Ο Τάσος Τέλλογλου γράφει σχεδόν σε τρίτο πρόσωπο. Διαθέτει άλλωστε αυτή τη σπάνια ικανότητα να επιτρέπει στα γεγονότα και στις «χειροπιαστές αποδείξεις» να έχουν τον πρώτο και ει δυνατόν τον τελευταίο λόγο. Τα πάντα όμως περνούν από το δικό του μάτι και συνέχεια αποτυπώνονται στο χαρτί της εφημερίδας, εικονογραφούνται στο τηλεοπτικό υλικό, όπως είναι: σκοπίμως σκληρά.Πλην όμως ανθρώπινα.

Το βιβλίο καταγράφει επεισόδια διαφθοράς. Σ’ αυτά ριχνόταν πρώτος ο Τέλλογλου, σε όποιο μέσο ενημέρωσης κι αν δούλεψε, και δεν ήταν λίγα. Όχι μόνος, αλλά πάντα με άξιους συναδέλφους.

Η ερευνητική δημοσιογραφία απαιτεί να έχεις καλούς πληροφοριοδότες, να έχεις τον τρόπο για να σε εμπιστευθούν εκείνοι που είτε δεν αντέχουν να μην τα πουν, είτε θέλουν να τη γλιτώσουν, είτε να βλάψουν και άλλους. Δική σου δουλειά είναι να ακολουθείς τα στοιχεία. Να είσαι έτοιμος να πας όπου σε πάει η «ιστορία», να διακινδυνεύσεις, να τα βάλεις με την αλήθεια του καθενός αλλά να οδηγείς τελικά τα αληθινά στην επιφάνεια. Μικρές νίκες, πολλά αδιέξοδα, συνεχή διλήμματα, πάντα θα βρίσκεις περισσότερα στοιχεία από όσα μπορείς να διασταυρώσεις και πάντα θα μένουν πίσω υποψίες.

Ενδιαφέροντα κεφάλαια:  «Γενεαλογία», «Ο φόνος από την ΟΠΛΑ του παππού του», «Η συγγνώμη, μια ιστορία Κατοχής στην Πάρο»

Σκάνδαλα παντού. Σκάνδαλα πάντα. Ιστορίες απερίγραπτης βουλιμίας, ιστορίες ανήθικες, ιστορίες μίσους, σε μια ρυθμική διήγηση γεμάτη εικόνες. Ένα διαρκές ντοκιμαντέρ, μια συλλογή ταινιών μικρού μήκους που ανατέμνουν τις διαδρομές που ακολούθησε η χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Από το σκάνδαλο Κοσκωτά, μέχρι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Τέλλογλου έχει στοιχεία που σου επιτρέπουν να τα ξαναδείς όλα σχεδόν με… αισιοδοξία αλλά με διαθήκη την μεγάλη απορία: πώς είναι δυνατόν να μην μαθαίνει το Σύστημα από τις ικανότητες εκείνων που το αρμέγουν;

Εμμονικός, καταγγελτικός, αλλά και «επίμονος κηπουρός», πιστός υπηρέτης της αλήθειας και της επιστήμης του, ο Τάσος Τέλλογλου καταθέτει ένα βιβλίο δοκιμιακού χαρακτήρα, διαφορετικό από όσα συνήθως διαβάζουμε, προκειμένου να μας πληροφορήσει για το σύγχρονο κομμάτι της Ιστορίας στη χώρα μας όπως το βίωσε ο ίδιος.

Δεν είναι, όμως, μόνον τα οικονομικά. Είναι οι επαφές με τρομοκράτες, δίπλα στην αγωνία του Ανδρέα Παπανδρέου στο Χέρφιλντ, στα βρώμικα νερά της Siemens, τις «τακτοποιήσεις» αυθαίρετων καταπατήσεων, το λαθρεμπόριο πετρελαίου, την πτώση της «λαϊκής» Ανατολικής Γερμανίας, τον Αλβανό που πήρε ομήρους ένα λεωφορείο ανυποψίαστους ταξιδιώτες, τις μίζες για τους εξοπλισμούς, το βρώμικο χρήμα για τα φάρμακα και άλλες τρομερές ιστορίες.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον χρόνο ως «φίλτρο». Δεν γράφει εν βρασμώ ψυχής, αλλά με την ψυχραιμία του έμπειρου παρατηρητή που βλέπει τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες παθογένειες να ανακυκλώνονται στην ελληνική κοινωνία. Διηγείται χωρίς να κουράζει, χωρίς εντάσεις κι επειδή οι σελίδες φεύγουν εύκολα, εξηγεί πολλά.