Υποβοηθούμενος θάνατος: Ποιος έχει τον τελευταίο λόγο; Τι ψήφισε χθες η Βουλή των Κοινοτήτων στη Βρετανία;
Η Βουλή των Κοινοτήτων απέρριψε χθες με 286 ψήφους έναντι 270 το νομοσχέδιο που θα επέτρεπε σε ενήλικες με ανίατη ασθένεια και προσδόκιμο ζωής κάτω των έξι μηνών να ζητήσουν ιατρική βοήθεια για να τερματίσουν τη ζωή τους.
Στην προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο σχεδόν το ίδιο νομοσχέδιο είχε εγκριθεί από τη Βουλή των Κοινοτήτων — 314 υπέρ, 291 κατά — αλλά τελικά δεν έγινε νόμος επειδή δεν ολοκλήρωσε την πορεία του στη Βουλή των Λόρδων. Τώρα επέστρεψε και αυτή τη φορά έπεσε ήδη στους Commons.
Η κυβέρνηση κράτησε ουδέτερη στάση και οι βουλευτές ψήφισαν κατά συνείδηση. Ο πρωθυπουργός Andy Burnham δεν ψήφισε, λέγοντας ότι δεν ήθελε να επηρεάσει τη συζήτηση.
Δημοσκόπηση της Ipsos δείχνει ότι περίπου δύο στους τρεις Βρετανούς υποστηρίζουν την υποβοηθούμενη ευθανασία. Από την άλλη, οι αντιρρήσεις μέσα στη Βουλή επικεντρώθηκαν στην προστασία ευάλωτων ανθρώπων, στον πιθανό εξαναγκασμό και ακόμη και στο κατά πόσον ένας γιατρός μπορεί να προβλέψει αξιόπιστα ότι κάποιος έχει λιγότερους από έξι μήνες ζωής.
Μάλιστα ένας βουλευτής που είναι και χειρουργός καρκίνου είπε ουσιαστικά στη Βουλή ότι, όταν του ζητούν να προβλέψει αν ένας ασθενής έχει έξι μήνες ζωής, πολλές φορές πέφτει έξω. Αυτό είναι πολύ ισχυρό σημείο, γιατί μεταφέρει τη συζήτηση από το φιλοσοφικό «έχω δικαίωμα να επιλέξω τον θάνατό μου;» στο πρακτικό «ποιος αποφασίζει και με ποια βεβαιότητα;».
Εδώ σκεφθήκαμε να προσθέσουμε τμήματα από την ταινία του Κώστα Γαβρά “Τελευταία Πνοή”- Ο Κώστας Γαβράς βασίστηκε στο βιβλίο «Le Dernier Souffle» των Ρεζίς Ντεμπρέ και Κλοντ Γκράνζ (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gallimard). – αν και ο Γαβράς αγγίζει πολύ περισσότερο το θέμα των γιατρών και του νοσημευτικού προσωπικού που ως την τελευταία στιγμή παραμένουν δίπλα στον ασθενή τους και ίσως λίγο λιγότερο το θέμα της ευθανασίας.
