Είμαι η ελληνική γλώσσα που ταξιδεύω ακούραστα αιώνες τώρα, χωρίς ποτέ να σταματήσω το ταξίδι μου. Από την Αρχαία Ελλάδα, τα Βυζαντινά χρόνια, τα δύστηνα χρόνια της Τουρκοκρατίας και των πολέμων, μέχρι σήμερα∙ τα χρόνια της τεχνητής νοημοσύνης.

            Ταξίδεψα και σε τόπους μακρινούς. Άλλοτε με τη βούληση των ανθρώπων που ήθελαν να διαδώσουν τη γοητεία, τη χάρη και την αρμονία μου παντού – στις γειτονιές, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα βιβλία και τις βιβλιοθήκες όλου του κόσμου. Άλλοτε όμως περιπλανήθηκα και χωρίς τη θέληση των ανθρώπων, που στην απελπισία τους άφησαν τη χώρα τους και ταξίδεψαν κλεισμένοι στ’ αμπάρια των πλοίων κι έφυγαν μακριά, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Από ανθρώπους που διώχτηκαν από τον τόπο τους και περπάτησαν μέρες ατέλειωτες, που μπήκαν σε βάρκες, που στριμώχτηκαν στα τραίνα και σαν κυνηγημένες απελπισμένες ψυχές σκόρπισαν σε τόπους μακρινούς. Κι από αυτές τις περιπλανήσεις πάλι επιβίωσα και βγήκα ακόμη πιο δυνατή γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι με κράτησαν στις καρδιές τους και διέδωσαν την ομορφιά μου στα πέρατα του κόσμου.

            Όλες οι εμπειρίες πλούτισαν το ταξίδι μου∙ δανείστηκα λέξεις από άλλες γλώσσες, δάνεισα κι εγώ με τη σειρά μου. Όμως, δεν έπαψα ποτέ να συνεχίζω το ταξίδι μου και να εξελίσσομαι παραμένοντας ζωντανή. Η απέραντη θάλασσα των λέξεων με συνδέει με την ιστορία του τόπου μου, τον πολιτισμό του, τους ανθρώπους του. Αντανακλά τον αξιακό τους κώδικα, τον ηθικό τους κόσμο και ενισχύει την ταυτότητά τους.

            Σπουδαίοι συγγραφείς με έχουν υμνήσει μέσα από τα κείμενά τους. Αλλά και οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, σε κάθε τόπο της χώρας μου, με πλούτισαν με λέξεις σπάνιας ομορφιάς, ιδιαίτερες και ξεχωριστές, που τις ονόμασαν ντοπιολαλιές. Λέξεις που όταν τις ακούς, νομίζεις ότι ακούς το γάργαρο νερό από το ρυάκι που τρέχει στο δάσος, το κελάηδισμα των πουλιών, τον ρόχθο του κύματος, το θρόισμα των δέντρων στον απαλό άνεμο. Λέξεις που με τον πλούτο και την αυθεντικότητά τους είναι πολύτιμα στοιχεία του γλωσσικού μας πολιτισμού. Μην τις ξεχάσετε ποτέ.

            Δεν είμαι απλή∙ δεν θέλω να είμαι απλή. Είμαι σύνθετη, πολύπλοκη και δύσκολη. Γιατί, όπως έλεγε κι ο μεγάλος Τζωρτζ Όργουελ στο «1984», «απλή γλώσσα, σημαίνει απλή σκέψη». Μέσα στα λεξικά μου θ’ απολαύσετε ένα συναρπαστικό διανοητικό ταξίδι στη μαγεία των λέξεων. Θα ανακαλύψετε λέξεις υπέροχες, μοναδικές στον κόσμο όλο, όπως «ο έρωτας», «η μέθεξη», «το φιλότιμο». Έννοιες, ιδέες, συναισθήματα κι όλη η σοφία του πολιτισμού μου είναι εκεί.

            Είμαι ελεύθερη γι’ αυτό πηγαίνω όπου αγαπώ. Δεν θ’ αφήσω κανέναν να διακόψει το ταξίδι μου. Γιατί ο χρόνος έχει αποδείξει ότι όσες αλλαγές κι αν έχω υποστεί, είμαι πάντα εδώ. Γιατί; Γιατί έχω μαγικές δυνάμεις!

 «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…
»… Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη…
»… Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!
»… Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου! …»

Οδυσσέας Ελύτης, από το «Άξιον εστί»

Φανή Ματσινοπούλου

Συγγραφέας

Αθήνα, 6 Απριλίου 2025

 Γράφει η ΄Εφη Αγραφιώτη

Κάπρι. Στην περιοχή της Καμπανίας που είναι η δεύτερη σε πληθυσμό και σε πυκνότητα περιοχή της Ιταλίας, μετά τη Λομβαρδία. Το όνομα προέρχεται από το λατινικό «campus», που σημαίνει κάμπος.

Ας ταξιδέψουμε νοερά. Οι φωτογραφίες θα μας βοηθήσουν, αφού πρώτα πούμε και δύο τρία αναγνωριστικά και ιστορικά στοιχεία.

Εμπνέει ασταμάτητα μέσα στο χρόνο.Οι ανθοί του λεμονιού πρωταγωνίστησαν στην ιστορία της περιοχής. Μοσχοβολάει το άνθος και το φύλλο στις όμορφες μικρές πόλεις και τα χωριά!

Το κοσμοπολίτικο στις μέρες μας Κάπρι ενέπνευσε και τον Όμηρο, ο οποίος στις παραλίες γύρω από το Κάπρι τοποθέτησε τις μυθικές μας Σειρήνες για να μαγεύουν με το τραγούδι τους τους ναυτικούς που διέπλεαν  τον κόλπο.

Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Αύγουστος και Τιβέριος υπήρξαν οι πρώτοι… διάσημοι κάτοικοι του νησιού. Πολλούς αιώνες μετά, όταν άρχισε να αναπτύσσεται ο τουρισμός στο Κάπρι, ο Κάρολος Ντίκενς δήλωνε ότι δεν υπάρχει άλλο μέρος στον κόσμο με τόσες απολαυστικές επιλογές ξεκούρασης κι αναζωογόνησης.

Ας πάμε μια βόλτα.

Φτάνουμε με το φέρρυ από τη Νάπολι, σε μια ώρα.

Θα μας υποδεχτούν πανέμορφες ψαρόβαρκες ντυμένες με του κόσμου τα χρώματα. Τα χρώματα θα σας καλέσουν και στα μαγαζιά που πουλούν σουβενίρ.

Ύστερα θα σας καλέσει και το τελεφερίκ που μέσα σε ελάχιστα λεπτά από το λιμάνι θα θα σας οδηγήσει στην ζωντανή όμορφη πόλη.Τα βράχια δένουν παντού απόλυτα με τα πεύκα και τις βαλανιδιές.

Οι τουρίστες συνήθως ξεκινούν από την γεύση. Αναζητούν την περίφημη Torta Caprese, μια τοπική συνταγή ενός κέικ με αμύγδαλα και σοκολάτα, που οι γνωρίζοντες το συνδυάζουν πάντα με παγωμένο Limoncello. Η Καμπανία είναι παραγωγός εξαιρετικών αρωματικών εσπεριδοειδών και στο Κάπρι υπάρχουν δυο ζαχαροπλαστεία που τηρούν την παράδοση.

Για όσους όμως δεν αγαπούν την φασαρία και την όποιας μορφής τουριστική υπερβολή, υπάρχει και το Ανακάπρι, σε απόσταση μόλις 3 χλμ. από την πόλη του Κάπρι. Όαση για τους λάτρεις της ιστορίας και της φύσης, αλλά πριν την απόλαυση προηγείται μια 10λεπτη διαδρομή με το λεωφορείο, κατάλληλη για όσους διαθέτουν δοκιμασμένο νευρικό συστημα. Διαπερνώντας η μάλλον σκαρφαλώνοντας στους απότομους λόφους κι ακολουθώντας τον ασταμάτητα στριφογυριστό δρόμο, ο οδηγος του λεωφορείου θα μας οδηγήσει χαμογελαστός, καθότι εξοικειωμένος, στον παράδεισο.

Η ανάβαση στο όρος Σολάρο και η επίσκεψη στη Villa San Michele, με την παραμυθένια θέα από ψηλά αποζημιώνει.

Στα 589 μέτρα, φτάνουμε στο Σολάρο, που είναι το ψηλότερο σημείο του νησιού κι από εδώ θα θαυμάςουμε όχι μόνο την πόλη του Κάπρι και τους βράχους Faraglioni, αλλά ολόκληρο τον κόλπο της Νάπολης και τη χερσόνησο του Σορέντο.

Δύο ελληνικά νησιά φιγουράρουν στη λίστα των 10 καλύτερων φθινοπωρινών τουριστικών προορισμών του «The Guardian», με τη χώρα μας να εξακολουθεί να προβάλλεται στο εξωτερικό, συμβάλλοντας στον μεγάλο στόχο της επιμήκυνσης της τουριστικής περιόδου. 

Άλλωστε, κατά γενική ομολογία, οι επιδόσεις του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου είναι αυτές που θα καθορίσουν την τελική επιτυχία του ελληνικού τουρισμού και το κατά πόσο θα επιτευχθεί ο στόχος για έσοδα, ίσα τουλάχιστον με το 50% των εσόδων του 2019.  

Σύμφωνα με το αφιέρωμα της βρετανικής εφημερίδας, στην κορυφή των φθινοπωρινών προορισμών της νότιας Ευρώπης κατατάσσεται ο Μακρύγιαλος της Κρήτης. 

«Το φθινόπωρο είναι σχεδόν τέλειο στην Κρήτη: Οι περισσότεροι έχουν φύγει, η θερμοκρασία φθάνει τους 24 βαθμούς Κελσίου, η λιβυκή θάλασσα είναι κατάλληλες για μπάνιο και οι ταβέρνες είναι ακόμη ανοιχτές, σερβίροντας ρακί. Το μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής Κρήτης είναι υπερ-αναπτυγμένο, αλλά υπάρχει μια αγαπημένη εναλλακτική επιλογή στη νότια ακτή. Ο Ασπροπόταμος αποτελεί έναν οικισμό με πέτρινα σπίτια, μέσα σε ελιές, πεύκα και χαρουπιές, πολύ κοντά στην παραλία Μακρύγιαλος. Η θάλασσα είναι περίπου 15 λεπτά με τα πόδια και υπάρχει ένα καλό μονοπάτι, το οποίο φθάνει έως το ορεινό χωριό Πεύκη, όπου περιμένει μια εξαιρετική ταβέρνα» γράφει ο «The Guardian». 

Στην 8η θέση της λίστας συναντάται ακόμη ένα ελληνικό νησί, το οποίο δεν είναι άλλο από τη Λέρο, στα Δωδεκάνησα. 

«Αυτό το νησί των Δωδεκανήσων παραμένει πανέμορφο τον Οκτώβριο. Καιρός για κοντομάνικο μπλουζάκι, θάλασσα αρκετά ζεστή για κολύμπι (ή και για κατάδυση σε ναυάγιο), και χάρη στον ντόπιο πληθυσμό, καμία αίσθηση ότι βρίσκεσαι εκτός εποχής. Το ξενοδοχείο Αρχοντικό Αγγέλου είναι μια πανσιόν του 19ου αιώνα, η οποία έχει διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος της αρχικής μεγαλοπρέπειάς του. Βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από την Αλίντα, την καλύτερη παραλία της Λέρου. Η ιδιοκτήτρια Μαριάννα σερβίρει πρωινό για vegeterian κάτω από δέντρα, και μπορεί να προσφέρει πικνίκ σε όλους όσους πρόκειται να εξερευνήσουν το ψαροχώρι του νησιού, τα αρχαία μνημεία και την ασυνήθιστη αρχιτεκτονική». 

Πέραν των δύο ελληνικών προορισμών, η βρετανική εφημερίδα προτείνει ακόμη οκτώ σημεία της νότιας Ευρώπης: 

Sagres, Πορτογαλία 

Calheta, Μαδέιρα 

Alicante, Ισπανία

Vejer de la Frontera, Ισπανία 

Hyeres, Γαλλία 

Campomoro, Γαλλία 

Konavle, Κροατία 

Pozzillo, Ιταλία 

*Οι φωτογραφίες προέρχονται από τον The Guardian

moneyreview.gr

Αυτή η φθινοπωρινή ατμόσφαιρα που κερδίζει καθημερινά έδαφος στη χώρα μας ίσως είναι μια ευκαιρία για μικρές αποδράσεις σε όχι και τόσο μακρινές περιοχές, τουλάχιστον από την Αττική. Αυτή τη φορά μια όμορφη πρόταση είναι να βρεθούμε και να εξερευνήσουμε περιοχές της ορεινής Αρκαδίας. Πέραν της ομορφιάς των τοπίων, κουβαλούν πάνω τους ενδιαφέρουσα ιστορία για την οποία οι νεώτεροι αξίζει να ενημερωθούν.

 Αν θέλαμε επομένως να μιλήσουμε για την ορεινή Αρκαδία θα σκεφτόμασταν αμέσως τη Δημητσάνα, τη Στεμνίτσα,την Καρύσταινα, τη Βυτίνα, τη Ζάτουνα ( επίκαιρη ξανά λόγω Θεοδωράκη), το Λιποβίτσι (τόπος καταγωγής του Κολοκοτρώνη) και δεκάδες άλλους τόπους με απαράμιλλο κάλλος. Στη Δημητσάνα θα επισκεφθούμε την ονομαστή Βιβλιοθήκη της και το Μουσείο Υδροκίνησης. Στη Στεμνίτσα θα θαυμάσουμε τον πύργο του Ροϊλού, το αρχοντικό του Μπουρνάζου και εκκλησίες του 12^ου και του 15^ου αιώνα. Στην Καρύταινα θα εντυπωσιαστούμε από το κάστρο που το λένε «Τολέδο της Ελλάδας»: κτίστηκε τον 13^ο αιώνα και ήταν από τα πιο σημαντικά της Πελοποννήσου. Στο Λιποβίτσι θα δούμε την προτομή του Κολοκοτρώνη και στη Ζάτουνα θα μάθουμε πού έζησε εν εξορία ο μεγάλος μας Μίκης.

Στην ορεινή Αρκαδία μπορούμε να επισκεφθούμε τις μονές Προδρόμου και Φιλοσόφου, με…θέα το φαράγγι του Λούσιου που πηγαίνουν πίσω στον 16ο αιώνα. Από τη μονή Προδρόμου, ένα εκπληκτικό μονοπάτι που κατηφορίζει μέχρι το ποτάμι του Λούσιου και ανηφορίζει στην απέναντι πλαγιά του φαραγγιού, θα μας οδηγήσει στη Νέα Μονή Φιλοσόφου, που κτίστηκε το 1691 και διαθέτει καταπληκτικές τοιχογραφίες.

Επισκεπτόμαστε επίσης την αρχαία Γορτυνία. (Γόρτυνα).Το σημαντικότερο μνημείο στην ορεινή Αρκαδία από το αρχαίο παρελθόν της κοιλάδας του Λούσιου και ένας τόπος πολύ ενεργειακός. Τα λείψανα της πόλης που ήκμασε στην κλασική και την ελληνιστική εποχή βρίσκονται στην έξοδο του φαραγγιού. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τις δύο ακροπόλεις, δύο Ασκληπιεία, λουτρικές εγκαταστάσεις, ναούς, ιαματικά λουτρά.

 Φυσικά όταν πατάς το πόδι σου στην Αρκαδία δεν μπορεί παρά να επισκεφτείς την Τρίπολη. Κτισμένη σε υψόμετρο 650μ, ιδρύθηκε στις αρχές του 14^ου αι. και μέχρι τα τέλη του 19^ου αι. λεγόταν Τριπολιτσά. Πολλοί κατακτητές, όπως οι Ενετοί και οι Τούρκοι, άφησαν τα ίχνη τους. Στην Τρίπολη υπάρχουν ακόμη κάποια διατηρητέα νεοκλασικά κτήρια και αξιόλογες εκκλησίες, μεγάλες πλατείες και πάρκα. Αξίζει να δούμε το Πολεμικό Μουσείο, το Πνευματικό Κέντρο, τη Ματζούνειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη και το εξαιρετικά οργανωμένο Αρχαιολογικό Μουσείο, σε κτήριο του Τσίλερ.

Σήμερα τα Κύθηρα είναι ένας σπουδαίος τόπος διακοπών, το απόλυτο ταξίδι μιας ομάδας ταξιδευτών που δεν αγαπούν την πολυτέλεια, αλλά αρκούνται στην ύψιστη απλότητα.

Τα Κύθηρα βρίσκονται νότια της Πελοποννήσου, ανάμεσα στον Κάβο Μαλέα και τη Δυτική Κρήτη.

Το νησί των Κυθήρων αποτέλεσε πηγή έμπνευσης καλλιτεχνών, ζωγράφων, ποιητών και λογίων. Τόπος κατεξοχήν μαγικός, με έντονα τα σημάδια της ιστορίας αλλά και του μύθου, διαμόρφωσε μια ιδιαίτερη κουλτούρα εξαιτίας των πολλών και ετερόκλητων κατακτητών που κατά καιρούς δέχθηκε.

Νησί με έντονες αντιθέσεις, ακόμα και στην αρχιτεκτονική του. Καστροπολιτείες, εξαίρετης τέχνης βυζαντινοί και μεταβυζαντινοί ναοί, μεγάλα πέτρινα γεφύρια, σχολεία της Αγγλοκρατίας, παραδοσιακά πυργόσπιτα με πωρόλιθους στις πόρτες και τα παράθυρά τους, αρχοντικά με οικόσημα παλαιών επιφανών οικογενειών, είναι μερικά μόνο από τα ιδιαίτερα στοιχεία του πολιτισμού του νησιού.

Η ποικιλία των μορφών της ακτογραμμής των Κυθήρων αναδεικνύει την υπέροχη πεντακάθαρη θάλασσά τους η οποία προσφέρεται για καταδύσεις και θαλάσσια σπορ. Συγκεκριμένες οργανωμένες πλαζ, συνυπάρχουν αρμονικά με αυθεντικά παραδεισένιες παραλίες. Κάθε σημείο του νησιού έχει πρόσβαση σε μια κοντινή του ακρογιαλιά και σε όποια κι αν βρεθείτε, θα απολαύσετε την δροσερή θάλασσα των Κυθήρων. Οι παραλίες του νησιού είναι πολλές και ικανοποιούν κάθε απαίτηση.

Η καλή μέρα είχε φανεί από νωρίς. Λίγο μετά τις 6, ξημέρωμα σχεδόν, η πορτούλα του καφενείου, στο παμπάλαιο κτίριο του 1785, ήταν ανοιχτή. Ένα λεπτό μετά ο Μανώλης Φορλίδας, ο τελευταίος παραδοσιακός καφετζής του Λαύκου, μας σέρβιρε στο στρόγγυλο σιδερένιο τραπέζι το ελληνικό μας καφεδάκι.

Η μέρα, ωστόσο, στο ωραίο χωριό του Νοτίου Πηλίου είχε ξεκινήσει πολύ πιο νωρίς, από τις 4 τα χαράματα. Είναι η ώρα που ανάβουν τα ξύλα στον ξυλόφουρνο του Δροσίτη. Έναν φούρνο, που από το 1970 μέχρι σήμερα φτιάχνει κουλούρια, τυρόπιτες και παραδοσιακό ψωμί.

Περιδιαβαίνουμε την πλατεία με την επιβλητική εκκλησία του Γενεσίου της Θεοτόκου του 1887. Είναι χτισμένη στη θέση της παλιάς μικρότερης, του 1756. Δίπλα δεσπόζει το ωραίο νεοκλασσικό καμπαναριό και τα δύο πανύψηλα, αιωνόβια κυπαρίσσια. Κάτω απ’ τα βαθύσκια πλατάνια ανοίγουν μία – μία οι ταβέρνες, ταχτοποιούνται τα τραπέζια για να υποδεχτούν ντόπιους και επισκέπτες. Μήπως είναι ώρα για ένα αυθεντικό πηλιορείτικο τσιπουράκι;

Τους πρώτους τσιπουρομεζέδες τους αναγνωρίζουμε αμέσως: πικάντικα κρίταμα και τσιτσίραβλα, αγνά προϊόντα της πηλιορείτικης γης, στις βραχώδεις παραλίες και τις στεριές. Γνώριμο είναι και το τρίτο μεζεδάκι : άγρια σπαράγγια μαζεμένα ένα ένα στις εξοχές του Λαύκου και μαγειρεμένα με αυγό. Στο τέταρτο πιάτο χρειαζόμαστε ξενάγηση. Είναι τρυφερές κορφούλες από φτέρες, τηγανισμένες με αυγό. Πρωτόγνωρη λιχουδιά.

Περιπλανιόμαστε με χαλαρωτικό περίπατο στα πλακόστρωτα στενά, θαυμάζουμε τα πετρόχτιστα αρχοντικά με τις ανάγλυφες χρονολογίες του 19ου αιώνα, τα σκαλιστά μαρμάρινα φουρούσια, τα βαριά σφυρήλατα κάγκελα στα μπαλκόνια. Μια επίσκεψη στο Μουσείο Ραδιοφώνου «Αντώνης Ταβάνης» μάς αποκαλύπτει πάνω από 100 συλλεκτικά ραδιόφωνα, κατασκευασμένα από τις αρχές του 1920 μέχρι το 1960. Είναι αληθινό αρχοντοχώρι ο Λαύκος, από τα πιο εμβληματικά του Πηλίου. Ωστόσο, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, δεν έχει αποκτήσει την διασημότητα αλλά και την επισκεψιμότητα άλλων Πηλιορείτικων χωριών.

Απομεσήμερο πια βρίσκουμε το παλιό καλντερίμι που, για μια περίπου ώρα, κατηφορίζει πανέμορφο και ελικοειδές προς την παραλία. Πριν από την κατασκευή του ασφάλτινου οδικού δικτύου αυτή ήταν η παραδοσιακή στράτα που συνέδεε τον μεσογειακό Λαύκο με την παραθαλάσσια Μηλίνα.

Την νύχτα βρίσκουμε ήρεμο αραξοβόλι στον «Ξενώνα των Χρωμάτων». Είναι το έξοχα αναπλασμένο Αρχοντικό Κρυστάλλη, του 1861. Πέτρα, ξύλο, επίπλωση κορυφαίας ποιότητας και στους τοίχους αυθεντικά έργα τέχνης και μια συγκέντρωση από μεσαιωνικούς χάρτες συλλεκτικούς. Με τον «Ξενώνα των Χρωμάτων» ο Χρήστος Φώτου και η Ελένη έχουν δημιουργήσει ένα κατάλυμα με αρχοντιά και φινέτσα αντάξια του Λαύκου.

Μερικά χρόνια μετά την πρώτη επίσκεψή μας, μια νέα ξενοδοχειακή μονάδα μάς εκπλήσσει στον Λαύκο. Είναι η «Λαγού Ράχη». Το ασυνήθιστο όνομα οφείλεται στον ομώνυμο λόφο που δεσπόζει πάνω απ’ το χωριό. Απ’ το υψόμετρο των 350 μέτρων η θέα είναι συγκλονιστική στην ευρύτατη αγκαλιά του Παγασητικού κόλπου, στο νησί του Τρίκερι και στα ακατοίκητα μικρονήσια, στον ορεινό όγκο του Τισσαίου και στα βουνά της Στερεάς.

Σ΄αυτό τον υπέροχο τόπο η Αγγλίδα Sue Wake και ο Γάλλος σύζυγός της Christian Lefaucheux δημιούργησαν ένα συγκρότημα υψηλών προδιαγραφών με επίπλωση κορυφαίου επιπέδου, βιβλιοθήκη με 800 τόμων, σαλόνι με τζάκι και αναπαυτικούς καναπέδες, για χαλάρωση και ευχάριστες συναναστροφές. Ο αύλειος χώρος εκπληκτικός, με πισίνα, πλακόστρωτους διαδρόμους, αναρίθμητα λουλούδια και έναν λαχανόκηπο που προμηθεύει κάθε εποχή του χρόνου με ολόφρεσκα ζαρζαβατικά το εστιατόριο της μονάδας.

Χρήσιμες πληροφορίες:

ΛΑΓΟΥ ΡΑΧΗ: τηλ. 24230 65144, www.lagouraxi.com
ΞΕΝΩΝΑΣ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ: τηλ. 24230 65225-6979 547793, www.fotuarthotel.com

Χιλιομετρικές αποστάσεις:
Θεσσαλονίκη – Βόλος: 208 χλμ.
Αθήνα – Βόλος: 327 χλμ
Βόλος – Λαύκος: 46 χλμ

Athens Voice

Η Κέρκυρα μαγεύει τον επισκέπτη από την πρώτη ματιά και τον μεταφέρει σε άλλες εποχές και σε ρομαντικές περατζάδες συνοδευμένες από μελωδικές καντάδες. Η επτανησιακή ευγένεια επηρεάζει όλους τους επισκέπτες και προσδίδει κάτι από την τρέλλα των «βουρλισμένων» κατοίκων της. Ο,τι και να πεις για την Κέρκυρα ειναι λίγο.

Τόσο όμορφη όσο τα φημισμένα καστέλα της, τόσο ευγενική όσο τα ιστορικά καντούνια της, τόσο κοσμοπολίτισσα όσο τα υπέροχα ξενοδοχεία της και τόσο αυτοκρατορική όσο η αλησμόνητη Πριγκίπησσα Ελισάβετ (Σίσυ) της Αυστρίας που την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά.

blog πεπορέ