«Συνεχώς αναζητώ κάτι που δεν έχω ξανακάνει» λέει ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ένας από τους σημαντικότερους αλλά και πιο ακούραστους σκηνοθέτες του παγκόσμιου σινεμά. Στα 89 του χρόνια συνεχίζει να δίνει μια ταινία το χρόνο, ψάχνοντας διαρκώς νέες ιστορίες, διαφορετικά είδη, καινούριες προκλήσεις.

Και μπορεί να ξέρει από μετα-αποκαλυπτικούς κόσμους, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν τους έχει προσεγγίσει ξανά με αυτό τον τρόπο. Ο “Αστερισμός του Σκύλου”, μια διασκευή ομώνυμου βιβλίου, δίνει την ευκαιρία στον Σκοτ να ακολουθήσει έναν μελαγχολικό ήρωα σε έναν κόσμο που έχει τελειώσει, καθώς μέσα από τις διαφορετικές του περιπέτειες, αναζητά ένα νέο νόημα στη ζωή.

Στο ρόλο Χιγκ ο Τζέικομπ Ελόρντι, που έχει δίπλα τον πιστό του σκύλο, Τζάσπερ. Σε ένα μικρό αεροπλανάκι, ο Χιγκ πηγαίνει στη ρημαγμένη πόλη για ανεφοδιασμούς, αλλά ταυτόχρονα αναζητά τι βρίσκεται πίσω από ένα μυστηριώδες σήμα που λαμβάνει. Μπορεί η ελπίδα για την ανθρωπότητα να βρίσκεται εκεί; Παράλληλα, ορδές ανθρώπων που έχουν εξαγριωθεί πλήρως, απειλούν το ασφαλές οχυρό στο οποίο ζει ο Χιγκ, μαζί με τον Μπάγκλεϊ (Τζος Μπρολίν), έναν κυνικό άντρα που βρίσκει νόημα μόνο στην άμυνα και την επιβίωση.

Και τι ρόλο θα έχει να παίξει στις περιπέτειες του Χιγκ, η συνάντηση τη Σίμα (Μάργκαρετ Κουάλεϊ) και τον δύσπιστο, σκληροτράχηλο πατέρα της (Γκάι Πιρς); Είναι αργά για μια νέα ελπίδα σε ένα κόσμο όπου αργά ή γρήγορα, η απειλή θα σε βρει;

Το NEWS24/7 εξασφάλισε αποκλειστικά ένα βίντεο featurette από τα γυρίσματα της ταινίας, όπου Ρίντλεϊ Σκοτ, Τζέικομπ Ελόρντι, Μάργκαρετ Κουάλεϊ και Τζος Μπρολίν μιλούν για τον κόσμο, για το συναίσθημα και για την δράση πίσω από αυτή την ιστορία:

Το «Φιόρδ» (Fjord) είναι η νέα, πολυσυζητημένη ταινία του σπουδαίου Ρουμάνου σκηνοθέτη Κρίστιαν Μουντζίου, η οποία απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο 79ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2026. Πρόκειται για ένα αιχμηρό κοινωνικό και ψυχολογικό δράμα που κυκλοφορεί ήδη στις ελληνικές αίθουσες από τις 19 Αυγούστου 2026

Η πρόσφατη επιτυχία στις Κάννες (2026)

Τα ξεχασμένα έργα του θρυλικού Νεοϋορκέζου ποιητή Εντ Σάξμπεργκερ γοητεύουν μια εκκεντρική ομάδα νέων δημιουργών, αναζωπυρώνοντας το καλλιτεχνικό του πάθος. Η ίντριγκά τους συνυφαίνεται με τη μαγευτική παρουσία της ηθοποιού Γκλόρια.

Φεστιβάλ Βενετίας 2025 Με τους Γουίλεμ Νταφόε & Γκρέτα Λι

Υπάρχουν ορισμένες ταινίες που καταφέρνουν να πιάσουν ακριβώς την αίσθηση μιας εποχής που έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Αυτό συμβαίνει και στη “Φήμη”, του σκηνοθέτη και κριτικού κινηματογράφου Κεντ Τζόουνς, ο οποίος στη μόλις δεύτερη ταινία μυθοπλασίας του, καταπιάνεται με ζητήματα γύρω από το καλλιτεχνικό αποτύπωμα και το ματαιόδοξο της υστεροφημίας.

Ο Εντ Σάξμπεργκερ είναι ένας υπάλληλος ταχυδρομείου που είχε γράψει σε νεαρή ηλικία μια ποιητική συλλογή, που δεν έλαβε κάποια ιδιαίτερη αναγνώριση. Τώρα, μια λέσχη φιλόδοξων ποιητών, ανακαλύπτει το έργο αυτό και, θεωρώντας το αριστούργημα, τον καλεί στις συναντήσεις τους. Σύντομα, ο Εντ βρίσκει ξανά ενδιαφέρον στην ποίηση αλλά και στον έρωτα, όταν η μοναδική γυναίκα της ομάδας, η μυστηριώδης Γκλόρια, του τραβά την προσοχή

ΣΥΝΟΨΗ Όταν ένας υπάλληλος ταχυδρομείου γίνεται το επίκεντρο της προσοχής μιας λέσχης νέων ποιητών χάρη στην ποιητική συλλογή που έγραψε όταν ήταν νέος, καλείται να γράψει ένα νέο ποίημα.

Οι αφηγήσεις του Εντ για ένα μποέμ, νεοϋορκέζικο παρελθόν, το οποίο η λέσχη προσπαθεί διακαώς (και μάταια) να αναστήσει, κατευθύνονται από τη σκηνοθετική προσέγγιση, η οποία προσδίδει στην ταινία μια αίσθηση νοσταλγίας για εποχές που, μπορεί κιόλας, πολλοί να μη τις έχουμε ζήσει.

Η «Φήμη» είναι και μια ταινία για την ποίηση ως τέχνη, βίωμα, τρόπο θέασης των πραγμάτων. Και σε αντίθεση με παρόμοιες κινηματογραφικές περιπτώσεις, όπως ο πρόσφατος Ποιητής (Σιμόν Μέσα Σότο) και το υπέροχο «Paterson» (Τζιμ Τζάρμους), ο Τζόουνς δίνει την ευκαιρία στον ήρωά του να γευτεί την εφήμερη πλήρωση της αποδοχής.

Σε αυτό το σημείο έγκειται η γοητεία του φιλμ, καθώς απεικονίζει μια αργοπορημένη επιτυχία που συνοδεύεται από μια αφοπλιστική συνειδητοποίηση.

Ο Εντ  Σάξμπεργκερ απολαμβάνει, επιτέλους, την πολυπόθητη αναγνώριση, όχι όμως με όρους νεανικότητας. Εκείνα που πρωτίστως τον συνθλίβουν ψυχολογικά είναι αφενός το γεγονός πως βρίσκεται σε μια φάση ζωής όπου δεν έχει με ποιον να μοιραστεί τον «άθλο» του, αφετέρου ότι αυτή η διάκριση δεν έρχεται με τους όρους που είχε φαντασιωθεί στα νιάτα του. Είναι τελείως διαφορετικό να τα καταφέρνεις όταν όλες οι προοπτικές ανοίγονται εμπρός σου και κάτι ολότελα ξένο όταν αντιμετωπίζεσαι ως αρχαίο κειμήλιο που μόλις ξεθάφτηκε από τη σκόνη του χρόνου.

ΗΠΑ, 2026. Διάρκεια: 97’. Διανομή: SPENTZOS FILM.

Με πληροφορίες από το ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ και το ΚΛΙΚ

‘Eκρηξη (Erupcja), μια φρέσκια δημιουργία όπου η Charli XCX πρωταγωνιστεί και διαπρέπει.  Yποδύεται τη Μπέθανι, η οποία, κατά τη διάρκεια ενός ρομαντικού ταξιδιού στην Πολωνία, αρχίζει να απομακρύνεται από όσα έχει οργανώσει ο αφοσιωμένος φίλος της, Ρομπ, φοβούμενη ότι μια πρόταση γάμου πλησιάζει. Σχεδόν τυχαία, συναντά μια παλιά φίλη, τη Νελ, και μέσα σε λίγες μέρες (και νύχτες) οι δύο γυναίκες αναζωπυρώνουν μια μοναδικά εκρηκτική χημεία.

Ρομαντικό, ποπ, απρόσμενο, χειροποίητο, το Erupcja αντλεί επιρροές από Νουβέλ Βαγκ και αμερικάνικο mumblecore παραδίδοντας ένα ερωτικό γράμμα στην αναπολογητική νεανικότητα και στη δύναμη του αυθορμητισμού, έχοντας φυσικά ως μεγάλο πόλο έλξης την ίδια του την πρωταγωνίστρια. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το πώς δημιουργήθηκε και πώς ο σκηνοθέτης του, Πίτερ Όους, βρέθηκε να το γυρίζει στην Πολωνία με την Charli XCX στο σχετικό post στο Cinobo Journal.

 Πρεμιέρα  απευθείας στην πλατφόρμα.

Γιατί άραγε; 

Τι είναι το Sinners

Το Sinners είναι μια πρωτότυπη ταινία του Ryan Coogler, που συνδυάζει στοιχεία vampire horror με δραματικό και κοινωνικό υπόβαθρο. Η ιστορία εκτυλίσσεται στη δεκαετία του 1930 στο Νότο των ΗΠΑ και ακολουθεί δύο δίδυμους αδερφούς (και τους παίζει ο Michael B. Jordan) που επιστρέφουν στο σπίτι τους για να ανοίξουν ένα juke joint (μπλουζ κλαμπ), αλλά έρχονται αντιμέτωποι με υπαρξιακές, φυλετικές και υπερφυσικές απειλές — συμπεριλαμβανομένων των βρικολάκων που κυριαρχούν στην περιοχή. Το φιλμ ξεφεύγει από τα στενά όρια της παραδοσιακής ταινίας βρικολάκων, προσθέτοντας μουσική, συναισθηματική βαρύτητα και ιστορικό πλέγμα στην αφήγηση.

Η κριτική υποδοχή ήταν εξαιρετική, τόσο για την αφηγηματική τόλμη όσο και για την αισθητική του τόνο, και το Sinners θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά horror-films των τελευταίων χρόνων.

 Γιατί είναι υποψήφιο σε τόσες πολλές κατηγορίες

Το Sinners έχει κάνει ρεκόρ υποψηφιοτήτων στα βραβεία Oscar — με 16 συνολικά υποψηφιότητες, περισσότερες από κάθε άλλη ταινία στην ιστορία των βραβείων, ξεπερνώντας ακόμα και κλασικά μεγέθη όπως τον Τιτανικό και το La La Land.

Αυτές οι υποψηφιότητες καλύπτουν ένα πλούσιο φάσμα κατηγοριών — από τις κλασικές μεγάλες κατηγορίες όπως Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Ηθοποιία, μέχρι τεχνικά και δημιουργικά πεδία όπως σημειογραφία, μουσική, ηχητικά εφέ, σκηνογραφία, μακιγιάζ και μοντάζ.

Επιπλέον, φέτος εισήχθη μια νέα κατηγορία βραβείου για το καλύτερο καστ (Best Casting), στην οποία επίσης είναι υποψήφιο το Sinners, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τον συνολικό αριθμό των υποψηφιοτήτων του.

Τι δείχνουν αυτές οι υποψηφιότητες

Η ευρεία αναγνώριση της ταινίας δεν είναι απλώς τυπική «επικοινωνιακή φούσκα» — αντιπροσωπεύει μια σημαντική θεσμική αναγνώριση του τρόμου ως ζωντανό κινηματογραφικό είδος, και ειδικά ενός έργου που παντρεύει είδη (τρόμο + δράμα + μουσική) με ιστορικές και κοινωνικές αναφορές. Αυτό δεν είναι συνηθισμένο για ταινίες τρόμου, οι οποίες παραδοσιακά αγνοούνται από τα μεγάλα βραβεία.

Επιπλέον, το Sinners έχει ήδη φιλοξενηθεί και τιμηθεί σε πολλές άλλες διοργανώσεις — από επιμέρους βραβεία κριτικών μέχρι ειδικά αναγνωρισμένες κριτικές ομάδες, γεγονός που δείχνει ότι το ενδιαφέρον για το έργο εκτείνεται πέρα από τα Oscars

Η ταινία «Βερμίλιο: Η νύφη του βουνού» της Μάουρα Ντελπέρο δράμα εποχής που εμβαθύνει στην πολυπλοκότητα της οικογένειας, της αγάπης και των κοινωνικών προτύπων σε ένα απομονωμένο ιταλικό χωριό κατά τις τελευταίες ημέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ταινία διαδραματίζεται το 1944 στο απομακρυσμένο ορεινό χωριό Βερμίλιο των Ιταλικών Άλπεων και επικεντρώνεται στην οικογένεια Τσέζαρε, με επικεφαλής έναν αυστηρό πατέρα και δάσκαλο, τον Σέζαρ, και μια μητέρα, την Άντα, που μοιράζει χωρίς φειδώ τη στοργή της στα εφτά παιδιά τους. Η αφήγηση εκτυλίσσεται μέσα από τα μάτια της μεγαλύτερης κόρης τους, της Λουτσία, η ζωή της οποίας παίρνει απροσδόκητη τροπή με την άφιξη του Πιέτρο, ενός Σικελού λιποτάκτη που αναζητά καταφύγιο.

Η ταινία βασίζεται στην αντίστιξη του τοπίου με τον ψυχισμό των ανθρώπων. Η σχέση τους εξελίσσεται υπό το άγρυπνο μάτι του πατέρα της Λουτσία, του οποίου η αίσθηση του καθήκοντος και της παράδοσης συγκρούεται με την αυξανόμενη ανεξαρτησία της κόρης του. Ο Σέζαρ κουβαλά τις ασφυκτικές συνήθειες του δασκάλου και του πατριάρχη της οικογένειας, όμως πραγματικά ενδιαφέρεται για τη γνώση, την ομορφιά, την αλήθεια για το σωστό και το δίκαιο. Κουβαλά το γραμμόφωνο στην τάξη και μαθαίνει στα παιδιά πώς να ακούν Βιβάλντι.

Τα μικρότερα αδέλφια, ιδίως ο άγρυπνος και περίεργος μικρός αδελφός, προσφέρουν στιγμές ελαφρότητας και έντασης, υπογραμμίζοντας την ολοένα και πιο εύθραυστη δυναμική μέσα στο σπίτι. Όταν το παρελθόν του Πιέτρο αναπόφευκτα τον προλαβαίνει, το ειδύλλιο καταρρέει.

Η αποχώρησή του, αναγκαστική και συντριπτική, αφήνει τη Λουτσία σε μια κατάσταση αιώρησης ανάμεσα στην παιδικότητα και τη γυναικεία φύση, την απώλεια και την ανθεκτικότητα. Η τελευταία πράξη, αποκαλύπτει το κόστος της αγάπης τους και την αδυναμία επιστροφής στην αθωότητα.

Η Λουτσία, συντετριμμένη και παλεύοντας με το νέο της ρόλο, ξεκινά ένα ταξίδι αυτογνωσίας και θεραπείας, αντιμετωπίζοντας τελικά τις κοινωνικές προσδοκίες που της έχουν επιβληθεί. Η σκηνοθεσία της Ντελπέρο διακρίνεται από μια λεπτή ισορροπία μεταξύ αυτοσυγκράτησης και συναισθηματικού βάθους, αποτυπώνοντας τις αποχρώσεις των ερμηνειών των ηθοποιών με φόντο το μαγευτικό τοπίο των Άλπεων.

Μια αληθινή νίκη του σινεμά της λεπτότητας

Με βασικό συνεργάτη της τον Μικαΐλ Κρίσμαν (ο οποίος έχει φωτίσει και τις ταινίες του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ «Ελένα», «Η Επιστροφή», «Loveless»), η Ντελπέρο προτιμά να παρατηρεί διακριτικά, να εστιάζει σε όσα έχουν σημασία, να ενισχύει τον εσωστρεφή τόνο της αφήγησης, αντιπαραβάλλοντας τη σκληρή ομορφιά του φυσικού τοπίου με την εσωτερική αναταραχή των χαρακτήρων. Δεν είναι ταινία με μεγάλες κορυφώσεις, είναι μια χαμηλόφωνη ελεγεία για τη θηλυκότητα, τη μνήμη, την επιθυμία και τη μοίρα.

Στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς

Η ταινία χαρακτηρίστηκε ως μια από τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς, απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας και ήταν η επίσημη πρόταση της Ιταλίας για τα 97α Όσκαρ στην κατηγορία της καλύτερης διεθνούς ταινίας και εφτά πρωτοκλασάτα βραβεία Ντονατέλο.

Πηγή : Andro.gr