Με αφορμή άρθρο της Α. Σπανού στην “Κ” για τον Α. Σαμαρά, κάποιες αναγκαίες σκέψεις
Πότε πρέπει να αποχωρεί ένας πολιτικός;
Υπάρχει μια στιγμή στην πολιτική ζωή που ίσως είναι δυσκολότερη ακόμη και από την ήττα: η στιγμή κατά την οποία ένας ηγέτης πρέπει να δεχθεί ότι η Ιστορία θα συνεχιστεί χωρίς εκείνον.
Με αφορμή τον Αντώνη Σαμαρά, η Αγγελική Σπανού, σε άρθρο της στην «Καθημερινή», θέτει ένα ερώτημα πολύ μεγαλύτερο από τις εσωκομματικές ισορροπίες της Νέας Δημοκρατίας: γιατί είναι τόσο δύσκολο για όσους άσκησαν εξουσία να εγκαταλείψουν πραγματικά την πολιτική σκηνή;
Ίσως επειδή, ύστερα από χρόνια στο κέντρο των γεγονότων, η πολιτική ιδιότητα παύει να είναι απλώς ένας ρόλος. Γίνεται μέρος της προσωπικής ταυτότητας. Ο άνθρωπος συνηθίζει να ακούγεται, να επηρεάζει, να προκαλεί αντιδράσεις. Και τότε η αποχώρηση δεν σημαίνει απλώς ότι χάνει ένα αξίωμα. Σημαίνει ότι πρέπει να συμφιλιωθεί με την πιθανότητα πως αύριο θα μιλήσει και ο κόσμος μπορεί να μη σταματήσει για να τον ακούσει.
Η Σπανού θυμίζει εύστοχα την περίφημη «διάσχιση της ερήμου» του Σαρλ ντε Γκωλ. Το 1946 αποχώρησε από την εξουσία και χρειάστηκε να περιμένει δώδεκα χρόνια μέχρι να τον καλέσει ξανά η Ιστορία. Επέστρεψε θριαμβευτικά το 1958, μέσα στην κρίση της Αλγερίας.
Υπήρξε όμως και ένα δεύτερο τέλος.
Το 1969 ο Ντε Γκωλ συνέδεσε την παραμονή του με ένα δημοψήφισμα. Έχασε και την επόμενη ημέρα παραιτήθηκε. Δεν αναζήτησε άλλη επιστροφή. Αποσύρθηκε, έγραψε τα απομνημονεύματά του και δέχθηκε ότι αυτή τη φορά η πολιτική ζωή της Γαλλίας θα συνεχιζόταν χωρίς εκείνον.
Ο Αντώνης Σαμαράς φαίνεται να πιστεύει ακόμη ότι η δική του «έρημος» μπορεί να οδηγήσει σε επιστροφή. Ότι έχει έναν πολιτικό ρόλο να διαδραματίσει και, κυρίως, μια αποστολή: την επιστροφή της Νέας Δημοκρατίας σε αυτό που ο ίδιος θεωρεί τις ιδεολογικές της ρίζες.
Το αν έχει δίκιο θα το κρίνουν οι πολιτικές εξελίξεις και οι ψηφοφόροι.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που αφορά όχι μόνο τον ίδιο αλλά σχεδόν όλους όσοι γνώρισαν τη μεγάλη εξουσία: πώς καταλαβαίνει ένας πολιτικός ότι η έρημος που διασχίζει δεν οδηγεί αυτή τη φορά στην επιστροφή;
Και ίσως ακόμη δυσκολότερο: πώς αποδέχεται ότι το τέλος μιας πολιτικής διαδρομής δεν ακυρώνει όσα προηγήθηκαν;
Μερικές φορές η τελευταία πράξη της εξουσίας είναι να ξέρεις πότε να την αφήσεις.
Εντύπωση πάντως προκαλεί το γεγονός – είναι απλά σύμπτωση; – ότι προ μιας εβδομάδας ο στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά Νίκος Τσιούτσιας σε τηλεοπτική εκπομπή άφησε να εννοηθεί ότι επίκειται η …μεγάλη επιστροφή…Στην ερώτηση δημοσιογράφου αν ο πρώην πρωθυπουργός έχει κλείσει την πόρτα με την παράταξη της ΝΔ, ο Τσιούτσιας τόνισε ότι καμία πόρτα δεν έχει κλείσει με τον κόσμο της παράταξης. Και πάει παρακάτω, επιμένοντας ότι ο λόγος του Σαμαρά «απευθύνεται σε όλους τους Ελληνες, έχει εθνική διάσταση».
Εν ολίγοις, το μήνυμα είναι ότι ο Σαμαράς δικαιώνεται στα εθνικά θέματα και ότι όποιος νεοδημοκράτης νιώθει ξένος στη σημερινή Ν.Δ. ξέρει πού να κοιτάξει…
Σήμερα η Αγγελική Σπανού γράφει στην Καθημερινή: Αντώνης Σαμαράς: Τέλος
Την περίοδο που διανύουμε τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο, αλλά είναι ο Αντώνης Σαμαράς αυτός που θα αποφασίσει τι θέλει να κάνει. Θέλει όντως να δοκιμαστεί πολιτικά, ευελπιστώντας να συγκεντρώσει ένα ποσοστό της τάξεως του 10% ώστε να εξελιχθεί σε ρυθμιστικό παράγοντα σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας; Θέλει άραγε απλά και μόνο να ψαλιδίσει τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας;
Φημολογείται πάντως ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα εμφανιστεί λίγο μετά την ολοκλήρωση των παρουσιάσεων στη ΔΕΘ των προγραμμάτων των κομμάτων.
