Αφγανές – Art Point View

«Σας παρακαλώ, γίνετε η φωνή μας και μιλήστε για την κατάστασή μας»

bot — Sun, 05 Sep 2021 06:53:08 +0000

«Σας παρακαλώ, γίνετε η φωνή μας και μιλήστε για την κατάστασή μας». Αφγανές κινηματογραφίστριες απευθύνουν έκκληση από το φεστιβάλ της Βενετίας

O λαμπερός κόσμος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας σκοτείνιασε για λίγο το Σάββατο, όταν δύο Αφγανές κινηματογραφίστριες περιέγραψαν τη δραματική κατάσταση στην οποία έχει βυθίσει τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας τους η κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, απευθύνοντας έκκληση στη διεθνή κοινότητα να κινητοποιηθεί.

«Μέσα σε δύο εβδομάδες μόνο, τα λαμπρότερα πνεύματα εγκατέλειψαν τη χώρα, τουλάχιστον όσοι είχαν τη δυνατότητα», είπε η Σάχραα Καρίμι, 38χρονη σκηνοθέτης, βραβευμένη σε πολλά φεστιβάλ, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, που οργανώθηκε στο περιθώριο του Φεστιβάλ, με θέμα την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο κόσμος του κινηματογράφου και της τέχνης στο Αφγανιστάν.

«Φανταστείτε μια χώρα χωρίς καλλιτέχνες», είπε η γυναίκα περιγράφοντας το χάος που προκλήθηκε από την κατάληψη της Καμπούλ από τους Ταλιμπάν στις 15 Αυγούστου: «Όλα σταμάτησαν μέσα σε λίγες ώρες. Τα αρχεία βρίσκονται πλέον υπό τον έλεγχο των Ταλιμπάν. Το έργο των σκηνοθετών εξαφανίστηκε μέσα σε λίγες ώρες. Ορισμένοι κατάφεραν να φύγουν με τους υπολογιστές τους, άλλοι τίποτε απολύτως».

«Αυτή η αιφνιδιαστική κατάρρευση, μας έκανε να χάσουμε τα πάντα», είπε η συνάδελφός της, Σάχρα Μάνι, δημιουργός του ντοκιμαντέρ «A thousand girls like me», με θέμα την αιμομιξία. Έφερε ως παράδειγμα την κατάσταση στη μοναδική μεικτή μουσική σχολή της Καμπούλ: «Οι Ταλιμπάν έχουν καταλάβει το κτίριο, έχουν καταστρέψει τα μουσικά όργανα και οι μαθητές κρύβονται», είπε. «Όλη η δουλειά που έγινε τα τελευταία χρόνια εξαφανίστηκε».

«Βοηθήστε μας»

Η Σάχρα Μάνι, που έγινε το 2019 η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Αφγανικού Οργανισμού Κινηματογράφου, μίλησε και για τη δική της φυγή: «Την Κυριακή 15 Αυγούστου, άρχισα την ημέρα μου ως συνήθως και, λίγες ώρες αργότερα, χρειάστηκε να πάρω την πιο δύσκολη απόφαση της ζωής μου – να μείνω ή να φύγω από την χώρα μου».

«Όλα χάθηκαν, όλα καταστράφηκαν», είπε με πικρία. «Είμαστε ηθοποιοί, σκηνοθέτες και παραγωγοί, δεν είμαστε πολιτικοί. Το μόνο που θέλαμε ήταν να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας».

Εκείνη, που παρουσιάζει τους εξόριστους καλλιτέχνες ως «πρεσβευτές της αφγανικής ταυτότητας», προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να υπάρξει εμπιστοσύνη προς Ταλιμπάν. «Όχι μόνο είναι πιο βάναυσοι, αλλά έχουν γίνει και περισσότερο πονηροί, λόγω της χρήσης της τεχνολογίας της επικοινωνίας».

«Η διεθνής κοινότητα μπορεί να μας σώσει. Βοηθήστε μας. Έχουμε ανάγκη από ελπίδα».

«Σας παρακαλώ, γίνετε η φωνή μας και μιλήστε για την κατάστασή μας», είπε η Σάχρα Μάνι.

Στην Βενετία, οι δύο Αφγανές ήταν περιστοιχισμένες από μέλη του Διεθνούς Συνασπισμού για τους Κινηματογραφιστές σε Κίνδυνο (ICFA), μία κίνηση που ιδρύθηκε πριν από ένα χρόνο στην Βενετία για την αρωγή των καλλιτεχνών σε χώρες όπως η Βιρμανία.

«Πρέπει να σηκωθούμε και να βοηθήσουμε τους Αφγανούς καλλιτέχνες. Πρέπει να σωθούν και να μπορέσουν να συνεχίσουν το έργο τους», δήλωσε ο Σύρος κινηματογραφιστής, Όρβα Νιράμπια, διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ.

“Οι Αφγανές θυσιάστηκαν για τη μικρή ελευθερία που είχαν”. Η εξομολόγηση μιας Αφγανής

bot — Thu, 19 Aug 2021 06:47:03 +0000

“Οι Αφγανές θυσιάστηκαν για τη μικρή ελευθερία που είχαν”. Η εξομολόγηση μιας Αφγανής.

«Νωρίς το πρωί της Κυριακής πήγαινα στο πανεπιστήμιο για ένα μάθημα όταν μια ομάδα γυναικών έφυγε τρέχοντας από τον γυναικείο κοιτώνα. Ρώτησα τι είχε συμβεί και ένας από αυτούς μου είπε ότι η αστυνομία τους έδιωξε επειδή οι Ταλιμπάν είχαν φτάσει στην Καμπούλ και θα χτυπήσουν όσες γυναίκες δεν φορούν μπούρκα.

Όλες θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι, αλλά δεν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οι οδηγοί δεν μας άφηναν να μπούμε στα αυτοκίνητά τους γιατί δεν ήθελαν να αναλάβουν την ευθύνη για τη μεταφορά μιας γυναίκας.

Εν τω μεταξύ, οι άντρες που στέκονταν γύρω από εμάς, γέλαγαν και έκαναν αστεία με τον φόβο μας. «Πήγαινε και φόρεσε τη μπούρκα», φώναξε ο ένας. «Είναι οι τελευταίες σας μέρες που βρίσκεστε στους δρόμους», είπε ένας άλλος. «Θα παντρευτώ τέσσερις από εσάς σε μια μέρα», είπε ένας τρίτος.

Ενώ τα κυβερνητικά γραφεία άρχισαν να κλείνουν, η αδερφή μου έτρεξε για αρκετά χιλιόμετρα ώστε να επιστρέψει σπίτι. «Έκλεισα τον υπολογιστή, έφυγα από το γραφείο μου με δάκρυα και είπα αντίο στους συναδέλφους μου. Ήξερα ότι ήταν η τελευταία μέρα της δουλειάς μου».

Έχω σχεδόν πάρει πτυχία ταυτόχρονα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στο Αφγανιστάν. Έπρεπε να είχα αποφοιτήσει τον Νοέμβριο από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Αφγανιστάν και το Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, αλλά σήμερα το πρωί όλα άλλαξαν μπροστά στα μάτια μου.

Δούλεψα τόσες μέρες και νύχτες για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα, και σήμερα το πρωί όταν έφτασα στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που κάναμε με τις αδελφές μου ήταν να κρύψουμε τις ταυτότητες, τα διπλώματα και τα πιστοποιητικά μας. Ήταν καταστροφικό. Γιατί να κρύψουμε τα πράγματα για τα οποία πρέπει να είμαστε υπερήφανοι; Στο Αφγανιστάν τώρα δεν επιτρέπεται να είμαστε γνωστοί ως αυτές που είμαστε.

Ως γυναίκα, νιώθω ότι είμαι το θύμα αυτού του πολιτικού πολέμου που ξεκίνησαν οι άντρες. Ένιωσα ότι δεν μπορώ πια να γελάω δυνατά, δεν μπορώ πια να ακούω τα αγαπημένα μου τραγούδια, δεν μπορώ πια να συναντήσω τους φίλους μου στο αγαπημένο μας καφενείο, δεν μπορώ πλέον να φορέσω το αγαπημένο μου κίτρινο φόρεμα ή το ροζ κραγιόν. Και δεν μπορώ πια να πάω στη δουλειά μου ή να πάρω το πτυχίο του πανεπιστημίου.

Μου άρεσε να φτιάχνω τα νύχια μου. Σήμερα, καθώς πήγαινα σπίτι, έριξα μια ματιά στο σαλόνι ομορφιάς όπου πήγαινα για μανικιούρ. Το μπροστινό μέρος του καταστήματος, το οποίο ήταν διακοσμημένο με όμορφες εικόνες κοριτσιών, είχε ασβεστωθεί.

Το μόνο που μπορούσα να δω γύρω μου ήταν τα φοβισμένα πρόσωπα γυναικών και τα άσχημα πρόσωπα των ανδρών που μισούν τις γυναίκες, που δεν τους αρέσει να εκπαιδεύονται, να εργάζονται και να έχουν ελευθερία. Αντί να σταθούν στο πλευρό μας, στέκονται στο πλευρό των Ταλιμπάν και τους δίνουν ακόμη περισσότερη δύναμη.

Οι Αφγανές θυσιάστηκαν για τη μικρή ελευθερία που είχαν. Ως ορφανή έπλεξα χαλιά για να καταφέρω να σπουδάσω. Αντιμετώπισα πολλές οικονομικές προκλήσεις, αλλά είχα πολλά σχέδια για το μέλλον μου. Δεν περίμενα να καταλήξουν όλα έτσι.

Τώρα φαίνεται ότι πρέπει να κάψω όλα όσα πέτυχα σε 24 χρόνια της ζωής μου. Η κατοχή οποιασδήποτε ταυτότητας ή βραβείου από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο είναι επικίνδυνη τώρα. Ακόμα και αν τα κρατήσουμε, δεν είμαστε σε θέση να τα χρησιμοποιήσουμε. Δεν υπάρχουν δουλειές για εμάς στο Αφγανιστάν.»

GUARDIAN