Ένας χωρισμός, από απώλεια μπορεί να γίνει ευκαιρία εξέλιξης

Το ξεπέρασμα ενός χωρισμού μπορεί να γίνει έτσι ώστε κάποιος να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτογνωσία, να γίνει ικανότερος να επιλέγει τις αξίες του και να διαμορφώνει τη ζωή του.

Του Matthew Barnfield

Ο χρόνος θεωρείται συνήθως το καλύτερο φάρμακο για έναν ερωτικό χωρισμό. Η αντίληψη αυτή υπονοεί ότι ο πόνος σταδιακά υποχωρεί και ότι, αργά ή γρήγορα, ο άνθρωπος θα μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του. Ωστόσο, η υπέρβαση ενός χωρισμού δεν είναι απλώς μια παθητική διαδικασία επούλωσης. Απαιτεί συνειδητή προσπάθεια, επαναξιολογήσεις, αναθεωρήσεις και διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για τη ζωή.

Η φιλόσοφος Άιρις Μέρντοχ είχε επισημάνει ότι δεν μπορούμε να πάψουμε να είμαστε ερωτευμένοι μόνο και μόνο επειδή το αποφασίζουμε. Χρειάζεται αναπροσανατολισμός της προσοχής μας προς νέους στόχους, ενδιαφέροντα και πηγές νοήματος. Αυτός ο αναπροσανατολισμός αποτελεί την ουσία της προσπάθειας να αφήσουμε πίσω μας μια σχέση.

Όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται σε μια λειτουργική σχέση, οι προσωπικές τους επιλογές οργανώνονται γύρω από ένα σχετικά συνεκτικό σύστημα αξιών. Η αγάπη για τον σύντροφο και η κοινή ζωή επηρεάζουν τις επαγγελματικές αποφάσεις, τις κοινωνικές σχέσεις και τα μελλοντικά σχέδια, χωρίς απαραίτητα να συγκρούονται με τις υπόλοιπες επιδιώξεις τους.

Ο χωρισμός διαταράσσει αυτή τη συνοχή. Ένα άτομο μπορεί να εξακολουθεί να επιθυμεί την επιστροφή του πρώην συντρόφου του, ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζει ότι πρέπει να προχωρήσει παραπέρα. Οι δύο επιθυμίες είναι ασύμβατες: Η μία διατηρεί την προσκόλληση στο παρελθόν, ενώ η άλλη προϋποθέτει την αποδοχή ενός διαφορετικού μέλλοντος.

Αυτή η εσωτερική σύγκρουση επηρεάζει την καθημερινή συμπεριφορά. Κάποιος μπορεί να απομακρυνθεί από τους φίλους του, να παραμελήσει τις επαγγελματικές υποχρεώσεις του ή να χάσει το ενδιαφέρον του για δραστηριότητες που προηγουμένως θεωρούσε σημαντικές. Η ζωή χωρίς τον σύντροφό του μοιάζει να στερείται αξίας.

Ωστόσο, ακόμη και μέσα σε αυτή την κατάσταση, υπάρχει η αμυδρή αναγνώριση ότι η συναισθηματική ανεξαρτησία και η δημιουργία μιας νέας ζωής είναι αυτά που έχουν σημασία. Αυτή η αρχική επίγνωση θα αποτελέσει το κίνητρο για αλλαγή.

Κάποιος που έχει χωρίσει μπορεί να δεχτεί απρόθυμα μια πρόσκληση φίλων, παρότι δεν έχει διάθεση να διασκεδάσει. Στην αρχή η εμπειρία ίσως φαίνεται τεχνητή και χωρίς ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Ωστόσο, μπορεί να του προσφέρει μια πρώτη ένδειξη ότι υπάρχουν ενδιαφέρουσες εμπειρίες και χωρίς τον προηγούμενο σύντροφο.

Με την επανάληψη τέτοιων ενεργειών, η κοινωνική ζωή, η προσωπική ανεξαρτησία, τα καινούργια ενδιαφέροντα ή ακόμη μια μελλοντική σχέση παύουν να αντιμετωπίζονται ως μέσα για να ξεχαστεί το παρελθόν και γίνονται επιθυμητοί στόχοι από μόνα τους.

Η διαδικασία αυτή είναι ουσιαστικά μια μορφή μάθησης. Ο άνθρωπος ενεργεί αρχικά με βάση αξίες που μόλις διακρίνει και, μέσα από τις πράξεις του, μαθαίνει να τις κατανοεί και να τις υιοθετεί. Δεν περιμένει πρώτα να αλλάξουν τα συναισθήματά του για να δράσει. Δρα ώστε να μπορέσει να αλλάξει.

Η σημασία αυτής της προσπάθειας υπερβαίνει την προσωπική ευτυχία. Η ανασυγκρότηση ενός συνεκτικού συστήματος αξιών ενισχύει την αυτονομία, τη συνέπεια, την ακεραιότητα και την ικανότητα να αντιμετωπίζουμε υπεύθυνα τον εαυτό μας και τους άλλους.

Η φιλόσοφος Κριστίν Κόρσγκααρντ υποστηρίζει ότι, όταν οι εμπειρίες διαλύουν την εσωτερική μας συνοχή, η προσπάθεια να την αποκαταστήσουμε συμβάλλει στη συγκρότηση του ίδιου μας του εαυτού.

Επομένως, το ξεπέρασμα ενός χωρισμού δεν σημαίνει απλώς ότι υποφέρει κανείς λιγότερο. Μπορεί να σημαίνει ότι αποκτά μεγαλύτερη αυτογνωσία, μαθαίνει να επιλέγει συνειδητά τις αξίες του και γίνεται ικανότερος να διαμορφώνει τη ζωή του.

Ο χρόνος είναι απαραίτητος, αλλά δεν αρκεί από μόνος του. Η αλλαγή προκύπτει μέσα από μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις που σταδιακά δημιουργούν μια νέα προοπτική. Ο χωρισμός μπορεί έτσι να μετατραπεί από εμπειρία απώλειας σε ευκαιρία προσωπικής εξέλιξης.

kreport.gr