Υπάρχουν ηθοποιοί που γεμίζουν την οθόνη με την έντασή τους και άλλοι που την κατακτούν σχεδόν αθόρυβα. Ο Bill Nighy ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Με τη χαρακτηριστική βρετανική ειρωνεία, την απέχθεια προς κάθε επιτήδευση και μια υποκριτική βασισμένη στη λεπτομέρεια, συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η μεγαλύτερη δύναμη μπορεί να κρύβεται στη συγκράτηση. Η νέα του συνέντευξη, με αφορμή την ταινία & Sons, είναι μια μικρή απόλαυση.**

Με αφορμή τη νέα του ταινία & Sons, ο 76χρονος Βρετανός ηθοποιός μιλά για τα νιάτα του, το όνειρο να γίνει συγγραφέας, την πατρότητα, το podcast που τον έκανε απρόσμενα δημοφιλή και την απέχθειά του σε καθετί που μοιάζει υποχρεωτικό.

Ένας ηλικιωμένος συγγραφέας καλεί τα παιδιά του για μια σημαντική οικογενειακή ανακοίνωση. Η αφετηρία μπορεί να μοιάζει γνώριμη, όμως η νέα ταινία & Sons επιφυλάσσει μια απρόβλεπτη ανατροπή που μεταφέρει την ιστορία στα όρια της επιστημονικής φαντασίας.

Ο πατριάρχης της οικογένειας, ο μυθιστοριογράφος Α.Ν. Ντάιερ, είναι ένας απομονωμένος δημιουργός, σχεδόν μυθικός, που αρνείται ακόμη και να απαντήσει στο τηλέφωνο.

«Δεν κάνω τηλεφωνήματα», λέει ο ήρωας. Ο Bill Nighy, όμως, γελά. «Εγώ είμαι συνέχεια στο τηλέφωνο. Στέλνω και πολλά μηνύματα. Στα παλιά Nokia ήμουν πραγματικά γρήγορος.» Όσο για τα emoji; «Για χρόνια τα απέρριπτα από άποψη. Τα περισσότερα είναι κάπως… κακόγουστα. Μου αρέσουν όμως το φλαμίνγκο, η μωβ ντάλια, ο καρχαρίας που πηδά και καμιά φορά ο δελφίνος. Αν θέλω να συγχαρώ κάποιον, ίσως βάλω και τον παίκτη του γκολφ. Τα χαμογελαστά προσωπάκια δεν τα χρησιμοποιώ ποτέ.»

«Αρκετά με το Zoom»

Στα 76 του χρόνια, ο Nighy έχει αρχίσει να απορρίπτει πράγματα που κάποτε θεωρούνταν υποχρεωτικά.

Πρώτο στη λίστα βρίσκεται το Zoom. «Κάθε φορά που έκανα μια τηλεδιάσκεψη ένιωθα δυστυχισμένος. Κάποια στιγμή είπα: “Δεν μπορώ απλώς να αποσυρθώ από το Zoom;”»

Το ίδιο ισχύει και για τα επαγγελματικά γεύματα. «Δεν αντέχω να τρώω συζητώντας για δουλειά. Ειδικά το μεσημέρι. Κρατάει ώρες και στο τέλος δεν ξέρεις αν έφαγες ή αν εργάστηκες.»

Ούτε τα κοσμικά πάρτι τον συγκινούσαν ποτέ. Αντιθέτως, παραδέχεται ότι ένιωθε μια περίεργη ικανοποίηση πετώντας στα σκουπίδια ακόμη και τις πιο περιζήτητες προσκλήσεις.

Και αν υπάρχει κάτι που μπορεί να τον κάνει να αρνηθεί αμέσως έναν ρόλο; Η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη: Togas «Tόγες.»  (η toga ήταν αποκλειστικά ρωμαϊκό ρούχο (ημικυκλικό ύφασμα), το οποίο εμπνεύστηκε από το ορθογώνιο ελληνικό έγκυκλον (enkyklon)

«Αν θέλεις να γίνεις παρανοϊκός και να υπονομεύσεις τον εαυτό σου, γίνε ηθοποιός», είχε πει κάποτε ο Μπιλ Νάιγκι, 76 ετών. Και λίγες φράσεις αποτυπώνουν καλύτερα τον συνδυασμό αυτοσαρκασμού, ευφυΐας και ξηρού βρετανικού χιούμορ που τον καθιστά μία από τις πιο αγαπητές προσωπικότητες του σύγχρονου βρετανικού κινηματογράφου.

«Το ταλέντο δεν δικαιολογεί την κακή συμπεριφορά»

Στην ταινία, ο ήρωάς του είναι ένας δύσκολος πατέρας, συναισθηματικά απόμακρος, που πιστεύει ότι η λογοτεχνική του ιδιοφυΐα δικαιολογεί τα πάντα.

Ο Nighy διαφωνεί κάθετα. «Είναι σαν να λένε για έναν ποδοσφαιριστή ότι η κακή συμπεριφορά του είναι μέρος της ιδιοφυΐας του. Δεν το πιστεύω ούτε στιγμή.» Ο ίδιος έχει μία κόρη, τη σκηνοθέτρια Mary Nighy, από τη μακρόχρονη σχέση του με την ηθοποιό Diana Quick.

Είχε κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφία ως πατέρας; Χαμογελά. «Θεέ μου… πάνε τόσα χρόνια. Όχι. Αυτοσχεδιάζεις. Κάνεις λάθη, προσπαθείς να τα διορθώσεις και ελπίζεις κάποια στιγμή να τα καταφέρεις. Οι δικοί μου γονείς δεν ήταν ούτε αυταρχικοί ούτε σκληροί και αυτό προσπάθησα κι εγώ να κάνω.»

«Δεν θα γίνω ποτέ Steve McQueen»

Αν και έχει παίξει σε εμπορικές επιτυχίες, όπως οι Πειρατές της Καραϊβικής, ο Bill Nighy πιστεύει ότι ο κόσμος τον αγαπά περισσότερο για τους διακριτικούς, ατελείς χαρακτήρες που έχει ενσαρκώσει.

Δεν τον ενοχλεί που τον θεωρούν πλέον χαρακτηριστική περίπτωση ηθοποιού. «Ίσως υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να κάνω πάντα αυτό που κάνω. Όπως κι εγώ θέλω ο Steve McQueen να κάνει πάντα αυτό που έκανε.»

Τι θαυμάζει περισσότερο στον μεγάλο Αμερικανό ηθοποιό; «Δεν θα γίνω ποτέ Steve McQueen. Χρειάζεται τεράστια αυτοπεποίθηση για να είσαι τόσο λιτός. Καμία επίδειξη, καμία προσπάθεια εντυπωσιασμού. Μια παράξενη, σχεδόν επικίνδυνη αυτοσυγκράτηση.»

Ένας ακόμη ήρωάς του είναι ο Prince. «Ό,τι έκανε ήταν γοητευτικό. Όποιος μπορεί να κάνει σπαγγάτο και να σηκωθεί ξανά ακριβώς πάνω στον ρυθμό… εγώ τον ακολουθώ παντού.»

Το όνειρο που δεν εγκατέλειψε ποτέ

Πολύ πριν γίνει ηθοποιός, ο Bill Nighy ήθελε να γίνει συγγραφέας. Ένας καθηγητής Αγγλικών στο σχολείο ήταν εκείνος που του είπε στα δεκατέσσερά του: «Δοκίμασε να γράψεις ένα μυθιστόρημα.» «Ήταν σαν να έσκασε βόμβα μέσα στο κεφάλι μου», θυμάται.

Στα δεκαπέντε του εργάστηκε σε περιοδικό κυνηγιού και ψαρέματος, αλλά τα όνειρά του βρίσκονταν αλλού. Έφυγε για το Παρίσι αποφασισμένος να γίνει συγγραφέας.

«Είμαι το απόλυτο κλισέ. Πήγα στο Shakespeare & Company πιστεύοντας ότι θα γράψω αριστουργηματικές προτάσεις και θα βρω και μια κοπέλα. Δεν συνέβη τίποτε από τα δύο.» Κάπως έτσι κατέληξε στη δραματική σχολή. Το μυθιστόρημα που ονειρευόταν δεν γράφτηκε ποτέ. «Ακόμη πιστεύω ότι κάποια μέρα θα το γράψω. Απλώς έχω γίνει εξαιρετικός στην αναβλητικότητα.»

Ο απρόσμενος «σύμβουλος ζωής»

Τα τελευταία χρόνια ο Bill Nighy απέκτησε μια ακόμη ιδιότητα. Παρουσιάζει το podcast Ill-Advised, όπου απαντά αυθόρμητα σε ερωτήσεις ακροατών για κάθε πιθανό θέμα — από την ένδυση μέχρι τις κοινωνικές αμηχανίες.

Δεν διαβάζει ποτέ τις ερωτήσεις εκ των προτέρων. «Αυτοσχεδιάζω. Αλλά συνειδητοποιώ ότι σχεδόν για όλα έχω ήδη σκεφτεί κάτι. Ακόμη και για τα παντελόνια… Έχω μια μικρή εμμονή με τα κοστούμια και τους γιακάδες των πουκαμίσων.»

Το podcast μετρά πλέον περισσότερους από 300.000 ακροατές κάθε μήνα και ανακηρύχθηκε Podcast της Χρονιάς για το 2026 από την Broadcasting Press Guild.

Κι όμως, ο ίδιος εξακολουθεί να απολογείται σχεδόν που… έχει podcast. «Προσπάθησα να μην κάνω podcast», λέει γελώντας.

Ίσως να μη γίνει ποτέ ο Steve McQueen. Όμως η περιγραφή που ο ίδιος χρησιμοποιεί για τον θρύλο του αμερικανικού κινηματογράφου μοιάζει να ταιριάζει τελικά και στον ίδιο:

«Χωρίς πυροτεχνήματα. Χωρίς να κυνηγά βραβεία. Ένας άνθρωπος που κατέχει την τέχνη της τολμηρής αυτοσυγκράτησης.»

Με πληροφορίες από τον βρετανικό Guardian