Γιάννης Παυλίδης Muffet Fiuu /Αίθουσα τέχνης ΤΕΧΝΟΧΩΡΟΣ
Επιμέλεια έκθεσης, ‘Ιρις Κρητικού
Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 2 Απριλίου, 18:00-22:00
Διάρκεια έκθεσης: 2 Απριλίου έως 2 Μαΐου 2026
Η αίθουσα Τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την ατομική έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Παυλίδη με τίτλο Muffet Fiuu, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Ίριδας Κρητικού. Τα εγκαίνια θα λάβουν χώρα Πέμπτη 2 Απριλίου 18:00-22:00, ενώ η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό έως το Σάββατο 2 Μαΐου.
Ο τίτλος της έκθεσης Muffet Fiuu παραπέμπει στον ήχο που παράγουν ορισμένοι αθλητές και αθλήτριες του τένις και αναφέρεται ως γρύλισμα (grunting). Αφορά μία μη λεκτική φωνητική έκφραση των παικτών συνήθως όταν χτυπούν την μπάλα. Ο Γιάννης Παυλίδης εμπνεύστηκε τον τίτλο της έκθεσης καθώς και του ομώνυμου έργου που έχει δημιουργήσει, από τα γρυλίσματα που ακούγονταν στον αγώνα μεταξύ της Marion Bartoli και της Maria Sharapova στο US Open 2012.
Η ιστορικός τέχνης και αρχαιολόγος Ίρις Κρητικού αναφέρει για την έκθεση: «Ανάμεσα στις επίμονες ετούτες ιερογλυφικές ψηφίδες που σχολιάζουν μια εκρηκτική και δυσοίωνη καθημερινότητα, ανάμεσα στα επάλληλα στιγμιότυπα μιας ευκίνητης μουσικής παρτιτούρας ή ενός αυτοβιογραφικού κόμικ σε ανεξάντλητες συνέχειες, ο Παυλίδης συνθέτει το απεικονιστικό και απτικό άθροισμα του κόσμου του με τον τρόπο ενός αυτοσχεδιαστικού θεάτρου δρόμου. Σκηνή τη σκηνή, πράξη την πράξη, εμφανίζονται οι μικροί και αεάνως πολλαπλασιαζόμενοι αντιήρωες του ζωγράφου -τα τρυφερά γνώριμα τερατάκια του που ποζάρουν χωρίς αιδώ ως δικά του ανήσυχα alter ego, αντιδρώντας στις ζοφερές περιρρέουσες συνθήκες και συμπληρώνοντας τον φόβο του κενού. Γεμίζοντας τον καμβά με μαεστρικά σχεδιασμένες συμπλεγματικές αλληλουχίες, επιδίδονται σε εξακολουθητικές ασκήσεις θάρρους, φιλοσοφούν και εξασκούνται στο να συνεχίζουν να ζουν, ενώ τα περισσότερα γύρω τους σωριάζονται με εκκωφαντικό πάταγο.» και συνεχίζει λέγοντας: «Μιλώντας με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αποκωδικοποιώ την επιθυμία του να καταθέσει τη νέα ετούτη εργογραφία ως συνολικό απολογισμό, ως γενναία πράξη συμφιλίωσης, ως σημειωτική παρακαταθήκη του «από εδώ και μπρος». Να κυκλώσει μέσω της καταιγιστικής σουρεαλιστικής γραφής του το πρόβλημα, να το κοιτάξει κατάματα και να επιζήσει μαζί του, έστω και τραυματικά. Τα υβριδικά όντα που γεννούν η φαντασία και η ακριβής γραφίδα του, κυκλοφορούν στον καμβά με τον τρόπο που οι νεαροί στρατιώτες πατούν επάνω σε ναρκοπέδια, ή λανθάνουν τον κίνδυνο, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα σε βόμβες που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκραγούν. Ωστόσο, όπως και ο ίδιος ο Παυλίδης επισημαίνει, η έκρηξη αυτή μπορεί να σημαίνει θάνατο, σηματοδοτεί ωστόσο και την επερχόμενη αναγέννηση. Τα καινούρια που έχουμε μέσα μας, τα αναβλύζοντα ερωτήματα, τους μικρούς βλαστούς της χαράς, τις αναπάντητες παρακαταθήκες της μνήμης που μας κρατούν άυπνα ζωντανούς.»
Σημεία εκπνοής ή, η αιώνια λιακάδα ενός αειφόρου μυαλού
«Με ενδιαφέρουν τα σχήματα που επιλέγουν οι άνθρωποι ως σύμβολα για να δημιουργήσουν γλώσσα. Μέσα σε όλες τις μορφές υπάρχει μια βασική δομή, μια ένδειξη ολόκληρου του αντικειμένου με ελάχιστες γραμμές, που γίνεται σύμβολο. Αυτό είναι κοινό σε όλες τις γλώσσες, σε όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις εποχές».
Keith Haring
Η νέα έκθεση του Γιάννη Παυλίδη αποτελεί στην πραγματικότητα μια αναδρομική τριλογία που αγκαλιάζει δεκατρία χρόνια αδιάκοπης δημιουργίας. Γνωρίζοντας τον δημιουργό πολύ περισσότερα, διαπιστώνω με την ευκαιρία της νέας μας ετούτης συνάντησης, τον τρόπο με τον οποίο η σχεδιαστική του ευφράδεια και η συμβολιστική του ενάργεια έχουν από κοινού τόσο στιλπνά αποτυπωθεί και ωριμάσει. Τον τρόπο με τον οποίο ο καλλιτέχνης διατυπώνει μια καθαρή και οργανική πρωτογενή γλώσσα σημάτων, χρωμάτων, συμβόλων, νευμάτων, όπου τίποτε δεν μοιάζει φλύαρο ή περιττό. Τον τρόπο με τον οποίο η κερδισμένη του σοφία του κόσμου συνάδει με το πηγαίο του χιούμορ, τον εξακολουθητικό σαρκασμό και μαζί αυτοσαρκασμό που ο ίδιος επικαλείται ως απαντοχή και άμυνα και, τελικά, τον έξεργο ακτιβιστικό τρόπο μιας κερδισμένης ζωγραφικής και προσωπικής αυτογνωσίας.
Ανάμεσα στις επίμονες ετούτες ιερογλυφικές ψηφίδες που σχολιάζουν μια εκρηκτική και δυσοίωνη καθημερινότητα, ανάμεσα στα επάλληλα στιγμιότυπα μιας ευκίνητης μουσικής παρτιτούρας ή ενός αυτοβιογραφικού κόμικ σε ανεξάντλητες συνέχειες, ο Παυλίδης συνθέτει το απεικονιστικό και απτικό άθροισμα του κόσμου του με τον τρόπο ενός αυτοσχεδιαστικού θεάτρου δρόμου. Σκηνή τη σκηνή, πράξη την πράξη, εμφανίζονται οι μικροί και αεάνως πολλαπλασιαζόμενοι αντιήρωες του ζωγράφου -τα τρυφερά γνώριμα τερατάκια του που ποζάρουν χωρίς αιδώ ως δικά του ανήσυχα alter ego, αντιδρώντας στις ζοφερές περιρρέουσες συνθήκες και συμπληρώνοντας τον φόβο του κενού. Γεμίζοντας τον καμβά με μαεστρικά σχεδιασμένες συμπλεγματικές αλληλουχίες, επιδίδονται σε εξακολουθητικές ασκήσεις θάρρους, φιλοσοφούν και εξασκούνται στο να συνεχίζουν να ζουν, ενώ τα περισσότερα γύρω τους σωριάζονται με εκκωφαντικό πάταγο.
Με εκλεκτικές αναφορές σε αγαπημένους καλλιτέχνες όπως οι Jean Dubuffet, Pierre Alechinsky και William Burroughs που όργωσαν, ενεργοποίησαν και σωματοποίησαν τη γραφή ως σινιάλο και μέσο στη ζωγραφική πράξη και, βεβαίως, με διαχρονική αναφορά στον επιστήθιο Keith Haring, στο έργο του οποίου οι γραφισμοί με τα έντονα περιγράμματα και οι εμβληματικές ενεργητικές γραμμικές φιγούρες εστιάζουν με αντίστοιχο χιούμορ και εκφραστική οικονομία γραμμής σε σύνθετα κοινωνικά θέματα (καπιταλισμός, ανισότητα, ρατσισμός, πόλεμος, βία, εξάρτηση, καταχρήσεις), συμβολίζοντας την αναζήτηση της χαράς και την αντίσταση στην αδικία, ο Γιάννης Παυλίδης διατυπώνει με επίμονη καθαρότητα τον δικό του τρόπο αντίστασης. Και μαζί, τη διακαή πρόθεση επικοινωνίας, συμπλέκοντας και ενεργοποιώντας τους συμβολικούς ετούτους μαγικούς αστερισμούς του που δεν έχουν ποτέ διακοσμητικό χαρακτήρα. Περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, τα οικεία στοιχεία που συνθέτουν τη σημειωτική γλώσσα του, λειτουργούν ως ευαίσθητες και ετοιμοπόλεμες κεραίες της δικής τους εποχής.
Μιλώντας με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αποκωδικοποιώ την επιθυμία του να καταθέσει τη νέα ετούτη εργογραφία ως συνολικό απολογισμό, ως γενναία πράξη συμφιλίωσης, ως σημειωτική παρακαταθήκη του «από εδώ και μπρος». Να κυκλώσει μέσω της καταιγιστικής σουρεαλιστικής γραφής του το πρόβλημα, να το κοιτάξει κατάματα και να επιζήσει μαζί του, έστω και τραυματικά. Τα υβριδικά όντα που γεννούν η φαντασία και η ακριβής γραφίδα του, κυκλοφορούν στον καμβά με τον τρόπο που οι νεαροί στρατιώτες πατούν επάνω σε ναρκοπέδια, ή λανθάνουν τον κίνδυνο, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα σε βόμβες που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκραγούν. Ωστόσο, όπως και ο ίδιος ο Παυλίδης επισημαίνει, η έκρηξη αυτή μπορεί να σημαίνει θάνατο, σηματοδοτεί ωστόσο και την επερχόμενη αναγέννηση. Τα καινούρια που έχουμε μέσα μας, τα αναβλύζοντα ερωτήματα, τους μικρούς βλαστούς της χαράς, τις αναπάντητες παρακαταθήκες της μνήμης που μας κρατούν άυπνα ζωντανούς.
Τα έργα σχεδιάζονται αρχικά επιτόπου με κάρβουνο, ενώ στη συνέχεια κεντιούνται τα ανθισμένα λιβάδια των εμπριμέ και τα υπόλοιπα κοσμητικά επαναληπτικά μοτίβα, καθώς η ζωγραφική συναντά τη ζωγραφική. Γραφές και λουλούδια, τεθλασμένες και κυβισμοί, φιγούρες και μάσκες, τενίστριες, πύργοι, αγάλματα, απλωμένες μπουγάδες, λακκούβες νερού και κιθάρες του ροκ μέλλοντός μας ανατέλλουν διαδοχικά στους καμβάδες του κι άλλοτε μετατρέπονται στις κατάγραφες επιφάνειες ενός πλήρους υπερμεγέθους ντόμινο, ή τυλίγονται στη μακρά χάρτινη ιεροτελεστία ενός βυζαντινού ειληταρίου ή ενός κινεζικού κυλίνδρου, κατασκευασμένου με τη σειρά του εξ ολοκλήρου από τον καλλιτέχνη.
Στον κόσμο αυτό όπου η τεθλασμένη μνήμη της παιδικής ηλικίας στη σκιά του Πόρτο Δράκο μετατρέπεται αθόρυβα στη θαυμαστή ταπετσαρία μιας επουράνιας μετ’ εμποδίων πόλης, τα μικρά ζαβολιάρικα ανθρωπάκια του Παυλίδη που κατοικούν στα σύννεφα και ακούν μουσική των Doors, που διεκδικούν τον δημόσιο χώρο, προσφέρουν λουλούδια ή βγάζουν τη γλώσσα περιπαικτικά και εξακολουθούν να ονειρεύονται, είναι ο ίδιος και είμαστε εμείς. Αναζητώντας σημεία βαθιάς εκπνοής, λίγο πριν αρχίσει η νέα παρτίδα, με πίστη, πείσμα και ορμητική δύναμη
Ίρις Κρητικού
Αρχαιολόγος, Ιστορικός της Τέχνης
Σύντομο Βιογραφικό του Γιάννη Παυλίδη
Ο Γιάννης Παυλίδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1960. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, Ιταλία (1982-1986). Δημιουργεί περιβάλλοντα ως εγκαταστάσεις, με επιδαπέδια και επιτοίχια γλυπτά, φτιαγμένα από papier-mâché ή fibran, πίνακες ζωγραφικής και κατασκευές από χαρτί ως επί το πλείστο. Τα επιζωγραφισμένα κολλάζ με comic και η επανάληψη μοτίβων ή θεμάτων σε συνδυασμό με την χρήση έντονων χρωματικών αντιπαραθέσεων χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη προσωπική του γραφή. Έχει δουλέψει ως υπεύθυνος στο τμήμα graffiti της εταιρείας Άρσις, στη συντήρηση τοιχογραφιών στο κτίριο των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε διάφορες σχολές εφαρμοσμένων τεχνών και στη σχολή ζωγραφικής του Δήμου Νίκαιας-Ρέντη. Έχει πραγματοποιήσει 12 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει συμμετοχές σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και biennale στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στον Πειραιά.
Ο χορηγός οίνου της βραδιάς των εγκαινίων είναι το Κτήμα Παλυβού, ενώ χορηγοί επικοινωνίας είναι το Art22, www.ArtPointView.gr και το ArtViews.
Ημέρες και ώρες λειτουργίας:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 12:00 – 20:00
Τετάρτη, Σάββατο 10:00-18:00
Κυριακή, Δευτέρα κλειστά
Την Μεγάλη Εβδομάδα το ωράριο θα διαμορφωθεί ως εξής:
Μ. Δευτέρα 10:00-18:00, Μ. Τρίτη 12:00-20:00, Μ. Τετάρτη 10:00-18:00,
Μ. Πέμπτη 11:00-16:00
Μ. Παρασκευή και Μ. Σάββατο κλειστά
Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 12, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
www.technohoros.org | info@technohoros.org
