Ο Νίκολας Καζάν στην Αθήνα την Παρασκευή 13/2 στο Θέατρο Τόπος Αλλού

Μια συζήτηση με τον συγγραφέα του Killing Godot

Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, ο Νίκολας Καζάν θα παρακολουθήσει την παράσταση Killing Godot στο Θέατρο Τόπος Αλλού, όπου το έργο του παρουσιάζεται εδώ και εβδομάδες σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή.

Με αφορμή την παρουσία του στην Αθήνα μιλήσαμε με τον Αμερικανό συγγραφέα για το Killing Godot, τη σχέση του με τον Μπέκετ, τη θεατρική γραφή, τη σχέση του με τον πατέρα του και τη δική του καλλιτεχνική διαδρομή. Τον ευχαριστούμε θερμά για την άμεση ανταπόκρισή του.

Το Killing Godot έχει χαρακτηριστεί ως μια μαύρη κωμωδία και ως μια «τελετουργία αποχαιρετισμού». Υπήρχε κάτι από το οποίο νιώσατε την ανάγκη να αποχαιρετήσετε;

Δεν ένιωσα την ανάγκη να αποχαιρετήσω κάτι. Εσείς έχετε δει κάτι προκλητικό στο έργο; Είμαι βέβαιος ότι το «εγώ» το έβαλα εκεί, αλλά όχι σκόπιμα. Απλώς είχα μια ιδέα και όλα κύλησαν από εκεί.

Το έργο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Θέατρο Τόπος Αλλού στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2025. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή;

Το πρώτο συναίσθημα (μια μυρωδιά, μια εικόνα, ένας ήχος) το πήρα περπατώντας στους χώρους του θεάτρου Τόπος Αλλού, όπου υπήρχαν πολλές φωτογραφίες από προηγούμενες παραστάσεις του αριστουργήματος του Μπέκετ. Έτσι, μου φάνηκε απολύτως σωστό και ταιριαστό η πρεμιέρα να γίνει εκεί.

Ο Νίκος Καμτσής έχει σκηνοθετήσει δύο φορές το έργο μου Blood Moon, οπότε τον γνωρίζω και τον εμπιστεύομαι απόλυτα. Ομολογώ ότι θα προτιμούσα η παράσταση να είναι στα αγγλικά και όχι στα ελληνικά — γνωρίζω μόλις καμιά πενηνταριά λέξεις στα ελληνικά — οπότε δεν θα «μάθω» τόσα πολλά βλέποντάς την στην Αθήνα όσα θα μάθαινα αλλού. Όμως η συγκίνηση θα είναι η ίδια, ίσως και μεγαλύτερη. Από τις συζητήσεις μου με τον Νίκο ξέρω ότι κατανοεί και εκτιμά το έργο σε πολύ βαθύ επίπεδο.

Εργάζεστε τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Πώς αποφασίζετε τη μορφή που θα πάρει μια ιδέα;

Η ιδέα υπαγορεύει τη μορφή. Κάποιες ιδέες δεν θα λειτουργούσαν στον κινηματογράφο. Άλλες δεν θα λειτουργούσαν στη σκηνή. Αφήνω την ίδια την ιδέα να μου δείξει τον δρόμο.

Ως γιος του ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Ελία Καζάν, πώς διαχειριστήκατε την έννοια της καλλιτεχνικής κληρονομιάς;

Αγάπησα — και αγαπώ ακόμη — τον πατέρα μου και, φυσικά, εκτιμώ το έργο του. Δεν «χρησιμοποιώ» το όνομά του. Δεν μιλώ δημόσια γι’ αυτόν — μου ζητείται συχνά, για παράδειγμα να παρουσιάσω κάποια από τις ταινίες του, και δεν το κάνω. Έχω ακολουθήσει τον δικό μου δρόμο. Ο άλλος δρόμος είναι ο θάνατος. Για να απαντήσω στο ερώτημά σας: κατά καιρούς υπήρξε βάρος, ποτέ όμως διάλογος, ποτέ σημείο αναφοράς σε ό,τι αφορά το έργο του. Έχω χρησιμοποιήσει στοιχεία του χαρακτήρα του στη γραφή μου, κατά καιρούς, αλλά όχι το έργο του.

Σας ευχαριστούμε πολύ

Η παράσταση στο Θέατρο Τόπος Αλλού

Το Killing Godot συνομιλεί άμεσα με το Περιμένοντας τον Γκοντό, μεταφέροντας τους ήρωες εβδομήντα χρόνια μετά, ακόμη εγκλωβισμένους στην αναμονή. Όταν αποκαλύπτεται ότι ο Γκοντό ήταν διαρκώς παρών, η προσμονή παύει να έχει νόημα και η πράξη γίνεται μονόδρομος.

Η σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή κινείται ισορροπημένα ανάμεσα στο θέατρο του παραλόγου και τη μαύρη κωμωδία, ενώ η λειτουργική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης ενισχύει τη δραματουργία. Ιδιαίτερα καθοριστική είναι η σκηνική και ενδυματολογική επιμέλεια της Μίκας Πανάγου, που συνθέτει έναν χώρο μνήμης, χρόνου και προσμονής, με κοστούμια που εισάγουν διακριτικά μια νότα αισιοδοξίας.