Τροπολογία με την οποία ρυθμίζονται οι οφειλές των πανεπιστημιακών που ασκούν ελευθέριο επάγγελμα προς τα ιδρύματα, των οποίων αποτελούν μέλη, κατέθεσε προς ψήφιση στη Βουλή το υπουργείο Παιδείας.

Σε ανακοίνωσή του, το υπουργείο αναφέρει πως με την προτεινόμενη ρύθμιση «γίνεται προσπάθεια να επιλυθούν οι δυσκολίες που ανέκυψαν κατά την πρώτη εφαρμογή της διαδικασίας είσπραξης των οφειλών των μελών ΔΕΠ σε βάθος 20ετίας από την άσκηση επιχειρηματικής δραστηριότητας κατά τα παρελθόντα έτη».

Σημειώνεται πως η Πολιτεία έχει θεσμοθετήσει από το 1997 την υποχρέωση των πανεπιστημιακών να αποδίδουν στα πανεπιστήμια στα οποία υπηρετούν ένα ποσοστό των εσόδων που αποκτούν από την άσκηση ελευθέριου επαγγέλματος (ως δικηγόροι, μηχανικοί, γιατροί κ.λπ.), έναντι του πλεονεκτήματος που προσδίδει η χρήση του πανεπιστημιακού τίτλου. Το ποσοστό αυτό ήταν 15% επί των ακαθάριστων εσόδων έως το 2011, μειώθηκε στο 10% έως το 2014 για να οριστεί στο 7% στη συνέχεια.

Η προηγούμενη ρύθμιση, επισημαίνει το υπουργείο, προέβλεπε περίοδο αναζήτησης οφειλών σε βάθος 20 ετών, χωρίς όμως να εξασφαλίζει πώς θα καταστεί δυνατή η είσπραξη των εν λόγω οφειλών από τα πανεπιστήμια.

Σύμφωνα με το υπουργείο, «η πρακτική εφαρμογή της διαδικασίας είσπραξης απεδείχθη ιδιαίτερα δύσκολη τόσο για τα ίδια τα πανεπιστήμια όσο και για τους υπόχρεους, για τους ακόλουθους λόγους:

– Μετά την πάροδο 20 και πλέον ετών οι υπόχρεοι δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα μέσα απόδειξης να αμφισβητήσουν το ύψος των οφειλόμενων ποσών, με αποτέλεσμα να πλήττεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης.

– Πολλοί από τους υπόχρεους έχουν αποβιώσει, για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίο να διαγραφούν οι σχετικές οφειλές τους από απαιτήσεις των ΕΛΚΕ, καθώς αυτές είχαν προσωποπαγή χαρακτήρα και δεν μπορούν να καταλογιστούν στους κληρονόμους.

– Προσφάτως ψηφίστηκε ο ν. 4820/2021 σχετικά με την οργάνωση και λειτουργία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με τον οποίο ρυθμίστηκε ότι η δυνατότητα αναζήτησης διαχειριστικού ελλείμματος υπόκειται σε δεκαετή παραγραφή, ενώ η υποχρέωση τήρησης αρχείων και στοιχείων από μέρους των φορέων του Δημοσίου ρυθμίστηκε επίσης ως δεκαετής».

«Λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι ΕΛΚΕ ως φορείς του Δημοσίου υποχρεούνται στην εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων, κρίνεται αναγκαίο να εναρμονιστεί ο χρόνος αναζήτησης των σχετικών οφειλών με τον χρόνο υποχρέωσης τήρησης των στοιχείων τους, προκειμένου να μπορούν να ελεγχθούν με ακρίβεια τα στοιχεία που επικαλούνται οι υπόχρεοι» καταλήγει το υπουργείο στην ανακοίνωση του.

ΑΠΕ – ΜΠΕ

Τι γράφει για το ίδιο θέμα ο εκπαιδευτικός συντάκτης της Κ, Απόστολος Λακασάς

Το πανίσχυρο επικοινωνιακό πλέγμα που ορίζει τι και πώς λέγεται στον δημόσιο λόγο μάς έχει συνηθίσει σε μια καταρχάς καταδίκη του κρατισμού και της πελατειακού πολιτικαντισμού που κυριαρχούσε στο παρελθόν. Απάντηση σε αυτά τα ολέθρια φαινόμενα του παρελθόντος δίνει το μέλλον που δεν φοβάται να τα καταργήσει, που δεν φοβάται να τα αντικαταστήσει με εθελοντικές δομές, μη κυβερνητικές οργανώσεις, χορηγούς και επιχειρηματικότητα.

Ας ορίσουμε όμως το ενδιαφέρον μας στο ζήτημα των βιβλιοθηκών. Τι έγινε αυτά τα τελευταία 5 «μνημονιακά» χρόνια στις βιβλιοθήκες; Πόσο πυκνές είναι οι αλλαγές που επήλθαν σε έναν βραδύκαυστο θεσμό της πολιτικής πολιτισμού και της παιδείας; Βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής είναι η διάλυση των πολιτιστικών θεσμών του βιβλίου, με κυρίαρχο το κλείσιμο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Δεν ήταν λίγες επίσης και οι βιβλιοθήκες που έκλεισαν, όπως οι 28 παιδικές βιβλιοθήκες του Κέντρου Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου (από το 2010) και οι εκατοντάδες σχολικές βιβλιοθήκες. Χωρίς ουσιαστικό προϋπολογισμό παραμένουν οι δεκάδες δημόσιες βιβλιοθήκες της χώρας, που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπόρεσαν να αγοράσουν βιβλία για τις συλλογές τους αυτά τα χρόνια. Παρόμοια είναι η κατάσταση και στις δημοτικές βιβλιοθήκες – με περιπτωσιακές εξαιρέσεις βέβαια. Ερευνητικές βιβλιοθήκες έκλεισαν ή συγχωνεύτηκαν με άλλες στο πλαίσιο κατάργησης ή συγχώνευσης των ερευνητικών ιδρυμάτων της χώρας, νοσοκομειακές έκλεισαν ή στραγγαλίστηκαν απόλυτα οικονομικά και από την ατμομηχανή των βιβλιοθηκών της χώρας, τις ακαδημαϊκές/πανεπιστημιακές, απολύθηκε για δεύτερη φορά προσωπικό που ουδόλως βέβαια περίσσευε (υπάρχουν πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες με έναν υπάλληλο…).

Σε όλες τις βιβλιοθήκες δεν έγιναν προσλήψεις, αντίθετα υπήρξαν απολύσεις και βέβαια αποχωρήσεις/συνταξιοδοτήσεις. Φέρεται να καμαρώνει η Εθνική Βιβλιοθήκη που με ενδιάμεσο το πανίσχυρο Ίδρυμα Νιάρχου και παρόν το μισό υπουργικό συμβούλιο πέτυχε προ μηνών την έγκριση πρόσληψης λίγων υπαλλήλων! Οι σχολές βιβλιοθηκονομίας συνεχίζουν να παράγουν εκατοντάδες άνεργους «επιστήμονες της πληροφόρησης», την ίδια στιγμή που η πρακτική χρησιμοποίησης ανειδίκευτων αποσπασμένων εκπαιδευτικών σε ρόλο βιβλιοθηκονόμου αποτελεί πάγια πελατειακή απόφαση του Υπουργείου Παιδείας. Η παραίτηση από οποιαδήποτε κυβερνητική ευθύνη σχετικά με τις βιβλιοθήκες, ήρθε αρκετά νωρίς με τον πιο επίσημο τρόπο και από τα επίσημα χείλη της… ανεκδιήγητης υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου, όταν το 2012 με επιστολή της στις δημόσιες βιβλιοθήκες της χώρας προειδοποίησε πως λεφτά δεν υπάρχουν και όσοι θέλουν να σωθούν να προσφύγουν σε δωρεές και χορηγίες, τύπου Ιδρύματος Νιάρχου… Η παραίτηση από οποιαδήποτε κυβερνητική ευθύνη σχετικά με τις βιβλιοθήκες ήταν χαρακτηριστικό της πολιτικής και της κυβέρνησης Σαμαρά, η οποία απλά συνέχισε την αδιαφορία και το καταστροφικό έργο των προηγούμενων

Ιδιαίτερο φαινόμενο της περιόδου αυτής ήταν η εμφάνιση ενός καινούριου παίκτη στο χώρο του πολιτισμού, που ήρθε να καλύψει το κενό της κρατικής πολιτικής: του Ιδρύματος Νιάρχου. Συγκροτώντας ένα δίκτυο με δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες σε όλη τη χώρα και διαθέτοντας ελάχιστα χρήματα προκάλεσε μια επικοινωνιακή καταιγίδα που ήρθε με κάθε έντυπο και ηλεκτρονικό τρόπο να υπηρετήσει την ανάγκη «καλών ειδήσεων» εν μέσω Κρίσης και επιπλέον να μας πει πως το σκονισμένο και μουχλιασμένο κρατικοδίαιτο παρελθόν τελείωσε. Τώρα οι βιβλιοθήκες γίνονται περίπου παιδικές χαρές, αποκτούν medialab με χορηγία της Google, φιλοξενούν μαθήματα ζούμπας και λειτουργούν με εθελοντές. Ο απόστολος αυτής της… καινοτομίας γίνεται αγαπημένο πρόσωπο των συνεντεύξεων σε κάθε καθεστωτικό μέσο επικοινωνίας…. ως και στο “Κόκκινο” ακόμη, το ραδιοσταθμό του ΣΥΡΙΖΑ (στην εκπομπή του Στέλιου Ελληνιάδη). Το παραμύθι βέβαια τελειώνει αυτές τις μέρες, η χορηγία μάλλον στέγνωσε, αφού ολοκλήρωσε τον πολιτικό της ρόλο.

Η πιο εμφατική εξέλιξη τα τελευταία χρόνια στο χώρο των βιβλιοθηκών έχει να κάνει με το «κοιμισμένο μεγαθήριο», την Εθνική Βιβλιοθήκη. Ανακοινώθηκε η κατασκευή ενός εντυπωσιακού κτιρίου στο Φάληρο που θα συστεγάζει την Εθνική Βιβλιοθήκη με την… Εθνική Λυρική Σκηνή. Το κτίριο κατασκευάζεται με χορηγία του Ιδρύματος Νιάρχου, ενώ το υπέρογκο ποσό συντήρησής του σύντομα θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο. Το Ίδρυμα Νιάρχου ανέλαβε και τη μετακόμιση του υλικού και πίεσε την κυβέρνηση Σαμαρά για λίγες προσλήψεις προσωπικού. Ζητήματα όπως ποια μελέτη καθόρισε τη θέση του νέου κτιρίου, αν θα χωρέσει το υλικό εκεί, αν θα υπάρξει και δημόσια/δανειστική βιβλιοθήκη μέσα στην Εθνική Βιβλιοθήκη, ποιος θα είναι ο ρόλος του Ιδρύματος τα επόμενα χρόνια είναι ίσως δευτερεύοντα σε αυτή τη συνοπτική ανασκόπηση.

Αν θέλαμε να περιγράψουμε με δυο κουβέντες τι έγινε αυτά τα χρόνια στο χώρο των βιβλιοθηκών θα  μπορούσαμε να πούμε πως έγινε πολύ θόρυβος για ένα κακό τίποτα. Θα διαπιστώσουμε ολέθριες αποφάσεις για τις βιβλιοθήκες, που κρύφτηκαν σε καλοσχεδιασμένες επικοινωνιακές καμπάνιες. Ενώ οι βιβλιοθήκες κλείνουν και μαραζώνουν, ιστοσελίδες και τύπος διαφημίζουν εταιρικές δωρεές και εθελοντικές πρωτοβουλίες για «δημιουργία βιβλιοθηκών» σε όλη τη χώρα. Ο εθελοντισμός έχει βέβαια κοντά ποδάρια, όμως ο πολιτικός του ρόλος εξυπηρετείται μια χαρά. Υπάρχει ένας μικρός αριθμός ανθρώπων που τόλμησε αυτά τα χρόνια να αντιτάξει έναν αντίλογο σε όλα αυτά. Αποσπασματικό ίσως, αντίλογο βέβαια, άλλοτε εύστοχο και άλλοτε αιχμηρό. Αυτό που φάνηκε είναι πως χρειάζεται μια συντονισμένη αφήγηση, μια συλλογική επεξεργασία που δεν θα απαντά μονάχα, αλλά θα παράγει και ιδέες και επικοινωνία και έργο στο χώρο των βιβλιοθηκών. Για να κερδηθεί μια σταθερή σχέση και απρόσκοπτα να λειτουργήσει ο θεσμός των βιβλιοθηκών.

Είναι εύκολο, αν και βλακώδες, να πούμε πως δεν χρειάζονται βιβλιοθήκες σε μια κοινωνία και οικονομία που διαλύεται. Για όλους εμάς όμως, τους ανθρώπους των βιβλιοθηκών, είναι γνωστό πως οι βιβλιοθήκες τώρα παρά ποτέ είναι απαραίτητες στην κοινωνία, τον λαό και την οικονομία της χώρας. Γιατί παράγουν γνωσιακό κεφάλαιο, γιατί παρέχουν δωρεάν πρόσβαση στην πληροφορία, γιατί λειτουργούν σαν θερμοκήπια ιδεών και αισθητικών αντιλήψεων, γιατί υποστηρίζουν την κοινωνική συνοχή, γιατί εκ της σύστασής τους αντιτάσσονται στην ξενοφοβία, το ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό, γιατί στρατεύονται στην παραγωγή πολιτισμού και την καλλιέργεια της παιδείας.

ο βιβλιοθηκάριος : http://vivliothekarios.blogspot.gr/