Τζον Μάλκοβιτς: Ο άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ να είναι απλώς ηθοποιός
Θα τον δούμε στις Νύχτες Πρεμιέρας στην Αθήνα Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026
Στα 72 του, επιστρέφει με μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ερμηνείες των τελευταίων χρόνων του. Αλλά ο Τζον Μάλκοβις δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. Γιατί η δουλειά, όπως λέει, παραμένει γι’ αυτόν «ο καλύτερος σύντροφος, η καλύτερη θεραπεία, η μεγαλύτερη χαρά».
Υπάρχουν ηθοποιοί που εξαφανίζονται μέσα στους ρόλους τους. Και υπάρχει ο Μάλκοβις, ακόμη κι όταν γίνεται κάποιος άλλος, κάπου πίσω από τον ήρωα παραμένει εκείνη η χαρακτηριστική φωνή, το ελαφρώς ειρωνικό βλέμμα, η αίσθηση ότι γνωρίζει κάτι που εμείς αγνοούμε. Ίσως γι’ αυτό το Χόλιγουντ έκανε κάποτε κάτι σχεδόν αδιανόητο: γύρισε μια ολόκληρη ταινία με θέμα το πώς θα ήταν να μπει κανείς μέσα στο κεφάλι του.
Το «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» σε σενάριο Τσάρλι Κάουφμαν δεν χρησιμοποίησε απλώς το όνομά του. Μετέτρεψε τον ίδιο τον Μάλκοβιτς σε μυθοπλασία. Κι εκείνος δέχθηκε να παίξει με την εικόνα του, να γελοιοποιήσει τη διασημότητά του, να γίνει ταυτόχρονα άνθρωπος, ηθοποιός και κινηματογραφικό εύρημα. Ήταν ίσως η πιο «Μάλκοβιτς» κίνηση που θα μπορούσε να κάνει.
Σήμερα είναι 72 ετών και εξακολουθεί να εργάζεται με έναν ρυθμό που δεν παραπέμπει σε άνθρωπο που ετοιμάζεται να αποσυρθεί. Στο νέο “Wild Horse Nine” του Μάρτιν ΜακΝτόνα ο Μάλκοβιτς υποδύεται τον Κρις, πράκτορα της CIA που λίγο πριν από το πραξικόπημα του 1973 στη Χιλή, τον στέλνουν μαζί με τον συνάδελφό του Λι (Σαμ Ρόκγουελ) στο Νησί του Πάσχα. Στην ταινία συμμετέχουν οι Στηβ Μπουσέμι, Τομ Γουέιτς και Πάρκερ Πόζυ. *Στην Αθήνα, στις Νύχτες Πρεμιέρας μπορούμε να δούμε το Wild Horse Nine το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026 21:30 στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»
Η ταινία
Από τη Μπριζ του Βελγίου, μια κωμόπολη του σύγχρονου Μιζούρι και ένα απομονωμένο νησί της Ιρλανδίας του περασμένου αιώνα, το σινεμά του Μάρτιν ΜακΝτόνα ταξιδεύει τώρα στο τροπικό Νησί του Πάσχα και στο έτος 1973. Εκεί καταφθάνουν δύο πράκτορες της CIA με άγνωστη αποστολή.
O μεγαλύτερος σε ηλικία ονομάζεται Κρις (Τζον Μάλκοβιτς), είναι βετεράνος των μυστικών υπηρεσιών και γνωρίζει ιστορίες που καλό θα ήταν να μη μαθευτούν. Ο νεαρότερος πράκτορας και συνάδελφός του είναι ο Λι (Σαμ Ρόκγουελ) ο οποίος τον αντιμετωπίζει με την κατανόηση που ένας γιος θα έδειχνε στον ηλικιωμένο του πατέρα και φροντίζει συνεχώς να μετριάζει τις πλείστες παραξενιές του.
Να όμως που στη διάρκεια αυτού του φαινομενικά ξέγνοιαστου ταξιδιού, ο παλαίμαχος Κρις θα βρεθεί ενώπιον βαθιάς συνειδησιακής κρίσης για τη ζωή και το ένοχο παρελθόν του, τα αφεντικά της CIA (με προσωπάρχη τον Στιβ Μπουσέμι) θα αρχίσουν να ιδρώνουν από ανησυχία για την ξαφνική μεταστροφή του και ο συνοδός του θα πρέπει να καθησυχάσει τους πάντες ότι όλα τα επικίνδυνα μυστικά θα συνεχίσουν να παραμένουν κρυφά. Όμως τίποτα δεν είναι εντελώς αθώο, κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται. Κι ο σκηνοθέτης του «Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ στο Μιζούρι» και των «Πνευμάτων του Ινισέριν» Μάρτιν ΜακΝτόνα πλαισιώνει τα πάντα με έναν απολαυστικά μοχθηρό συνδυασμό κατασκοπικού δράματος και κυνικής κωμωδίας, με ξεκάθαρες πολιτικές αιχμές που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας και με έξοχο πρωταγωνιστή τον Τζον Μάλκοβιτς σε έναν από τους ρόλους της καριέρας του.
Η επιστροφή αυτή έφερε και μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στους Λος Αντζελες Τάιμς. Ο Μάλκοβιτς μιλά χωρίς ιδιαίτερους συναισθηματισμούς για τα γηρατειά και τον θάνατο, αλλά και χωρίς καμία διάθεση να εγκαταλείψει τη δουλειά.
Ο Τζον Μάλκοβιτς γεννήθηκε το 1953 στο Ιλλινόις. Η πραγματική αφετηρία του δεν ήταν το Χόλιγουντ αλλά το θέατρο. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 συνδέθηκε με το περίφημο Steppenwolf Theatre του Σικάγου.
Η «Άγρια Δύση» του Σαμ Σέπαρντ του χάρισε το βραβείο ‘Ομπι- αμερικανικά θεατρικά βραβεία που απονέμονται σε παραγωγές εκτός Μπροντγουέη, ενώ στο «Ο Θάνατος του Εμποράκου» έπαιξε δίπλα στον Ντάστιν Χόφμαν και η τηλεοπτική μεταφορά της παράστασης του έφερε ένα βραβείο Emmy
Και ύστερα ήρθε το σινεμά.
(1984): «Μια θέση στην καρδιά»
(1984): «Κραυγές στη σιωπή»
(1987): «Η αυτοκρατορία του ήλιου»
(1988): «Επικίνδυνες σχέσεις»
(1992): «Άνθρωποι και ποντίκια»
(1993): «Η δεύτερη ευκαιρία»
(1999): «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς»
Στις “Επικίνδυνες Σχέσεις” ήταν ο Βαλμοντ απέναντι στην Γκλέν Κλόουζ και τη Μισέλ Πφάιφερ: αριστοκρατικός, κυνικός, επικίνδυνος και ταυτόχρονα παράξενα ευάλωτος. Στο In the Line of Fire έγινε ο άνθρωπος που απειλούσε τον Κλίντ ‘Ιστγουντ. Και αλλού έγινε κωμικός, εκκεντρικός, δολοφόνος, διανοούμενος, βασιλιάς, ακόμη και ο ίδιος του ο εαυτός. Παράλληλα σκηνοθέτησε, έκανε παραγωγές και ασχολήθηκε ακόμη και με τη μόδα.
Ισως τελικά εκεί να βρίσκεται η γοητεία του Μάλκοβιτς. Δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκε ποτέ ιδιαίτερα να ανταποκριθεί στην ιδέα που είχε το κοινό γι’ αυτόν. Ούτε καν όταν το κοινό πίστεψε ότι τον γνώρισε.
Στα 72 του μιλά για το χρόνο χωρίς μελοδραματισμό και συνεχίζει να δουλεύει. Όχι επειδή πρέπει να αποδείξει κάτι ακόμη. Δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ, ένα Emmy και μισός αιώνας θεάτρου και κινηματογράφου είναι αρκετά. Αλλά επειδή, όπως φαίνεται, δεν έχει ανακαλύψει τίποτε που να του αρέσει περισσότερο. Και για έναν άνθρωπο που πέρασε τη ζωή του μπαίνοντας στο μυαλό άλλων ανθρώπων —και κάποτε κυριολεκτικά στο δικό του— ίσως αυτή να είναι η πιο απλή εξήγηση.
