Αναδιάταξη: συρροή νέων, φθορά των παλαιών
Αναδιάταξη: είναι η λέξη που ταιριάζει καλύτερα στο σημερινό πολιτικό κλίμα. Προσοχή όμως, γιατί η αναδιάταξη δεν κομίζει νέο πολιτικό σύστημα. Είναι απότοκη κινητικοτήτων των εγχώριων πολιτικών ελίτ.
Ως προς τα ανακύπτοντα θέματα, το πρώτο έχει να κάνει με την αθανασία των κομμάτων. Η άνευ όρων κομματική στερεότητα (λόγου χάρη, ένεκα παράδοσης, αγώνων του παρελθόντος, ηρωικών φυσιογνωμιών, αρχείων μνήμης, συγκρίσεων κ.λπ.) έχει να κάνει με τη μεταπολιτευτική ύπνωση. Ολα αυτά δεν είναι καθόλου αμελητέα. Αλλά, από μόνα τους, δεν γίνονται υποκείμενα που θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα ενός κόσμου που, εν τω μεταξύ, έχει αλλάξει. Να πούμε, εδώ, ότι η ιδεολογία δεν επικαθορίζει την πολιτική επιτυχία ενός κόμματος (ή την αποτυχία του) και η πολιτική δράση δεν σχετίζεται με καθαρές μορφές θεωρίας. Τα κόμματα δεν μπορούν να δώσουν, μόνα τους, ρυθμό ή κατεύθυνση στην πορεία μιας κοινωνίας. Και το ρευστό τοπίο της Ελλάδας είναι ένα μικρό μέρος μιας γενικότερης ρευστότητας σε έναν κόσμο που, μάλλον, είναι εκτροχιασμένος.
Το δεύτερο έχει να κάνει με την έπαρση των κομματικών κομισάριων. Η έπαρση της κυβέρνησης ότι «όλα τα σφάζουμε καλύτερα» καταρρέει. Ομοίως, δεν γίνεται εύκολα πιστευτή η εναλλακτική διαβεβαίωση ότι «εμείς μπορούμε καλύτερα». Αυτό που παράγεται είναι η φθορά του «πολιτικού». Επιπλέει το σκουπίδι της μιντιακής, ενημερω-διασκεδαστικής «υπερπραγματικότητας» που συσκοτίζει την πραγματικότητα της κοινωνικής αδικίας και της ανισότητας. Εξανεμίζονται οι καλές εναλλακτικές ευκαιρίες. Διογκώνονται ο κομματικός συγκεντρωτισμός, οι προσωπολατρίες, αναβαθμίζονται ο νεποτισμός, η αναξιοκρατία και οι αντιπαραγωγικές πολιτικές – ως πρακτικές μιας οδυνηρής, μακροχρόνιας, μάταιης και έμμονης κοινωνικο-πολιτικής κρίσης σε ένα άδηλο μέλλον.
