Στη Γαλλία οι εξελίξεις στη διατροφή των ηγετών είναι ραγδαίες. Μαζί με την κρίση έφτασε και μια άλλη λέξη στα πιάτα τους, η δίαιτα, ένα νέο εργαλείο επικοινωνίας.

Ακριβώς μια εβδομάδα μετά την ανάληψη των νέων του καθηκόντων ως πρωθυπουργού της Γαλλίας, τον Απρίλιο του 2014, ο Manuel Valls, ευχαριστώντας τον Christophe Langrée, επικεφαλής μάγειρα του πρωθυπουργού, προχώρησε σε δραστική αλλαγή των μενού, ζητώντας να τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με κόκκινο κρέας και να αποκλειστούν τα προϊόντα που περιέχουν γλουτένη (ψωμί, ζυμαρικά, γλυκά, μπίρες, σάλτσα σόγιας). Σε ευρύτερο πλαίσιο, η διατροφή του Manuel Valls είναι μέρος μιας γενικότερης κίνησης: Οι Γάλλοι πολιτικοί δεν επιδίδονται πλέον σε φαγοπότια, τρώνε στο πόδι, γρήγορα και υγιεινά. Σε μια στιγμή που η λιτότητα φαντάζει πιο αυστηρή από ποτέ, η ανάγκη για υγιεινή διατροφή μοιάζει πιο επιτακτική και η πίεση από τα media είναι ισχυρή. Τα διάσημα κουτάλια με χαβιάρι της εποχής Mitterrand θυσιάστηκαν προς όφελος του λιτού φαγητού του Sarkozy, συμβολίζοντας τη βαθιά αλλαγή που συντελείται στον κόσμο της εξουσίας. Ο Gilbert Le Bris, βουλευτής του σοσιαλιστικού κόμματος και πρόεδρος της γαλλικής αντιπροσωπείας στο ΝΑΤΟ, υποστηρίζει πως η μετάβαση από τα βαριά πιάτα της δεκαετίας του ’50 στις πιο ελαφριές σημερινές συνταγές αποτυπώνει μια αλλαγή στον τρόπο διαπραγμάτευσης. «Περάσαμε από την τραπεζαρία στο τραπέζι που δεν έχει τρόφιμα ούτε επιδόρπια. Αυτό της αίθουσας συσκέψεων…».

Σε μια στιγμή που η λιτότητα φαντάζει πιο αυστηρή από ποτέ, η ανάγκη για υγιεινή διατροφή μοιάζει πιο επιτακτική και η πίεση από τα media είναι ισχυρή.

Αν το φαγητό ήταν μια πολιτική πράξη για τους έχοντες δύναμη εξουσίας, από το 2000 και μετά η μεγαλοπρέπεια εγκατέλειψε τα σερβίτσια. Πιο πριν ο Valéry Giscard d’Estaing δοκίμασε μια έξοδο από την πεπατημένη της εποχής του με τη διαιτητική κουζίνα του Michel Guérard (ο Pompidou, o Mitterrand και ο Chirac, αντιθέτως, καλλιέργησαν την παράδοση των προεδρικών γιορτών).
Η θητεία ορόσημο για την αλλαγή της διατροφής των πολιτικών ήταν αυτή του Sarkozy. Πρώτος μάρτυρας αυτής της εξέλιξης ήταν ο Pascal Mousset. Ο διευθυντής του εστιατορίου της Γαλλικής Γερουσίας και ιδιοκτήτης πολλών παριζιάνικων εστιατορίων στα οποία συχνάζουν πολιτικοί, είδε στα δεκαπέντε χρόνια άσκησης των καθηκόντων του να χάνουν τα τραπέζια την ελκυστικότητά τους. Είδε έκθαμβος τις φιάλες Bordeaux που συνόδευαν τα σουκρούτ να παραδίδουν τη θέση τους στο πιο ελαφρύ Saumur Champigny ή ακόμα και στο ανθρακούχο νερό. Στο ίδιο πνεύμα, το γκρέιπφρουτ έχει γίνει το μπεστ σέλερ του μενού εις βάρος του μισοψημένου φουαγκρά. Σύμφωνα με τον σεφ Gérard Cagna, κάτοχο δύο αστεριών Michelin, «σήμερα οι πολιτικοί θέλουν να έχουν τη δυνατότητα να κλείνουν τα σακάκια τους». Αυτό το επιβεβαιώνει και ο Yves Deplace, σεφ στη Matignon, την επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού της Γαλλίας από το 1985 έως το 2008, λέγοντας ότι οι πολιτικοί πλέον έχουν «τις συνήθειες υγιεινής ενός αθλητή και βρίσκονται μονίμως σε επιφυλακή».

Δημοσιεύτηκε στο PAPER, τεύχος 41 – Ιανουάριος 2015

 Την πρώτη φορά που ο φωτογράφος Kenneth Willardt ήρθε στη Νέα Υόρκη (2003) νοίκιασε ένα στούντιο με δύο δωμάτια στο Τσέλσι. Είχε τελειώσει σχολή φωτογραφίας στη Δανία και είχε αποφασίσει να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο.

Εντεκα χρόνια αργότερα, το αρχικό στούντιο φιλοξενεί τα γραφεία και την γκαλερί του, όπου παρουσιάστηκε πριν μερικές εβδομάδες το πρώτο του βιβλίο The Beauty Book, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο από τις εκδόσεις teNeues. Πάνω από 1000 φωτογραφίες σε ένα γιγάντιο κολάζ που καλύπτει όλο τον τοίχο για να του θυμίζει τις μέρες που περίμενε να του χαμογελάσει η τύχη. Επίμονος, πεισματάρης, Σκανδιναβός στον χαρακτήρα και την άποψη, φωτογράφιζε πάντα με την αυστηρότητα που δούλευε δημιουργώντας μια ερωτική –σεξουαλική, για την ακρίβεια– ποιητικότητα.

«Την πρώτη φορά που είδα τις φωτογραφίες του Newton πάγωσα», δήλωσε στο Time. «Ηταν αυτό που ήθελα, αλλά με ενοχλούσε η απόσταση». Αποφασίζει, λοιπόν, να εστιάσει σε κοντινά, την ένταση της εικόνας. Ο συνδυασμός της προτεσταντικής αυστηρότητας με τον ερωτισμό τού άνοιξε τον δρόμο πρώτα στα περιοδικά Vogue Japan/China & Brazil, Allure, Glamour και στη συνέχεια, στις καμπάνιες των μεγαλύτερων οίκων μόδας και ομορφιάς Max Factor, Shiseido, Victoria’s Secret. Και το βιβλίο είναι απόδειξη ότι τα κατάφερε.

Πάνω από 170 φωτογραφίες σε 300 σελίδες με όλα τα κορίτσια, από την Gigi Hadid στη Lady Gaga με τη Laetitia Casta στο εξώφυλλο, τις Jennifer Lopez, Claudia Schiffer, Adriana Lima, Bar Refaeli, Lara Stone, Georgia May Jagger, Alessandra Ambrosio και μερικούς άντρες (Mads Mikkelsen, Hugh Laurie), με υλικό που συγκέντρωσε από το αρχείο του σε τρεις εβδομάδες. «Το πιο δύσκολο», συνεχίζει, «ήταν να πείσω την Αpple για το Kenneth Willardt app που συνοδεύει το βιβλίο και με το οποίο μπορείς να κατεβάσεις παρασκήνια από τις φωτογραφήσεις. Υπάρχει ακόμα πολύ πουριτανισμός απέναντι στο γυμνό. Μου φαίνεται παράδοξο γιατί η ομορφιά είναι κάτι πολύ προσωπικό και πολύ οικουμενικό παράλληλα. Εχει ένταση, δύναμη, πάθος, σεξ και μακάρια ηρεμία».

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΕΞΙ
«Ο Mads Mikkelsen», εξηγεί ο Willardt, «έχει πρόσωπο με πολλές γωνίες, βλέμμα που κοιτάει στο βάθος και ένα αίνιγμα που ποτέ δεν καταφέρνεις να ανακαλύψεις». Εδώ με την κληρονόμο της ομώνυμης αυτοκρατορίας Lydia Hearst. Πάνω η Georgia May Jagger.

Δημοσιεύτηκε στο PAPER, τεύχος 41 – Ιανουάριος 2015