«Ο Ιππότης και τα Τελώνια» του Σπύρου Βρεττού, Εκδόσεις Γρηγόρη

Τα αρχέγονα ερωτήματα της τελειότητας και της ατέλειας, της παντοδύναμης  φύσης του ανθρώπου αλλά και της ήττας του από διάφορους εχθρούς σκιαγραφεί ο συγγραφέας κι ερευνητής c στο νέο λυρικό του μυθιστόρημα υπό τον τίτλο «Ο Ιππότης και τα Τελώνια» (Εκδόσεις Γρηγόρη).

Πρόκειται για ένα αλληγορικό έργο, το οποίο υπαινίσσεται μέσα από τους συμβολισμούς του ότι οι δυνάμεις της καταστροφής που παίρνουν διάφορες μορφές στο διάβα του ανθρώπου δεν θα καταφέρουν να αφανίσουν το ανθρώπινο είδος που θα ανασταίνεται πάντα από τους απείραχτους καρπούς της γης και την άδολη αγάπη.

Ο Ιππότης, κύρια μορφή του έργου, συμβολίζει τον άνθρωπο στην υψηλότερη μορφή της δύναμής του, αυτόν που με την ακεραιότητά του και την πίστη του στους ιερούς σκοπούς προσπαθεί με το άλογό του και την πανοπλία του να υπερασπιστεί τις ιδέες και τα πιστεύω του. Και σπιρουνίζει το άλογό του μέσα στο άγνωστο προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την ασχήμια και την παραμόρφωση των ανθρώπων από την κακία σε τελώνια:

«Είναι ως να μην έφτασε ποτέ σ’ ετούτο το μέρος η δολερή ασχήμια, που κυβερνάει τον αιώνα και τα αφανίζει όλα», λέει κάπου ο Ιππότης.

Στον κύριο κορμό του έργου ο Ιππότης πορεύεται με την όμορφη Μελισσάνθη, τη γυναικεία ύπαρξη που γνωρίζει σε ένα σπίτι μαζί με τις τέσσερις αδελφές και τη γιαγιά της ένα βράδυ που ζήτησε καταφύγιο από τα άγρια στοιχειά της φύσης. Εκείνη αποφασίζει να τον βρει ακολουθώντας τα βήματά του, αποτελώντας στην πραγματικότητα την γενεσιουργό ύλη της ζωής.

«Και τότε η Μελισσάνθη σηκώθηκε, χωρίς καθόλου να στοχάζεται, σαν υπνωτισμένη και με πρόσωπο που αχνόφεγγε, χαμογελαστή έτσι, με μια θεσπέσια κίνηση, φυσική, χωρίς να δείχνει πως πέρ’ απ’ την ομορφιά που μπορούσε να υπάρξει, αφαίρεσε τα ρούχα της ένα-ένα και προχώρησε αργά και μπήκε στο νερό της λίμνης κι εξακολούθησε να προχωράει κι ήταν ως να υποχώρησε το φώς της μέρας μπροστά σ’ εκείνη την ομορφιά». Έτσι περιγράφει ο συγγραφέας την αέρινη παρουσία της Μελισσάθης στην πορεία του Ιππότη, που της υποδεικνύει τα θεριά και τα τελώνια υπογραμμίζοντας την ορατή ή αόρατη κάθε φορά παρουσία τους.

Αλλά τελικά, είναι η Μελισσάνθη που με την άσπιλη και αμόλυντη σχέση της με τη φύση θα σώσει τον Ιππότη από τα τραύματα των χτυπημάτων και από τις συνεχείς επιθέσεις των τελωνίων, καθώς του φανερώνει τη δύναμη της φύσης μέσα από τους αρχέγονους βολβούς της που ζουν κάτω από το χώμα ανασταίνοντας  την ανθρώπινη φύση με την αγνότητά τους.

Η πάλη του καλού με το κακό, η αιώνια διαμάχη της ανώτερης υπαρξιακά δύναμης προς τα καθημερινά εμπόδια της ποταπότητας των ανθρώπων, διαπερνά όλο το έργο του Σπύρου Βρεττού, που έχει ένα τεράστιο φιλοσοφικό –υπαρξιακό ερώτημα και μαζί μια αισιόδοξη απάντηση για τον άνθρωπο του χτες και του σήμερα. Πρόκειται για μια νέα μινιμαλιστική εκδοχή του δονκιχωτικού συλλογισμού, που επαναπροσδιορίζεται με την εξαιρετική γραφή και περιγραφή του έμπειρου και στοχαστή συγγραφέα του έργου.

Ο Καθηγητής Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Flagler College της Florida ΗΠΑ), σημειώνει για το έργο:
«Ο Ιππότης και τα Τελώνια» είναι διαφορετικής μορφής από τα άλλα βιβλία του Σπύρου Βρεττού, περιορισμένο σε δύο η τρία πρόσωπα αλλά κερδίζοντας σε έμφαση και σκοπό (focus). Είναι σαν τα άλλα η αντιθετική συγκρότηση του καλού και του κακού. Ο Ιππότης συμβαδίζει, φιλοσοφικά, με τους ήρωες, αφανείς και φανερούς, εκφράζοντας, ιδιότυπα, την «αγωνία επιβίωσης», αλλά και συγχρόνως λαμπρύνει το αχανές και τρομαχτικό τοπίο, με την αίγλη του ήρωα.»

Σπύρος Βρεττός

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Σπύρος Βρεττός γεννήθηκε στους Τσουκαλάδες Λευκάδας όπου τελείωσε το δημοτικό. Το γυμνάσιο τελείωσε στη Λευκάδα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1987 αναγορεύτηκε διδάκτορας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ζει και εργάζεται στη Λευκάδα. Έχει δημοσιεύσει τα μυθιστορήματα “Υποψήφιος σπουδαστής” (Καστανιώτης, 1980), “Ανάπαυλα, Κάθαρση” (Καστανιώτης, 1987), “Αγωνία επιβίωσης ή μελέτη θανάτου” (Λογοθέτης, 1994), το δοκίμιο “Ανθρωπισμός, διαλεκτική φιλολογίας και θετικών επιστημών” (1974), τα “Θέματα σύγχρονου προβληματισμού για την έκθεση” (Καστανιώτης, 1990) και τη μελέτη “Οι λαϊκοί ποιητές της Λευκάδας ως κοινωνικό φαινόμενο” (Καστανιώτης, 1994).

πηγη

Η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη

Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη //

Είμαι πολύ περήφανη να σας ανακοινώσω πως ένα επικό έργο μου, το μυθιστόρημα ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ θα κυκλοφορήσει σύντομα στην Αμερική, καθώς πρόσφατα υπέγραψα συμφωνία με τον μεγιστάνα Τζον Κατσιματίδη προκειμένου να γίνει η έκδοση στην αγγλική γλώσσα αλλά και να επανεκδοθεί στα ελληνικά. Ο Τζον είναι φίλος μου τα τελευταία 15 χρόνια και η συνεργασία αυτή, που μπορεί να οδηγήσει και σε κινηματογραφική παραγωγή μέσα στον επόμενο χρόνο, με κάνει πραγματικά υπερήφανη.

Ταυτόχρονα με τη μυθιστορηματική βιογραφία την οποία συνέγραψα το 2009 και η οποία θα επανεκδοθεί με τίτλο «11 ΓΑΜΟΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΘΥΣΙΑ» θα κυκλοφορήσει και η βιογραφία του Τζόν Κατσιματίδη, την οποία συνέγραψε ο βραβευμένος δημοσιογράφος και φίλος Ellis Henican. Ένα δίδυμο βιογραφικών βιβλίων θα σκιαγραφήσει την προσωπικότητα του Τζον Κατσιματίδη που ήρθε από την Νίσυρο σε ηλικία 6 μηνών στην αγκαλιά της μάνας του και του πατέρα του, έζησε φτωχά παιδικά χρόνια στη Νέα Υόρκη, αλλά χάρη στην οξυδέρκεια και την τόλμη του σήμερα είναι ένας από τους δισεκατομμυριούχους της Αμερικής και του κόσμου με το βλέμμα πάντα στραμμένο στη Νίσυρο.

Με τον Τζόν είχαμε γνωριστεί μέσα από τη βιογραφία του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος (καθότι διετέλεσε πρόεδρος του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής εκείνα τα πέτρινα χρόνια). Στη συνέχεια, δεθήκαμε μέσα από τα παιδιά μας, που έχουν γίνει στενοί φίλοι. Ο Τζόν έχει επισκεφθεί τη Λευκάδα μας και πολλές φορές ερίζουμε περί την ομορφιά των νησιών μας. Εκείνος μιλάει για τη Νίσυρο της Ανατολής κι εγώ για τη Λευκάδα της Δύσης.

Με τον Κατσιματίδη, ήρθαμε πιο κοντά από ποτέ μέσα από τη μυθιστορηματική βιογραφία της μητέρας του υπό τον τίτλο «Για την Αγάπη των Άλλων». Σεμνύομαι να αναφέρω πως ο Τζόν

γνώρισε την πραγματική ιστορία της μάνας του και της μητρικής του οικογένειας μέσα από το μυθιστόρημά μου, το οποίο βασίζεται απολύτως στην ρεαλιστική αφήγηση της πρωτοξαδέλφης του Δέσποινας Εμμανουηλίδη.

Ο Τζόν με την οικογένειά του μου έκαναν την τιμή να παρευρεθούν στην παρουσίαση του βιβλίου το σωτήριον έτος 2009 στο ξενοδοχείο King George, όπου συγκινημένος σκούπιζε τα δάκρυά του πάνω στο πόντιουμ. Προσωπικά, είμαι περήφανη για τον άνθρωπο, που κατόρθωσε από ένα παιδί φτωχών μεταναστών να γίνει μεγιστάνας στην Αμέρικα, που κρατάει το παιδικό χαμόγελο της νιότης ανέγγιχτο και που δρομολογεί τη ζωή του σε μια καριέρα που έχει φώτα, αίγλη, χρήμα αλλά και ψυχή. Γιατί οΤζον ποτέ δεν ξέχασε τη Νίσυρο και την Ελληνικότητά του κι όλο εκεί γυρνάει για πάντα!

Τελικά, αποδείχθηκε πως η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη, πως ο καρπός ενός γάμου από συμβιβασμό έγινε η μεγαλύτερη ιστορία επιτυχημένου Έλληνα στην Αμέρικα. Ένα μικρό βιογραφικό του Τζόν Κατσιματίδη Ο Τζόν Κατσιματίδης είναι η προσωποποίηση του αμερικάνικου όνειρου. Γεννήθηκε στη Νίσσυρο το 1948 και ταξίδεψε με τους γονείς του στην Αμέρικα σε ηλικία 6 μηνών. Με λιγοστά χρήματα στην τσέπη εκείνοι εγκαταστάθηκαν σε ένα φτωχικό διαμέρισμα στον 135ο δρόμο στο Χάρλεμ. Ενώ ο πατέρας του Ανδρέας δούλευε ατέλειωτες ώρες σαν σερβιτόρος η μάννα του Δέσποινα έμεινε στο σπίτι να αναθρέψει το μοναχογιό τους. Ο Κατσιματίδης μεγάλωσε φοιτώντας στο αμερικάνικο δημόσιο σχολείο αλλά και στο ενοριακό σχολείο της γειτονιάς του για να μαθαίνει ελληνικά. Γοητευόταν με τη μηχανική από παιδί γι’ αυτό επέλεξε να παρακολουθήσει το Τεχνικό Λύκειο Brooklyn Tech. Αργότερα μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο τμήμα μηχανικών. Ενώ σπούδαζε δούλευε σε ένα μικρό σουπερ μάρκετ μιας φιλικής οικογένειας στους 137 δρόμους και Broadway. Αυτό του έδωσε την ιδέα να ανοίξει ένα μικρό μπακάλικο στους 99 δρόμους στο Μανχάταν. Αυτό το μικρό μπακάλικο είχε τεράστια επιτυχία και αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο της εταρείας Red Apple, που αγόρασε όλα τα σουπερμάρκετ Gristedes του Μανχάτταν το 1986. Μυρίζοντας τις ευκαιρίες ο Τζόν επένδυσε παράλληλα σε άλλες επιχειρήσεις όπως διϋλιστήρια πετρελαίου, μια εταιρεία που νοίκιαζε 440 αεροπλάνα τζέτ, 400 ψιλικατζίδικα στη Νέα Υόρκη, την Πενσυλβάνια και το Οχάιο, την εφημερίδα Hellenic Times και ακίνητα στη Νέα Υόρκη, το Νιού Τζέρσεϊ και τη Φλόριντα. Τις τελευταίες 4 δεκαετίες από ένα μικρό σουπερμάρκετ στο Upper Westside του Μανχάτταν η εταιρεία του έχει αναπτυχθεί σε υπερεπιχείρηση που έχει τζίρο 3 δισεκατομμύρια το χρόνο και 8000 υπαλλήλους.

Ο Τζόν παράλληλα με τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες ασχολείται και με φιλανθρωπικό έργο. Έχει συνεισφέρει γενναία στους Προσκόπους της Αμερικής, στην Ελληνική Ορθόδοξο Αρχιεπισκοπή Αμερικής, στην Εταιρεία Έρευνας για τον Παιδικό Διαβήτη και στη Sinergie and the Police Athletic League. Κάθε χρόνο μαζί με τη σύζυγό του Μάργκο χορηγούν το PAL, ένα τεράστιο γιορτινό πάρτι που προσφέρει βοήθεια σε φτωχά παιδιά. Είναι, επίσης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Federal Law Enforcement Foundation. Ως μέλη του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Westside Chamber, από τη δεκαετία του 1980 ο Τζόν και η σύζυγός του Μάργκο δούλεψαν για να μετατρέψουν ένα πάρτι της γειτονιάς στο ετήσιο μεγαφεστιβάλ Columbus Avenue Festival, στο οποίο συρρέουν χιλιάδες Νεοϋορκέζοι απ’ όλα τα μέρη της πόλης. Γνωρίζοντας πως η ποιοτική μόρφωση ενδυναμώνει τα άτομα και τους δίνει τα εφόδια για να αξιοποιήσουν άριστα τις δυνατότητές τους, ο Τζόν ίδρυσε και προεδρεύει του Προικοδοτήματος του Brooklyn Tech, επιβλέπει το Ίδρυμα Υποτροφιών Κατσιματίδη της Σχολής Επιχειρήσεων Stern του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, είναι μέλος της Επιτροπής του New School’s Milano School for Management and Urban Policy και της Εκτελεστικής Επιτροπής του Columbia University Medical Center Board of Visitors. Η σύζυγος του Τζόν, Μάργκο Κατσιματίδη επίσης έχει ενεργή δράση στις φιλανθρωπίες, όπως στα Alzheimer’s Foundation, Parkinson’s Foundation, the Tolstoy Foundation και ετοιμάζει το ετήσιο πάρτι της Police Athletic League Holiday Party. Ο Τζόν και η Μάργκο έχουν δύο παιδιά, την Αντρέα και τον Γιάννη. Η Αντρέα αποφοίτησε από το τμήμα Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Ο Γιάννης είναι φοιτητής στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Κατοικούν στο Upper East Side του Μανχάταν αλλά υποστηρίζουν την Ελληνική τους ταυτότητα με κάθε δυνατό τρόπο.

πηγη Fractal.art.gr