρχίσουν να φθίνουν (μετά την απειλή ότι οι χαμένες μέρες θ’ αντικατασταθούν με μείωση ημερών από τις γιορτινές και καλοκαιρινές διακοπές, και την εξεταζόμενη σκέψη όσοι μαθητές καταληψίες ξεπεράσουν το επιτρεπόμενο όριο απουσιών να μένουν στην ίδια τάξη…), ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσε να τις… προμοτάρει: ο εκπρόσωπος του κόμματος κ. Σκουρλέτης  απεφάνθη δημοσίως πως “οι καταλήψεις είναι υγιής αντίδραση σε επιλογές που θέτουν ταξικούς (;) φραγμούς…”, η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ το προχώρησε λίγο παραπέρα διατρανώνοντας ότι “ οι καταλήψεις πρέπει να γίνουν αγώνας για ολόκληρη την κοινωνία…”, και την φιλοσοφικό-ανθρωπιστική διάσταση την διακήρυξε ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ (και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ…) κ. Θέμης Κοτσιφάκης, σημειώνοντας πως “οι μαθητές, μέσω των κινητοποιήσεων, γίνονται καλύτεροι άνθρωποι…”! Όπερ έδει δείξαι….

“Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση…”, κατά πως θα λέει και η μαοϊκή συνιστώσα (δεν μπορεί, θα υπάρχει…)του ΣΥΡΙΖΑ. Και συνεπής στην γνωστή επιμονή του κόμματος στην “κινηματική υπερδραστηριότητα”, που στοχεύει, μεταξύ των άλλων, και στην κεφαλαιοποίηση της οργής, απόγνωσης και ανασφάλειας της κοινωνίας. Δεν πρωτοτυπεί, άλλωστε, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σ’ αυτήν την οργανωμένη αντίδραση σε κάθε μορφής “κανονικότητα”, που ίσως μας φέρει ένα βήμα πιο μπροστά. Έτσι έκαναν και τα σημερινά συγκυβερνούντα κόμματα, ως αξιωματική αντιπολίτευση: το ύστερο ΠΑΣΟΚ του Αντρέα “θα ακύρωνε” όποια συμφωνία και ιδιωτικοποίηση έκανε η κυβέρνηση Μητσοτάκη”, το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ κατέβαινε στο λιμάνι κραυγάζοντας συνθήματα κατά της κινέζικης COSCO,  που θα την … έδιωχνε μόλις γινόταν αυτό κυβέρνηση, ο Σαμαράς… κατήγγειλε στα Ζάππεια το μνημόνιο και διαφήμιζε την φιλοσοφική λίθο για την άμεση ανάπτυξη…

Μόνο που καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια. Και μόνο οι πάλαι ποτέ σοβιετικοί εγκέφαλοι επέμεναν πώς “αν η πραγματικότητα δεν συμφωνούσε με τις αποφάσεις τους… τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!” Η “μεγάλη αναταραχή” (και οι υποσχέσεις και “δεσμεύσεις” για όλα και προς όλους), είναι “ωραία κατάσταση” όσο οι ευθύνες και οι αποφάσεις, η καυτή πατάτα, βρίσκεται στα χέρα άλλων. Και οι “άλλοι”, όταν κραύγαζαν και συμπεριφέρονταν αντιπολιτευτικά ως… ΣΥΡΙΖΑ, είχαν την  δυνατότητα να “εξιλεώνονται” έναντι των υποσχέσεων τους επειδή “παρέλαβαν καμμένη γη”, αλλά και την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε, “εναλλακτική” να κανακεύουν τον κόσμο που ψάρευαν για την ψήφο του, με δανεικά λεφτά και επίπλαστη ευμάρεια…

΄Άλλαξαν τα πράγματα. Πέρασαν ανεπιστρεπτί οι περίοδοι των “παχέων αγελάδων” (των δανεικών…) ώστε να μπορούν να εξοφληθούν με χρέωση… στο μέλλον, λευκές επιταγές. Η κοινωνία έφθασε στα όριά της, και απελπισμένη προσδοκά, χωρίς λογική ενδεχομένως αλλά με  σαφέστατη εκδικητική διάθεση, να εισπράξει ( μερικώς, έστω…) τα υπεσχημένα. Κι’ όποιος δεν θα μπορέσει “να παραδώσει” τα υπεσχημένα, θα γνωρίσει από πρώτο χέρι και πολύ οδυνηρά τι πραγματικά σημαίνει “μεγάλη αναταραχή”. Από τους καταληψίες μαθητές, τους “αντάρτες” φοιτητές, τους μισθωτούς και συνταξιούχους, τους ανέργους, αυτούς που πουλάνε τα σπίτια τους για να πληρώσουν φόρους(και περιμένουν την πλήρη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ…), τους εκτός δημόσιας υγείας τους… τους… τους πάντες όλους!