Γιατί άραγε; 

Τι είναι το Sinners

Το Sinners είναι μια πρωτότυπη ταινία του Ryan Coogler, που συνδυάζει στοιχεία vampire horror με δραματικό και κοινωνικό υπόβαθρο. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη δεκαετία του 1930 στο Νότο των ΗΠΑ και ακολουθεί δύο δίδυμους αδερφούς (και τους παίζει ο Michael B. Jordan) που επιστρέφουν στο σπίτι τους για να ανοίξουν ένα juke joint (μπλουζ κλαμπ), αλλά έρχονται αντιμέτωποι με υπαρξιακές, φυλετικές και υπερφυσικές απειλές — συμπεριλαμβανομένων των βρικολάκων που κυριαρχούν στην περιοχή. Το φιλμ ξεφεύγει από τα στενά όρια της παραδοσιακής ταινίας βρικολάκων, προσθέτοντας μουσική, συναισθηματική βαρύτητα και ιστορικό πλέγμα στην αφήγηση.

Η κριτική υποδοχή ήταν εξαιρετική, τόσο για την αφηγηματική τόλμη όσο και για την αισθητική του τόνο, και το Sinners θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά horror-films των τελευταίων χρόνων.

 Γιατί είναι υποψήφιο σε τόσες πολλές κατηγορίες

Το Sinners έχει κάνει ρεκόρ υποψηφιοτήτων στα βραβεία Oscar — με 16 συνολικά υποψηφιότητες, περισσότερες από κάθε άλλη ταινία στην ιστορία των βραβείων, ξεπερνώντας ακόμα και κλασικά μεγέθη όπως τον Τιτανικό και το La La Land.

Αυτές οι υποψηφιότητες καλύπτουν ένα πλούσιο φάσμα κατηγοριών — από τις κλασικές μεγάλες κατηγορίες όπως Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Ηθοποιία, μέχρι τεχνικά και δημιουργικά πεδία όπως σημειογραφία, μουσική, ηχητικά εφέ, σκηνογραφία, μακιγιάζ και μοντάζ.

Επιπλέον, φέτος εισήχθη μια νέα κατηγορία βραβείου για το καλύτερο καστ (Best Casting), στην οποία επίσης είναι υποψήφιο το Sinners, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τον συνολικό αριθμό των υποψηφιοτήτων του.

Τι δείχνουν αυτές οι υποψηφιότητες

Η ευρεία αναγνώριση της ταινίας δεν είναι απλώς τυπική «επικοινωνιακή φούσκα» — αντιπροσωπεύει μια σημαντική θεσμική αναγνώριση του τρόμου ως ζωντανό κινηματογραφικό είδος, και ειδικά ενός έργου που παντρεύει είδη (τρόμο + δράμα + μουσική) με ιστορικές και κοινωνικές αναφορές. Αυτό δεν είναι συνηθισμένο για ταινίες τρόμου, οι οποίες παραδοσιακά αγνοούνται από τα μεγάλα βραβεία.

Επιπλέον, το Sinners έχει ήδη φιλοξενηθεί και τιμηθεί σε πολλές άλλες διοργανώσεις — από επιμέρους βραβεία κριτικών μέχρι ειδικά αναγνωρισμένες κριτικές ομάδες, γεγονός που δείχνει ότι το ενδιαφέρον για το έργο εκτείνεται πέρα από τα Oscars

Η ταινία «Βερμίλιο: Η νύφη του βουνού» της Μάουρα Ντελπέρο δράμα εποχής που εμβαθύνει στην πολυπλοκότητα της οικογένειας, της αγάπης και των κοινωνικών προτύπων σε ένα απομονωμένο ιταλικό χωριό κατά τις τελευταίες ημέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ταινία διαδραματίζεται το 1944 στο απομακρυσμένο ορεινό χωριό Βερμίλιο των Ιταλικών Άλπεων και επικεντρώνεται στην οικογένεια Τσέζαρε, με επικεφαλής έναν αυστηρό πατέρα και δάσκαλο, τον Σέζαρ, και μια μητέρα, την Άντα, που μοιράζει χωρίς φειδώ τη στοργή της στα εφτά παιδιά τους. Η αφήγηση εκτυλίσσεται μέσα από τα μάτια της μεγαλύτερης κόρης τους, της Λουτσία, η ζωή της οποίας παίρνει απροσδόκητη τροπή με την άφιξη του Πιέτρο, ενός Σικελού λιποτάκτη που αναζητά καταφύγιο.

Η ταινία βασίζεται στην αντίστιξη του τοπίου με τον ψυχισμό των ανθρώπων. Η σχέση τους εξελίσσεται υπό το άγρυπνο μάτι του πατέρα της Λουτσία, του οποίου η αίσθηση του καθήκοντος και της παράδοσης συγκρούεται με την αυξανόμενη ανεξαρτησία της κόρης του. Ο Σέζαρ κουβαλά τις ασφυκτικές συνήθειες του δασκάλου και του πατριάρχη της οικογένειας, όμως πραγματικά ενδιαφέρεται για τη γνώση, την ομορφιά, την αλήθεια για το σωστό και το δίκαιο. Κουβαλά το γραμμόφωνο στην τάξη και μαθαίνει στα παιδιά πώς να ακούν Βιβάλντι.

Τα μικρότερα αδέλφια, ιδίως ο άγρυπνος και περίεργος μικρός αδελφός, προσφέρουν στιγμές ελαφρότητας και έντασης, υπογραμμίζοντας την ολοένα και πιο εύθραυστη δυναμική μέσα στο σπίτι. Όταν το παρελθόν του Πιέτρο αναπόφευκτα τον προλαβαίνει, το ειδύλλιο καταρρέει.

Η αποχώρησή του, αναγκαστική και συντριπτική, αφήνει τη Λουτσία σε μια κατάσταση αιώρησης ανάμεσα στην παιδικότητα και τη γυναικεία φύση, την απώλεια και την ανθεκτικότητα. Η τελευταία πράξη, αποκαλύπτει το κόστος της αγάπης τους και την αδυναμία επιστροφής στην αθωότητα.

Η Λουτσία, συντετριμμένη και παλεύοντας με το νέο της ρόλο, ξεκινά ένα ταξίδι αυτογνωσίας και θεραπείας, αντιμετωπίζοντας τελικά τις κοινωνικές προσδοκίες που της έχουν επιβληθεί. Η σκηνοθεσία της Ντελπέρο διακρίνεται από μια λεπτή ισορροπία μεταξύ αυτοσυγκράτησης και συναισθηματικού βάθους, αποτυπώνοντας τις αποχρώσεις των ερμηνειών των ηθοποιών με φόντο το μαγευτικό τοπίο των Άλπεων.

Μια αληθινή νίκη του σινεμά της λεπτότητας

Με βασικό συνεργάτη της τον Μικαΐλ Κρίσμαν (ο οποίος έχει φωτίσει και τις ταινίες του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ «Ελένα», «Η Επιστροφή», «Loveless»), η Ντελπέρο προτιμά να παρατηρεί διακριτικά, να εστιάζει σε όσα έχουν σημασία, να ενισχύει τον εσωστρεφή τόνο της αφήγησης, αντιπαραβάλλοντας τη σκληρή ομορφιά του φυσικού τοπίου με την εσωτερική αναταραχή των χαρακτήρων. Δεν είναι ταινία με μεγάλες κορυφώσεις, είναι μια χαμηλόφωνη ελεγεία για τη θηλυκότητα, τη μνήμη, την επιθυμία και τη μοίρα.

Στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς

Η ταινία χαρακτηρίστηκε ως μια από τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς, απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας και ήταν η επίσημη πρόταση της Ιταλίας για τα 97α Όσκαρ στην κατηγορία της καλύτερης διεθνούς ταινίας και εφτά πρωτοκλασάτα βραβεία Ντονατέλο.

Πηγή : Andro.gr 

Η ταινία «Αρκουδότρυπα» των Χρυσιάννας Παπαδάκη και Στέργιου Ντινόπουλου, μια ιστορία κουίρ αγάπης που διαδραματίζεται στα βουνά της Πίνδου, κέρδισε τον Χρυσό Διόνυσο, το μεγάλο βραβείο του 46ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας που ολοκληρώθηκε το βράδυ χθες Κυριακή με την απονομή των βραβείων. Μάλιστα, η Χαρά Κυριαζή, η μία εκ των δύο πρωταγωνιστριών της ταινίας πήρε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας.

Η «Αρκουδότρυπα» είναι μία τρυφερή ταινία για την ενηλικίωση, τη φιλία και τον έρωτα, που μιλἀ για τις κουίρ σχέσεις στην επαρχία, και πραγματεύεται τόσο τη σύγκρουση όσο και την αρμονία μεταξύ του παραδοσιακού και του μοντέρνου, συνδυάζοντας το φολκλόρ του τόπου με τα προσωπικά βιώματα των δημιουργών της.

«Η ταινία έγινε με πολλή αγάπη και με τη στήριξη των δικών μας ανθρώπων. Ήμασταν ένα μικρό συνεργείο, κάναμε μία crowdfunding καμπάνια και πήραμε και κάτι ψιλά από τους φίλους μας, μάς υποστήριξαν και οι γιαγιάδες μας στο χωριό την Ελάτη Τρικάλων.. Ήταν μία homemade κατάσταση, με μαγειρέματα μαζί, γυρίσματα όλη μέρα έξω με φυσικό φως να τρέχουμε να προλάβουμε το σούρουπο και την αυγή.. Γι’ αυτό και αυτή η βράβευση σημαίνει τόσα πολλά για εμάς, γιατί ό,τι κάναμε, το κάναμε με αγάπη και πολύ πάθος» δήλωσαν οι σκηνοθέτες της ταινίας, Χρυσιάννα Παπαδάκη και Στέργιος Ντινόπουλος παραλαμβάνοντας το βραβείο.

Η κριτική επιτροπή του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος, αποτελούμενη από τους Alexia Roider, Μένο Δελιοτζάκη, Αλεξάνδρα Ματθαίου, Ασημίνα Προέδρου και πρόεδρο τον Λευτέρη Χαρίτο ανέφερε στο σκεπτικό της πως πρόκειται για μία ανεξάρτητη ταινία που τους έκλεψε την καρδιά καταφέρνοντας με τα μέσα που είχε να θίξει σημαντικά ζητήματα παραμένοντας διεισδυτική, αυθεντική και γενναία. «Ξεφεύγοντας από τις στερεότυπες καταγραφές της ελληνικής επαρχίας με τρόπο που σπάνια βλέπουμε στο ελληνικό σινεμά, οι δημιουργοί κέρδισαν ένα μεγάλο στοίχημα. Μια ταινία με τολμηρές υφολογικές αντιθέσεις, φυσικότητα και πολυπλοκότητα χαρακτήρων, και δύο κεντρικές ηρωίδες που μας κρατάνε σε εγρήγορση παρά τη μεγάλη διάρκεια της. Μέχρι τους τίτλους τέλους, το συναίσθημα αναβλύζει συνεχώς μέσα από μια υπενθύμιση: το σινεμά είχε και θα έχει πάντοτε ανάγκη από αληθινές και βαθιά ανθρώπινες ιστορίες» σημείωσαν.

Ο Αργυρός Διόνυσος- Βραβείο Σκηνοθεσίας Τώνια Μαρκετάκη απονεμήθηκε στον Αλέξη Κουκιά-Παντελή για το «Αερολίν» (μια ταινία που μιλάει για τις δυσκολίες του να παραμένει μία ηθοποιός παραγωγική κόντρα σε μια δυσχερή καθημερινότητα), ο οποίος κέρδισε μαζί με τον Μιχάλη Μαθιουδάκη και το βραβείο Σεναρίου. Το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής δόθηκε στον Αστέρη Τζιώλα για την ταινία «Το Καλοκαίρι που Παρατήρησα για Πρώτη Φορά τον Ηλιο να Δύει», το Βραβείο Ντοκιμαντέρ πήρε ο Νεριτάν Ζιντζιρία για το «Φῶς ἐκ Φωτός» και το Βραβείο Drama Queer ο Σάββας Σταύρου για το «Buffer Zone», με τον πρωταγωνιστή του, Ανδρέα Μάρκου να κερδίζει και το Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας. Στο Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα, το Grand Prix 2023 κέρδισε η ταινία «Αχέροντας» του Μανουέλ Μουνιόθ Ρίβας.

«’Αλλο ένα φεστιβάλ φτάνει στο τέλος του. Μία εβδομάδα γεμάτη ταινίες, νέους αλλά και παλαιότερους κινηματογραφιστές μαζεμένους στη φιλόξενη πάντα Δράμα και πάνω από όλα γεμάτες αίθουσες σε κάθε προβολή. Παράλληλα με τη σπουδαία βράβευση του Γιώργου Λάνθιμου με τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ Βενετίας αλλά και με τη γιορτή της μικρού μήκους φόρμας εδώ στην Δράμα, η χώρα μας πνίγεται από άκρη σε άκρη και ταυτόχρονα βιώνει την παράλογη και σοκαριστική βία ανθρώπων που στρέφονται ενάντια σε συνάνθρωπό τους. Από αυτήν την άποψη δεν μπορούμε να γιορτάζουμε. Όμως η τέχνη υπάρχει για να μας φέρνει αντιμέτωπους με τη σκοτεινιά και τελικά να μας τραβάει και πάλι προς το φως. Και αυτό έκαναν οι 35 διαγωνιζόμενες ταινίες εν μέσω όλου αυτού του όλεθρου» ανέφερε μεταξύ άλλων στον χαιρετισμό του, ο σκηνοθέτης, πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Εθνικού Διαγωνιστικού, Λευτέρης Χαρίτος.

Oι ταινίες του 46ου DISFF θα προβάλλονται online στην πλατφόρμα του φεστιβάλ έως και σήμερα Δευτέρα 11/9 στις 23.00. Το επόμενο ραντεβού της διοργάνωσης είναι στην Αθήνα, στις 26-29 Οκτωβρίου, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, όπου θα παρουσιαστεί το σύνολο του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος του Φεστιβάλ Δράμας και θα διεξαχθεί εργαστήριο pitching.

Αναλυτικά τα βραβεία:

ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Χρυσός Διόνυσος: Αρκουδότρυπα των Χρυσιάννας Παπαδάκη, Στέργιου Ντινόπουλου

Αργυρός Διόνυσος – Βραβείο Σκηνοθεσίας Τώνια Μαρκετάκη: Αλέξης Κουκιάς-Παντελής για το Αερολίν

Βραβείο Ντοκιμαντέρ: Φῶς ἐκ Φωτός του Νεριτάν Ζιντζιρία

Βραβείο Σεναρίου: Μιχάλης Μαθιουδάκης, Αλέξης Κουκιάς-Παντελής για το Αερολίν

Βραβείο Drama Queer: Buffer Zone του Σάββα Σταύρου

Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής: Το Καλοκαίρι που Παρατήρησα για Πρώτη Φορά τον Ηλιο να Δύει του Αστέρη Τζιώλα

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας: Ανδρέας Μάρκου, Buffer Zone του Σάββα Σταύρου

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: Χαρά Κυριαζή, Αρκουδότρυπα των Χρυσιάννας Παπαδάκη, Στέργιου Ντινόπουλου

Βραβείο Ηχου: Νίκος Κωνσταντίνου, Ανορθόδοξος του Κωνσταντίνου Αντωνόπουλου

Βραβείο Σχεδιασμού Hχου: Παναγιώτης Παπαγιαννόπουλος, Στέλιος Κουπετώρης, Midnight Skin του Μανώλη Μαυρή

Βραβείο Μοντάζ: Μάριος Κλεφτάκης, Αριζόνες του Γιώργου Ηλιόπουλου

Βραβείο Φωτογραφίας: Μανού Τιλίνσκι, Midnight Skin του Μανώλη Μαυρή

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής: Πέτρος Σωτηρόπουλος & The Aqua Barons, Διάβαση των Αινεία Τσαμάτη, Κατερίνας Μαυρογεώργη

Βραβείο Ενδυματολογίας Ιουλία Σταυρίδου: Rectifier + Tzo, Good Girls Club: A Virginity Odyssey των Λήδας Βαρτζιώτη, Δημήτρη Τσακαλέα

Βραβείο Σκηνογραφίας: Αρτεμις Φλέσσα, Διάβαση των Αινεία Τσαμάτη, Κατερίνας Μαυρογεώργη

Βραβείο Ειδικών Εφέ: Morgan Hildebrand & Aurélia Monnier, Fiona Bourgeois, Midnight Skin του Μανώλη Μαυρή

Βραβείο Σχεδιασμού Μακιγιάζ και Κομμώσεων: Ελίνα Τράντου, Good Girls Club: A Virginity Odyssey των Λήδας Βαρτζιώτη, Δημήτρη Τσακαλέα

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Grand Prix 2023: Αχέροντας, Μανουέλ Μουνιόθ Ρίβας

Βραβείο Σκηνοθεσίας: The Open House, Julieta Lasarte

Βραβείο EFA «ΔΡΑΜΑ 2023»: Midnight Skin του Μανώλη Μαυρή

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης: Ανορθόδοξος του Κωνσταντίνου Αντωνόπουλου

Ειδικό Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής TV5 MONDE: Apostles of Cinema, Darragh Amelia, Gertrude Malizana, Jesse Gerard Moango, Cece Mlay

Ειδικές Μνείες: The River and the Labyrinth, Ian Capillé | The Age Of Innocence, Maximilian Bungarten

ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ

Grand Prix Βραβείο Φρίντα Λιάππα: Η Παρέλαση του Μιχάλη Γαλανόπουλου

Βραβείο Σκηνοθεσίας: Το χάος που άφησε πίσω της του Νίκου Κολιούκου

Βραβείο Ντοκιμαντέρ: Δημήτρης Κεχρής, για την ταινία Αθήνα, αγάπη μου

Βραβείο Σεναρίου: Νίνα Αλεξανδράκη, για την ταινία της, Ημερολόγιο μιας σεξουαλικής μοναξιάς

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας: Φαμπρίτσιο Μούτσο, για την ταινία Θερμοκήπιο του Γιώργου Γεωργακόπουλου

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: Μαρίνα Σιώτου, για την ταινία Το χάος που άφησε πίσω της του Νίκου Κολιούκου

Βραβείο Φωτογραφίας Ντίνος Κατσουρίδης: Γιώργος Καραβούλιας, για την ταινία Πώς να ανάψεις τσιγάρο χωρίς να καείς του Κωνσταντίνου Σπανουδάκη

Βραβείο Μοντάζ: Αντουάν Φλάχαουτ, για την ταινία Η Παρέλαση του Μιχάλη Γαλανόπουλου

Βραβείο Σκηνογραφίας: Αναστασία Μαστρακούλι, για την ταινία Little doggie του Γιώργου Ντούνη

Βραβείο Σχεδιασμού Ηχου: Μάσιμο Ντελ Γκάουντιο, για την ταινία Η Παρέλαση του Μιχάλη Γαλανόπουλου

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ

Grand Prix Almost Famous: Klette by Michael Abay, Βέλγιο

Rising Star: Phalène, Sarah-Anaïs Desbenoit, Γαλλία

Student Queer Loud and Proud: Kokuryo: the untold story of bb. Undas 2019, Diokko Manuel Dionisio, Φιλιππίνες

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ANIMATION

Βραβείο Animation – Asifa Hellas Yannis Vasileiadis: Teacups, Αλεκ Γκριν, Φίνμπαρ Γουότσον (Αυστραλία, Ιρλανδία)

Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής: The Tornado Outside της Μαρίας Τομάζου

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ SHORT AND GREEN

Drama Green Award: Seagulls scream on the weekend by Maria Stuut, Frederik Stuut, Ολλανδία

Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής: Time to live by Hawar Rehimi, Ιράκ, Ιράν

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ KIDDO

Best Kiddo Film: Crab day, Ross Stringer (Ην. Βασίλειο)

Ειδική Μνεία: ATIVIO, pieces of wood, Juliette Boucheny (Γαλλία, Τόγκο)

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

Αχινός, Αλεξ Σολτς

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ

A Piece of Liberty της Αντιγόνης Καπάκα

ΒΡΑΒΕΙΑ DRAMA PITCHING LAB #10

Βραβείο Finos Films: «The Station», Iσίδωρος Ροδαστάκης, Δημήτρης Κωτσέλης, Ελλάδα

Βραβείο ΕΚΚ: «My tears, a sea for Jakarta to sink», Andrea Nirmala Widjajanto, Annisa Adjam, Iνδονησία

Βραβεία Mentorship: «Heaven on Earth», Μάρτιν Βαλέχος, Χιλή | «The Blind Man at the End of the World», Τζέικ Μουνιός, Φιλιππίνες

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

Έπαινος Ενωσης Ελλήνων Κινηματογραφιστών (GSC): Σωτήρης Τζατζάκης για την ταινία Το Καλοκαίρι που Παρατήρησα για Πρώτη Φορά τον Ηλιο να Δύει του Αστέρη Τζιώλα

Βραβείο ΟΚΛΕ (Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας): Αερολίν του Αλέξη Κουκιά-Παντελή

Βραβείο Onassis Culture: Super του Νικόλα Κούλογλου

Βραβείο Τεχνικής Αρτιότητας της ΕΤΕΚΤ (Εταιρίας Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης): Η Πολυθρόνα στο Πεζοδρόμιο της Mαίρης Κολώνια

Βραβείο ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου): Διάβαση των Αινεία Τσαμάτη, Κατερίνας Μαυρογεώργη

Βραβείο FIPRESCI (Διεθνής Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου) για το Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα: The Silence Of The Banana Trees, Ενεος Τσάρκα

Βραβείο Ανθρωπίνων Αξιών Βουλής της Ελλήνων για το Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα: Αχέροντας, Μανουέλ Μουνιόθ Ρίβας

Ν. Μπακοπούλου/ΑΠΕ

Το δίλημμά σου: Πόσο θέλεις να προσπαθήσεις, να κοπιάσεις, να σκεφτείς;
Με αφορμή μια πρόσφατη συνέντευξη της Χέιλι Άτγουελ για την πρεμιέρα της ταινίας «Επικίνδυνη Αποστολή»

Γράφει ο Ρωμανός Γεροδήμος 

Σε πρόσφατη συνέντευξή της, με αφορμή την πρεμιέρα της ταινίας Επικίνδυνη Αποστολή: Θανάσιμη Εκδίκηση Μέρος Πρώτο, η Χέιλι Άτγουελ είπε ότι ο Τομ Κρουζ «δεν θέλει τώρα [αυτό το ‘τώρα’ το κρατάμε] να κάνει ταινίες για να τιμωρήσει το κοινό. Δεν θέλει ταινίες με το μήνυμα ότι αν δεν την καταλαβαίνεις δεν είσαι έξυπνος. Όταν βλέπω κάποιες ταινίες μπορώ να δω ότι ο σκηνοθέτης τις έχει κάνει για τον εαυτό του. Δεν νιώθω συμμέτοχη ή αναρωτιέμαι αν είμαι χαζή. Ο Τομ δεν είναι σνομπ». Ίσως αυτό εξηγεί όλες τις σκηνές στην (κατα τ’άλλα εξαιρετικά διασκεδαστική και χορταστική) ταινία όπου διαφορετικοί χαρακτήρες, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον και χωρίς δραματουργικό λόγο, εξηγούν την πλοκή στον θεατή σαν να είναι ηλίθιος.

Σ’ αυτήν την φαινομενικά αθώα δήλωση της Άτγουελ κρύβονται δύο μεγάλες αλήθειες – ή μάλλον τρεις.

Η πρώτη είναι ότι κατά τη διάρκεια της πανδημίας, με τα σινεμά διεθνώς να αντιμετωπίζουν την προοπτική του αφανισμού λόγω της μετανάστευσης θεατών και δημιουργών στις πλατφόρμες, ο Τομ Κρουζ έσωσε το Χόλυγουντ – ουσιαστικά μόνος του, κουβαλώντας στις πλάτες του το μέλλον της βιομηχανίας του κινηματογράφου και φέροντας σε πέρας μια επικίνδυνη αποστολή στην πραγματική ζωή.

Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι το να μπορείς να αγγίζεις μεγάλο αριθμό ανθρώπων μέσα από την τέχνη ή τη μαζική διασκέδαση είναι κάτι ευγενές: απαιτεί ταλέντο, χάρισμα, εξυπνάδα και τρομακτικά σκληρή δουλειά, ενώ μπορεί να εμπνεύσει και να δώσει χαρά, ανακούφιση και ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Ωστόσο, η τρίτη και πικρή αλήθεια είναι ότι η άποψη της Άτγουελ –ότι οτιδήποτε «τώρα» κάνει μισό βήμα πέραν της αισθητικής ή του attention span του Tiktok, οτιδήποτε «τώρα» μας δυσκολεύει ή απαιτεί την προσοχή μας «τιμωρεί τον θεατή»– τείνει να γίνει η νέα ορθοδοξία, όχι μόνο στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση αλλά παντού: από την εκπαίδευση και τη δημοσιογραφία μέχρι την τέχνη και την πολιτική. Το να υπαινίσεσσαι (όπως συμβαίνει στη συνέντευξη της Άτγουελ με τον Τζοναθαν Ντιν) ότι οι «τότε» ταινίες του Κρουζ, ταινίες-αριστουργήματα από σκηνοθέτες-δημιουργούς όπως το Μανόλια του Πωλ Τόμας Άντερσον ή το Μάτια Ερμητικά Κλειστά του Κιούμπρικ ή το MinorityReportτου Σπίλμπεργκ, ήταν «δύσκολες» και «σνομπ» δεν σε κάνει ούτε ρεαλιστή, ούτε έξυπνο∙ σε κάνει πνευματικά τεμπέλη και φτηνό λαϊκιστή.
Η ομορφιά και η ζωτική λειτουργία της τέχνης είναι ότι είναι ανοιχτή σε ερμηνείες, συνειρμούς και προβολές∙ επιτρέπει στον καθένα να σκεφτεί ως ενεργό, έλλογο ον∙ να βρει τον εαυτό του μέσα σε αυτή ή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Η λογοτεχνία, η κριτική, η φιλοσοφία, η καλή δημοσιογραφία, το καλό nonfiction, οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμεςδιευρύνουν τους ορίζοντες σου. Όταν βυθίζεσαι σε μία αφήγηση, όταν κάνεις περίπλοκους συλλογισμούς και συνειρμούς νιώθεις να διογκώνεται το μυαλό σου – μεταφορικά και κυριολεκτικά∙ μαθαίνεις∙ ωριμάζεις∙ προσεγγίζεις την αλήθεια.

Εάν, λοιπόν, υποθέσουμε ότι αξίζει κανείς να εμπλακεί με αφηγήματα, με ιστορίες, εικόνες, αναγνώσματα, ήχους, εμπειρίες που κάποιες φορές τον δυσκολεύουν και τον ξεβολεύουν, συναισθηματικά ή πνευματικά, που τον κάνουν να νιώθει μικρό και ανεπαρκή, που τον βγάζουν από τη ζώνη της άνεσης και της ασφάλειας αλλά του χαρίζουν γνώση και προοπτική, πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Κάπως έτσι φτάνουμε στο δίλημμα που αντιμετωπίζεις εσύ, αγαπητέ αναγώστη.

Πόσο πρέπει να προσπαθήσεις, να κοπιάσεις, να σκεφτείς; Πόσο είναι καλό να ξεβολευτείς και να δαπανήσεις χρόνο, χρήμα ή ενέργεια; Πόσο χρειάζεται; Πόσο θέλεις να το κάνεις;

Λογικά υπάρχουν δύο επιλογές.
Εάν πιστεύεις σε κάποιας μορφής ιεραρχία ή αυθεντία (ή ακόμη και «πεφωτισμένη δεσποτία») της γνώσης, δηλαδή στην ευθύνη και ικανότητα των καλλιτεχνικών, δημοσιογραφικών, ακαδημαϊκών, θρησκευτικών ή πνευματικών ελίτ να σου παρέχουν γνώση, έμπνευση, κατεύθυνση και φως, εάν θεωρείς ότι δεν τα ξέρεις όλα και το ότι να δυσκολεύεσαι από μια ταινία ή ένα κείμενο δεν θα καταστρέψει το «εγώ» σου, απλώς θα σε κάνει να σκεφτείς λίγο, τότε αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να παραχωρήσεις και ένα μέρος της ελευθερίας επιλογής σου σε αυτές τις ελίτ: να συμμετέχειςσε ένα πλαίσιο κατανάλωσης και αφομοίωσης συγκεκριμένων αφηγημάτωνπου αυτοί θα επιλέξουν για εσένα, κάποια εκ των οποίων δεν θα σου αρέσουν.Ένα κραυγαλέο παράδειγμα είναι η εποχή της κρατικής τηλεόρασης, όταν ως θεατές όλοι είχαμε μηδενικό έλεγχο στο περιεχόμενο που ήταν διαθέσιμο προς κατανάλωση∙ αλλά ακόμα και σήμερα, όταν στήνουμε ένα τεύχος της Athens Voice, ουσιαστικά αυτό κάνουμε: επιμελούμαστε (κάνουμε curate)την πληροφορία, περιορίζοντας το επιλεκτικά, και το παρουσιάζουμε με συγκεκριμένη αισθητική, δομή και τρόπο, θεωρώντας ότι το αποτέλεσμα, το τεύχος, αξίζει την προσοχή και τον χρόνο σου.

Εάν, αντιθέτως, πιστεύεις στην πλήρη «εκδημοκρατικοποίηση» του περιεχομένου, στην απόλυτη ελευθερία του καταναλωτή/χρήστη/κοινού (δηλαδή τη δική σου) να επιλέγει αυτό το «τι και πόσο» θα διαβάσει, και με τις επιλογές του να καθορίζει την πορεία της παραγωγής (αλλά και την πορεία της κοινωνίας), τότε πολύ φοβάμαι ότι η ευθύνη του να εντοπίσεις, να επιμεληθείς και να εμπλακείς κριτικά με την πληροφορία και με το περιεχόμενο είναι αποκλειστικά δική σου.

Ίσως σε έναν ιδανικό κόσμο ένας πολίτης να μπορούσε ταυτόχρονα να αντιλαμβάνεται τον ρόλο των ανθρώπων που επαγγελματικά ασχολούνται με την παραγωγή περιεχομένου και να συμμετείχε (εθελούσια) σε ένα πλαίσιο τριβής με δύσκολα και περίπλοκα αφηγήματα, ενώ παράλληλα ασκεί την κριτική του σκέψη και τις δικές του δεξιότητες αναζήτησης και αξιολόγησης περιεχομένου.

Προς το παρόν όμως είμαστε στο αντίθετο σενάριο: επιζητούμε την ελευθερία χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη.

ΠΗΓΗ ATHENS VOICE 

Χρήστος Μπακατσέλος/FLIX

Ο Κρίστοφερ Νόλαν διατηρεί καλή σχέση με πολλούς ηθοποιούς με τους οποίους είχε συνεργαστεί σε προηγούμενες του ταινίες. Ετσι στο καστ της νέας του ταινίας «Oppenheimer» συμμετέχει, σε έναν μέχρι στιγμής άγνωστο ρόλο και ο Κένεθ Μπράνα, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στις ταινίες «Dunkirk» και «Tenet».

Η Universal και το στούντιο παραγωγής Syncopy ανακοίνωσαν πως η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε ήδη, δημοσιεύοντας ταυτόχρονα και φωτογραφία του Κίλιαν Μέρφι στον ρόλο του δημιουργού της ατομικής βόμβας Τζ. Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, καπνίζοντας ένα τσιγάρο. Ο Οπενχάιμερ ήταν φανατικός καπνιστής με αποτέλεσμα να αρρωστήσει βαριά από καρκίνο του λάρυγγα.

Το σενάριο της ταινίας, το οποίο έγραψε ο ίδιος ο Νόλαν, βασίζεται στο βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο «American Prometheus: The Triumph and Tragedy of J. Robert Oppenheimer» των Κάι Μπερντ και Μάρτιν Τζ. Σέργουιν και θα γυριστεί σε διάφορες τοποθεσίες της Αμερικής, όπως το Νέο Μεξικό, την Καλιφόρνια και το Νιού Τζέρσεϊ, με συνολικό μπάτζετ 100 εκατομμύρια δολάρια.

 

Στην ταινία, εκτός από τον Κίλιαν Μέρφι στον ρόλο του Οπενχάιμερ, πρωταγωνιστούν η Εμιλι Μπλαντ, στο ρόλο της συζύγου του «Κίτι» Οπενχάιμερ, οι Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Ματ Ντέιμον οι οποίοι θα παίξουν τους Λούις Στράους – πρόεδρο της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας –  και τον Αντιστράτηγο Λέσλι Γκρόουβς αντίστοιχα, η Φλόρενς Πιου, η οποία θα παίξει τον ρόλο της Τζιν Τάτλοκ, μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών που διατηρεί σχέση με τον Οπενχάιμερ, ο Ράμι Μάλεκ, ο οποίος θα παίξει έναν επιστήμονα, ο Μπένι Σάφντι, ο οποίος θα παίξει τον Εντουαρντ Τέλερ, Ούγγρο Φυσικό που είναι γνωστός ως ο πατέρας της βόμβας υδρογόνου και μέλος του Manhattan Project, ο Μάικλ Ανγκαράνο ο οποίος θα παίξει τον ρόλο του Ρόμπερτ Σέρμπερ και ο Τζος Χάρτνετ, ο οποίος θα παίξει τον πρωτοπόρο Αμερικανό πυρηνικό επιστήμονα Ερνεστ Λόρενς.

Μαζί τους πρωταγωνιστούν και οι Ντέιν ΝτεΧαν, Ντίλαν Αρνολντ, Ντέιβιντ Κρούμχολτζ, Αλντεν Ερενραϊχ και Μάθιου Μοντίν. Την ταινία με τίτλο «Oppenheimer» έχει αναλάβει να κυκλοφορήσει στις αίθουσες το στούντιο της Universal, το οποίο από ότι φαίνεται θα είναι και το νέο κινηματογραφικό σπίτι του Νόναλ μετά και την αποχώρησή του από την Warner, στις 21 Ιουλίου 2023.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο Νόλαν ασχολείται με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε ταινία του. Η ταινία Δουνκέρκη  και η επικέντρωσή του στη διάσωση βρετανών στρατιωτών από την γαλλική πόλη -σημαντικό λιμάνι επί της γαλλικής ακτής στη Μάγχη – του έδωσε την πρώτη του υποψηφιότητα για ‘Οσκαρ σκηνοθεσίας.

Newsroom ΔΟΛ

Υπό το φως αυτής της απόφασης από την πλειοψηφία των αιθουσών να μην προβληθεί η ταινία “The Interview,” έχουμε αποφασίσει να μην προχωρήσουμε με την προγραμματισμένη για τις 25 Δεκεμβρίου προβολή στις κινηματογραφικές αίθουσες» αναφέρει ανακοίνωση της Sony Pictures.

Το μεγάλο αμερικανικό κινηματογραφικό στούντιο εκφράζει επίσης τη «βαθιά θλίψη του για αυτή την ξεδιάντροπη προσπάθεια να κατασταλεί η διανομή της ταινίας, καθώς και στη διαδικασία να γίνει ζημιά στην εταιρεία».

Η ταινία είναι μια παρωδία φανταστικού σεναρίου όπου η αμερικανική CIA προσλαμβάνει δυο δημοσιογράφους οι οποίοι με το πρόσχημα της συνέντευξης μεταβαίνουν στη Βόρεια Κορέα για να δολοφονήσουν τον ηγέτη της χώρας Κιμ Γιονγκ Ουν.

Την ίδια ώρα το Αμερικανικό FBI δημοσιοποίησε την Τρίτη μια προειδοποίηση προς τα κέντρα θεάματος όπως οι κινηματογράφοι τα θέατρα και άλλες επιχειρήσεις που συνδέονται με τα studio της εταιρείας Sony Pictures Entertainment ότι εξ αιτίας της ταινίας «The Interview» θα μπορούσαν να δεχθούν επιθέσεις στον κυβερνοχώρο.

Το ιδιωτικό έγγραφο, το οποίο ήρθε στην κατοχή του Reuters αναφέρει ότι «ο καθένας που συνδέεται με την παραγωγή, τη διανομή και την προώθηση» της ταινίας «θα μπορούσε ενδεχομένως να γίνει στόχος των επιθέσεων στον κυβερνοχώρο».

Όπως πληροφορήθηκαν οι παραγωγοί των ταινιών του Τζέιμς Μποντ οι χάκερ κατάφεραν στις 24 Νοεμβρίου να απενεργοποιήσουν το δίκτυο υπολογιστών της Sony και να κλέψουν μεταξύ άλλου υλικού και μια εκδοχή του σεναρίου της ταινίας σε μια από τις πιο σοβαρές κυβερνοεπιθέσεις κατά εταιρείας στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών.

« Η Eon Productions ανησυχεί ότι οι αυτοί που θα προμηθευτούν το σενάριο από τους χάκερ μπορεί να επιδιώξουν τη δημοσίευση του περιεχομένου» ανέφερε σε ανακοίνωσή της η εταιρεία παραγωγής προειδοποιώντας ταυτόχρονα ότι το σενάριο προστατεύεται από τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας που ισχύουν στη Μεγάλη Βρετανία, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Ένας εκπρόσωπος της Sony, πάντως διευκρίνισε πως η είδηση ότι το στούντιο της εταιρείας σταμάτησε όλες τις παραγωγές μεταξύ των οποίων και αυτή του Spectre μετά την κυβερνοεπίθεση είναι αναληθής «Οι παραγωγές μας τρέχουν κανονικά » ανέφερε στο Reuters, ο Ρόμπερτ Λάουσον.

Η νέα συνέχεια των ταινιών του Τζέιμς Μποντ με τίτλο Spectre και πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Κρέγκ ως 007 αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 6 Νοεμβρίου του 2015.

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν μόλις αυτό το μήνα αφότου η παραγωγός Μπάρμπαρα Μπρόκολι και ο σκηνοθέτης Σαμ Μέντες αποκάλυψαν τον τίτλο, το καστ των ηθοποιών και το νέο αυτοκίνητο της ταινίας, αλλά δεν είπαν παρά μόλις λίγες πληροφορίες για την πλοκή.

Οι ταινίες του Τζέιμς Μποντ είναι από τις πιο προσοδοφόρες δουλειές της Sony Pictures καθώς η τελευταία παραγωγή του 007 με τίτλο “Skyfall” έφερε στα ταμεία ποσό 1,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων περισσότερα χρήματα δηλαδή από κάθε άλλη ταινία του κινηματογραφικού πράκτορα.