H ζωή και το έργο του Αυστραλού συνθέτη Νόελ Μιούτον Γουντ ξεδιπλώνονται σαν μια ρομαντική αλλά βαθιά τραγική συμφωνία. Κατά κοινή ομολογία υπήρξε ένας καλλιτέχνης που άγγιξε τα πλήκτρα με  δύναμη και σπάνια διαύγεια, για να σβήσει πρόωρα σαν διάττοντας αστέρας στο στερέωμα της κλασικής μουσικής.

Το ταξίδι του ξεκινά στη Μελβούρνη, όπου η φύση τον προίκισε με ένα φοβερό ταλέντο. Παιδί-θαύμα, μόλις επτά ετών, κατάφερε να κάμει τους αυστηρούς κανόνες του Ωδείου της Μελβούρνης να λυγίσουν και έγινε δεκτός παρά το γεγονός ότι το όριο ηλικίας ήταν τα 15 έτη. Όταν ο διακεκριμένος Βίλχελμ Μπακχάους – Γερμανός πιανίστας και μουσικός παιδαγωγός, από τους σπουδαιότερους του 20ού αιώνα- τον άκουσε να παίζει στα οκτώ του χρόνια, συγκλονίστηκε τόσο που πρωτοστάτησε στη δημιουργία ενός ταμείου για να σταλεί το παιδί στην Ευρώπη. Η μοίρα του είχε ήδη σφραγιστεί· ο δρόμος οδηγούσε στο Λονδίνο και, αργότερα, στις όχθες της λίμνης Κόμο, κάτω από το άγρυπνο, γεμάτο σοφία βλέμμα του μεγάλου Άρτουρ Σνάμπελ (κορυφαίος Αυστριακός πιανίστας, παιδαγωγός και συνθέτης, ο οποίος αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα για τις μνημειώδεις ερμηνείες του στα έργα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και του Φραντς Σούμπερτ)

Ο Μιούτον-Γουντ δεν διέθετε μόνο δεξιοτεχνία, αλλά και μια αφοπλιστική, σχεδόν προκλητική ειλικρίνεια. Δεν δίσταζε να αντιμιλήσει ή να εκφράσει την έντονη γνώμη του ακόμα και σε ιερά τέρατα της μουσικής, όπως ο δάσκαλός του ή ο ιδιότροπος μαέστρος Σερ Τόμας Μπίτσαμ. Αυτή η εσωτερική του φλόγα, σε συνδυασμό με τη γοητεία του, τον μετέτρεψε σε μια από τις πιο συζητημένες, μποέμ φιγούρες του μεταπολεμικού Λονδίνου – ένας άνδρας παθιασμένος, πνευματώδης και απόλυτα ελεύθερος για την εποχή του.

Εκεί που άλλοι πιανίστες αναζητούσαν την ασφάλεια των κλασικών, ο Μιούτον-Γουντ ριχνόταν με πάθος στο άγνωστο. Έγινε ο εκλεκτός των σύγχρονων πρωτοποριακών συνθετών, ¨οπως με τον Μπέντζαμιν Μπρίτεν με τον οποίο συνδέθηκε με βαθιά φιλία. Ο Μιούτον-Γουντ ήταν εκείνος που παρουσίασε σε παγκόσμια πρώτη την αναθεωρημένη μορφή του Κοντσέρτου για Πιάνο του Μπρίτεν.

Το τέλος γράφτηκε με τα πιο μελανά χρώματα του τραγικού ρομαντισμού. Ο θάνατος του συντρόφου του, Γουίλιαμ Φέντρικ, από ρήξη σκωληκοειδίτιδας, άνοιξε μια πληγή που δεν μπορούσε να κλείσει. Ο Νόελ βυθίστηκε στις τύψεις, πιστεύοντας πως αν είχε καλέσει νωρίτερα τον γιατρό, ο αγαπημένος του θα ζούσε. Η κατάθλιψη τον λύγισε.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1953, σε ηλικία μόλις 31 ετών, αφού έγραψε ένα συγκλονιστικό αποχαιρετιστήριο γράμμα 43 σελίδων προς τους φίλους του, ήπιε ένα θανατηφόρο μείγμα με κυάνιο. Βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο μουσικής του, ακριβώς δίπλα στο αγαπημένο του πιάνο Steinway – εκεί όπου κάποτε γεννιόταν η ομορφιά, τώρα βασίλευε η απόλυτη σιωπή.

Ο θρήνος στον καλλιτεχνικό κόσμο ήταν ανείπωτος. Ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν, συντετριμμένος, συνέθεσε στη μνήμη του το εμβληματικό έργο Canticle III: Still falls the rain.

Χρόνια αργότερα, το 1962, ο παλιός του δάσκαλος στη Μελβούρνη, Βάλντεμαρ Σάιντελ, πέρασε από ακρόαση ένα επτάχρονο παιδί-θαύμα, τον Τζέφρι Τόζερ. Ακούγοντάς τον να παίζει, δάκρυσε και ψιθύρισε μια φράση που έμεινε στην ιστορία: «Ο Νόελ επέστρεψε».