Υπάρχει μια Αν Χάθαγουεϊ πριν από την ταινία “Ο διάβολος φοράει Πράντα” και μία μετά. Το 2006 ήταν 23 ετών. Είχε ήδη γίνει γνωστή από το The Princess Diaries και είχε εμφανιστεί στο Brokeback Mountain, αλλά δεν είχε ακόμη κατακτήσει τη θέση που θα αποκτούσε αργότερα στο Χόλιγουντ.

Και ξαφνικά βρέθηκε απέναντι στη Μέριλ Στριπ. Όχι απλώς σε μια μεγάλη ηθοποιό, αλλά σε μία από τις γυναίκες που είχαν ήδη γράψει ιστορία στον αμερικανικό κινηματογράφο. Για τη νεαρή Χάθαγεϊ, ο φόβος μπλέχτηκε αναπόφευκτα με το δέος.

Η ίδια έχει μιλήσει πολλές φορές γι’ αυτή την εμπειρία. Η Στριπ, όταν δεν υποδυόταν την Μιράντα Πρίστλεϊ μπορούσε να είναι ζεστή, χαμογελαστή και προστατευτική με τους νεότερους συναδέλφους της. Όταν όμως έμπαινε στον ρόλο, όλα άλλαζαν. Η απόσταση ήταν μέρος της πρωταγωνίστριας Μιράντα.

Η Χάθαγουεϊ θυμάται χαρακτηριστικά μια ημέρα που οι δυο τους βρίσκονταν μόνες μέσα σε ένα αυτοκίνητο περιμένοντας να γυριστεί μια σκηνή. Η Στριπ δεν μιλούσε. Η 23χρονη Αν άρχισε να αγχώνεται τόσο πολύ από τη σιωπή ώστε προσπαθούσε απεγνωσμένα να σκεφτεί τι θα μπορούσε να της πει.

Χρόνια αργότερα θα μιλούσε γι’ αυτό γελώντας. Αλλά το δέος ήταν πραγματικό. Κάποτε είχε πει για την Στριπ ότι ευχαρίστως θα της έφερνε τον καφέ και θα πήγαινε τα ρούχα της στο καθαριστήριο. Δεν ήταν απλώς ο φόβος μιας νέας ηθοποιού μπροστά σε μια μεγάλη σταρ. Ήταν ο θαυμασμός μιας νέας γυναίκας που συνειδητοποιούσε ότι έπρεπε να παίξει απέναντι σε μια ηθοποιό την οποία μέχρι τότε παρακολουθούσε από απόσταση.

Και όμως στάθηκε ως Άντρια Σακς, έναν ρόλο που φαίνεται ότι της πήγε γάντι παρ’ ότι η ζωή της, έστω και κινηματογραφικά, έγινε…κόλαση.  Και η ταινία “Ο διάβολος φοράει Πράντα” εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από την επιτυχία μιας  σεζόν: Είκοσι χρόνια μετά εξακολουθεί να έχει κοινό.  Στο μεταξύ, η Χάθαγουεϊ έπαψε προ πολλού να είναι η νεαρή ηθοποιός που φοβόταν μήπως δεν σταθεί στο ύψος της Μέριλ Στριπ.

Ήρθαν  κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως Η Ρέιτσελ Παντρεύεται (2008), Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (2010),  Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (2012) Interstellar , Οι Άθλιοι το 2012 που της χάρισε το  Οσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου ως Φαντίνα και που συγκίνησε τραγουδώντας το “Είχα ένα όνειρο”

Δεν ήταν όμως όλα εύκολα. Για ένα διάστημα η Χάθαγουεϊ βρέθηκε αντιμέτωπη με μια παράξενη δημόσια αντιπάθεια, ιδιαίτερα στο Διαδίκτυο. Ήταν υπερβολικά πρόθυμη, έλεγαν κάποιοι. Υπερβολικά προσεκτική. Υπερβολικά τέλεια. Ένα από εκείνα τα κύματα συλλογικής δυσφορίας που δημιουργούνται γύρω από ένα δημόσιο πρόσωπο και που δύσκολα μπορεί κανείς να εξηγήσει — ακόμη δυσκολότερα να αντιμετωπίσει.

Η ίδια έχει παραδεχθεί ότι την επηρέασε. Με τον χρόνο όμως κάτι άλλαξε. Σήμερα μοιάζει πιο συμφιλιωμένη με τη φήμη και πολύ λιγότερο πρόθυμη να προσαρμόσει τον εαυτό της στις προσδοκίες των άλλων.

Και το 2026 τη βρίσκει σε μια εξαιρετικά παραγωγική περίοδο. Τη συναντήσαμε στην Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν στο ρόλο της Πηνελόπης. Η Χάθαγουεϊ ξεχώρισε γιατί δεν παρουσίασε την Πηνελόπη απλώς ως μια παθητική γυναίκα που περιμένει κλαίγοντας τον άντρα της. Οι κριτικές εξήραν τον τρόπο με τον οποίο έδωσε στην ηρωίδα μια δική της εσωτερική «μάχη» στην Ιθάκη, δείχνοντας τη στρατηγική της ευφυΐα στην προσπάθειά της να προστατεύσει τον θρόνο και τον οίκο της από τους μνηστήρες.

Είχε προηγηθεί – την ίδια χρονιά με την “Οδύσσεια”  – η επιστροφή της στον…τόπο του εγκλήματος, όπως χαριτωμένα δήλωσε ένας από τους συμπρωταγωνιστές της. Στον τόπο όπου έκανε τα πρώτα της βήματα.  Στο “Ο διάβολος φοράει Πράντα 2”. Και απέναντί της, ξανά η Μιράντα Πρίστλεϊ ή αλλιώς Μέριλ Στριπ.  Μόνο που αυτή τη φορά η εικόνα ήταν πολύ διαφορετική. Η Αν δεν είναι πια η 23χρονη που προσπαθεί να κρύψει το άγχος της απέναντι στη μεγάλη ηθοποιό. Στα 43 της έχει ένα Όσκαρ, περισσότερα από είκοσι χρόνια κινηματογραφικής διαδρομής και έχει πια κατακτήσει τη δική της θέση. Παρ’ όλα αυτά, οι κριτικοί ήταν αρκετά αυστηροί αυτή τη δεύτερη φορά.  Γράφτηκε ότι η Αν Χάθαγουεϊ ή αλλιώς η Άντι Σακς πλέον δεν έχει αυτή την αθωότητα και τη γοητεία της κοπέλας που προσπαθεί να επιβιώσει σ’ έναν άγνωστο κόσμο. Ως ώριμη και καταξιωμένη δημοσιογράφος, η δυναμική της απέναντι στη Μιράντα άλλαξε, κάνοντας τον χαρακτήρα της λιγότερο συναρπαστικό για το κοινό.

Από το αγχωμένο κορίτσι που έτρεχε να φέρει τον καφέ στη Μιράντα Πρίστλεϊ, η Αν Χάθαγουεϊ μεταμορφώθηκε σε μια πολυδιάστατη σταρ που μπορεί να σταθεί με την ίδια άνεση από μια indie παραγωγή της A24* – ανεξάρτητες παραγωγές  – μέχρι μια ταινία της απόλυτης δεξιοτεχνίας του Κρίστοφερ Νόλαν. Και ναι, είναι πλέον η Αν Χάθαγουεϊ.

*Η A24 είναι ένα ανεξάρτητο αμερικανικό στούντιο παραγωγής και διανομής ταινιών με έδρα τη Νέα Υόρκη.