Emily Blunt: Πώς ο περιορισμένος καθαρός χρόνος εμφάνισης σκότωσε τις ελπίδες της για Όσκαρ στην ταινία «Oppenheimer»
Αν και η ερμηνεία της ως Kitty Oppenheimer αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς, η Emily Blunt είδε το χρυσό αγαλματίδιο να γλιστρά μέσα από τα χέρια της.Η Emily Blunt δεν έχασε επειδή απέτυχε, αλλά επειδή πέτυχε να παίξει έναν αντιπαθητικό, σκληρό ρόλο με ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή της. Στο Χόλιγουντ, όμως, τα βραβεία συχνά πηγαίνουν σε ρόλους που προκαλούν μεγαλύτερη συγκίνηση και έχουν περισσότερο χρόνο να «αναπνεύσουν».
Είναι πραγματικά λίγο παράξενο. Από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στο θεατρικό έργο «The Royal Family» το 2001, έχει εμφανιστεί σε μια μακρά σειρά από μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες. Ποιος δεν τη θυμάται ως την υπερβολικά φιλόδοξη γραμματέα στην ταινία «The Devil Wears Prada» «Ο Διάβολος Φοράει Πράντα» (2006); Μια ταινία στην οποία, μαζί με αστέρες όπως η Άν Χάθαγουεϊ και η Μέριλ Στριπ, απλά έδωσε μια κορυφαία ερμηνεία. Και, φυσικά, μια ταινία που θεωρείται η πραγματική της ανακάλυψη.
Στην αρχή της καριέρας της, η Έμιλι Μπλαντ εμφανιζόταν κυρίως σε ρόλους ως η ντροπαλή «αγγλική τριανταφυλλιά» σε ταινίες περισσότερο ή λιγότερο καλλιτεχνικού χαρακτήρα. Η εναλλακτική επιλογή ήταν οι παραγωγές του Χόλιγουντ με τα αστέρια. Και εκείνη επέλεξε – χωρίς να κοιτάξει πίσω – το Χόλιγουντ. Με περιουσία περίπου 80 εκατομμυρίων δολαρίων, οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν ότι αυτό αντισταθμίζει με το παραπάνω τα βραβεία που ίσως να λείπουν από τη βιτρίνα της.
Έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που είδαμε για πρώτη φορά την Μπλαντ στη μεγάλη οθόνη, μετά από μερικές τηλεοπτικές εμφανίσεις. Η γλυκόπικρη ταινία του Πάβελ Παβλικόφσκι «My Summer of Love» (2004) απεικόνιζε έναν σύντομο, έντονο έρωτα μεταξύ δύο εφήβων κοριτσιών από αντίθετες πλευρές του ταξικού χάσματος. Οι δύο νεαρές σταρ – η Έμιλι Μπλαντ και η Νάταλι Πρες – δημιούργησαν μια σπινθηροβόλα χημεία στην οθόνη. Μπορεί να ήταν μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, αλλά περιλάμβανε μια ερμηνεία που οδήγησε τους κριτικούς να προβλέψουν ένα λαμπρό μέλλον για την Μπλαντ ως τη νέα πρωταγωνίστρια του βρετανικού κινηματογράφου.
Μόλις δύο χρόνια αργότερα, την ανακάλυψαν οι παραγωγοί του Χόλιγουντ. Στη θεωρία, ο ρόλος της στην ταινία «O Διάβολος φορούσε Πράντα» δεν φαινόταν και τόσο σημαντικός. Παρ’ όλα αυτά, η Μπλαντ τον αξιοποίησε στο έπακρο. Και όχι μόνο εκτοξεύοντας αιχμηρές ατάκες προς την Άν Χάθαγουεϊ. Ατάκες όπως: «Έχεις κάποια προηγούμενη δέσμευση; Ή κάποια φρικτή εκδήλωση με φούστες που πρέπει να πας;» Ειρωνικές, αλλά ειπωμένες με μια νότα θλίψης σ’ έναν κατά τα άλλα πολύ καυστικό χαρακτήρα. Η ερμηνεία της έγινε μια ακριβής απεικόνιση των πολλών νεαρών γυναικών που ήταν πρόθυμες να δεχτούν οποιαδήποτε μορφή εκμετάλλευσης για να ανέβουν ένα σκαλοπάτι στην ιεραρχία του κόσμου της μόδας. Ήταν τόσο πνευματώδης και συγκινητική που της εξασφάλισε υποψηφιότητες για τα βραβεία BAFTA και Χρυσή Σφαίρα, καθώς και τη μακροπρόθεσμη ανταμοιβή της να γίνει μια ατάκα που θα παραμείνει αιώνια στην ποπ κουλτούρα.
Τα επόμενα χρόνια στράφηκε προς ανεξάρτητες αμερικανικές ταινίες, όπου κέρδισε διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της δίπλα στην Έιμι Άνταμς στην ταινία «Your Sister’s Sister» (2011), στην ταινία «Salmon Fishing in the Yemen» (2011) και στην ταινία «The Five-Year Engagement» (2012). Δυστυχώς, αυτές ήταν επίσης ταινίες που έκαναν πρεμιέρα ακριβώς τη στιγμή που το ενδιαφέρον του κοινού για το είδος αυτό άρχιζε να εξασθενεί.
Όμως ήταν η ταινία Looper (2012) χάραξε μια σαφή πορεία για την Έμιλι Μπλαντ. Μέχρι τότε, οι ταινίες δράσης δεν αποτελούσαν επιλογή για εκείνη. Ο λαμπρά δομημένος ρόλος, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Rian Johnson, με πρωταγωνιστές τους Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ και Μπρους Γουίλις την παρουσίασε ως μια σκληρή αγρότισσα από το Κάνσας και ανύπαντρη μητέρα που ξέρει να χειρίζεται ένα κυνηγετικό όπλο. Με τη σειρά της, η ίδια προσέδωσε στην ταινία εκείνη τη ζεστή ανθρώπινη πινελιά που δεν κατάφεραν να προσδώσουν οι άνδρες πρωταγωνιστές.
Το 2015, η Έμιλι Μπλαντ απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα μετά τον γάμο της το 2010 με τον Αμερικανό σταρ των κωμικών σειρών Τζον Κρασίνσκι. Το Χόλιγουντ ήταν πλέον η πατρίδα της, όπου η καριέρα της συνεχίστηκε με νέες ταινίες-υπερπαραγωγές όπως «The Huntsman: Winter’s War» (2016) και «The Girl on the Train» (2016). Αν και οι ταινίες αυτές σημείωσαν σχετικά υψηλά εισιτήρια, ήταν στην ταινία «A Quiet Place» (2018) που η ηθοποιός μας εξέπληξε και πάλι με μια πολύ έντονη σκηνή τοκετού. Η συνέχεια που ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα, σύμφωνα με πληροφορίες, απέφερε περισσότερα έσοδα αλλά λιγότερο δράμα. Και μόλις την περασμένη άνοιξη, η ταινία απέκτησε μια τρίτη συνέχεια στις αίθουσες με τίτλο «A Quiet Place: Day One»
Τη σκηνοθεσία της τριλογίας έχουν αναλάβει ο σύζυγός της, Τζον Κρασίνσκι. Το πιο εκπληκτικό στοιχείο σχετικά με την Έμιλι Μπλαντ είναι ίσως το γεγονός ότι, παρά τα πολλά βραβεία και την υποψηφιότητα για Όσκαρ, δεν έχει ποτέ πρωταγωνιστήσει σε ταινία υπερηρώων. Αυτό, όμως, λέει πολλά για την ποιότητά της ως ηθοποιού.
Το γεγονός ότι η Μπλαντ έχει αποφέρει σχεδόν 2 δισεκατομμύρια δολάρια ως ηθοποιός χωρίς να έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινία υπερηρώων αποδεικνύει την ελκυστικότητά της στο box office. Επομένως, θα ήταν κακή επιχειρηματική κίνηση να την κρατήσουν εκτός του χώρου των μπλογκμπάστερ. “Δεν θα την βγάλουν εύκολα από τη μέση, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη ιστοριών για τη μεγάλη οθόνη στις οποίες οι γυναίκες να μπορούν να προσφέρουν κινηματογραφική δυναμική”, λέει η κριτικός κινηματογράφου Χάνα Φλιντ. Ονειρεύεται να δει την Έμιλι Μπλαντ σε μια ταινία δράσης χωρίς άνδρα πρωταγωνιστή. «Θα ήθελα πολύ να τη δω να χρησιμοποιεί τη δύναμη της ως σταρ για να υποστηρίξει γυναίκες σκηνοθέτιδες που προσπαθούν να εισχωρήσουν στον χώρο των εμπορικών επιτυχιών.»
Πάντως υπήρξε εντυπωσιακή παρουσία ως η γερμανοαμερικανίδα βοτανολόγος Κίττυ, σύζυγος του Οπενχάιμερ στην ομώνυμη ταινία σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν. Πολλοί είπαν ότι κακώς δεν τιμήθηκε με όσκαρ, αλλά,,, «Υπήρχε κάτι φευγαλέο, άγριο και αντικομφορμιστικό πάνω της. Ήταν η εποχή των στρεβλώσεων για τις γυναίκες, καθώς προσπαθούσαν να γίνουν οι τέλειες νοικοκυρές. Αλλά η Κίττυ ήταν απαίσια μητέρα και δεν ήταν πολύ καλή νοικοκυρά, και δεν είχε καμία επιθυμία να γίνει», λέει η Μπλαντ, μεταξύ άλλων, στην εφημερίδα Guardian και προσθέτει: «Γνωρίζω πολλές γυναίκες κάποιας ηλικίας που είναι θυμωμένες που η ζωή τους ορίζεται από το να είναι η μαμά κάποιου ή η γυναίκα κάποιου. Και το καταλαβαίνω αυτό. Δεν πειράζει που αυτό δεν είναι αρκετό γι’ αυτές».
Με κάποιες πληροφορίες από το περιοδικό Kaufmann
