Ύστερα από δύο δεκαετίες, η πρόσβαση σε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς τάφους της Αρχαίας Αιγύπτου ανακτάται.

Ο εμβληματικός τάφος του Αμενχοτέπ Γ΄, του Φαραώ που βασίλεψε μεταξύ 1390 και το 1350 π.Χ., δεσπόζει ξανά στην Κοιλάδα των Βασιλέων, σκαλισμένος βαθιά μέσα στον βράχο, στη δυτική όχθη του Νείλου κοντά στο Λούξορ.

Ανακαλύφθηκε το 1799, ωστόσο τα πλούτη του λεηλατήθηκαν νωρίς -ανάμεσά τους και η περίφημη σαρκοφάγος του. Για περισσότερο από είκοσι χρόνια, μια ιαπωνική ομάδα εργάστηκε μεθοδικά στην αποκατάστασή του, αναδεικνύοντας εκ νέου τις τοιχογραφίες του Φαραώ και της συζύγου του, σύμφωνα με τον Μοχάμεντ Ισμαΐλ, γενικό γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων.

«Είναι ένας μοναδικός τάφος», δήλωσε ο Ισμαΐλ στο Associated Press, προσθέτοντας, ότι περιλαμβάνεται και το πλαίσιο της κλεμμένης σαρκοφάγου.

Ο επισκέπτης κατεβαίνει μέσα από έναν κατηφορικό διάδρομο μήκους 36 μέτρων, που οδηγεί σε έναν ευρύ ταφικό θάλαμο του βασιλιά και δύο μικρότερους χώρους αφιερωμένους στις συζύγους του, Τίγιε και Σιταμούν. Παρότι ο τάφος δεν είναι πλήρως διακοσμημένος, οι σωζόμενες αναπαραστάσεις παρουσιάζουν τον Αμενχοτέπ Γ΄ να στέκεται ανάμεσα στους θεούς της Αιγύπτου, ενώ στους τοίχους του θαλάμου είναι χαραγμένες, σκηνές από το «Βιβλίο των Νεκρών», το ιερό κείμενο που καθοδηγούσε τις ψυχές στο πέρασμά τους προς τον Κάτω Κόσμο.

Η μούμια του Αμενχοτέπ Γ΄, σύμφωνα με το Εθνικό Μουσείο Πολιτισμού της Αιγύπτου, μεταφέρθηκε από τους ιερείς στον τάφο του παππού του, Αμενχοτέπ Β΄. Φθαρμένη σε μεγάλο βαθμό, εκτίθεται σήμερα δίπλα σε 16 ακόμη μούμιες βασιλέων και βασιλισσών.

Γνωστός και ως Αμενχοτέπ ο Μέγας, ο Φαραώ ανέβηκε στον θρόνο έφηβος και κυβέρνησε για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, οδηγώντας την Αίγυπτο στην κορύφωση της ισχύος της.

Η πρόσβαση του κοινού στον τάφο συμπίπτει με την αναμονή για τα εγκαίνια του Μεγάλου Αιγυπτιακού Μουσείου κοντά στις Πυραμίδες της Γκίζας, που αναμένεται να υποδεχθεί επισκέπτες την 1η Νοεμβρίου – δύο γεγονότα που συμβολίζουν μια νέα εποχή για τον αιγυπτιακό πολιτισμό και μια προσπάθεια της χώρας να αναζωογονήσει τον τουρισμό της, έναν από τους κυρίαρχους πυλώνες της οικονομίας της, μετά από χρόνια πολιτικών αναταραχών και σιωπής.

ΠΗΓΗ

Το υπουργείο Πολιτισμού διαψεύδει βεβαίως τη συγκεκριμένη πληροφορία, αναφέροντας ότι δεν ανήκει σε γυναίκα 54 ετών ο σκελετός της Αμφίπολης, όπως αναφέρθηκαν ορισμένα μπλογκ 

Ομως, ας δούμε τί αναφέρεται στο μπλογκ defencenet. Αν συνδυάσουμε την ηλικία, το φύλο, την χρονολόγηση του σκελετού, αλλά και το σπάσιμο στην περιοχή της λεκάνης, τότε είναι πιθανότατο ο σκελετός να ανήκει στη μητέρα του Μ.Αλεξάνδρου, της Ολυμπιάδας, η οποία είχε δολοφονηθεί διά λιθοβολισμού, αλλά εν συνεχεία είχε ταφεί με τιμές από τον Κάσσανδρο, του επιγόνου που είχε καταφέρει να ελέγξει την Μακεδονία και να εμφανιστεί ως διάδοχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είχε δολοφονηθεί με λιθοβολισμό στην Πύδνα με εντολή του Κάσσανδρου το έτος 316 π.Χ. και μαζί της είχε δολοφονηθεί και ο γιος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μαζί με την γυναίκα του, Ρωξάνη.

Οι τελευταίες πληροφορίες κάνουν λόγο για δύο ακόμη εισόδους που φαίνεται να εντοπίστηκαν στον Τύμβο Καστά της Αμφίπολης.

Η μία από αυτές βρίσκεται στα βορειοδυτικά κάτι που φαίνεται από τη νέα ηλεκτρική διασκόπηση.

Μια νέα αλληλουχία θαλάμων φαίνεται να εντοπίστηκε στη δεύτερη είσοδο του ταφικού μνημείου. Οι πηγές αναφέρουν ότι οι νέοι θάλαμοι παρουσιάζουν κάποια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τους προηγούμενους θαλάμους, καθώς είναι ανηφορικοί σε αντίθεση με τους θαλάμους που έχουν ήδη ανασκαφεί κι έχουν κατηφορική κλίση.

Τον Ιούνιο του 323 π.Χ. ο Αλέξανδρος πέθανε κι ενώ η ασιατικής καταγωγής (κόρη Σογδιανού ηγεμόνα) σύζυγός του Ρωξάνη ήταν έγκυος 6 ή 8 μηνών. Το μέλλον της ωστόσο ήταν πολύ αβέβαιο.

Ο Αλέξανδρος εκτός απ’ αυτή είχε νυμφευτεί και τη Στάτειρα (η οποία επίσης ήταν έγκυος), κόρη του Δαρείου Γ΄, ενώ εικάζεται ότι είχε και μια τρίτη σύζυγο, την Παρυσάτιδα, κόρη του Αρταξέρξη Γ΄. Τελικά η Σογδιανή πριγκίπισσα έφερε στον κόσμο αγόρι το οποίο έλαβε το όνομα του πατέρα του. Η μητέρα του έπρεπε να του εξασφαλίσει με κάθε τρόπο την ζωή και τη διαδοχή στον θρόνο.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο η Ρωξάνη με τη βοήθεια του αντιβασιλέα Περδίκκα, εξόντωσε τη Στάτειρα καθώς και την αδερφή της Δρύπετη, καταγόμενες από βασιλική γενιά και πιθανές αντίζηλους της στο θρόνο. Η τύχη της Παρυσάτιδας, που ήταν επίσης πριγκίπισσα, είναι άγνωστη αν και σύμφωνα με μια σύγχρονη θεωρία, ίσως ήταν εκείνη που σκότωσε η Ρωξάνη, και όχι η Δρύπετη.

Εν τω μεταξύ ο μακεδονικός στρατός της Ασίας αναγόρευσε βασιλιά τον προβληματικό γιο του Φιλίππου Β΄ (ετεροθαλή αδελφό του Μεγάλου Αλεξάνδρου) Αριδαίο.
Παράλληλα ο γιος της Ρωξάνης αναγορεύτηκε συμβασιλέας με το όνομα Αλέξανδρος Δ΄.

Ο Αριδαίος παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα την Ευριδίκη. Η φιλοδοξία της τελευταίας να μείνει ο άνδρας της μόνος στο θρόνο ανησύχησε την μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη διαβόητη Ολυμπιάδα.

Η Ολυμπιάδα φυγαδεύει τον εγγονό της Αλέξανδρο Δ” και γίνεται στόχος του Μακεδόνα στρατηγού Κάσσανδρου Ολυμπιάδα. Προσπάθησε να προστατέψει ανεπιτυχώς τη ζωή του εγγονού της Αλέξανδρου Δ΄.

Η Ολυμπιάδα φοβούμενη για τη ζωή του εγγονού της έπεισε τη Ρωξάνη να καταφύγει στην Ήπειρο. Εκεί η Ολυμπιάδα θα μεγάλωνε απρόσκοπτα τον Αλέξανδρο Δ΄, τον νέο κατακτητή του κόσμου όπως πίστευε.

Ωστόσο η ιστορία δεν είχε τόσο φιλόδοξα σχέδια για το παιδί.

Μετά τους πολέμους των Επιγόνων, ο Κάσσανδρος, ορκισμένος εχθρός της Ολυμπιάδας, κυριάρχησε στη Μακεδονία. Ο Αριδαίος και η Ευριδίκη συμμάχησαν μαζί του και τον ανακήρυξαν σε τοποτηρητή του θρόνου.

Αμέσως η Ολυμπιάδα εκστράτευσε στην Μακεδονία. Νίκησε το βασιλικό ζεύγος και το θανάτωσε με φρικτό τρόπο.

Με τον Κάσσανδρο όμως δεν είχε την ίδια τύχη. Όταν ο Μακεδόνας στρατηγός κατευθύνθηκε εναντίον της, η Ολυμπιάδα κατέφυγε στην οχυρωμένη Πύδνα, έχοντας μαζί της τον μικρό Αλέξανδρο και τη Ρωξάνη.

Μετά από επτάμηνη στενή πολιορκία η Ολυμπιάδα παραδόθηκε (316 π.Χ) ζητώντας από τον Κάσσανδρο να σεβαστεί τη ζωή του εγγονού της.

Η γηραιά βασίλισσα δεν ήταν όμως πια σε θέση να ζητά οτιδήποτε.

Ο Κάσσανδρος την σκότωσε δια λιθοβολισμού. Οι ιστορικές πηγές διίστανται ως προς την κατάληξη του πτώματος. Αλλοι ιστορικοί αναφέρουν ότι θάφτηκε με τιμές και άλλοι ότι την άφησε να σαπίσει.

Η Ρωξάνη είχε χάσει πλέον την προστάτιδά της.

Πέρασε έξι χρόνια επιθανάτιας αβεβαιότητας μέχρι ο Κάσσανδρος να διατάξει τον θάνατο της ίδιας και του γιου της στην Αμφίπολη το 310 π.Χ.

Μαζί της εξοντώθηκε η γραμμή αίματος του μεγαλύτερου στρατηλάτη της Ιστορίας.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

2. Οι εξωτερικές διαστάσεις του τάφου είναι μήκους 3,23μ., πλάτους 1,56μ. και σωζόμενου ύψους 1 μ. Ωστόσο, βρέθηκαν, κατά την ανασκαφή, ορθοστάτες από την ανωδομή του τάφου, που μας επιτρέπουν να θεωρήσουμε ότι το ύψος του έφτανε τουλάχιστον στο 1,80μ.

3.  Εντός του τάφου δημιουργήθηκε μια επιμήκης βάθυνση πλάτους 0,54μ.και μήκους 2,35μ.. Πρόκειται για τη θέση στην οποία τοποθετήθηκε ξύλινο φέρετρο. Βρέθηκαν, διάσπαρτα, σιδερένια και χάλκινα καρφιά, καθώς και οστέινα και γυάλινα διακοσμητικά στοιχεία του φερέτρου (φωτο 4). Επισημαίνεται ότι το συνολικό ύψος του τρίτου θαλάμου από την κορυφή της θόλου έως τον πυθμένα του τάφου είναι 8,90μ.

4. Εντός και εκτός του τάφου, βρέθηκε ο σκελετός του νεκρού. Είναι προφανές ότι το ανθρωπολογικό υλικό θα εξεταστεί από ειδικούς επιστήμονες. Είναι, εξίσου, προφανές ότι θα γίνουν όλες οι έρευνες τις οποίες απαιτεί η σύγχρονη επιστήμη.   5. Το ταφικό συγκρότημα στον λόφο Καστά είναι ένα δημόσιο έργο, που για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε η μεγαλύτερη ποσότητα μαρμάρου, που έχει ποτέ χρησιμοποιηθεί στη Μακεδονία. Να σας θυμίσω τα στοιχεία της μοναδικότητας του: Τύμβος ύψους 33μ, και επ᾽ αυτού το βάθρο με το υπερμέγεθες λιοντάρι, συνολικού ύψους 15,84. Οι σφίγγες, οι καρυάτιδες και το υπέροχο ψηφιδωτό με την αρπαγή της Περσεφόνης, αλλά και τα μαρμάρινα ζωγραφισμένα επιστύλια, τα οποία, αυτή τη στιγμή, συντηρούνται στο εργαστήριο του Μουσείου Αμφίπολης. Επισημαίνεται το πρωτοφανές ύψος του συνόλου της κατασκευής.

6. Επομένως, αυτό το μνημείο αποτελεί μοναδική και πρωτότυπη σύνθεση ποικίλων χαρακτηριστικών. Είναι μια εξαιρετικά ακριβή κατασκευή, το κόστος της οποίας είναι προφανώς απίθανο να είχε αναληφθεί από ιδιώτη.   7. Πιθανότατα, πρόκειται για μνημείο αφηρωϊσμένου νεκρού, δηλαδή, θνητού στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από την κοινωνία της εποχής του. Ο νεκρός ήταν εξέχουσα προσωπικότητα, καθώς μόνον έτσι εξηγείται η κατασκευή αυτού του μοναδικού ταφικού συγκροτήματος.   8. Προκειμένου να δρομολογηθούν οι εργασίες αποκατάστασης του μνημείου, μελετώνται συστηματικά τα διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη, τα οποία έχουν ταυτιστεί και αποδοθεί στον περίβολο. Πρόκειται για 500 περίπου μαρμάρινα μέλη, που βρίσκονται στην γύρω περιοχή, εκεί όπου σήμερα είναι τοποθετημένο το λιοντάρι, ενώ καθώς αποσύρθηκαν, προ ολίγων ημερών, τα νερά της λίμνης Κερκίνης, αποκαλύφθηκαν περισσότερα από εκατό μέλη του περιβόλου, όπως γείσα, ορθοστάτες και στέψεις. Είχαν μεταφερθεί, το 1936 από την Ούλεν, η οποία είχε αναλάβει την κατασκευή του φράγματος της Κερκίνης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η αρχαιολογική σκαπάνη της Αγγελικής Κοτταρίδη έφερε στο φως έναν κιβωτιόσχημο τάφο, ο οποίος φέρεται να είναι ασύλητος.

Ο τάφος αυτός χρονολογείται το 330 π.Χ. και είναι ένας από τους πολλούς τάφους που υπάρχουν στο νεκροταφείο των Aιγών. Μέσα σε αυτόν φέρεται να έχουν εντοπιστεί ένα χάλκινο στεφάνι, τέσσερα κεραμικά και άλλα ευρήματα.

[Widget_Twitter id=”1″]