“‘Εφυγε” σε ηλικία 87 ετών ο φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος
«Με την επιθυμία μένουμε μόνοι, με το χάρισμα ανοιγόμαστε παντού»
——–
Ο Στέλιος Ράμφος ήταν Έλληνας φιλόσοφος και συγγραφέας.Είχε γράψει πάνω από 30 βιβλία και θεωρείτο σημαντικός στοχαστής.Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1965, προτού ολοκληρώσει τις σπουδές του, ξεκίνησε σπουδές φιλοσοφίας στο Παρίσι, στο Université de Vincennes à Saint-Denis (σημερινό Université Paris
, όπου ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την ελληνική φιλοσοφία και αργότερα με την πατερική φιλοσοφία και την Ορθοδοξία.
Στέλιος Ράμφος: «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου φιλόσοφο, φιλοφιλόσοφος είμαι. Αν εγώ είμαι φιλόσοφος, τότε τι ήταν ο Πλάτων;»
Την περίοδο 1969 – 1974 υπήρξε καθηγητής φιλοσοφίας στο Université Paris 8. Το 1975 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου συνέχισε το συγγραφικό του έργο.
Είχε σημαντική παρουσία στη δημόσια ζωή με πολλές συνεντεύξεις στον Τύπο και στην τηλεόραση, με δημόσιες ομιλίες και με άρθρα σε περιοδικά. Δίδαξε στο Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν και αργότερα στο Ίδρυμα Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη.
Στα πρώτα χρόνια του ασχολήθηκε με την ιδεολογία του μαρξισμού. Το 1960 ήταν με τη Νεολαία της ΕΔΑ και στο περιοδικό της Πανσπουδαστικής ενώ το 1963 έκοψε τους δεσμούς του με την Αριστερά.
Όταν ήταν φοιτητής στο Παρίσι γνώρισε τον Κορνήλιο Καστοριάδη, ο οποίος τον επηρέασε. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το όνομά του συνδέθηκε με την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού και το ρεύμα της νεοορθοδοξίας.
Όταν γίνεται αναφορά στη νεοορθοδοξία, το όνομά του συχνά αναφέρεται μαζί με του καθηγητή φιλοσοφίας Χρήστου Γιανναρά. Ενώ και οι δυο χαρακτηρίζονταν νεορθόδοξοι είναι σαφές ότι είχαν διαφορετικές αποτιμήσεις για το ρόλο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού στο παρελθόν της Ελλάδας, αλλά συχνά έχει αναφερθεί ότι είχαν κοινές απόψεις (μαζί με το όνομα του Ζήσιμου Λορεντζάτου) και ότι θεωρούσαν τη σύγχρονη ελληνική ιστορία ως μια αέναη σύγκρουση Ανατολής και Δύσης, ενός αντιθετικού άξονα Ανατολή-Δύση.
Από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα, είχε μεταβάλει τη στάση του, υιοθετώντας «εκσυγχρονιστικές» θέσεις και θεωρώντας την ορθόδοξη παράδοση της Ελλάδας ως ανασταλτική της προόδου.
Έγραψε πάνω από 30 βιβλία και είχε μακρά παρουσία σε διαλέξεις και δημόσιες συζητήσεις.